Ajo që po ndodh me kryeministrin Edi Rama, menjëherë pas rrëzimit të qeverisë nga Meta është tragjiko-komike. Pozicionimi i ri i ish-bashkëkryetarit, e ka bërë që të harrojë Reformën në Drejtësi dhe të mendojë dhe punojë vetëm për fatin e karriges së tij si kryeministër. Është tragjike dhe qesharake njëkohësisht kjo situatë, sepse “kryeministri” që shfaqej 24 orë më përpara arrogant, cinik dhe i plot pushtetshëm, papritur e ka gjetur veten të rrëzuar duke u kthyer nga një “kalorës reformash”, në një llogaritar të vockël.

Duke mos e imagjinuar dot veten jashtë selisë së kryeministrisë (të cilën e ka areduar dhe pikturuar, sikur do të plakej aty) që në ditët e para të muajit gusht, nga fodullëku ka kaluar në përulësi. Sipas njerëzve pranë tij, që mbrëmë, xhepat i ka të mbushur me copa letrash, ku janë të shkruar me laps emra deputetësh. Disa kanë në krah një “ok”, ca janë të rrethuar me të kuqe, të tjerë kanë pikëpyetje përbri…

Çfarë po ndodh kështu me njeriun që herën e fundit, gati duke qarë, lëvizi vetëm pas 9 vitesh nga një karrike e plotëfuqishme?

Ndërkohë që lëvizja e fundit e Metës, ka rindezur një shpresë te ambasadorët Lu dhe Vlahutin, për gjetjen e një formule jo vetëm për kalimin e Reformës në Drejtësi, por edhe krijimin e një Kushtetute të Re, Rama nga pozicioni pasiv, (“bashkë takohemi në 21 korrik”), papritur është shndëruar edhe më aktiv se ambasadorët. Njësoj si ata edhe ai po vrapon sa andej këtej për të siguruar vota, por me synim krejtësisht tjetër.

Nëse ndërkombëtarët po negociojnë me të gjitha palët e rikonfiguruara për të dakortësuar teknikalitet e fundit, Rama po negocion vetë dhe nëpërmjet shtabit që krijoi mbrëmë në Durrës, për të siguruar 71 votat që shpresojnë se do ti riparojnë sa të jetë e mundur, këmbët e thyera të karriges kryeministrore.

Është tragjike kjo gjendje e Ramës, sepse tashmë të gjithë e kuptuan që halli nuk paska qenë Reforma që kërkon 94 vota, por rikonfirmimi i tij si kryeministër që kërkon vetëm 71 vota.

Është qesharak ky pozicion, kur sheh sot Ramën që vetëm pak ditë më parë nuk denjonte as tu fliste me gojë dhe as tu kthente sms-të shumicës së deputetëve të PS-së, tani i lajkaton e i mbush me premtime, personalisht apo duke u dërguar emisarë.

Nuk mund të mos qeshësh, por edhe të mos ndiesh keqardhje, kur mendon Ramën në gjunjtë e Dules të cilin e flaku kur nuk i duhej më, duke përgjuar Idrizin dhe deputetët e PDIU, nëse takohen me Metën apo njerëzit e tij, si ka ngelur në dorë të Mira Shehut që nuk ka denjuar ta takojë asnjëherë në tre vjet rresht, apo si i fshin nga fytyra të pështyrat e Vladimir Kostës dhe i kërkon pajtim “për hir të ditëve të vështira që po kalon partia!”.

Dhe po aq sa Rama, në panik janë hedhur në aksion intesiv edhe minstrat e tij. Ata minstra që me tangërllikun dhe arogancën e tyre, e kanë bërë këto 3 vjet “lesh e li” grupin parlamentar të PS, janë udhëruar që secili sipas zonave elektorale, të zgjidhë me shpejtësi hallet e deputetëve. Personalet dhe të militantëve.

Janë përmbysur sirtarët dhe koshat e letrave, nuk pushojnë telefonat. Është shpallur kushtrimi në parti. Nuk bëhet më fjalë për Rilindjen, ajo ekzistonte vetëm me një grusht njerëzish ministra e drejtorë që talleshin me “militantët”. Tani është në “rrezik pushteti i partisë”…

Çfarë situate!

Nuk di çfarë të bësh më parë, të qeshësh apo të trishtohesh?!

Nga Çim Peka..

