Karvani apo kopeja e ujqërve?!

Engjëll Musai

Drejtor i Gazetës “Telegraf”

Diktatura dhe diktatorët nuk kanë brirë, por ata bëhen të tillë kur populli hesht dhe kur parimet e demokracisë shkelen, përbuzen, dhunohen, përdhunohen dhe se liria e tyre bëhet e pakufishme duke zëvendësuar jo vetëm lirinë e individit që ke përballë apo anash, por të mbarë shoqërisë. Këta diktatorë në tërësi janë mediokër, me probleme të theksuara nga e kaluara, të prapambetur në arsim, të dështuar në kulturë, sport dhe evenimentet e tjera të jetës dhe shoqërisë. Këto personazhe tentojnë të marrin rolin e liderit, sepse ata që e rrethojnë e quajnë të magjishëm, e quajnë udhëheqës, pavarësisht se mund të jenë udhëhumbës të sigurtë. Dhe këta njerëz për të realizuar qëllimet e tyre mundohen të bëjnë të zezën të bardhë, megjithëse ajo të nxinë më shumë se qymyri, të thonë se do hash me “Lugë Floriri” po tasi prej balte që të vënë përpara është bosh. Këta njerëz deklarojnë se do bëjnë shtet dhe kjo për të mirën e qytetarëve duke ua shtrënguar çdo ditë litarin në fyt për pushtetin e tyre, se që të bësh shtet fjala bie është normale, por nëse shteti i çon qytetarët deri në vetëflijim, atëherë përse më duhet mua ky shtet, kur qëllimi i tij është të zbusë varfërinë dhe të sigurojë jetën dhe jo ta marri atë. Përse duhet shteti për të bërë disa milioner dhe për të çuar në skamje dhe mjerim shumicën e popullsisë. Ja pra, po fole për këto quhesh “qen që leh”, sepse i prishë punë karvanit që po mbushë thasët dhe magazinën me para. Dhe njerëzit duhet të heshtin, kundërshtarët politikë të mbyllin gojën (ndoshta këtu kanë të drejtë se ja dinë mirë zullumet njëri-tjetrit), ekspertët të mos u mbushin mendjen mediokërve të administratës, media jo e jo nuk duhet të denoncojë. Dhe nëse ndodh e kundërta i prishet punë “Karvanit”, që nuk paska të ngopur. Të gjithë e donin reformën në OSSHE, në lidhje me pagesat dhe se duhej thënë stop vjedhjes së saj, të ujit, të taksave etj. Por kjo nuk e justifikon faktin se ti duhet të kalosh në ekstremin tjetër dhe i burgosë, sepse qytetarët nuk kanë asnjë mundësi të paguajnë, se janë pa punë, se po ikin të punojnë jashtë shtetit dhe ti si “Lid-err” i thua ndërkombëtarëve se këtu ka punë, por mungojnë specialistët. Dhe Europa t’i kthen mbrapsht, megjithëse ata kanë shitur shtëpi e katandi dhe nuk kanë ku të mbyten me ardhjen në Shqipëri. Nga ana tjetër, ti i falë 600 milionë euro kompanisë më të poshtër koncesionarë që ishte CEZ, të cilën na e solli peshqesh PD-ja para fushatës elektorale dhe e largojë ‘Rilindja’ me thasët e mbushur si mos më mirë. E po fole, ti etiketohesh si qen që leh, sepse po na tremb karvanin që nuk ka të ndalur në skandalet dhe marrëzitë e veta. Po faturat afrofe, pse i harrove? Apo këto i hanë fakir-fukarenjtë. Shqiptarët duhet të mos flasin as për bankat që vidhen, as për të vetmin aeroport që kemi kur shpartallohet dhe grabiten paratë, madje nuk duhet të flasim as bankierët dhe rojet e Bankës së Shtetit vjedhin bankën që e kanë për detyrë ta ruajnë. Dhe po fole, bën gabim se “Kar-vani” na trembet dhe na prishet imazhi i vendit. Bankat e nivelit dytë marrin para të vjetruara që janë në duart e qytetarëve, të cilat siç flitet nën zë janë nga ato që janë vjedhur në kohën e Fullanit, por me 20% të vlerës më pakë, a thua se paratë i prodhuan shqiptarët dhe jo Banka. Dhe përsëri nuk duhet të flasësh se konsiderohesh si prishës i rendit dhe qetësisë së Karvanit. Kemi plot 25 vjet që prona vidhet, grabitet, legalizohet, hipotekat janë kthyer një vend që konsumojnë vetëm letra fallco dhe korrektorë të bardhë për prishje emrash, por ne prapë nuk duhet të flasim se i prishim drejtimin karvanit. Por këta zaptues të pronave po i japin tokat e zaptuara para dhe pas legalizimit me përqindje tek ndërtuesit e pallateve dhe kanë siguruar shtëpi, lokale dhe shesin edhe apartamentet që i dalin tepër. Me lekët e shitjes blejnë vendet e punës në Dogana, Tatime, Polici, Ambasada dhe kudo. Dhe ne përsëri nuk duhet të flasim sepse konsiderohesh nga udhëhumbësi si qen që leh dhe nuk lejon karvanin të ecë përpara. Bilanci drithërues i këtij çerekshekulli, edhe më optimistët i ka kthyer në shpresë thyer, duke marrë arratinë! Gjuha e politikës shigjeton ata që i kanë mashtruar dhe jo ata që e kanë e shkaktuar! Me gjithë deformimin e dallaveret, trafikun e votës së zgjedhësit, rezulton bilanci më drithërues: Me vdekjen, të vrarët, me dhe pa kallash, por shumica me Kollare-Kolltuk-Karriget e gati, 11 mijë viktimave shqiptarëve, e cila përbën një dramë! E përsëri karvani nuk duhet shqetësuar. Liderin aktualë të “Rilindjes” shqiptarët nëpërmjet votës plebishitare e sollën në krye që të udhëheqë më mirë dhe në mënyrë të barabartë. Udhëhumbësit ju dha besimi që të ndërtonim atë që nuk kishim dhe jo të na prishte edhe atë të mirë që kishim. U shkatërrua bulevardi “Dëshmorët e Kombit”, ku në vend të pllakave si vlerë historike u shtrua nga bashkia e majtë e Ramës asfalti elektoral. Sikur të mos mjaftonte kjo qeveria e djathtë e Partisë Demokratike vajti dhe vendosi bustin e tradhtarit të kombit Ahmet Zogu për të treguar se tradhtarët serbë janë të pavdekshëm, ndërkohë që Heroi Kombëtar i pavarësisë së vendit, Ismail Qemali vazhdon të jetë i fshehur diku në një nga skutat e këtij bulevardi. Dhe në vend të vendosnin emrin e Ismail Qemalit vendosën atë të tradhtarit, që iku me florinjtë me vete. Por edhe për bulevardin nuk duhet të flasim, pavarësisht se po zaptohet i tëri sikurse sheshi “Nënë Tereza”. Se po folëm, karvanit nuk i del bulevardi dhe na prishet drejtimi. Lideri na tregon botën në perëndim, të cilën ai dikur nuk kishte shanse ta shikonte sepse ato ishin mbi tokë dhe jo poshtë urave të qyteteve. Në perëndim gjithçka tradicionale ruhet me fanatizëm, madje edhe modernia kur bëhet imiton në fragmente të veçanta traditën dhe Harku i Triumfit në pjesën moderne të Parisit është një imitim i tillë. Ndërsa këtu prishen kinematë, sheshet, kishat, xhamitë, tregjet, varret, stadiumet, fushat e sportit, lulishtet e kryeqytetit, spitali ushtarak, ndërtesat e kulturës dhe trashëgimisë së artit ushtarak kthehen në seli partie, në vend të mbjelljes së ullinjve tradicionalë harxhohen miliona euro për të blerë palma në Kinë. Kjo marrëzi, ku më shumë e ku më pak ka ndodhur dje nën drejtimin e Partisë Demokratike dhe vazhdon edhe sot me “Rilindasit”. Kam parasysh Klubin “Partzani”, Kompleksin Dinamo, Liqenin, shtëpitë muze, lapidarët e heronjve të LANÇ, kinema 17 Nëntori, Republika, etj., etj. Dhe përsëri nuk duhet të flasësh, sepse i prishet terezia, por edhe gjumi atyre që po ecin dhe formojnë karvanin. Si mund t’i thuhet të huajve që ejani dhe investoni, kur ke 6 muaj që nën pretekstin e ndeshjeve të kombëtares bllokove sheshin “Nënë Tereza” dhe e ke kthyer në mejhane dhe qoftexhinj vendin elitë të këtij kombi? Aty janë 3 universitetet me të rëndësishme të vendit, Politekniku i Tiranës dhe ai i Arteve të Bukura. Po për Sheratonin që e keni bllokuar, kush do e mbajë përgjegjësinë. Apo edhe për këto nuk duhet shqetësuar karvani dhe kryekarvanisti. Ja pra, që të jesh “Lider’ apo “Udhëheqës” nuk është kollaj. Udhëheqës bëhesh duke udhëhequr njerëzit drejtë arritjeve, jo duke i hedhur ata greminave! Njeriu i sotëm “me çallmën” e shtetit ka lakmi, deri dhe në grykësi, për t’u bërë dikush edhe pse e di që nuk është askush! Ai mundet të bëhet duke grabitur i pasur në xhep, por në kokë dhe në shpirt do të mbetet i varfër! I madhi Prof. Skënder Luarasi mes shumë e shumë vlerave në studimet e tij ka lënë thënie, të cilat vështirë se mund të harrohen: Bota nuk ka heronj dhe i formon prej balte. Ne, i kemi heronjtë dhe i baltosim ose i prishim që të harrohen. E megjithatë “koha është e maskarenjve, por Shqipëria është e shqiptarëve, “do të thoshte poeti i madh Ali Asllani”. Por Shqipëria është si një rrap madhështor, që nuk do të tronditet nga disa gjethe rrapi që ia shtien ata që janë sezonalë, sepse ata nuk janë udhëheqës, por udhëhumbës, të cilët po lehin së bashku me tufën e kopesë së ujqërve, por që u pëlqen ta quajnë “Karvan”. Ata po lehin çdo ditë dhe zërat e tyre po i dëgjon një botë e tërë. Ata po ulërasin dhe më mirë se kushdo e dëgjon populli që po varfërohet çdo ditë. Familjarët po përdhunohen nga modeli “Shukri” për një vend pune dhe minimalisht nuk kërkohet falje që ju sollëm në krye një batakçi. Krime makabër, ku një i sëmurë psikik që nxirret nga spitali psikiatrik dhe i pret kokën fëmijës apo një i burgosur lirohet e vret turistë dhe ne përsëri nuk duhet t’i prishim qetësinë “Karvanit” të kopesë së ujqërve, që ka filluar të lehë pa pushim. Dhe kryekarvanisti ndryshon shumë nga udhëheqësi. Udhëheqësi ka “karakter” dhe karakteri për njeriun që përfaqëson shtetin dhe qytetarët është primare. Ata duhet ta konsiderojnë veten njerëz në shërbim të qytetarëve dhe jo të kapardisur nëpër zyrat e shtetit, si kalvar mbi taksapaguesin! Karakteri nuk është dhunti, e as dhuratë. Karakteri sjell suksesin e qëndrueshëm për individin dhe bashkësinë. Udhëheqësit duhet t’u japin shpresë të tjerëve, edhe të pashpresëve dhe jo t’i detyrojë të shkojnë drejt flijimit. E rëndësishme është të mendojnë për të tjerët, të ndihen si ata, të dalin dhe të shohin radhët e gjata përpara zyrave, nëpër gjyqe duke paguar për të marrë pronën e tyre tek nëpunësit maskarenj të administratës shtetërore. Udhëheqës është ai që ndihet, shihet dhe “shitet” si qytetar! Napoleon Bonaparti i quante udhëheqësit, “Tregtarë të shpresës”! Po udhëheqësi ynë, a i ndan gëzimet dhe hidhërimet me të tjerët? A është i pranishëm pranë gëzimit dhe lëndimit të tyre, sepse udhëheqës është ai që nuk mund të jetë i qetë dhe të ndihet i lumtur në salltanetet e tij, mes varfërisë dhe shkretëtirës, i rrethuar nga klithmat e fëmijëve, që s’kanë mese t’i ushqejnë nënat e tyre, të mbytura në lot! E pra ne e kemi këtë udhëheqës? Sigurisht që jo. Ne kemi udhëhumbësa, që bashkë me bandat e tyre po e rrjepin çdo ditë këtë vend. Ndërsa ata që ulërasin dhe thonë të mos lehni, nuk janë gjë tjetër vetëm një “karvan me kope ujqërish”, që lehin natë e ditë pa u thënë kush puna e mbarë, por vazhdojnë të ecin të ngarkuar me pasurinë e shqiptarëve.

