Dhimbja e një nëne brenda një letre.

Aeroport, Tirane 2 janar 2015.Sot te percolla per ne Bruksel ku ti jeton , por derdha lote. Nuk di, nese ishin thjesht per ty, apo dhe per vehten time.
Pas nje nate te acarte te 12 shkurtit 1997 ne burgun e Bences, une ti dhe babi, ne nje qelie te piste me nje tel te holle reflektori dhe nje batanije cope cope, atje ku kish futur babin tend si opozitar dhe ne krye te nje Levizje per Bashkimin Kombetar Shqiptar, qe atehere nuk guxonte t’a artikulonte njeri ne politike, babi jot n’a urdheroi: “nisuni ne Belgjike ju te katert, se fatit tim dhe te Shqiperise ne kete moment nuk i dihet..
Dhe, pas dy ditesh ne mbrritem ne nje shtet tjeter…Une me 3 femije nen pergjegjesine time…, dhe me koken e kthyer nga Shqiperia.
Por, nqs eshte larg ajo kohe, mua me sjell afer gjendja jote atje…, ke 9 vjet qe perballon jeten vetem…
Une u ktheva ne 2005 ne Shqiperi, se, perseri per arsye politike, babin e kthyen ne Shqiperi..

Ti shpirti im, je bukuria dhe dhimbja e jetes sime.. Dua te jesh lumturia ime e pafund…

Sepse, une te shoh nje vajze te mencur, te pjekur, me personalitet te konfirmuar, me bukuri te admiruar..
Por, e shtrenjta ime, te shoh te brishte, te ndjeshme.
Kam nje ndjenje faji ndaj teje, se te lashe vetem kur ti nuk kishe mbushur as 16 vjec..
Nuk jam prane teje ne te perditshmen tende, por te ndjek dhe me shpirt jam ne cdo rrahje zemre me ty…
E di shkelqimin dhe dritehijet e jetes ne Perendim, prandaj te mendoj pafund..
Ti pret qe une te vi te jetoj aty prane teje, por ja qe une nuk mund te rifilloj edhe njehere jeten ne Bruksel.. Jeta ime shkoi vajtje ardhje ne qytetet e ndryshme te Shqiperise e tani dhe neper bote…
E shtrenjta ime… Nuk dua te kalosh problemet pafund qe kam kaluar une, deri ato para dy vjetesh kur babin tend e ndaluan 40 dite ne Prizren….Por…..
Me mendoni, dhe une kam anet e mia te forta dhe dobesite e mia…Ka filluar me feshferima, e deri tek furtuna e dallge te fuqishme..Dhe ja ku jam, luftoj te jem e denje dhe e vlefshme per vete, per ju dhe per ata qe mendojne se ja vlen ekzistenca e prezenca ime..
Neqoftese ne mars 2002, kur me krijuan nje problem te madh ne shpirtin e jeten time, i lashe nje leter amanet vajzes sime te madhe, dhe motres tende, Evis, kjo leter sot, eshte amanet per ty:

Ti , realisht, ke lindur me kemishe. Te kam falur dashuri pafund si nena jote… Ndryshe, nga dy femijet e tjere, ty te kam mbajtur pas vetes deri ne moshen 16 vjec…
Ti tani je rritur… Ti duhet te fuqizohesh per t’ja dale…., vete, por jo vetem.
Nuk te kemi lene vetem, dhe deri ne frymemarrjen e fundit jam per ty..
Zgjidh njerezit qe ke perreth…
Dhe me e rendesishme, je shume e dashur, fal shume dashuri, miqesi, ndihme, por zgjidh se kujt ja fal..
Ne nje lidhje, se ti je ne moshen e nje lidhje qe do te coje ne nje familje, mendo qe ti te jesh qendra e botes, dhe pastaj ti i ngre ne pediestal ata qe te konsideruan te tille..
Shpirt, zoti te ka falur shume… Falenderoje dhe jetoji bukur ato shanse qe te ka dhene.

Te puth syte e bukur, qe te mund t’i shkelqej dhe me shume.
Te dua pafund shpirt..
Mami.♡♡♡♡♡♡

Nga Nexhi Beqiri.