Ilir Meta në këto 25 vjet aktive në politikën pluraliste, ka treguar se është edhe më pluralist se pluralizmi. Është politikani që urrehet më së shumti nga grupimet militanteske të dy partive kryesore, por që njëkohësisht prej një dekade shihet edhe si shpresë për ta në momentet e tyre të pashpresa.

Ilir Meta është politikani i kapërcimeve të mëdha që më pragmatizmin e tij është njëkohësisht edhe i urryer edhe i pranueshëm në rast nevoje, për të ngjyrosur me pak qetësi polarizimin maksimal te jetës politike të vendit nga dy partitë e mëdha. Por ky “status” nuk ka vetëm benefice, ka edhe kostot e veta.

Nga viti 2005 e në vazhdim, shprehja “ma thanë ata të rrugës së Elbasanit” është zëvendësuar gradualisht me shprehjen: “ma thanë këta te LSI-së”.

Ky është kulmi politik dhe njëkohësisht problemi për Ilir Metën. Duket se ju ka hyrë ndërkombëtarëve në biznesin e ndërmjetësit, qetësuesit, përfituesit, etj. Quajeni si të doni, por problemi i Ilir Metës është s’postimi i vëmendjes nga këshillat e “Rrugës së Elbasanit” tek pragmatizmi i “Godinës lëvizëse të LSI-së”.

Dhe ky duket të jetë “krimi” që ka bërë më shumë se homologët e tij Ilir Meta. Është bërë faktor ndërmjetës, pse jo dhe përcaktues. E ky që nga fillimi i pluralizmit, ka qenë biznesi i ndërkombëtarëve. Është më mirë apo më keq, këtë nuk di ta them. Por mund të them se ne vazhdimisht flasim për të mirat e produkteve “Bio”. Dhe ja tek kemi një “ndërmjetës bio”. Tipik shqiptar, më të mirat dhe veset e veta.

Po ndërmjetësit ndërkombëtar? Kanë avantazhet e tyre, por duhet të pranojmë se që të gjithë falë “dashurisë” shqiptare, janë shqiptarizuar shumë shpejt. Madje ka prej tyre që kanë pohuar se po lënë Shqipërinë me kokën nga të ftuarat e studios së Arian Çanit, ashtu siç mund të ketë të tjerë që kur të ikin do ju ngel koka pas nga studio e Ballës.

Po çfarë ndodhi dje dhe sot?

Edi Rama pasi i bëri të qartë para dy ditësh Ilir Metës se detyra e tij nuk ishte të gjente konsensusin por të provokonte opozitën, dje ka tentuar të josh nga Durrësi Agron Dukën e “PAA” nëpërmjet Tom Doshit. Ky fakt duket e ka qartësuar përfundimisht Ilir Metën se Edi Rama e ka seriozisht jo vetëm me provokimin e opozitës por edhe atë të “LSI-së”.

Sot Ilir Meta vendosi të flasë vetë, jo nëpërmjet Petrit Vasilit.

“Miratimi i kësaj reforme është i domosdoshëm dhe duke e parë se mosbesimi është kaq shqetësues dhe i lodhshëm e i rrezikshëm për të ardhshmen dua të them se rruga më e mirë do të jetë rruga e miratimit të një qeverie ekspertësh për të përgatitur zgjedhjet e parakohshme. Unë jam gati të jap dorëheqjen nga kryetar parlamenti nëse kjo shërben, ministrat e LSI të heqin dorë nga qeveria” tha Ilir Meta duke sfiduar së pari “rrugën e Elbasanit” e më pas dy partitë e mëdha. “Rrugën e Elbasanit” si ndërmjetëse dhe PS-PD duke i paralajmëruar se do të futet e vetme në zgjedhje. Më pas rezultati i sovranit do vendos për koalicionin e ri. Dhe kësaj radhe as socialistët e as demokratët nuk mund ta akuzojnë se e gënjeu bazën e tyre duke ju marrë vota. Sot socialistë e demokratë e dinë se godina e LSI-së është lëvizëse. Nuk është stoike. Emri vërjani si të doni, “ndërmjetësuese”, “qetësuese”, “përfituese” apo “pragmatiste”.

Ata që e kanë akuzuar si pragmatist pa parime, janë përfituesit më të mëdhenjë të pragmatizmit të tij prej tre vitesh.