Nga Jakup B. GJOÇA gazetar/
-A janë socialistët Soro-istë?
Sot Soro – istët e Rilindjes Socialiste janë katandisur si morrat, që ushqehen në trupin e PS-së nga votat e socialistëve të vërtetë, por që gëzojnë të gjitha privilegjet e pushtetit që u dha VOTBESIMI i socialistëve, ndërkohë që socialistët injorohen, diskriminohen pikërisht nga Soro-istët që kanë zaptuar Partinë Socialiste!!!
Kjo është pyetja e sotme ndaj çdo socialisti, ndaj çdo simpatizanti të Partisë Socialiste!
Ndoshta pyetja më e drejtë, që mund të bëjmë është:
-Sa socialistë ka sot në strukturat drejtuese të Partisë Socialistë?
– Sa socialistë sot janë deputetë të Partisë Socialiste?
– Sa socialistë janë sot ministra të qeverisë së Rilindjes Socialiste?
Nëse shikon listën emërore të Asamblesë Kombëtare të Partisë Socialiste, vështirë se mund të gjesh 2 ose 3 socialistë, që janë anëtarë të PS-së që nga 2004-ra!
Nëse shikon listën emërore të deputetëve të Partisë Socialiste, vetëm 4 deputetë janë që kanë qënë anëtarë të PS-së që nga 2004-ra!
Midis tyre, Pandeli Majko është deputeti që është katandisur xhaketë e vjetëruar socialiste ne garderobën politike të kryetarit të sotëm të PS.
Taulant Balla, dikur kone e kryeministrit Nano, sot i emëruari i kryeministrit Rama si shefi i kuadrit të Rilindjes Socialiste, ngaqë është masha e kryeministrit Rama, është ky që injoron socialistët, duke mos i emëruar asgjëkundi në Administratën Publike, sepse nuk ka asgjë të përbashkët me socialistët.
Erion Braçe, është gramafoni i kujdo kryetari të PS-së, që kurrë nuk u bë zëri dhe përfaqësuesi i interesave të socialistëve!
Gramoz Ruçi, është “ministri i Brendshëm i kryetarit të PS-së ndaj çdo rebeli socialist”.
Nëse shikon listën emërore të ministrave socialistë të Rilindjes Socialiste, nuk ka asnjë ministër që ka qënë anëtar I PS-së në 2004-n. Edhe Blendi Klosi u emërua ministër më vonë, por që tashmë është masha e kryeministrit Rama.
Ndërsa ministri i Financave Arben Ahmetaj është bërë ministri i Parave të kryeministrit, aq sa pati edhe kurajo politike të deklaronte pardje se Qeveria i paguan koncensionet me fondet e Buxhetit të Shtetit dhe jo me paratë e taksapaguesve shqiptarë.
Në të kundërt!
Sot anëtarë të Asamblesë Kombëtare të PS-së janë të gjithë aktivistët e MJAFT-it, ata që gjuanin me domate ministrat e qeverisë Socialiste të Fatos Nanos, ata që bënë slogan: “Nano Ik”!!!
Sot deputetë socialistë janë të gjithë aktivistët e MJAFT -it dhe ata që në zgjedhjet parlammentare të 2009-s ishin kandidatë për deputetë me G – 99!!!
Sot ministra socialistë të Rilindjes Socialiste janë të gjithë drejtuesit partiakë të G – 99 dhe drejtuesit e MJAFT-it!!!
Sot kryetari i Partisë Socialiste, si piktor me diplomë, i ka ndryshuar edhe ngjyrat emblemës dhe Logos së Partisë Socialiste, nga e kuqe në Rozë, për të dëftuar transformimin rrënjësor politik të Partisë Socialiste në parti të Rilindjes Socialiste!
Edi Rama i keqpërdor socialistët në Partinë Socialiste, vetëm si turmë për t’u marrë votat dhe pastaj i shpërfill, si limon i shtrydhur!
Sot, në Administratën Publike, socialistët e vërtetë nuk u punësuan në punë, edhe pse në 8 vjetët e qeverisë së Djathtë u trajtuan si militantë socialistë dhe mbi shpatullat e tyre ranë të gjitha pasojat politike!
Socialistët e vërtetë në zgjedhjet elektorale të 23 qershorit 2013 i dhanë PS-së së kryetarit Edi Rama votbesimin sepse shpresuan te Partia Socialiste!!!
Mirëpo, pas 4 vjet qeverisje të Kryeministrit Rama, socialistët e vërtetë janë më të diskriminuar se kurrë nga vetë PS-ja e tyre!
Socialistët diskriminohen nga PS-ja e Edi Ramës, pikërisht sepse JANË SOCIALISTË dhe nuk u bënë Soro – istë!!!
Edi Rama, sapo hodhi në dorë Partinë Socialiste – TË GJITHË E DINË MIRË, QË EDI RAMA E MORI KARRIKEN E KRYETARIT TË PS ME MANIPULIME NË PRAPASKENË – filloi spastrimin e PS-së nga të gjitë personalitetet socialistë, nga të gjithë intelektualët e ndershëm, nga të gjithë socialistët e devotshëm!
Edi Rama, sa hodhi në dorë PS-në, afroi në PS, në strukturat drejtuese të PS-së, pikërisht ata aktivistë të MJAFT-it, që qëllonin me domate në rrugët e sheshet e Tiranës qeverinë Socialiste të Nanos, edhe pse ata nuk kishin kontribute në PS, edhe pse ata nuk kishin personalitet në Politikë, edhe pse ata ende nuk kishin mbaruar as 8 – vjeçaren në shkollë!!!
Emërimet në Administratën Publike në qeverisjen e Rilindjes Socialiste nuk u bënë as me Meritokraci dhe as me teserën e Partisë!
Përkundrazi!
Në Administratën Publike të Rilindjes Socialiste u emëruan të gjithë ata që u bënë Soro-istë, aktivistët e MJAFT-it, anëtarët e G – 99!
Kryetari I PS-së Edi Rama ka kaq urrjetje për çdo gjë që është socialiste, që është trashëgimi e Partisë Socialiste, saqë edhe mbylli edhe gazetën “Zëri i opullit”, ngaqë nuk mund të lejonte që socialistët të kishin një Zë mediatik të tyre! Ndërkohë që partitë e tjera parlamentare, sikurse PD dhe LSI kanë gazetat e tyre të përditshme!
Edi Ramës si kryeministër nuk i duhej më “Zëri I Popullit”, gazeta e socialistëve, gazeta e Partisë Socialiste, sepse korruptoi pronarët e Medias, i bëri ata shërbëtorë të interesave të tij politike!
Edi Rama e injoroi kaq shumë Partinë Socialiste, saqë jo vetëm nuk zbaton Statutin e PS-së, por edhe injoroi edhe zgjedhjet e brendshme të PS-së për 6 vjet!
Jo vetëm kaq!
Edi Rama nuk lejoi në Partinë Socialiste që socialistët të votojnë për kryetarin e PS-së, sepse e di, që socialistët, ata që janë anëtarë dhe simpatizantë të PS, janë më të shumë të numër në Parti Socialiste, sesa Soro-istët, që janë militantët e tij!
Qeveria e Rilindjes Socialiste, në 4 vjetët e qeverisjes, kurrë nuk u bë shprehësja e interesave të të Majtëve, të elektoratit të saj të varfër, sepse asnjëherë nuk u dha të varfërve Ndihmë Sociale, përkundrazi, paguan qindra miliona euro çdo vit koncensionet që u ka dhënë klientëve të vet bizmenmenë.
Në 4 vjetët e Rilindjes Socialiste 200.000 shqiptarë të papunë dhe të varfër u shpërngulën nga Shqipëria dhe u bënë azilantë ekonomikë të Europës, ngaqë Rilindja Socialiste vrau çdo shpresë të mbijetesës ekonomike!
Rilindja Socialiste ëshët bërë shprehëse e Interesave Ekonomike të Biznesit të madh, me qindra koncensionet e dhëna!!!
Rilindja Socialiste zhgënjeu socialistët edhe në premtimin elektoral të 2013-s, kur premtoi Shërbim Shëndetësor Publik Falas, ndërkohë, që ministri i Shëndetësisë Ilir Beqaj, është tashmë Ministri i Koncensioneve, ngaqë Fondi Publik për Shëndetësinë është shumëfishuar, ngaqë Buxheti i Shtetit paguan milionat e koncensioneve shëndetësore, ndërkohë që në Spitale Publike nuk ka as …aspirinë!
Dilema politike që shtrohet për socialistë e vërtetë, tani në 18 qershor 2017 është:
-Do t’i lejojnë vetvetes që, me votën e tyre, të bëhen kufoma politike e morrave Soro –istë në Partinë Socialiste?
– Socialistët e vërtetë, në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017, A DO TË DISTANCOHEN njëherë e përgjithmonë nga Rilindja, e cila ka ZAPTUA

JETA NË TIRANË, kujtimet e  gazetarit Suedes, Sven Auren.

Përktheu Adil Biçaku.

Hoteli më i mirë i Tiranës dhe Shqipërisë quhet Dajti sipas emrit të njërit mal më të lartë nga ata që rrethojnë kryeqytetin. Ndërtesa nga jashtë është diçka madhështore, që ndahet prej bulevardit të gjere nga një perde pishash. Por nuk qenë shqiptarët, që e ndërtuan, por italianët. Këta të fundit bënë çuditërisht shumë, gjatë kohës së shkurtër si zotërinj të vendit. Salla e hyrjes është shumë e madhe, veshur me mermer dhe shumë formale, dhoma të këndshme, higjiena le për të dëshiruar. Ashensori – hoteli i vetëm i Shqipërisë me ashensor – është jashtë përdorimi, por pastruese me fustane të zeza, përparëse të bardha dhe flokët topuz, bajnë valixhet e mysafirëve nëpër shkallët ndërsa meshkujt e personelit bëjnë sehir. Okupacioni turk që vazhdoi 500 vjet, ka lënë gjurma ende deri më sot.
Hotel Dajti është i rezervuar për të huaj, ndërsa banorët e vendit e kanë të ndaluar. Shqiptarët, që janë ulur në sallë ose që mbështeten në barin e trishtuar, janë policë me veshje civile dhe në fytyrat e tyre nuk mund te lexosh diçka. Atmosfera përgjithësisht është e rëndë dhe karakterizon republikën popullore tërësisht. Portieri përshëndet mysafirët e ri pa asnjë orvatje për një buzëqeshje, nuk dallon as shkëlqim në sytë e shërbyesit. Kamerieri i barit, një burrë në moshën mesatare duket sikur ka varrosur dikë të afërt sot paradite, dhe në raft një rradhë shishesh si urna në një kolumbarium*1. Ato shërbejnë vetëm si dekor. Nuk mund të porosisësh pije përkatësisht (visky, konjak, sherry etj.), veç se klientët detyrohen të zgjedhin raki ose lëng limoni. Dhe me një gotë raki përpara – rakia më e mirë shqiptare, që thuhet kalimthi, bërë prej manaferre –nëse shfleton në ca broshura, që shoqërojnë me çelësin e dhomës. Reklamë për hotelin? Propagandë turistike për Shqipërinë? As gjë. Njëra flet mbi “ tradhtinë e Rusisë ndaj komunizmit” dhe tjetra i bën thirrje, për vigjilencë, botës socialiste: “Kuçedra kapitaliste ngrenë kryet në Çekosllovaki”.
I kthen shpinën këtij barit të gëzuar….dhe nisem për në qytetin me emrin e bukur. Se çfarë konstaton një rrugëtar në Tiranë, i cili para lufte, kur dilte nga hoteli, ishte zhurma e rrugës.
Taksitë dhe veturat private i binin burisë pa ndalur, por kishte edhe tjetër lloj zhurme trafiku: një shumicë e madhe karroca kuajsh, shkatarraqe, që i kishin pajisur me buri veturash dhe karrocierët u binin me zellshëm sikurse

automobilistët, një mori gomarësh që përdoreshin për transporte dhe kontribonin në ulërimën e madhe të koncertit, qerre dhe karro, të ndryshme, katër rrotëshe, tregtarë ambulantë, që u binin zileve, muzikantë rrugësh… . Përveç asaj rrugët e këqija automobilistike bënin të veten që kakofonia të arrinte maksimumin. Zhurma ndoshta bënte një përshtypje irrituese, por njëkohësisht pasqyronte një jetë të gëzuar në një kryeqytet, që ishte një katund Ballkanik shumë i madh.

Çfarë ndesh njeriu tashti, heshtjen. Është e çuditshme dhe e pa imagjinueshme. Hotel Dajti ndodhet në rrugën kryesore, i cili gjatë okupacionit italian u ri-pagëzua nga Bulevardi Zog në Bulevardi Mussolini dhe tani quhet Bulevardi Stalin. Ai është i gjerë si Chams-Elysées*1 dhe mjaft i mirëmbajtur: asnjë mbeturinë, asfalti shkëlqen si një pasqyrë. Në njërën anë qëndron një monument që paraqet Stalinin, në anën e kundër duket Lenini, ndryshe bulevardi rrethohet nga shtëpi të reja dhe mjaft pompoze, të kombinuara me parqe. Atje larg një hapësirë e madhe, shesh i rrumbullakët ku heroi kombëtar i Shqipërisë Skënderbeu me përkrenaren e tij të famshme kontrollon situatën prej një kali bronzi me këmbët e para në ajër. Nuk mund ta mohosh që Tirana është zbukuruar. Por nëse në barin e Hotel Dajtit sundon një atmosferë si në një dhomë varri, në Bulevardin Stalin mbizotëron qetësia e vërtetë e varrezave. Unë nuk e ekzagjeroj. Heshtja lidhet me situatën e trafikut ose drejt me thënë mungesen e trafikut. Bulevardi është bosh: as automobila, karroca kuajsh, qerre apo gomar dhe pothuaj se as dhe njerëz. Qe një ditë jave nga ora katër pas dite që unë e konstatova për herë të parë. Një grua shtynte një karrocë fëmije në midis të xhadesë ku disa fëmijë loznin pafkash, dhe një burrë i vetëm qëndronte pa lëvizur dhe lexonte Zëri i Popullit e cila është Pravda e Shqipërisë. Si një turist në Sahara, prita gjatë që të dukej ndonjë automobil, dhe më në fund munda të shoh një kamion dhe një Mercedez elegant me perde të bardha të mbyllura, pas tyre fshihej ndonjë funksionar i lartë komunist. Asnjë motoçikletë, nja dy- tri biçikleta.
Në sheshin Skënderbeu pret një tjetër përjetim. Në shesh shërbente një polic me një shkop të bardhë gome. Ai është i vetmi polic trafiku në Shqipëri, dhe ky i shkreti s´ka asgjë për të dirigjuar. E ndjej nevojën për t´a ndihmuar ashtu sikurse Çestertoni *2 (Chesterton) tregon se si një turist anglez ndihmoi një faturino hekurudhe gjermane, që dukej se ishte shumë melankolik. Duke blerë një biletë për në lagjen më të afërt dhe t´ia japë që ta presë, e bëri nëpunësin dëshpëruar të gëzohet.
Një shpallje në hotel thotë se ka biçikleta me qira. Nëse unë do t´a kisha zbatuar lajmin e shpalljes, dhe të kisha kaluar përmes sheshit Skënderbeu me biçikletë, edhe unë do të kisha kryer një vepër të mirë njerëzore. Është kollaj të ironizosh, por mungesa e trafikut ka vetvetiu një shpjegim të natyrshëm.
1-.*Bulevard i madh në qendër të Parisit. (shën. përk).
2-.*Gilbert K. Chesterton 1874-1936 shkrimtar dhe poet britanik. (shën. përk).

Shqipëria e kuqe është një komb në skamje, që i mungon pothuaj çdo gjë dhe veçanërisht valutat e huaja. Automobila, motoçikleta dhe biçikleta nuk prodhohen në vend dhe duhet të blihen nga jashtë dhe të paguhen më para tjera dhe jo lekë, që është monedha shqiptare. Në këtë situatë kënaqen, të blejnë makineri të domosdoshme, d.m.th. autobusë dhe kamionë (plus një pjesë vetura për zotërinjtë e vendit) dhe kufizimin e importimit të biçikletave deri në minimum. Ndërkaq, karrocat, qerret dhe gomarët, konsiderohen se bëjnë një përshtypje prapambetjeje dhe janë të ndaluara në qendër të kryeqytetit për arsye prestigji. Rezultati: bosh dhe heshtje.
Fshesa komuniste ka fshirë shumë gjëra të tjera. Janë bërë mjaft ndërtime në Tiranë gjatë këtyre 20 viteve të fundit, dhe janë ngritur zona të reja moderne banimi. Rrëmuja e rrugicave dhe shtigjeve në periferi të sheshit Skënderbeu është pothuaj njësoj si përpara. Por çdo gjë që i jepte qytetit ato ngjyra dhe atë joshje është zhdukur: dyqanet e vegjël të panumërta dhe të zotët që rrinin përjashta tyre dhe pinin duhan me çibuk të gjatë të punuar bukur, gratë e mbuluara, që rrinin galiç prane mureve, katundarët, me veshjet e tyre të rralla, që vinin nga malet e larta, rreckamanët e shkretë, dhe bajraktarët krenar me kuajt e bukur, mizëri fëmijësh lypës, aroma e ëmbël e kafes turke, që përhapej prej qindra kafenesh të vogla…. . Gjithë Tirana mbante aromë kafeje në atë kohë. Tashti qyteti nuk ka asnjë aromë. Të gjithë njerëzit duket njëlloj: burrat janë veshur me pantallona të errët dhe këmisha të bardha dhe gratë mbajnë fustane pambuku, por duhet thënë se sipas rrobave nuk të duket se ka varfëri të theksuar. Njeriu nuk ndiqet më as nga turma fëmijësh lypës. Jo pse mungojnë fëmijë. Përkundrazi. Në Shqipërinë e sotme nxitet lindshmëria në të gjitha mënyrat, dhe falë kësaj politike është shtuar popullsia nga një milion në një e gjysmë që pas lufte. Kryeqyteti ka 135 000 banorë në krahasim me 35 000 në vitin 1945. Sheh fëmijë kudo po ashtu edhe gra shtatzëna. Me shami të kuqe për qafe, dhe me flamur të kuq përpara rreshtit në formë repartesh ushtarake marshojnë të rinjtë, duke kënduar këngë antiimperialiste, dhe quhen “Pionierët e Kuq”.
Nga numri i shumtë i dyqaneve të vegjël t´atëhershëm kanë mbetur tani vetëm pak por edhe ata nuk kanë shumë gjëra për të ofruar. Më kujtohet një sahatçi në rrugën kryesore, i cili shiste rripa sahatesh por jo sahatë. Jeta tregtare, është e përqendruar në magazina shtetërore, që quhen MAPO që do të thotë “Magazinë Popullore” lokale të mëdha trishtuese me pajisje të errëta, që të kujton po të njëjtat magazina në Pekin, dhe atje ka mungesë mallrash nëpër raftet. Çmimet të bëjnë të shtangësh. Rroga mesatare e punëtorit është midis 250 dhe 500 kruna (kronor)*1 në muaj dhe kjo e fundit në raste të veçanta.
Këpucët kushtojnë 50—60 kr., këmisha 50 kr., një çantë grashë 70—100 kr. Dhe të gjitha të thjeshta ose të thuash te drejten primitive. Cilët janë ata shqiptare që kanë mundësi me ble në këto MAPO ?
1*- Monedha suedeze kronor (korona) kr. (shën. përk.).
Përsa u përket njerëzve, janë pyetje tjera që nuk mund të hesht edhe pse ndoshta mund të cilësohet si tragjike. Para lufte shikoje arixhinj kudo. Unë nuk kam pa as edhe një magjyp gjatë këtij udhëtimi. Kur mbaroi lufta statistika zyrtare e dëmtimeve të Shqipërisë, përmbante dhjetëra mijëra invalidë. Nëpër muzetë e luftës, që ndodhen në të gjithë qytetet e mëdhenj të vendit përsëriten gjithnjë këto të dhëna. Ku ndodhen ata tani? Gjatë dy javëve udhëtimi këtu nuk kam parë asnjë invalid. Çfarë i ka gjetur pleqtë? Pleqtë mund të numërohen në gishtat e njërës dorë. Kam përshtypjen se vendi përbëhet vetëm nga popullsia e moshës së punës dhe fëmijë. Ka të ngjarë, që nënshtetasit jo produktivë të jenë ne kampe përqendrimi ose të izoluar në fshatra të izoluara, por çdo pyetjeje për të vizituar një azil invalidësh—ose azil pleqsh; përgjigja e menjëhershme është negative. Në një shtet komunist, që ndodhet në epokën e hekurit dhe që si e tillë çdo gjë vlerësohet pas shkallës së dobishmërisë, këto vëzhgime duke shqetësuese.
Kjo Tirana, e shpëlarë dhe vetëm me një alternativë, ku të pasurit nuk ekzistojnë më dhe fukarenjtë duken më pak fukarenj, është një qytet i ri. Jo më pak, ka diçka, që është fare e njëjtë dhe që tregon se veçoritë orientale tek shqiptarët janë të gjalla; nepotizmi. Nëse dikur shëtisje në rrugë pasi të errësohej duhet të kishe kujdes mos shkoje afër një zone të madhe, të rrethuar me mur betoni. Ajo ruhej rreptë: post rojet vëzhgonin me dyshim të gjithë kalimtarët, tek-tuk shihje ndonjë grykë automatiku në frëngji. Brenda mureve banonte Zogu bashkë me nënën e tij dhe gjashtë motrat, të gjithë aktivë në politikë. Pozitat e larta zakonisht ishin të zëna me fare fis të familjes mbretërore, që për arsye të rrezikut të ndonjë atentati nuk dëshironin të dukeshin jashtë rezervatit të tyre të mirëmbrojtur. Shteti drejtohej si ndërmarrje familjare me monarkun si drejtor ekzekutiv, anëtarët e familjes si kryesi dhe fisi si aksionarë.

Sistemi nuk ka pësuar ndonjë ndryshim të thellë. Shqipëria e sotme është një ndërmarrje familjare komuniste. Zotërinjtë e rinj kanë ngritur një lagje me vila për veten e tyre, që siç duket janë inspiruar nga qyteti i ndaluar i kohëve të kaluara, Pekini. Kjo është e izoluar si një shtatmadhori ushtarake në kohë lufte. Nëse i afrohesh të përzënë rojet e armatosura mirë, që duken se janë edhe më shumë se në kohën e Zogut dhe përveç kësaj kanë edhe qenë kufiri (schefer). Në këtë qytetin e ndaluar jetojnë tri familjet që bashkë-qeverisin Hoxha, Shehu dhe Kapo. Figura më dominuese është natyrisht sekretari i përgjithshëm i partisë komuniste, ish mësuesi i një shkolle në Korçë Enver Hoxha, pastaj vijnë dy veteranët e partisë Shehu që është kryeministër dhe Kapo, që është numër 2 i partisë. Që të tre janë martuar me motrat ose fisin e njëri tjetrit. Zonjat Hoxha,
Shehu dhe Kapo janë super aktive komuniste dhe anëtare të shquara të komitetit qendrorë të partisë, që në Shqipëri dhe në demokracitë e tjera popullore përbëjnë bazën e pushtetit. Në postet tjera kyçe gjenden sërish vëllezër, kunetër dhe kushërinj. Vetëm Hoxha është kujdesuar pra të ketë vënë në detyra të rëndësishme një vëlla, një dhëndër dhe gjashtë kushërinj. Kjo botë, që është si një fis, jeton për veten e vet. Herë- herë del, Enver Hoxha, së bashku më bashkëpunëtorë dhe i rrethuar nga polic, për të përuruar apo të mbaj fjalim dhe pastaj kthehet në lagjen e tij si një zot fortese në kështjellën e vet.

Se si shkon jeta mbas murit rrethues me post roje nuk e di askush i jashtëm. Jetojnë zotërinjtë e vendit po aq thjeshtë si shqiptarët përgjithësisht detyrohen të bëjnë, apo është standardi i atij lloji sa që duhet të mbahet sekret? Thashethemet pëshpëriten brenda trupin diplomatik në Tiranë ku çdo shef ambasade e konsideron postin që ka si një formë dënimi dhe përfaqësitë e huaja perëndimore kufizohen në dy: ambasadorët e Italisë dhe Francës. Por për shqiptarin e zakonshëm, që ende është një copë orientalisti, çështja nuk përbënte ndonjë interes të madh. Komunist ose jo—ç´është më e natyrshmja se ai që i a arrin të marrë pushtetin rregullon fisin e vet, ai vendos pjesëtarët e familjes në poste kyçe nga të cilat poste varet pozita e tij, dhe shijon më të mirën e jetës…? Që Enver Hoxha, para njëzet vjetësh dukej si një qejfli shtathedhur (playboy), tani duket si një bej i majmur asnjeri nuk çuditet për këtë. Nisur nga këndvështrimi shqiptar e kundërta nuk do të ishte e natyrshme.
Kur bëhet natë Tirana duket si qytet i vdekur. Llamba të forta ndrisin rrugët e braktisura. Por llamba e vajgurit, që ndriste aq qetë më parë, nga arkivoli i Sulejman Pashës në xhami dhe thuhej se kurrë nuk është shuar sikurse flaka e përjetshme nën Harkun e Triumfit *1, nuk ekziston po ashtu as edhe arkivoli.
Sulejman Pasha qe një çifligar, që themeloi qytetin dikur në vitet 1500, dhe Enver Hoxha siç duket mendon se varret kapitaliste të kohës së kaluar, s`kemi pse t´i ruajmë. Opera fatkeqësisht nuk jep asnjë shfaqje, dhe nëse duhet të kaloj mbrëmjen, mbetet veç klubi i natës në hotel Dajti. Në fakt ka një klub nate, bile është i pajisur edhe me një tabelë ndriçuese. Banorët e Tiranës s´mund t´a vizitojnë këtë klub. Lokali është veç për të huaj dhe shpresat janë, se ata do të këmbejnë ndonjë kartëmonedhë të shtetit tyre. Të gjitha tavolinat janë bosh përveç njërës, e cila shërben si post—observacioni për dy policë. Të pesë muzikantët me gjysmë zemre, fillojnë me tonet e një valsi vjenez, dhe kamerieri ve një mbulesë mbi tavolinë dhe do të dijë nëse do të porosis raki apo lëng limoni.

1*- Harku i Triumfit (180-1836) ndodhet në qendër të Parisit: Napoloni vendosi ta ndërtohej si kujtim për fitoret e mëdha ushtarake, aty është edhe varri i ushtarit të panjohur. Harku është 51 m. i lartë dhe 45 m. i gjërë (shën. përk.).
Foto nr 2 Polici i vetëm i trafikut të Tiranës në sheshin Skënderbeu ku sheh ca biçikleta dhe rrallë ndonjë veturë. Sipër një kartëmonedhë shqiptare lek.

Gazetari suedez Sven Aurén në gazetën Svenska Dagbladet shkruan nga vizita e katërt në Shqipëri në shtator te vitit 1968.

Nga Adil Bicaku/

DREJT SHQIPËRISË

Motorrët ushtojnë, rrezet e diellit vallëzojnë mbi fletët e aeroplanit, dhe poshtë në Adriatik shkëlqejnë patat e bardha. Pas nesh është zhdukur bregdeti italian. Por në lindje, lart mbi horizont ngrihen vargmalet blu. Kjo që kemi përpara është Shqipëria: sateliti i Kinës në Europë, republika popullore staliniste e fundit në pjesën e botës sonë. Cilën ditë jave? Qartë një të martë, sepse vetëm të martat mundesh të udhëtosh për në Shqipëri. Ende në vitin 1968, ka një shtet në Europë – sa Belgjika me sipërfaqe –  që është shumë larg posedimit të një agjencie të veten fluturimi dhe që nuk disponon as edhe një aeroplan pasagjerësh. Janë italianët, që vendosin mbi frekuencën e trafikut. Një herë në javë fluturon një firmë italiane në linjën Romë-Tiranë dhe gjithmonë me një aeroplan gjysmë të mbushur. Çdo të martë ndodh e njëjta gjë në aeroportin e Tiranës, sapo ulet prej fluturimit, me njëherë duhet të shpejtoj për tu kthyer sërish, kështu që qëndrimi në aeroport nuk shkon as gjysmë ore. Ky aeroplan, pra një herë në shtatë ditë drejtohet për rrugë drejt Shqipërisë sikur të ishte në shërbim transporti për furnizim me ushqim të ndonjë  ekspedite të izoluar në polin e veriut, përbën të vetmen lidhje me Europën Perëndimore. Por që është edhe shumë e largët. Edhe pse distanca midis bregdetit italian dhe atij shqiptar përbën veç disa njëzet milje. Ta matësh me nje matëse tjetër është pa mbarim. Qartë Shqipëria e sotme është një nga shtetet më të largëta të rruzullit.

Jam në aeroplanin e Tiranës, kur shkruaj, si parathënie, këto shënime udhëtimi. Stjuardesat, të kënaqura se e dinë se së shpejti do të kthehen sërish në Romë, janë bujare si me buzëqeshjen ashtu dhe pijen. Ndërkaq ato nuk kanë nevojë të stërmundohen. Pasagjerët janë pak: një palë diplomatë italian, njëri nga të cilët shtrëngon një thes poste në gjoks sikurse një prind përqafon fëmijën e vet, një zotëri mjekrosh nga Sorbona, për të cilin thuhet se ka shkruar një artikull të veçantë entuziast mbi heroin kombëtar Skënderbeun dhe për këtë arsye është ftuar zyrtarisht nga shteti shqiptar si dhe disa shqiptarë që është vështirë të përcaktosh statusin e tyre. Së fundi lista e pasagjerëve përmban një udhëtim kolektiv në të cilin bëj pjesë edhe unë si turist midis tjerësh.

Po ç’ka të bëj një gazetar me një grup udhëtimi? Nuk është kollaj të hysh në kufijtë shqiptar. Ata janë më të mbyllurit në Europë, ndoshta në të gjithë botën. Ka shumë vite që shefa dashamirës të ambasadës janë përpjekur të më nxjerrin një vizë individuale. Aplikime, telefonata dhe në biseda private, pa përjashtim, të gjitha kanë rezultuar në përgjigjen e zakonshme të Shqipërisë, kur bëhet fjalë për viza për gazetarë të uritur perëndimor: kërkesa është nën shqyrtim. Muaj dhe vite kalojnë, dhe nuk ndodh asgjë, dhe me kalimin e kohës dhe kjo mungesë reagimi merr një karakter pothuaj normal. Vetëm në  Ambasadën e Parisit tashmë janë stivë kërkesat pa përgjigje të qindra gazetarëve. Por kur të kujtohen këto ngjarje, s’është zor të kuptosh që unë u habita, kur, rastësisht, pashë në një vitrinë të një agjencie të thjeshtë udhëtimesh, në Bulevardin Opera (Avenue de L’Opera), që ishte për shtetet e lindjes. Në një qosh të fshehtë, sikur nuk ishte qëllimi që të shihej, ndodhej një afishe, që lajmëronte mbi një udhëtim për në Shqipëri. Udhëtimi ishte dy javë me autobus, vizitë në të gjithë qytetet dhe komunitet e mëdha….Një pyetje me vend, me të vërtetë veçse të regjistrohesh, por nuk bëhej fjalë për nisje para se lista e pjesëmarrësve të miratohej nga ambasada shqiptare. Që ky institucion, që tashmë ishte bërë objekt i aq përpjekjeve pa rezultat, do të pranonte emrin tim në këtë rastin e ri duket natyrisht e pamundur. Por ndoshta një pasaportë të re me të dhëna të një profesioni tjetër, se sa këtë xhyben e kuqe të theksuar “gazetar”, p.sh. “shkrimtar”, nuk do të binte aq në sy?

Kjo ndodhi. Dhe, megjithatë, ky është shpjegimi që unë jam në rrugë për në një shtet komunist, i cili aq gjatë ka refuzuar të më pranoje. Unë shkoj me etiketën si grup turistik  dhe kjo tingëllon ca vulgare. Por bashkudhëtuesit e mi nuk mund të konsiderohen si turistë të rëndomtë. Njerëz, që kërkojnë atë normalen, pothuajse nuk shkojnë në Shqipëri. Përveç kësaj grupi është i jashtëzakonshëm edhe në një tjetër këndvështrim. Shqiptarët janë i vetmi popull në Europë, që kanë mbi komodinë libërthin e kuq të Maos. Do të kishte qenë më e arsyeshme që studentët revolucionar të Sorbonës të shfrytëzonin këtë shans dhe të merrnin kontakt me një komb të inspiruar nga Kina. Mjaft e çuditshme që nuk ka asnjë të ri të atij tipi në grupin tonë. Mos vallë kanë frikë se mos u shuhen iluzionet? Nuk ka as komunistë dhe as nga ata me prirje simpatizuese komuniste, që apriori kanë vendosur të gjejnë atë më të mrekullueshmen. Këta janë mësues dhe mësuese shkollash, një çift i ri jurist që është specializuar për kërkesë patentash në shtetet e lindjes, një 78 vjeçar inxhinier më bashkëshorten, që bëjnë  udhëtime të çuditshme gjatë jetës që u ka mbetur dhe një ish gjykatës nga Orleans i cili, është krejt i verbër dhe udhëhiqet nga bashkëshortja e kujdesshme e tij, e cila sheh për të dy dhe i tregon për çdo gjë. Është gjithashtu një burrë në moshën mesatare, postier me interesa të përgjithshme nga lagja e trembëdhjetë e Parisit, i cili ka një kohë të gjatë që është i inatosur sepse kurrë nuk gjente diçka për të lexuar për Shqipërinë në buletinin e mëngjesit. Ai vendosi ta marrë çështjen vetë në dorë. Kryesisht është një grup simpatik francez kur janë për së mbari.

Por edhe pse ende edhe në të ardhmen dukej e pamundur që një gazetar të kryente një vizitë individuale, dhe një grup udhëtarësh, ofron shansin e vetëm të hedhësh një sy përbrenda kufijve, natyrisht mund të këmbëngulësh se gazetari dhe udhëtim kolektiv s’kanë gjë të përbashkët. Në një diktaturë komuniste te këtij modeli ekstrem duket që një rrugëtim i tillë do të thotë se autoritetet dëftejnë atë që duan të dëftejnë dhe fshehin të tjerat. Që të shfrytëzoj plotësisht të paktën atë që lejohet të shoh, ndërkaq, kam ndërmarrë një numër masash përgatitore. Ka diplomatë të shteteve të ndryshëm, që kohët e fundit kanë qenë të stacionuar në Tiranë po ashtu edhe specialistë, të cilët kanë pasur shërbime të ndryshme në Shqipëri. Falë informatorëve të këtij tipi që jam armatosur me dijeni paraprake mbi situatën aktuale. Me këtë mes ka disa mundësi të krahasohet midis të tanishmes dhe të dikurshmes. Ky është udhëtimi im i katërt në Shqipëri. …..   On  revienz  toujours*1….. Në moshën e rinisë u njoha me një student shqiptar në Paris dhe më pas kalova një javë në shtëpinë e tij në Tiranë. Vizita më la aq përshtypje të forta, sa që unë disa vjet më vonë shkova prapë për të shkruar një libër mbi vendin. Vizitën e tretë e bëra pak para luftës kur unë udhëtova me veturë prej Stokholmi për të marrë pjesë në dasmën piktoreske të mbretit Zog me princeshën Hungareze Apony (Apponyi). Kjo qe në prill 1938. Menjëherë pas një viti u zhduk shteti shqiptar prej valëve të luftës, u shkretua, u copëtua dhe më në fund u kthye në formën e tanishme.

Kësaj Shqipërisë së djeshme që unë i kushtova aq shumë interes, qe një komb ballkanik i panjohur dhe primitiv me një milion banorë, që gjithnjë e quan veten Shqiptar: bijtë e shqiponjave. Me mbi dy të tretat male jo pjellorë dhe gati një të tretën pjesë kultivuese në lugina dhe rripa bregdetare, qe gjithashtu një vend shumë i varfër. Gjatë gjithë historisë së tij ndodhej në rrugën e  konflikteve të mëdha të interesave të fuqive të mëdha. Që shqiptarët, të cilët janë pasardhësit e ilirëve, mundën të ruajnë si gjuhën e vet ashtu edhe veçoritë kombëtare-p.sh. zakonet e jetesës bile edhe fizionominë-është një mrekulli! Direkt apo indirekt ata kanë qene gjithnjë të kolonizuar. Ata janë sunduar nga grekët, romakët dhe Bizanti. Në pesë shekuj me radhë deri më 1912 vendi ishte pronësi turke. Gjatë luftës parë botërore shërbeu si fushë beteje e ushtrive të superfuqive. Në vitet 1920 për të parën herë fitoi, të paktën dukej, një si formë pavarësie politike. Struktura sociale ishte feudale me një numër prijësish të pasur malësore si figura dominuese. Më 1928 prijësi malësor Ahmed Zogu mundi t’i bindë prijësit tjerë të fortë të pranonin formimin e një monarkie ku ai shpallet mbret me emrin Zogu I.

Tragjedia e përhershme e vendit është se kurrë nuk ka mundur të mbijetojë pa një financier të huaj. Zogu qeveriste por Mussolini paguante, që e shndërroi mbretin e parë të vendit në vasal italian. Më 1939 vasali nuk u tregua aq i bindur prandaj e dëbuan, dhe vendi u kthye në një koloni italiane. Por gjatë vizitë sime në vitet tridhjetë pati ende fronin të pa prekur të vendosur në një sallon në pallatin mbretëror në Tiranë, që dukej si një vilë mesatare e Djurs’holmit (Djursholm)*2

Kur je ulur kështu në një kolltuk të aeroplanit në rrugë drejt një Shqipërie të re që njohuritë për te janë veç të karakterit teorik, është e natyrshme, që të kaluarat të dalin parasysh si shfaqje. A ka mbetur më diçka nga shteti magjepsës Ballkanik? Por peizazhi madhështor i vendit duhet të ketë mbetur po ashtu:

1-.*Edhe një udhëtim tjetër (frëngjisht).

2-.*Lagje me vila në periferi të Stokholmit. Banon klasa e pasur. (shën. përk.)

Malet aventuriere, rrugët me serpentina, ata liqenet blu të thellë në Shkodër dhe Pogradec, urat e gurit të përkulura si mace zemërake në rrëpirën e grykave, shqiponjat, që fluturojnë rreth kreshtave të maleve masive, ato luginat e gjelbëruara me fushat e tyre me lule dielli, duhan dhe misër….. Por njerëzit, atmosfera? Para lufte, udhëtarët që shkonin në Shqipëri përbënin një numër mjaft të vogël dhe në vendet e tyre ata konsideroheshin si ekstravagantë, romantikë ose aventurier. Në Shqipëri ata ishin mbretër. Ata priteshin si miq të nderuar. Të pasur dhe të varfër konkurronin për t´u hapur dyert, shkëlqenin nga kënaqësia, gatishmëria ishte totale. Bujaria qe ngritur në dogmë fetare. Nga njëherë, bile, ndodhte që edhe gjakmarrja lihej me një anë, e cila ishte e dhimbshme, dhe që e shkretonte vendin si kolere dhe çonte në zhdukje si familje ashtu edhe fise. Nëse viktima, që duhej të vritej, arrinte të hynte brenda në shtëpinë e hasmit para se ai të arrinte ta qëllonte, përfitonte nga zakoni i mikpritjes sa kohë që të qëndronte aty.

Shqiptarëve u pëlqente t´i fotografosh dhe dëshironin të jepnin dhurata. Na jepnin peshqeshe kudo që shkonim. Njerëz fukarenj -shumica ishin pothuaj aq fukarenj sa s´ta merrte mendja-silleshin me një krenari të denjë madhështore. Zhelamanët shëtisnin në rrugën e katundit si princa. Përsa i përket ngjyrave të dukej  se tabloja ishte sublime. Mua më kujtohet tregu i Shkodrës një mëngjes të prillit: Malësorët me tesha të bardha leshi deleje, xhamadanë të zi pa mëngë dhe qeleshe vezake në kokë, gra me balluke të drejta katran të zeza dhe rrobe të mundimshme, që të çonte mendjen tek eskimezët e Greonlandës. Gra nga Malësia me flokët të lyer me vaj dhe me thekë në ballë dhe një brez të çuditshëm me pafte, çapraze, nizamçe serme dhe thumba kallaje ….Ky karnavali shqiptar, që s´ishte ndonjë karnaval përveç se një ditë e zakonshme shumëngjyrëshe, do të magjepste një historian të veshjeve. Kësi pamjesh sheh edhe në vende tjera në Ballkan por në asnjë vend ishin aq intensive dhe fantastike si në Shkodër. Kjo varej nga izolimi i një shteti të vogël, që Evropa e kishte harruar fare.

Edhe mbreti Zog, i cili kurrë nuk deshi të quhej ” mbreti i Shqipërisë”, insistonte të quhej “Mbreti i Shqiptarëve” duke menduar për minoritetet shqiptare në Greqi dhe Jugosllavi. Unë e shoh atë, natën e dasmës në pallat në Tiranë: një Buster Keaton*1 shqiptar me një fytyrë të ngurtë pa emocione, dhe i mbuluar me dekorata sa që ylli shkëlqyes varet deri poshtë cepit të kapotës së uniformës. Pranë këtij kalorësi me pamje serioze një vajzë e gjatë, bukuroshe shtathedhur që duket jashtëzakonisht e ngazëlluar se është bërë mbretëreshë edhe pse në një monarki operete. Mbrapa çiftit një italian i fryrë me uniformë fashiste me gjoks përpara dhe me një buzëqeshje vetëkënaqësie në fytyrën e tij të shëndoshë: dhëndëri i Mussolinit, konti Ciano. Konti ishte kumbarë i martesës. Asnjë nuk mund t´a imagjinonte ç´farë fati i priste. Ky kumbara do të rikthehej së bashku me një ushtri pushtuese dhe do t´a detyronte çiftin mbretëror në mërgim, dhe ai vetë pas disa vitesh do të ulej në karrige në një vend ekzekutimi në Italinë e Veriut dhe të pushkatohej pas shpine si tradhtar.    Atmosfera qe madhështore, edhe pse pati ndonjë kukuvajkë si p.sh. ministri francez, i cili nuk mundi t´a përmbante veten dhe u gajas  me zë të lartë kur pa dhuratat e dasmës: gjashtë kuaj shale nga shteti Hungarez, një anije më motor nga Duçja (Il Duçe) dhe një Mercedez nga Hitleri. “Dhuruesit duket se kanë pasur të njëjtin mendim në kokë: Më mirë t´u japim diçka, që t´u shërbej në rast se detyrohen të lënë vendin”. Vallëzimi filloi me tonet e orkestrës së Oborrit Mbretëror dhe një orkestre arixhinjsh, të cilët i kishte sjellë nusja nga Budapesti. Përfaqësuesit diplomatik nga njëzet kombe, kërcenin vals me zonjat e aristokracisë shqiptare ndërsa muret rrethoheshin nga prijës malësorë të veshur me kostume kombëtare të qëndisura më flori dhe me pistoleta brez. Disa nga ata kompletonin pistoletat me një stilograf floriri që në atë kohë do të thoshte se personi në fjalë dinte të shkruante. Maja e minareve ishin dekoruar me prozhektorë dhe vargje zbukurues. Balona të mëdha me portretin e çiftit mbretëror silleshin mbi çatitë e shtëpive dhe në aeroportin e Tiranës hodhën fishekëzjarre të shkëlqyer të markës më të mirë italiane.

Aeroporti i Tiranës…… Ne jemi tashmë aty. Lidhni rripin e sigurisë, fikni cigaret, signores et signorinas . Kryeqyteti i Shqipërisë shtrihen brenda një kazan malesh. Aeroplani zhytet poshtë deri në fund dhe prek tokën. Ka qenë në mbrëmjen e dasmës së Zogut kur unë pashë këtë aeroport herën e kaluar. Atëherë ishin një mori njerëzish të gëzuar që admironin raketa e fishekzjarre në qiell. Atëherë nuk shihej ndonjë aeroport përveç se vetëm njerëz. Po tani ?

Unë shikoj përreth nga dera e hapur. Tani është i shkretë si një shesh i braktisur për zbritje emergjente. Asnjë aeroplan tjetër përveç tonit. Asnjë njeri përveç se një ushtar melankolik, që është mbështetur në pushkën e tij. Asnjë   ndërtesë me përjashtim të një shtëpie si kioskë të kurorëzuar me një yll të kuq.

Jakup B. GJOÇA/

Ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë e Bashkimit Europian Federika Mogherini erdhi në Tiranë dhe në një konferencë shtypi të përbashkët me kryeministrin Edi Rama, nga selia e Kryeministrisë deklaroi: “Bojkoti i parlamentit do të thotë bllokimi i krijimit të komisioneve të vettingut dhe de facto, kjo ndal procesin e progresit të Shqipërisë në Bashkimin Europian.”

Kaq i mjaftonte edhe kryeministrit Edi Rama, që të shfaqësohej përpara shqiptarëve, për të gjitha akuzat që i rëndojnë në qafë. Kryeministri Edi Rama, me gjuhën që foli Mogherini në Tiranë, jo vetëm doli “i virgjër”  politikisht dhe penalisht, nga të gjitha akuzat për bashkëpunim me krimin e organizuar, për korrupsion, por kërkon tashmë që Reformën në Drejtësi dhe Vettingun ta përdorë edhe si alibi ligjore dhe imunizim për të shpëtuar ndaj korrupsionit të qeverisë së tij, për të shpëtuar ndaj çdo përgjegjësie politike që ka ai vetë për kriminalizimin e Parlamentit, etj. Jo vetëm kaq.

Këto akuza POLITIKE DHE PENALE ndaj kryeministit Rama, i tha edhe vetë ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë e BE, Mogherini, po në konferencën e shtypit me Kryeministrin Rama, por i tha të sheqerosura me hipokrizinë politike, që të mos e shqetësonte fare kryeministrin Rama: “…çeljen e negociatat me Shqipërinë, natyrisht në varësi të ecurisë dhe zbatimit të reformës në drejtësi dhe në veçanti vettingut dhe 5 prioriteteve kyçe. Këtu përfshihet lufta kundër korrupsionit, lufta kundër krimit të organizuar dhe në veçanti kultivimi dhe trafikimi i narkotikëve.”

Mogherini, këtu kundërshton vetveten.

Së pari, Bashkimi Europian i kushtëzon Shqipërisë çeljen e negociatave për anëtarësim me luftën kundër korrupsionit, kundër krimit të organizuar dhe kultivimit dhe trafikimit të narkotikëve”.

-Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që në Shqipëri ka korrupsion?

– Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që në Shqipëri krimi i Organizuar jo vetëm nuk luftohet, por bashkëqeveris? Dhe kur themi që krimi i Organizuar bashkëqeveris në Shqipëri, është fakt i pakundërshtueshëm kriminalizimi i Parlamentit dhe i Pushtetit Vendor?

– Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që në Shqipëri perzonat me rekorde kriminale u bënë deputetë dhe kryebashkiakë?

– Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që VETËM në Shqipëri ka klutivim të të gjithë sipërfaqes së Shqipërisë dhe trafikohen përditë nga Shqipëria nëpër Europë tonelata me Canabis?

A mund të pohojë Ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë Mogherini, se  bashkëpërgjegjës për të gjitha këto pyetje, të cilat pengojnë integrimin e Shqipërisë në BE është  edhe qeveria, edhe Opozita? Apo  është vetëm qeveria, meqë ajo ka pushtetin ekzekutiv, ka shumicën absolute edhe në Parlament?

Apo është vetëm Opozita, që nuk bëhet urë, nuk kthehet në vagonë zhavori për mazhorancën dhe qeverinë, që të votojë VETËM dhe PA KUNDËRSHTI, ato LIGJE, REFORMA që dëshiron dhe SIÇ I DËSHIRON kryeministri Rama?

A mund ta pranojë publikisht  zonja Mogherini se kryeministri Rama ka përgjegjësinë e plotë politike, që i bëri personat me rekorde kriminale edhe deputetë, edhe kryebashkiakë?

Apo, të pohojë të kundërtën, që kryetari i PS-së Edi Rama nuk ka asnjë përgjegjësi, që kandidatët socialistë që ai vetë përzgjodhi në listat e Partisë Socialiste dhe që u bënë deputetë dhe kryebashkiakë, dolën persona me rekorde kriminale?

Atëhere, nëse Mogherini nuk guxon ta thotë në konferencën e shtypit me kryeministrin Rama këtë faktor të kriminalizimit të Parlamentit në Shqipëri, mos vallë, duke heshtur, Mogherini kërkon të bëjë bashkëpërgjegjës politikë dhe penale të kriminalizimit të Parlamentit dhe Pushtetit Vendor edhe Opozitën, kur vetëm deputetë dhe kryebashkiakë socialistë detyrohen të lenë mandatitn për shkak të dekriminalizimit?

A mund të pohojë publikisht Mogherini në Tiranë, përpara kryeministrit Edi Rama, se korrupsioni në Shqipëri bëhet nga Qeveria, apo edhe nga Opozita?

A mund të pohojë publikisht Mogherini në Tiranë, përpara kryeministrit Edi Rama, se korrupsioni në Shqipëri duhet të luftohet vetëm kundër “ish” qeveritarëve dhe se ministrat dhe kryeministri aktual i kësaj qeveria kanë imunitet politik dhe JANË TË PAPREKSHËM nga Ligji edhe nëse korruptojnë!!!

A mund të pohojë publikisht Mogherini në Tiranë në konferencën e përbashkët me kryeministrin Rama, se kultivimi masivisht i Shqipërisë me Canabis dhe trafikimi i mijëra ton Canabis nga Shqipëria në Europë bëhet nga Opozita dhe jo në saj të bashkëpunimit të drejtpërdrejtë të Qeverisë me Krimin e Organizuar?

Nëse Mogherini ka bindjen dhe prova që Qeveria nuk bashkëpunon me Krimin e Organizuar për trafikimin e Canabis, atëhere, të paktën,  a mund të pranojë që është PAAFTËSIA e qeverisë së kryeministrit Rama të luftojë kultivimin dhe trafikimin e Canbis në Shqipëri? Dhe, me një qeveri krejt e paaftë që të luftojë kultivimin dhe trafikimin e Canabis, a mund të bashkëpunohet për integrim në BE?

Cili është shqetësimi politik i Ministres së Jashtme dhe Sigurisë në Bashkimin Europian Mogherini, për moszbatimin e reformave të integrimit në Shqipëri?

Korrupsioni, Bashkëpunimi i Politikës me Krimin e Organizuar (nënkuptohet Qeveria, sepse Opozita edhe po të dojë të bashkëpunojë me krimin e organizuar të qeverisë, nuk ka pushtet), kultivimi dhe trafikimi i Canabis VETËM nga Shqipëria?

Apo Protesta e Opozitës pengon reformat në Drejtësi dhe Vettingun?

A mundet ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini t’u pohojë shqiptarëve që:

-Një qeveri që korrupton, një qeveri që është përgjegjëse për kultivimin dhe trafikimin e mijëra ton Canabis nëpër Europë (qoftë me bashkëpunim të drejtëpërdrejtë me Krimin e Organizuar, qoftë për paaftësi për ta luftuar), një kryeministër që kriminalizon Parlamentin dhe Pushtetin Vendor, a mund të ketë vullnet politik të bëjë reformë në drejtësi?

– A ka vlerë një Vetting i votuar nga kryeministri Rama, kur, ndërkohë ai akuzohet se ku i gjeti miliona euro që ndërtoi Vilën e tij në Surrel?

– A ka vlerë një Vetting për gjyqtarë dhe prokurorë, i votuar edhe nga Alfred Peza, deputeti socialist, i cili me rrogë 600 euro në muaj (të deklaruar në gjykatë deri në 2010) të blejë në 2015 1,2 miliardë lekë aksione bankare?

A mundet ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini t’u pohojë shqiptarëve që:

-Duhet votuar paraprakisht  Vettingu i prokurorit dhe i gjyqtarit,  nga deputetë socialistë me rekorde kriminale dhe nga kryeministri i akuzuar për korrupsion, që të luftojë, paskëtaj, korrupsionin e Kryeministrit dhe të ministrave dhe deputetëve të tij?

Kryeministri Edi Rama, me gjuhën që foli Mogherini në Tiranë, tashmë kujton se mund të akuzojë Opozitën si pengesën politike për moszbatimin e reformës në Drejtësi, për mosvotimin e Vettingut dhe moszbatimin e reformave të integrimit të Shqipërisë në BE.

A mundet ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini t’u pohojë shqiptarëve që:

-Për integrimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian është pengesë Protesta e Opozitës, edhe kur kërkohet PARAPRAKISHT të luftohet korrupsioni i qeverisë, të Dekriminalizohet Parlamenti dhe paskëtaj të votohet Reforma në Drejtësi dhe Vettingu?

Në Rumani, e cila është anëtare e BE-së, edhe pse aty është kryer reforma në Drejtësi, edhe pse aty Gjyqësori nuk është i korruptuar, edhe pse aty Vettingu i gjyqtarëve dhe i prokurorëve zbatohet, SËRISH qeveria Socialiste KORRUPTON!

Qytetarët rumunë, me protesta të vazhdueshme kërkojnë DORËHEQJEN E QEVERISË SË KORRUPTUAR!

Deri tani, as ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini, as BE-ja nuk u ka bërë thirrje protestuesve rumunë që të ndërpresin protestat ndaj qeverisë, sepse rrezikojnë Sigurinë dhe Integrimin Euripian në Rumani!!!

Përse, ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini vepron dhe sillet me dy standarte politike në Shqipëri?

1.Që, nuk kritikon qeverinë dhe Kryeministrin si përgjegjës politikë për mosdekriminalizimin e Parlamentit, për mosluftimin e krimit të organizuar, për mosluftimin e korrupsionit, për mosluftimin e trafikimit të Canabis?

2. Në cilën demokraci,  sipas zonjës Mogherini, thuhet dhe shkruhet se Protestat e qytetarëve dhe të Opozitës ndaj qeverisë së korruptuar, DËMTOJNË DEMOKRACINË dhe INTEGRIMIN EUROPIAN???

Do të shkruaja edhe ca pyetje të tjera, për ministren e Jashteme dhe të Sigurisë të BE zonjën Mogherini, meqë na begenisi dhe erdhi nga Brukseli në Tiranë:

-Së pari, përse nuk e detyroi kryeministrin Edi Rama, që të negociojë me Opozitën për kërkesat kryesore politike të Protestës?

– Përse nuk i kërkoi publikisht kryeministrit Rama, në konferencëen e përbashkët të shtypit, që të zbatohet numërimi elektronik në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017, si një garanci për mosmanipulimin e votave nga KQZ dhe Administrata Zgjedhore e politizuar nga Partia Socialiste?

– Meqë erdhi në Tiranë, meqë është edhe italiane, zonja Mogherini a e pyeti kryeministrin Rama, sa e vërtetë është shqetësimi i opinionit dhe medias italiane për importimin në Shqipëri të 140.000 tonë Mbjetje kimiko-bërthamore?

Por, e di, që këto pyetje zonjës Mogherini, i shkaktojnë alergji politike, sidomos, pasi zonja Mogherini hëngri edhe ëmblësirën që iu servis në selinë e kryeministrisë në Tiranë, e pyes zonjën Mogherini:

-Ku fjeti në Tiranë, para se të bënte konferencën e shtypit me kryeminsitrin Rama? Në vilën e kryeministrit Rama në Surrel? Apo në vilën e re të zonjës Vllahutin,  ambasadores të BE në Tiranë? Sepse, siç thotë edhe populli ynë: “Siç e shtron, edhe do flesh” dhe “Qeni leh, aty ku ha”!!!

Mbreti punonte për bashkimin mbarëkombëtar

Nga Azil Biçaku.

Replikë e detyruar për intervistën e Hasan Luçit.

Si emigrant politik në Suedi, ndjek me vëmendje shtypin shqiptar dhe, në këto kohët e fundit, vihet re një botim i shtuar i historive me “kaubojsa” komunistë, që bënin krime dhe kërkojnë tashmë të bëhen edhe heronj të krimeve të tyre. Në “Gazetën Shqiptare” ka pasur disa ditë një intervistë me Hasan Luçin. Me sa kuptoj unë, ky hero i krimeve të regjimit më gjakatar që njeh historia deri tani, kundër popullit të vet, kërkon ndoshta edhe një dekoratë apo të shpallet hero për atë punë aq “frutdhënëse” që aludon, për spiunimin dhe sabotimin e diasporës.

Ai, gjoja paska ruajtur jetën e idhullit të popullit (sipas tij) të kryekriminelit Enver Hoxha. Pa pikë skrupulli, del tani pas 27-vjetësh dhe krekoset për bëmat e tij. Ai, si duket, e kaloi lumin, sepse në Shqipëri, fatkeqësisht, nuk u bë asnjë Nuremberg, për gjenocidin më të madh në histori, në një popull aq të vogël dhe të pafajshëm. Kjo ka qenë shumë e nevojshme që vendi të binte në qetësi, pra kriminelët t’i dorëzoheshin gjyqit sikundër ka ndodh dhe ende vazhdon p.sh. në Kamboxhia. Enveri nuk qe larg nga Pol Poti i Kamboxhias për krimet monstruoze kundër bashkëkombësve të vet.

Por unë mendoj edhe këtë; se vazhda e komunistëve kriminelë dhe mullvadët e tyre të gjirizëve kanë një angazhim. Ajo asht porosia e pasuesit të xhelatit, dishepullit të tij, Ramiz Alioviçit që tha: “Vetëm mos lejoni që ta marrin legalistët, të tjerët le ta marrin se janë tanët”. Kjo paska qenë porosia e atij delikuenti famëkeq.

Në vazhdim, kuptohet se e gjithë makineria e persekutorëve ka qenë e drejtuar kundër të ndierit Mbretit Zog, oborrit mbretëror dhe partisë historike të Legalitetit. Atij, dhe asaj i trembeshin dhe vazhdojnë t’i tremben sepse kanë pasur frikë nga drejtësia, rregulli dhe ligji. Një shtet ligjor, një drejtësi dhe një Kushtetutë moderne nuk do të lejonte që ata të mos jepnin llogari për krimet makabre dhe që e mbushën vendin me burgje e kampe përqendrimi gjatë 45 vjetësh.

Por lluci i gjirizeve të mos krekoset se paska bërë kërdinë në diasporë se paska shkuar natën tek shqiptarë për informata. Enver Hoxha dhe regjimi i tij e kishin popullin në një burg të madh dhe ai ishte me disa rrathë, sikurse Ferri i Dantes dhe në të kishte çengelat, kasaphanat dhe llogoret e varreve masive. Pra, Hoxhës nuk i duheshin aq shumë mijtë e hendeqeve që kishte nëpër botë për të spiunuar, sepse i kishte mbushur burgjet dhe kampet e përqendrimit plot në gjithë vendin. Ai e dinte se askush nuk e sulmonte, por donte të vriste e priste sa të donte si paranoid që ishte dhe të mbillte panik, frikë dhe tmerr në popull me pretekstin e grupeve armiqësore, sa deri edhe në vetë aparatin e vet. Ai ishte i traumatizuar psiqikisht nga mynxyra e gjaku i derdhur që kur ishte i fshehur nëpër katundet ku gjoja luftonte okupatorin. Vendet fqinje që ishin çelësi i një ndërhyrjeje për rrëzimin e diktaturës komuniste, nuk lejonin në asnjë mënyrë këtë. Përveç pengesave të tjera, shtet fqinj doni që Shqipëria të mbetej një shkretëtirë tmerruese për qytetarët e atyre vendeve. Një shembull konkret: shqiptarët e Kosovës që arratiseshin e vinin në vendin amë vuanin kalvarin 20-25 vjeçar ose ia kthenin Titos, sipas marrëveshjes Enver-Tito. Lexo librin: “25 vjet në burgjet e Enverit”, nga Nazmi Berisha. Prandaj, them se xhahili e dinte se askush nuk e pushtonte, por si kanibal që ishte, nuk ngopej me gjak shqiptari dhe donte të eliminonte edhe ata që i kishin ikur.

Të vijmë tek Hasan Luçi. Paska rrjedhur nëpër shtëpi natën në Paris. Po nuk di ndonjë shqiptar që nuk e hap derën, kur dikush i troket në derë. Zakonet tona janë që edhe hasmit i themi mirë se vjen, derën e ke të hapur. Këtu është poshtërsia e gjiriz-jetuesve, që shpërdorojnë bujarinë dhe zakonet.

Luçi përmend Zenel Çamin, se i paska marrë informata.

I ndjeri Zenel nuk paska helmuar Mbretin dhe gjithë njerëzit e oborrit. Justifikimi se gjoja lugati Enver nuk donte të kryente krime jashtë, se kishte frikë nga bota. Po a ka ndonjë njeri që e përtyp këtë gënjeshtër me bisht. Regjimi i xhelatëve të Tiranës dhe Beogradit do të festonin dhe do jepnin kushedi se çfarë për të zhdukur jo vetëm Mbretin Zog, me gjithë familjen, por edhe gjithë pasuesit e tij, po të mundeshin. Pra, kjo asht zero. Pallavrat se si sigurimi shqiptar me Luçin si zbulues ia hodhi UDB-s, KGB-s dheCIA-s, është një ëndërr me sy hapur. Për sa i përket Muharrem Gjokës (e kam pas njohur në vitin 1970), ka qenë me oficerët e Mbretit Zog por kur u shpërndanë dhe ai u largua sikurse të tjerët. Mbreti Zog ka pasur adjutant si në Shqipëri, Turqi, Egjipt, Angli, Francë (në Spanjë, prej 1962 dhe i ndieri Mbreti Leka I), kolonel Hysen Selmanin.

Luçi thotë se M. Gj. nuk ishte i kënaqur nga Mbreti Leka dhe se gjoja ai, Leka, nuk ishte si i ati. Asgjë nuk qëndron. M. Gj. i ka hapur derën një shqiptari, pa marrë parasysh se ky ishte një palaço, që nuk i shkonte ndërmend Gjokës me e keqinterpretu bujarinë e një shqiptari nacionalist.

Mbreti Leka ishte i një kohe tjetër dhe zotësinë dhe zgjuarsinë ta kushtëzon dhe përshtat koha që njeriu jeton. Unë e kam takuar për herë të parë më 22 maj 1968, në Altea të Spanjës. Prej atëherë e kemi vizituar si familje disa herë në vit, në Madrid. Për këtë ndihem i privilegjuar dhe krenar se e kam njohur dhe ruaj kujtimet më të mira dhe shumë mësime nga ai, një nacionalist, patriot dhe trim i orës së parë. Ashtu sikurse ishte proklamuar “Ushtar i atdheut deri në vdekje.”

Mbreti Leka ia kushtoi jetën dhe mundin kombit dhe Shqipërisë Etnike. Me përgatitjen e tij në çdo disiplinë, i kishte të gjitha kushtet të bëhej çfarëdo në botën e lirë. Por jo! Ai mori barrën e rëndë të punonte për komb dhe atdhe. Ai ëndërronte dhe punonte që ta shihte Shqipërinë një komb, me një gjuhë dhe me një flamur, që rilindësit, donin, luftonin dhe vdiqën. Ai thoshte se: “Sikur të bashkohej Kosova me Shqipërinë, do të ngrihesha edhe nga varri”.

Thembra e Akilit, për çdo patriot shqiptar, gjatë Luftës II Botërore ka qenë: Shqipnia Etnike. Asnjë nga partitë nacionaliste nuk pranuan që Kosova të ngelte jashtë diskutimeve për shtetin e ardhshëm shqiptar pas humbjes së nazifashizmit, pra, asnjë lëshim për Kosovën. Kjo u kushtoi nacionalistëve, kjo i kushtoi Zogut fronin, por kjo i kushtoi edhe Mbretit Leka i gjatë gjithë jetës. Komunistët nuk pranuan marrëveshjen e Mukjes se vinte si kusht edhe Kosovën të ishte brenda kufijve të shtetit të ardhshëm. Meqë Miladin Popoviçi dhe Dushan Mugosha kishin marionetën Enver në dorë, dënuan marrëveshjen e Mukjes, madje i dënuan delegatët e saj me vdekje. Vrau pas shpine edhe kryetarin e saj patriotin nacionalist Mustafa Gjinishin dhe hapën vëllavrasjen. Është për t’u çuditur se si komunistëve dhe injorantëve si Luçit u ka ngel akrepi i orës po në një vend se, “Zogu mori floririn”!. Çdo gjë është shkruar pas 1990, dokumentuar bile edhe me shifra sa flori qe, ku u çua për ta mbrojt nga fashizmi e nazizmi u transportua në vendin e sigurt në Londër dhe si përfundoi ajo histori. Por në Shqipëri kanë ndodhur çudira. Çudia ma e madhe qe historia se gjoja një fshatar i Kërrabës vodhi floririn që ruhej atje dhe e transportoi me gomar?! Pra, gjithë ai flori u vodh me gomar!. U dënua një fukara, pse iu gjetën dy-tri monedha flori. Zhurma e shtypit u shua sikur kripa në ujë. Por ama, ajo e Zogut vazhdon, sepse e ka thanë merhumi dhe ajo është një plagë në trurin e atrofizuar të njeriut të ri që krijoi kalvari i xhelatëve për gati gjysmë shekulli.

Te zotësia e Lekës I? Intuita, zotësia dhe inteligjenca e tij është vlerësuar nga shumë qeveri të botës. Ai konsultohej me politikanë, pyeste dhe informohej. Ai, madje, qe edhe këshilltar i Presidentit Thiu në luftën e tmerrshme në Vietnam, po ashtu edhe në luftërat guerile në Rodezi (së bashku me bërthamën e ushtrisë kombëtare që përgatiti në periferi të Madridit, në Pozuelo) si dhe informohej vazhdimisht mbi gjithë teknologjinë e armatimeve të reja të fabrikave botërore.

Është e vërtete se Luçi kishte lidhje me Çufe Mullain, pseudonim i Manush Kelmendit, që u fut në Lëvizjen e Legalitetit në Belgjikë. Të gjitha partitë në diasporë kanë qenë të hapura dhe për pranime. Pra, nuk kërkohej që dikush të kishte vra, spiunuar apo burgos njerëz, si meritë, për tu ba anëtar si në PP e llucit të kuq. Bëmat e Cufes u thurën në romanin e fantazive të komunistit Nasho Jorgaqi dhe me porosi të sigurimit famëkeq, me titullin “Mërgata e qyqeve”. Mbreti Leka nuk përzihej në punët e asnjë partie. Ai ishte pa parti dhe i konsideronte të gjithë njësoj dhe ishte mbi partitë. Është e natyrshme që Mbreti Leka ishte në dijeni të të gjitha ngjarjeve si jashtë, ashtu edhe brenda në Shqipëri.

Kur Mbreti në 2-3 korrik 1972 thirri gjithë kryetarët e partive për një bashkim mbarëkombëtar të diasporës, (një Prizren i dytë) Ai, nuk bëri asnjë dallim. Mbledhja u mbajt në Madrid në Hotel Cisco. Kam qenë edhe unë i pranishëm dhe kam filmuar dhe fotografuar atë eveniment patriotik.

Lluçi paska gjet mjaft spiunë në mërgim, që nuk donin të jetonin vetë nën diktaturën enveriste dhe i ka përdorur për të komprometuar dhe të luaj me ndjenjat e njerëzve të larguar për disa dekada dhe të përmalluar. Aty është përzierë atdhedashuria, mallëngjimi, malli për familje në internim apo në burg. Dora e zgjatur e këtij zagari ka luajtur me ndjenjat e mjaft njerëzve si dhe janë përdorur edhe hakmarrjet kundrejt farë e fisit nëpër kampe përqendrimi. Me veglat e tyre të fëlliqura kanë shkaktuar tragjedi me pasoja fatale ndërmjet individëve në diasporë. Po e konkretizoj me një telegram kërcënimi që operativi xhelat i zonës Fierës në Dumre (vend kampi përqendrimit),Gani Garunja i jep vëllait për t’ma postuar me përmbajtjen: ”Hiqni dorë nga veprimet armiqësore kundër shtetasve tanë atje veprimet tuaj po rëndojnë mbi ne”. 28 gusht 1976. Një pjesë kanë pas karakter të dobët, janë mashtruar dhe janë kthyer në Shqipëri. Kështu, ky kriminel ka dënuar dyfish. Ka mashtruar dhe pastaj ka dënuar. Ata zagarët e Luçit të hendeqeve ishin në gjithë shtetet dhe neve i dinim, por nuk mund të vrisnim kënd, pse është me ide tjetër apo punon për të tjerët. Ne nuk ishim si xhelatët e regjimit Hoxha-Shehu.

Këtu në Stokholm dinim një person të arratisur nga fundi i viteve 50, që mundohej me nda edhe gratë nga burrat që të kthehej gruaja se burri ishte kokëfortë antikomunist. Ai çoi në Shqipëri tre prej Stokholmi, me sa njoh unë. Ata ishin qyqarë si Ethem Hoxhallari nga Korça, nuk di gjë për fatin e tij. Galip Colin një ish-Sigurims i Enverit që nga dajaku në Jugosllavi pas 9-vitesh burg erdhi në Suedi. Ai na thoshte në kafe se: “Unë u zbërtheva nga UDB-ja dhe dënohem me vdekje po të kthehem në Shqipni”. Atij ia mbushi mendjen këlyshi i Luçit dhe e çoi në Shqipëri. Ai u prit me lule me që në aeroplan kishte edhe suedez, por sapo të huajt ikën atij iu vunë prangat. Ai u dënua me sa di 25 vjet burg. Kurse Dulaver Hasën (prej Peshkopie) pasi e ndanë nga gruaja e fëmijët, shiti vilën mori parët për të jetuar luks në Shqipëri, e dënuan 25 vjet burg. Me që ishte shtetas suedez erdhi prapë në vitin 1990 dhe ndërroi emrin e quhej Alfons. Ai deklaroi që “unë nuk jam ma shqiptar”, nga kalvari që përjetoi, pra mohoi veten. Pas një viti, këtu, vdiq dhe nuk ishte as 50 vjeç. Këto janë heroizmat e Luçit me mijtë e tij. Si këto kanë ndodhur kudo në Perëndim. Pra, ai i ka ndihmuar Enverit të mbushë burgjet edhe me neve që jetonim jashtë, kurse nga ana tjetër nuk donte të eliminonte Mbretin. A hahen këto dëngla! Unë nuk dua të përmend se cilat familje janë provokuar nga ata, sepse nuk dua që t’i vrasë ndërgjegjja se pse kanë mbajtur kontakte me atë miun e Suedisë. Vetëm dua të dëftej pak se si erdhi ai këtu, pa i përmendur emrin, vetëm inicialet (N. SH. me të shoqen SH.), për të mos i turpëruar ata familjarë që vuajtën nga arratisja e tij. Arratiset për Greqi, nga fundi i viteve ‘50 dhe nga kampi i Llavrios në Greqi shkon, në Turqi aty u pagëzua në spiun batoqesh, pasi u martua me një shqiptare nga Kosova që kishte kontakte me ambasadën shqiptare në Turqi dhe me dy shqiptarë (Z.K. dhe L.T), që vepronin si spiunë atje. Çifti ndërmori disa udhëtime nëpër Europë dhe në prill të vitit 1964 na vjen në kampin e Llavrios në Greqi. U paraqit si legalist dhe filloi duke na këshilluar. Pas pak u zhduk se e pa që neve e kuptuam misionin provokues të ndytë të tyre. Ai i shpërbleu të ndierët që përmenda më lart me nga 25 vjet burg në “parajsën” e Luçit. Këto janë bëmat e mëdha të Hasan Luçit dhe veglave të tij.

Hasan Luçi qenka një mikrob komunist që ende sipas angazhimit persekuton familjet e shumëvuajtura të naciaonalistëve (legaliste-mbretnore veçanërisht), duke u thënë se ata baballarët tuaj kanë punuar për regjimin “gjakatar” komunist. Hallall e keni pas burgun dhe internimin, sepse M. Gjoka më hapi derën dhe më priti. Unë nuk mbroj asnjë spiun kushdo qoftë ai. Edhe po të ketë qenë Zenel Çami, Andon Konomi apo Muharrem Gjoka, por ç’faj kanë familjet e tyre që kanë vuajtur të zezat e ullirit në ferrin komunist. Me këtë dua të them se ata tani e ndjejnë veten të turpëruar që prindërit e tyre paskan punuar (nëse), me kriminelët e Enverit pa pas asnjë detyrim apo kërcënim për burg në botën e lirë kur ne dergjeshim në kalvarin e xhelatëve komunistë.

Neve i kemi dit këto manovra të tmerrshme komuniste, por nuk mund të vrisnim njerëzit pse gënjehen nga premtimet, provokimet apo edhe kërcënimet. Njeriu zgjedh vetë si të veprojë. Nuk ka pas diktat.

Mbreti dhe Nana Mbretëreshë e lejuan përfaqësinë e Ambasadës Shqiptare në Paris të merrte pjesë në dasmën e Mbretit (në të cilën qesh emëruar filmuesi i saj dhe e kreva shkëlqyeshëm), më 10 tetor 1975, në çifligun Iljeska në Madrid. Mbreti dhe Nana Mbretëreshë (ndjesë paçin) i lejuan pa asnjë bujë. Mbreti i konsideronte të gjithë shqiptarët si bashkëkombës, pa dallim të ngjyrës. Ata që kanë lyer duart me gjak duhet t;i dënoj gjyqi dhe jo të vëllavritemi në tokë të huaj. Ky ka qenë një rregull i pashkruar, ky ishte shqiptarizmi jashtë atdheut. Njerëzit nuk vriteshin për ide politike, politika dhe feja është personale për një person që e kupton fjalën demokraci dhe që do të jetojë si demokrat.

Tani po çuditemi se si ish-persekutorët e djeshëm po flasin në emër të demokracisë, madje po japin leksione për demokraci. E filloi Ramizoviçi, pasi e mbrojtën ca kohë gjoja në burg, që të mos e vriste kush, vazhdoi me vejushën e zezë dhe tani Hasan Luçi, që paska mbrojt regjimin “famëkeq” dhe lavdërohet që ka ruajt jetën e Enver Hoxhës.

Këta që masakruan popullin afro gjysmë shekulli, kur u siguruan që nuk i gjen gjë, filluan të lulëzojnë dhe të na mësojnë se kjo tani nuk është demokraci e vërtetë.

Unë u jap plotësisht të drejtë si Ramizit, Naxhmijes dhe Hasanit. Ja pse u jap të drejtë: Në asnjë vend të botës që njihet si demokraci nuk ka shpëtuar një kriminel që ka bërë gjenocid kundër njerëzimit pa iu dorëzue gjyqit të vendit apo Hagës. Akoma ndiqen dhe arrestohen kriminelët e nazimit, edhe pse janë në moshë mbi 90 vjeçare. Kurse në Shqipërinë tonë kriminelët kritikojnë sepse nuk kemi një demokraci të vërtetë. Hajt e merre vesh këtë super paradoks. Por kjo ndodh veç tek ne se njeriu i ri i Enverit ndodhet në çdo vend kyç. Por po harrove të kaluarën, nuk e ndërton kurrë të ardhmen dhe kjo po ndodh tek ne pas mbi 20 viteve tranzicioni jemi dhe po mbetemi në tranzicion vendnumëro. Ajo e kaluar aq fatale e zymtë na ka paralizuar dhe nuk po dalim dot sepse luçat, ramisat, nexhmijet dhe plot të tjerë si këta nuk dhanë kurrë llogari, por po kërkojnë edhe llogari se kjo s’është demokraci e vërtetë.

Nga Adil N. Biçaku, Suedi

Short URL: http://www.gazetarepublika.al/?p=19334

Posted by redaksia on Jun 2 2012. Filed under Komente. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed.

Jakup B. GJOÇA/
Kryeministri Edi Rama po shton dozat e propagandës dhe të akuzave politike ndaj gjyqtarëve, prokurorëve dhe institucioneve të Drejtësisë, të cilët i akuzon se janë të korruptuar, – pa dhënë as emra konkretë dhe as raste korrupsioni konkretë. Kohë më parë Kryeministri Edi Rama e cilësoi KLD-së, si “kënetë”!
Kryeministri Rama është politikani më i “imunizuari” nga Gjyqësori
Është e paprecedent, është shkelje flagrante e Kushtetutës, është jashtë çdo standarti demokratik, që cilido kryeministër, të akuzojë në përgjithësi gjyqtarë, prokurorë dhe institucione të Pavarura të Drejtësisë! Për më tepër, Edi Rama, si politikan, por edhe si kryeministër, duhet të jetë i fundit, edhe si politikan, edhe si qytetar në Republikën e Shqipërisë, që mund të ketë të drejtën ligjore, të drejtën morale, të drejtën politike, që të akuzojë me frazeologji politike, pa fakte dhe emra konkretë, publikisht gjyqtarë, prokurorë dhe institucionet e Gjyqësorit dhe të Drejtësisë! Edi Rama, është qeveritari më jetëgjatë, që qeveris në Shqipëri, më shumë se çdo tjetër politikan postkomunist! Edi Rama ka qeverisur Tiranën 11 vjet si kryebashkiak, ka qënë ministër në qeverinë “Nano”, dhe ka 4 vjet si kryeministër! Haptas dhe publikisht, Edi Rama është akuzuar për korrupsion, që kur ishte kryebashkiak i Tiranës, pavarësisht se ky Gjyqësor që është në Shqipëri, as e hetoi dhe as e gjykoi asnjëherë! Nëse pyeten bizmenmenët në Tiranë, akuzat e biznesit ndaj kryebashkiakut Edi Rama të çojnë te tarifat e 20 %, që mbipaguanin për çdo shërbim bashkiak dhe leje ndërtimi në Tiranë! Qeveria e kryeministrit Edi Rama është akuzuar publikisht dhe nga të gjithë faktorët politikë shqiptarë dhe ndërkombëtarë për korrupsion, sa ambasadori i SHBA në Tiranë Donald Lu denoncoi publikisht në nëntor 2015 se ministrat e korruptuar pengojnë Reformën në Drejtësi, por deri tani kryeministri Rama nuk ka shkarkuar asnjë ministër të korruptuar, ndoshta sepse kryeminsitri Edi Rama është, ose Peng i ministrave të korruptuar, ose është koka e korrupsionit në Qeveri! Kryeministri Rama, është i vetmi kryeministër në Shqipëri, që nga 1912-ta, që me një vit qeverisje të tij, arriti të ndërtojë në Surrel vilë 10 milionë euro, por që asnjëherë Gjyqësori shqiptar nuk mori mundimin që ta hetonte dhe ta gjykonte kryeministrin Edi Rama për korrupsion, pasi ku i gjeti 10 milionë euro që ndërtoi vilën e tij private, ndërkohë, që deklaron vetëm 3.000 euro depozitë bankare dhe është paguar me rrogë modeste, si edhe për pastrim parash, ndoshta të fituara nga abuzimi i detyrës shtetërore. OSBE-ja në Tiranë, në raportin paszgjedhor të 21 qershorit 2015 që iu dërgua OSBE-së në Bruksel, shkruajti se pasuria personale e kryeministrit Edi Rama është mbi 200 milionë euro! Gjyqësori në Shqipëri, jo vetëm që nuk mori mundimin që të hetojë këtë akuzë të OSBE-së, por, përkundrazi, deputetët socialistë publikisht e kërcënuan misionin e OSBE-së në Shqipëri me zbimin nga Shqipëria, me pretekstin politik se i ka mbaruar misioni i OSBE-së në Shqipëri!
Kriminalizimi i Parlamentit dhe i Pushtetit Vendor është produkt politik I Edi Ramës
Edi Rama, si kryetari i PS-së që nga 2005-sa, është faktori kryesor politik i kriminalizimit të Parlamentit dhe i Pushtetit Vendor. Edi Rama, si kryetar i PS-së, futi në parlament me Listat e Kandidatëve për deputet të PS-së, persona me rekorde kriminale. Qëllimisht dhe me bindje, sepse Edi Rama, si kryetari i PS-së, u mbështet në fitoren elektorale të PS-së në 2013-n, pikërisht në financimin dhe bashkëpunimin e personave me rekorde kriminale. Parlamenti aktual, u detyrua që të bëjë Katharsin nga deputetët me rekorde kriminale, votoi Ligjin e Dekriminalizimit. Armando Prenga është deputeti socialist, që u detyrua pardje të japë dorëheqjen, pikërisht nga Ligji i Dekriminalizimit. Edi Rama, si kryetar i PS-së akoma nuk ka bërë jo vetëm autokritikë morale, si përgjegjësi politik i kriminalizimit të Parlamentit, por duhej që të dorëhiqej edhe si kryeministër, pasi maxhoranca e tij mbështetet, pikërisht në deputetë me rekorde kriminale! Edi Rama, gjithashtu, me bindje dhe qëllimisht bëri kryebashkiakë në 2015-s, sërish persona me rekorde kriminale, saqë KQZ-ja, mbështetur në Ligjin e Dekriminalizimit, u detyrua t’u heqë mandatin kryebashkiakëve socialistë! Edi Rama, si kryetar i PS-së, duke bërë deputetë dhe kryebashkiakë persona me rekorde kriminale, u mbështet në fitoren elektorale, duke u financuar dhe duke bashkëpunuar me Botën e Krimit!
Kryeministri Rama është politikani që duhet të flasë i fundit kundër Drejtësisë
Po, të gjithë e dimë, të gjithë e kemi vuajtur duke e provuar që drejtësia gjyqësore, në çdo vendim gjyqësor, në Shqipëri shitet dhe blihet! Po, të gjithë e dimë se ka gjyqtarë dhe prokurorë të korruptuar! Por, që kemi gjyqtarë dhe prokurorë të korruptuar, në gjithë piramidën e Gjyqësorit, të Drejtësisë, kjo ndodh, sepse të tillë e duan Gjyqësorin dhe Drejtësinë vetë qeveritarët! Gjyqtari dhe prokurori i korruptuar, duke e shitur drejtësinë gjyqësore, së pari i shërben interesave personale të (çdo) kryeministrit, ministrit, deputetit! Edi Rama, si kryeministër nuk akuzoi prokurorinë, që zvarrit hetimin për 1.2 miliardë lekët e deputetit socialist Alfred Peza! Edi Rama si kryeministër nuk akuzoi gjyqtarin përse vendosi që deputeti socialist të lirohet nga burgu, edhe pse akuzohet se qëlloi me armë qytetarin! Edi Rama nuk akuzon prokurorinë përse nuk padit penalisht kryebashkiakun socialist që ka fshehur rekordet e tij kriminale, në bazë të Ligjit të Dekriminalizimit! Edi Rama nuk akuzon prokurorinë, përse nuk heton paditë që bën KLSH-ja për shpërdorimin e 2 miliardë lekëve nga qeveria dhe të miliardave lekëve nga kryebashkiakët socialistë! Edi Rama nuk akuzon prokurorinë, përse nuk hetoi ministrat e korruptuar, të cilët i denoncoi ambasadori i SHBA në Tiranë! Edi Rama nuk akuzon Prokurorinë, përse nuk hetoi shitblerjen e votave në zgjedhjet vendore në 2015-n, kur OSBE-ja deklaroi dhe raportoi se fushata elektorale u financua me paratë e krimit dhe vota u ble! Edi Rama nuk akuzon as gjyqësorin dhe as prokurorinë, që ende nuk kanë hetuar fhe gjykuar kokat e mbjelljes dhe të trafikimit të Canabis në Shqipëri, por mburret me deklarat e shtypit të Policisë, me propagandimin e çkuljes dhe disa rrënjëve Canabis? Edi Rama si kryeministër përse nuk padit shërbimet informative dhe policore të shtetit shqiptar, që nuk mundin të zbulojnë hangarët e përpunimit të tonelatave Canabis në Shqipëri? Edi Rama, si kryeministër përse nuk padit Doganat shqiptare, të cilat lejojnë “eksportin” e tonelatave Canabis nga Shqipëria drejt Europës, por tallet me shqiptarët, kur avionët e trafikimit të Canabis i cilëson”mushkonja”?
Vettingu përdoret nga kryeministri Rama për të marrë peng Vendimmarrjen e Gjyqësorin
Shqiptarët e kanë bindjen se kryeministri Edi Rama nuk e kërkon Vettingun për të bërë Katharsin e Gjyqësorit nga prokurorët dhe gjyqtarët e korruptuar! Kurrsesi, kjo! Qëllimi politik i kryeministrit Rama, nëpërmjet reformës në Drejtësi dhe Vettingut, është të bëjë spastrimin e atyre gjyqtarëve dhe prokurorëve, të cilëve ai, si kryeministër nuk u imponon vullnetin e tij në vendimmarrjen gjyqësore! Nuk mund të ketë Vetting në Gjyqësor pa u kryer më parë Vettingu i qeveritarëve dhe i deputetëve! Kryeministri Edi Rama nuk ka asnjë të drejtë morale, ligjore politike, të flasë për asnjë gjyqtar dhe prokuror të korruptuar, pa u shpjeguar më parë shqiptarëve, se ku i gjeti milionat euro që ndërtoi vilën e tij personale në Surrel! Nëse kryeministri Rama, Vettingun nuk e fillon nga vetvetja, atëhere çdo qëndrim i tij për Vettingun është hipokrizi, çdo akuzë e tij për gjyqtarët e prokurorët e korruptuar është propagandë! Kur BE i kushtëzoi Shqipërisë kryerjen e reformave kundër krimit dhe korrupsionit, fokusi, objektivi politik është qeveria e Kryeministrit Rama, sepse qeveria korrupton dhe bashkëpunon me krimin, ngaqë kriminalizoi edhe Parlamentin. Ndaj kryeministri Rama tani e përdor Vettingun, jo si reformë, por si shpata e Demokleut, për t’u prerë kokën të gjithë atyre prokurorëve dhe gjyqtarëve, të cilëve nuk u imponon politikën e tij në vendimmmarjen gjyqësore, por edhe ndaj kundërshtarëve të vet politikë.

Dashmir Zace/

Ajo dite ne Tirane ishte llahtare.Nga mbasditja e vonet filloi nje shi i imet qe do te kthehej ne nje rrebesh dhe s’do te dalloje rrugen as dy metra larg.Ndaluam je taksi dhe u nisem nga stacioni i trenit per tek Komuna e Parisit.Rruget e mbushura me uje, levizja e makinave e veshtire.Shiu litare-litare i pengonte fshireset e xhamave te benin punen e tyre.Ndalesat qene te gjata dhe kjo na ndihmoi te zinim muhabet me taksixhiun.Ishte mallakastriot.I thame se sa ishim kthyer nga kurbeti grek. Edhe ai kishte qene ne Greqi, por kishte dy vjet qe ishte kthyer dhe kishte blere nje taksi se bashku me lejen e ushtrimit te profesionit.
– Kemi vuajtur shume, e nisi rrefimin taksixhiu.- Ke mi qene 6 femije ne shtepi . Babai na ka vdekur heret dhe na rriti nena me shume mundime.Me ne jetonte dhe gjyshi me gjyshen se keshtu e donte zakoni.Nusja dhe femijet jetime duheshin marre nen mbrojtje dhe duheshin perkrahur.Punonin te tre ne kooperative dhe mezi siguronin buken e gojes.Prodhonim grure dhe hanim mise,miser nga ai i foragjereve.Kishim zene vendin e lopeve.Po lopeve per te shtuar qumeshtin mbase u hidhnin dhe grure, kurse vetem miser.Buka e misrit behej aq e forte sa dhe plumbi i kobures bente rikoshete, ndersa dhembet tane qene me te forte se plumbi.
Por ne Shqiperi shkrine akujt. Populli u zgjua nga gjumi dhe si nje lume i dale nga shtrati, vershoi rrugeve duke kerkuar liri-demokraci.Klonet u shqyen, kufijte u hapen.Vellai i trete u nis per te punuar ne Greqi.Une isha ne shkolle.Dy here s’e ndihu fati.E kapen dhe e kthyen,por heren e trete pas mundimesh arriti ne Larise , ku punoi per disa vjet .E kapen dhe e kthyen> Qendroi ne fshat dhe vendosi te merret me bujqesi.I ka ecur mire deri tani.Une mbarova shkollen tetevjecare dhe isha nxenes i mire ,por nevoja me detyroi te merja rrugen e kurbetit dhe une qe ne moshe te njome.U nisa te provoja fatin por s’me eci sepse sa vinim ne zonen e Konices na kapnin ushtaret dhe pasi na rihnin na kthenin prapsh.Kjo u perserit disa here.Heren e fundit u nisa me vellane.Ai ishte 25 vjec une !5-te.
Tha keto dhe u zverdh, dy pika lot i rreshqiten nga syte.Ndaloi makinen tek kryqezimi i 21 dhjetorit dhe pasi na kerkoi te falur vazhdoi:
– U nisem ne dreke nga fshati, arritem ne Permet dhe ne te ngrysur ne Carshove. Kaluam uren mbi lume ne te errurduke iu ngjitur kodrave te mbulluar me shkurre dhe drure.Vellai e njihte rrugen pasi e kishte bere dhe here te tjera.Ecnim ne erresire te lidhur dore per dore dhe ndiheshim me te sigurte.Pengoheshim e binim mbi njeri- tjeterin.Me ne fund vellai me tha se kishim hyre ne token e huaj. Pasi te kalonim perroin peseqind metra me te siper ishte nje kasolle barinj e braktisur ,ku do te kalonim naten.Kaluam perroin i cili kishte shume uje dhe ashtu te lagur arritem tek kasollja.Hoqem kepucet , shtrydhem rrobat dhe ne vatren e zjarrit u munduam te ndiznim nje zjarr i cili me shume nxirrte tym se sa flake nga drute e njoma, po dhe nga frika se me flake mund te diktoheshim nga ushtaret greke.E gdhime si e gdhime ate nate , gjume e pa gjume si lepuri ne ferre me syhapur.Afer mengjesit pame se jashte kishte filluar debora.Ishte shkurt.Aty , ne mes te pyllit,vetem ne kasolle e kaluam diten dhe ndaj te ngrysuri u nisem per rruge, une dhe vellai im.Debora vazhdonte te binte , por ne cenim dhe vetem ecnim.Ndjeme lodhje , por nuk mund te qendronim , se po te qendronim do te ftoheshim e do te mpiheshim e do te ngeleshim aty duke rrezikuar jeten.Benim pushime vetem sa mbusheshim me fryme . Une fillova te capitesha, por vellai me jepte kurajo dhe keshtu te dy vazhdonim rrugen me besimin se do t’ia dilnim.
Debora sa vinte e dendesohej dhe trashesia e saj rritej duke na veshtiresuar ecjen.Kepucet na ishin bere qull dhe kembet na rendonin.
– Edhe pak,- me tha vellai,-dhe arrijme tek stani tjeter.Atje ka nje shtepi cobenesh dhe do te ndezim zjarr e do te thahemi.Keshtu ishte gjetur kjo pune ,stan me stan.Me ne Fund arritem ,por dera e asaj qe im vella e quajti shtepi ishte me kyc.Kerkuam neper bore dhe gjetem nje gur .Me te thyem deren dhe hyme brenda.Afshi i ngrohte i shtepise na hyri neper trup dhe ne ndjeme nje fare lehtesimi,por rrobat e lagura na ngjethnin trupin.Ndezem zjarrin dhe ashtu prane e prane filluam te thahemiPer te ngrene kishim plot cante, nje cante nga ato te ushtriseThekem buken ne prush dhe e hengrem me djathe.Gjumi po na kapiste pak e nga pake.Nuk e di sa fjetem ashtu te kthyer me kurris nga zjarri, vetem se , kur hapem syte pame se qe gdhire.Une vura re kembet e vellait qe qene mavijosur , por ai e kapi shikimin tim dhe me tha se ishin bere nga te ftohtit dhe duke u nrohur do t’u vinte ngjyra e atyre normale.Une e besova vellane.Qendruam aty gjithe diten dhe pa u ngrysur mire nisem rrugen per ne Kallpaq.Here xhadese e here pyllit vazhduam ecjen, por une e ndjeja se vellai kishte veshtiresi ne ecje.Per ta ndihmuar i mora krahun dhe e hodha ne supin tim, kurse krahun tjeter ia kalova ne mes dhe ashtu vazhduam rrugen. Vellai filloi t’i hiqte kembet zvarre dhe pesha e tij binte mbi shpatullat e mija te cilat i shterngoja fort per te mbajtur ate dhe per te mos u rrezuar.Kjo gjendje sa vinte e perkeqesohej me shume.Kepucet qe kishte veshur qene care dhe kembet pothuaj shkelnin zbathur ne debore.Ecnim pa pushim ne debore e cila tani kishte pushuar dhe nje hene e shndritshme , por e ftohte akull na ndriconte rrugen.Ike e rezohu, rezohu e ngrihu.Vellane gati sa se hiqja zvarre,por asnjehere se leshova nga dora.Mbase zoti ma dha ate fuqi, mbase dashuria per vellane?Nuk e di ,por une vazhdoja te ecja dhe vetem te ecja.Ne nje moment vellai me tha ta lija aty dhe te vazhdoja i vetem se 2-3 kilometra me tutje ishte nje stan dhe te kerkoja ndihme.Une nuk iu binda dhe me te ne krahe vazhdova rrugen pa pushuar.Kishte momente , kur nuk e ndjeja vellane, qendroja te degjoja frymemarrjen e tij dhe ,kur bindesha se qe djalle shpetoja hapin.Per nje moment rreshqita dhe rame njeri mbi tjetrin.Ne driten e henes pashe se kembet e vellait ishin mbuluar me gjak.E rrembeva dhe e hodha ne kurris dhe u nisa andej nga vinte nje e lehur qeni.Eca dhe pak dhe pashe stanin.Ishte bosh.U futa ne te dhe dhe duke e ulur vellane ne toke degjova nje si gogesime dhe trupi i vellait u nde i gjithi.Une isha femije dhe nuk e kuptova fillimisht c’kishte ndodhur.Fillova ta ferkoj trupin e vellait per ta nxehur sado pake ,i vija duar ne zemer per te degjuar rahjet e saj,por duart e mija te ngrira nuk ndjenin asgje.E perserita disa heredhe pasi ai nuk m’u pergjigj e kuptova se vellai me kishte lene vetem aty ne ate kasolle stani. Qava me ulerime, qava gjithe naten dhe ashtu i mpire nga dhimbja dhe te ftohtit nuk e ndjeva zhurmen e makines qe po i afrohej stanit.I zoti i stanit kishte ardhur per te marre bar per bagetite qe i dimerote diku ne fushe. Ne fillim u tremb, por pasi me pa ashtu te mpire dhe vellane qe s’leviste nga vendi m’u afrua , me mori e me futi ne kabine duke me mbeshtjelle me nje batanie, pastaj mori bar e shtroi ne makine vuri dhe nje batanie mbi te , pastaj mori trupi e vellait e shtriu mbi batanie dhe e mbuloi me nje pallto te madhe dhe u nisem per qendren shendetsore te Kallpaqit.Lajmeroi me celular dhe , kur arritem atje po na prisnin. Dy infermiere me moren dhe me futen ne nje dhome te ngrohte dhe me mbeshtollen me nje batanie te leshte . Me kishte zene gjumi dhe ne mbremje ,kur u zgjova nuk kuptoja ku isha.Infermierja qe me rrinte tek koka me beri shenje qe te flija. Une u ngrita vrik dhe fillova te kerkoj vellane duke qare me ulerima, por ajo me mbante fort duke me shternguar pas kraharorit te saj.
Erdhi doktori,e ai me coi tek vellai te cilin e kishin mbuluar me nje carcaf te bardhe.Ne fillim nuk e njoha ,aq shume qe transformuar, por pastaj i rashe ne gjoks duke qare. Me moren , me bene nje gjilpere dhe me cuan ne dhome.Pas procedurave qe beri punonjesi i konsullates sone te Janines dhe mjeku ,te nesermen u nisem per ne Mallakster per t’i dhene lamtumiren vellait .Gjyshi qe jetonte me ne s’e duroi dot ikjen e te nipit dhe pas tre muajsh na la dhe ai.Une u ktheva ne Greqi me vize, por ato qe hoqa ate shkurt ,kur humba vellane nuk kam per t’i harruar kurre.I thone nje fjale vazhdoi taksixhiu per ta mbyllur : Zot ,o zot , pa hall mos me lenc, por hall mbi hall mos me dhenc.E ne shqiptaret kemi shume halle.
Permet , tetor 2013

Nga Dr. Albano Zhapaj/
Nuk është udhëtimi Biblik i Moisiut që u nis nga Deti i Kuq për në malin Sinai, duke kaluar nëpër shkretëtirën e Sinit dhe për të vënë në shpëtim popullin e tij. Nuk është Marshimi Epik i udhëhequr nga Luther King prej 87 kilometrash nga Selma deri në Montgomery që kulmoi me nënshkrimin e Aktit të të Drejtave të votimit nga Presidenti Lyndon Johnson, që rezultoi të ishte një nga fitoret më të rëndësishme për lëvizjen e të drejtave civile në historinë e Amerikës dhe njerëzimit në përgjithësi. Është marshimi i banorëve të Zharrzës, një fshat në lindje të qytetit të Fierit që po bën epizmin në epokën e re shqiptare që duhej të ishte demokratike.
Zharrza është një vend që për nga pasuritë nëntokësore mund të konsiderohet pa frikë si i bekuar nga Zoti, por nuk mund të thuhet e njëjta gjë për banorët e saj. Në vendet arabike kush ka pasur fatin të lind dhe kush vazhdon të lindë në mbitokën naftëmbajtëse mund të quhet i bekuar për nga mirëqenia ekonomike, dhe në këto vende banorët dallohen lehtësisht për nga veshja karakteristike sheikjane që mban, përkatësisht veshje e bardhë nga këmbët tek koka, me shiritin e zi të lidhur mbi shemagh-un (mbulesën tradicionale) e mbajtur mbi kokë.
Jo shumë larg këtyre vendeve, në krahun tjetër të Mesdheut, në Shqipërinë tonë situata rezulton të jetë krejt e kundërta, banorët e zonës naftëmbajtëse më të madhe në vend janë njerëz të ndëshkuar nga fati, ku me fat nënkuptohet jo ai që të ka dhënë Perëndia, por ai fat që për ata ka vendosur Qeveria. Të varfër deri në mjerim, të nëpërkëmbur nga shteti dhe një kompani e huaj, të mashtruar, të përbuzur deri në poshtërim, të papërfillur, pa një të ardhme për vete dhe fëmijët e tyre, vendosën të ngujohen deri në vetëflijim duke nisur një grevë urie që për turp të shtetit dhe reflektorëve të fikur të mediave kombëtare, nuk do të njiheshin ende sot, në qoftë se nuk do të kishin iniciuar këtë marshim epik.
Banorët e Zharrzës të ngujuar në një grevë urie, ndryshe nga banorët e fshatrave simotra të Arabisë Saudie apo Kuvajtit, dallohen lehtësisht pasi janë të mbuluar me batanije, dhe mbi kokë nuk mbajnë shaminë e bardhë me shemagh-un arab, por një shirit të kuq, atë të mbrojtjes së të drejtave që u takon, me shiritin me ngjyrë gjaku.
Populli i Zharrzës “Fajtor” se ka lindur në tokën e vet.
Fati i tyre i zi është përcaktuar që në lindjen e tyre, ata janë “fajtorë” vetëm e vetëm se jetojnë aty prej shekujsh, në tokën që nga gjyshërit dhe etërit e tyre kanë trashëguar, dhe në shtëpitë që me mund e djersë kurbeti kanë ndërtuar. Ata janë “fajtorë” që vazhdojnë të banojnë aty, janë fajtorë që ngrenë të ardhmen e tyre në tokën e tyre, janë fajtorë që martohen, krijojnë familje dhe lindin fëmijë, janë fajtorë që nuk largohen dhe t`ia lënë dheun dhe pjesën e diellit që u takon kompanive të huaja dhe shtetarëve që nxjerrin përfitime nga pasuria e nëntokës së Zharrzës.
Pse është marshim epik ky i banorëve të Zharrzës?
Me shtëpitë e dëmtuara vazhdimisht nga “tërmetet” e plasjeve me mina në nëntokën e tyre, me ajrin e ndotur të rafinerive të naftës, si dhe me tokën e përmbytur nga shpërthimet dhe dajlet mbitokësore të naftës, me rrugët e katandisura më keq se në kohën e Zogut, banorët e Zharrzës për vullnetin, forcën dhe dashurinë që kanë për të jetuar në tokën e të parëve të tyre i`a kalojnë edhe popullit të Moisiut, pasi kërcënimi i jetës aty është puthuaj i njëjtë.
Për nga vuajtjet, mashtrimet, poshtërimet, sëmundjet, padrejtësitë dhe distanca e rrugës që po përshkruajnë me siguri që ja kalojnë edhe Marshimit Epik të Selmës në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, pasi marshimi i Selmës u bë në këmbë, ishte vetëm 87 kilometra dhe i udhëhequr nga martin Luter King, ndërkohë që marshimi i banorëve të Zharrzës është gati dyfish, gati 150 kilometra dhe nuk udhëhiqet nga asnjë lider, por udhëhiqet nga vetë banorët, të cilët të uritur, lodhur e rraskapitur nuk ecin dot as në këmbë, por në karroca invalidësh, të shtyrë përgjatë rrugës nga bijtë e tyre.
Në këto kushte ky nuk është dhe nuk mund të jetë një udhëtim i zakonshëm, nuk mund të quhet as një shpërngulje e përjetshme, por vetëm një Marshim Epik, pasi mbart në vetvete të drejtën bazë të njeriu, të banotir të Zharrzës, atë të të jetuarit në tokën e tij, në shtëpinë e tij, të krijuarit familje, të të trashëguarit, të të punuarit me djersën e ballit, qoftë edhe duke punuar tokën dhe pritur të mbjellat e saj, pa pasur frikë se një mëngjez të çfarëdoshëm shtëpia të të shembet dhe toka të të mbulohet me naftën e zezë, duke e bërë jetën dhe fatin e tyre më të zi se nafta.
Marshimi Epik i banorëve të Zharrzës të shërbejë si lëvizje për të drejtat e shqiptarëve.
Shumëkush mund të mendojë se situata e banorëve të Zharrzës mund të përdoret apo keqpërdoret për qëllime politike. Por në qoftë se nuk bëhet politikë për mirëqenien e popullit, për sigurimin dhe mbrojtjen e banesave të tij, për mbrojtjen e mjedisit nga ndotja e naftës dhe e gazit, për mbrojtjen e të mbjellave, për mbrojtjen e punës dhe të jetës në vendin ku jemi lindur, atëherë për çfarë mund të bëhet politikë tjetër?
Ky popull është lodhur së emigruari, ka thyer shpinën duke punuar në tokën e të huajve, është rraskapitur duke jetuar i ndarë nga familjet, sa në emigrim e sa në vendin e tij, ka parë e ka jetuar mjaft për të kuptuar se e ardhmja e tij mund të ndërtohet edhe këtu. Asnjë nga vendet ku kanë emigruar shqiptarët nuk rezulton të ketë këto bukuri dhe pasuri natyrore, përmos i kemi më tepër se ata, prandaj politika duhet të kontribuojë që populli të jetojë jetën e tij në tokën e tij dhe punë e tij, dhe jo ta detyrojë atë të emigrojë dhe pasuritë t`i lerë tjetërkund e tjetërkujt.
Opozita e sotme ka detyrimin madhor që kauzën jetike të banorëve të Zharrzës ta bëjë kauzë për Shqipërinë, t`i mbështesë, t`i mbrojë dhe t`i udhëheqë në të drejtat e tyre, me respektin dhe dinjitetin që meriton çdo banor i Zharrzës dhe çdo shqiptar. Nëpërkëmbja e të drejtave të banorëve të Zhërrzës është nëpërkëmbje e të drejtave të shqiptarëve. Qeveria u pa se çfarë qëllimesh ka në nëntokën e Zharrzës dhe për banorët që jetojnë në atë mbitokë.
Kreu i opozitës, gjithë faktori opozitar dhe shoqëria civile të mbështesin këta banorë dhe t`u thonë hapur dhe në sy se cila do të jetë e ardhmja e tyre në qeverinë e ardhshme të djathtë, dhe të kenë kujdes me premtimet, sepse bëhet fjalë për të drejta të pamohueshme dhe për ndërtimin e jetës të çdo qytetari, ashtu si të çdo banori të Zharrzës, në shtëpinë dhe vendin e vet. Një shoqëri nuk mund të quhet e tillë kur qeveria nuk i garanton të drejtën e ndërtimit të jetës së vet në tokë të vet. Kauza është më se e shenjtë, ta ruajmë dhe ta mbrojmë.

Jakup B. GJOÇA
Në Shqipëri, Media e dirigjuar nga Kryeministri Rama, “opinionistët” rrogëtarë të kryeministrit Rama, misionarët e Bashkimit Europianë, që janë rrogëtarë të Soros, mundohen të etiketojnë Protestën e përditshme të qytetarëve dhe të Opozitës si “Krizë Politike”.
Arrijnë deri aty sa Protestën e quajnë “Kaos Politik”, meqë kërkojnë dorëheqjen e kryeministrit Rama dhe Zgjedhje me qeveri teknike.
Knut Fleckenstein, erdhi në Tiranë dhe “këshilloi” që debate politik të mos bëhet në Protestë, por në Parlament!
Është po ky emisar i BE-së, që në raportin e BE-së për integrimin e Shqipërisë, ka shkruar se Shqipëria nuk mund të bëhet palë me BE për hapjen e negociatave për anëtarësim, pa luftuar Korrupsionin dhe pa bërë Dekriminalizimin e Parlamentit!
Atëhere, si guxon Knut Fleckenstein, që në emër të BE-së t’u kërkojë protestuesve të ndalojnë Protestën dhe të rikthehen në Parlament, kur më parë nuk kushtëzon Dekriminalizimin e Parlamentit?
Dekriminalizimi i Parlamentit bëhet vetëm me SHPËRNDARJEN E PARLAMENTIT TË KRIMINALIZUAR.
Si guxon Knut Fleckenstein, që në emër të BE-së, t’u kërkojë protestuesve të ndalojnë Protestën dhe të rikthehen në Parlament, kur më parë nuk kushtëzon dënimin e Korrupsionit, duke kërkuar Domosdoshmërisht shkarkimin e ministrave të korruptuar?
A mund të luftohet korrupsioni i ministrave dhe i kryeministrit me debat në parlament, PA U HETUAR DHE GJYKUAR MË PARË NGA PROKURORIA DHE GJYKATA?
Duke u sjellë kështu Knut Fleckenstein në Tiranë, nuk erdhi si emisar i BE-së, por u soll si SPONSOR POLITIK I KRYEMINISTRIT RAMA, në dëm të Demokracisë së Shqipërisë!
Derisa Kryeministri Rama pengon Integrimin e Shqipërisë me korrupsionin dhe kriminalizimin e Parlamentit, si mund të kërkojë Knut Fleskenstein, si emisari i BE-së në Tiranë, debat politik në Parlament për zgjidhjen e krizës politike?
Zoti Knut Fleskentein: Në kë demokraci të Europës Korrupsioni dhe Kriminalizimi i Parlamentit është luftuar me debat në Parlament?
Përse Knut Fleskentein nuk shkoi edhe në Rumani dhe të kërkonte nga protesutesit që të ndalojnë Protestën dhe të bëjnë debat politik në Parlament me kryeministrin e korruptuar?
Në çdo Demokraci, Kryeministrin e Korruptuar e rrëzon nga Pushteti VETËM PROTESTA!!!
Korrupsioni dhe Dekriminalizimi në Shqipëri u FAKTORIZUAN nga kryeministri Rama, i cili bëri deputetë në 2013-n persona me rekorde kriminale. Korrupsioni në Shqipëri bëhet nga ministrat e Ramës, duke dhënë koncensione dhe tendera publikë PA TRANSPARENCË!
Kjo është Kriza Politike në Shqipëri! Kur Shqipëria është PENG i Korrupsionit dhe i kriminalizimit të Kryeministrit Rama.
Dhe kjo Krizë Politike në Shqipëri vazhdon 4 vjet, pasi kryeministri Rama nuk mund të kryejë asnjë reformë në Drejtësi.
Nuk mund të ketë vlerë asnjë reformë në Drejtësi, kur ligjet i hartojnë dhe i votojnë deputetë kriminelë.
Nuk mund të ketë VETTING të Reformës në Drejtësi, nëse Vettingu nuk prek edhe pasurinë e Kryeministrit Rama, e cila arrin 200 milionë euro, sipas raportit të OSBE në 2015-n.
Atëhere, çfarë debati politik mund të bëhet në një Parlament të kriminalizuar?
Krizën Politike në Shqipëri e ka shkaktuar Kriminalizimi & Korrupsioni i kryeministrit Rama! A nuk ishin deputetët socialistë, që kërkuan në 2015-n zbimin e OSBE-së, meqë raportoi që kryeministri Rama ka pasuri 200 milionë euro? A nuk ishin deputetët socialistë, që krijuan Krizë politike në Shqipëri në 2015 në raportet Shqipëri – OSBE, pikërisht, që të mbronin Korrupsionin e kryeministrit të tyre Edi Rama? Protesta e tanishme e qytetarëve dhe e Opozitës kërkon Zgjidhje Demokratike të kësaj Krize Politike në Shqipëri.Parlamenti i Kriminalizuar nga kryeministri Edi Rama nuk mund të bëhet Faktori i zgjidhjes së Krizës Politike!
PROTESTA  kërkon NDËSHKIMIN E KORRUPSIONIT & KRIMINALIZIMIT TË KRYEMINISTRIT RAMA. Hapi i parë i ndëshkimit të një qeverie të korruptuar dhe të kriminalizuar është DORËHEQJA! Nuk mund të pretendosh, se një qeveri e korruptuar dhe e kriminalizuar do të rrëzohet me zgjedhje, të cilat do t’I drejtojë po kjo qeveri e korruptuar dhe e kriminalizuar!
Mos krijoni Iluzione!
NUK KA ZGJEDHJE TË LIRA PARLAMENTAREme Edi Ramën si Kryeministër, i cili bëri deputetë & kryebashkiakë Persona me rekorde kriminale,pikërisht, DUKE BLERË VOTAT E SHQIPTARËVE ME LEKËT & KËRCËNIMET E KRIMIT!!!
Me kryeministrin Rama, zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017 janë të kërcënuara të manipulohen.
Ndërkohë që OSBE nëTiranë tha pardje se qarkullojnë 2 miliardë euro për të blerë zgjedhjet parlamentare në 18 Qershor 2017. Dhe këto 2 miliardë euro I KANË KËTA QË QEVERISIN, DUKE KORRUPTUAR ME KONCENSIONE & TENDERA PUBLUKE!
Ose, le të argumentojë publikisht Kryeministri Rama, që 2 miliardë euro i ka Opozita dhe ajo do të blejë Votat në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017!
Ndërkohë, që heshtin për deputetët kriminelë që votojnë ligje dhe për ministrat e korruptuar që akoma japin koncensione!!!
2 milardë euro, që qarkullojnë sipas denoncimit të OSBE-së në Tiranë, i kanë në dorë vetëm politikanët e mazhorancës së Rilindjes Socialiste. Burimet e tyre janë trafikimi i Canabis dhe korrupsioni.
Drejtori i Antimafies Italiane erdhi dje në Shqipëri dhe deklaroi nga Tirana që Shqipëria ka mbytur Italinë me trafikimin e Canabis. Trafikantët e Canabis në Shqipëri janë vetëm qeveritarët e Rilindjes Socialiste, të cilët janë përkujdesur për Canabis, që nga mbjellja e mijëra hektarëve në gjithë Shqipërinë e deri në procesin e tharjes dhe të paketimit të Canabis. Pa mbështetjen dhe mbikqyrjen e drejtpqërdrejtë të Qeverisë së Rilindjes Socialiste, nuk mund të thahen, të manipulohen, të paketohen mijëra ton Canabis në Shqipëri, ndërkohë që në shtetet fqinje, në Greqi, në Serbi, në Maqedoni, në Mal të Zi, nuk mund të mbillen dot as dhjetëra rrënjë Canabis!!!
Protesta e qytetarëve dhe e Opozitës, tashmë është e përditshme dhe kërkesa e vetme që kanë është dorëheqja e kryeministrit Rama, si një garanci që në Shqipëri më 18 qershor 2017 të bëhen zgjedhje të lira dhe të ndershme.
Kryetari i Komisionit Parlamentar të Reformës Zgjedhore, Taulant Balla, para disa ditësh deklaroi se nuk ka më kohë për numërimin elektronik të Votave në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit, duke aluduar haptaz, se numërimin e votave do ta bëjnë komisionerët militantë partiakë socialistë, që dominojnë në Administratën Zgjedhore. Edhe Kryetari i KQZ-së (militant socialist) deklaroi pubklikisht që nuk do të bëhet numërimi elektronik, QË TË KETË MUNDËSI PARTIA SOCIALISTE TË MANIPULOJË REZULTATIN ZGJEDHOR!
Por, kryeministri Edi Rama dje në parlament, u detyrua nga Protesta të pranojë numërimin elektronik, duke shpresuar që protesta trë reduktohet dhe të mos kërkojë më DORËHEQJEN E KRYEMINISTRIT!
Madje, për hiporkizi politike, deputetë socialistë kërkojnë që “debate politik” të bëhet në parlament (i cili ende nuk është DEKRIMINALIZUAR), dhe jo në Protestë!
Janë po këta deputetë socialistë, që në 2009 bojkotuan 6 muaj Parlamentin! Sot, po këta deputetë socialistë,  që bënë grevë 6 muaj, duke sabotuar debatin në Parlament, “ftojnë” PD braktisë Protestën, që të marrë pjesë në Parlament, me pretendimin se debati politik bëhet në Parlament! Në 2009 deputetët socialistë, kryetari i PS Edi Rama pretendoi që u vodhën votat në 2009, prandaj bojkotuan Parlamentin 6 muaj, prandaj bënë edhe grevën e Urisë 6 muaj! Por PS në zgjedhjet e 2013-s mori po aq vota sa mori në 2009-n, ndërsa në zgjedhjet e 2015-s mori 312.311 vota më pak se në 2013-n, duke vërtetuar, që PS-së nuk iu vodh asnjë votë në 2019-n, por bojkotin e Parlamentit e bëri për të justifikuar Humbjen Elektorale dhe se Etja për Pushtet që kishte Kryetari i PS Edi Rama mund të shkatërronte edhe vetë Demokracinë në Shqipëri!
Krizën dhe Kaosin politik në Shqipëri e ka shkaktuar Korrupsioni dhe Kriminalizimi i Parlamentit nga kryeministri Rama.
Kryeministrin e korruptuar e rrëzon nga Froni I Pushtetit vetëm Protesta. Rrrëzimi nga Pushteti i kryeministrit të Korruptuar është e vetmja zgjidhje e Krizës dhe e Kaosit politik në Shqipëri!
Nuk ka zgjidhje të dytë për Demokracinë dhe Integrimin demokratik të Shqipërisë në Bashkimin Europian, përveç dorrëheqjes të kryeministrit Rama, si përgjegjësi kryesor i Korrupsionit dhe i Kriminalizimit të Parlamentit në Shqipëri!

Arbana moj Arbana………

Nga Ilirjan Blloshmi/

Komunistes Arbana Xharra, i thoni mos i bjerë nga rruga e kombit kur të vij në Shqipëri. Helbete atë rrugë e ka bere Sali Berisha. E nderuara Xharra, Berishën do e vlerësojë historia. Por nuk i ka hije një “gazetarie” të madhe, që ti referohet Izet Haxhise dhe Spartak Ngjeles për lidhjet e Berishës me arabët. Nëse ju referohesh këtyre të dyve për gazetari investigative, eshë njësoj si me kërkuar një femer të virgjër në bordello.
Berisha eshte i vetmi udheheqes shqiptar qe ka vizituar dy here Shtepine e Bardhe dhe ka pritur ne Shqiperi nje president amerikan ne detyre, vizite gjate se ciles u artikuluan publikisht futja e Shqiperise ne NATO dhe pavaresia e Kosoves.
Nëse nuk më besoni, hapni internetin dhe shikoni media kryesore amerikane të atyre viteve. Shikoni: Herald Tribune, Wall Street Juornal etj, qe i kane bere jehone ne menyre te perseritur, kontributit te rendesishem te Shqiperise dhe personalisht te zotit Berisha ne luften dhe operacionet kunder terrorizmit islamik. Kontribut sipas tyre me i madh se sa i çdo vendi tjeter ish komunist ne Europe.