“Unë i kam dhënë fjalën ndihmës-sekretarit amerikan të shtetit se do të bëj çdo përpjekje për ta realizuar reformën sipas Venecias dhe ai më ka kërkuar të bëj gjithçka në këtë drejtim. Jemi në një situatë kritike për vendin dhe vendi ka rrëshqitur në destabilitet për hiç gjë. Rama, Basha, bashkë me ta unë si kryetari i Kuvendit dhe me ambasadorët Donald Lu e Romana Vlahutin, duhet të mbyllemi në kuvend për ta zgjidhur këtë çështje. Nëse mbyllemi dhe nuk gjejmë zgjidhje duhet të ikim ne nga politika dhe ata nga diplomacia” pohoi më poshtë Ilir Meta duke u vetë-përfshirë në përgjegjësi, i gatshëm të marrë kostot e dështimit. Por duke i ftuar në kostomarrje edhe konkurrentët në biznesin e ndërmjetësimit, ndërkombëtarët. Sikundër është e qartë se nuk ka ndërmend të kalojë një reformë që i kthen ambasadorët nga diplomatë në gjyqtarë e prokurorë dhe as ti lejojë Ramës llokma të tjera pushteti pas abuzimeve që ka bërë me ato që posedon aktualisht.

Në fund Ilir Meta pasi gjeti “rilindjen” e tij si faktor politik, kujtojmë që prej tre vjetësh ishte kthyer në patericë politike duke deleguar fuqinë e tij politike tek Edi Rama, bëri një propozim për një lojë të ndershme duke ju vetëofruar gjykimit:

“Nuk ka kompromis nëse shkohet në takime duke thënë se me këtë reformë do të shkosh ti në burg. Kompromisi fillon duke thënë; jam unë i pari që do shkoj në burg nëse kam shkelur ligjet. Reforma nuk mund të jepet me koncesion”.

Por si arsye e fundit nga radha, por ndoshta e para nga rëndësia për këtë rebelim të Ilir Metës, janë sondazhet e fundit.

Ilir Meta duke parë rënien drastike mbi vlerësimin e qeverisë “Rama”, duket se ka vendosur të dal nga një varkë që po mbytet e që prej tre vjetësh po lundron falë marinarëve të LSI-së, por gjithmonë me timonier Edi Ramën.

Ilir Meta me qëndrimet e sotme pohoi se nuk ka ndërmend të ndajë kostot e dështimeve të vendimeve ekskluzive të Edi Ramës.

Prandaj sot foli Meta dhe jo Petrit Vasili me Luan Ramën.

Rama ra !

Me shpresë se mund të kthehet ai që ka qenë, dikur. Ka nevojë për largim e freskim të mendjes. Nuk është mirë edhe nga shendeti i mendjes.

Nuk e besonim se do rrëshqiste kaq keq e kaq shpejt. Por rrëshqiti, për fajin e tij.

Pas tre vjet qeverisje Edi Rama u rrëzua.

Erdhi me hov, foli bukur si orator, bëri qeveri kalamajsh në pjesën dërmuese, na mashtroi me elokuencë, nuk këshillohej me asnjëri, filloi të mendonte si Erdogani, projektoi shkatërrimin e çdo elementi progresiv në të majtën, kujtoi se kaloi “ylberin”, ra në pushtet që prodhonte miliona euro, bëri disa punë, degjeneroi si mënyrë qeverisje, filloi të ëndërronte si lider europian që drejton BE dhe mahniste Merkel dhe Hollande me barcoleta.
U bë i dhunshëm në administrimin e pushtetit, despot me administratën, i pabesë me partnerin në koalicion, përulës ndaj deputetëve kriminelë, miklues ndaj së bukurës pa mend në administratë, sportiv kur duhej serioz për hallet e shtetit, tundues përpara lekut, pagues nën dorë për të mbajtur imazhin ndërkombëtar si një lider ballkanik, acarues kur dilte përditë në çdo media aqsa njërëzit filluan të shikonin telenovela nga halli se u dilte Rama në çdo kanal, shpotitës kur duhej të ishte Burrë Shteti, symbyllës përballë drogës nëpër Shqipëri, lakmitar kur votat i merrnin të tjerët që rrinin pranë halleve të njerëzve, indiferent përballë socialistëve të thjeshtë, masakrues ndaj atyre që e kundërshtonin edhe nga “vatha” e tij, pazarxhi me media të caktuara mafioze dhe kriminale.

Një Edi Ramë tjetër nga ai që ishte para qershorit 2013. I ndryshuar, i tjetërsuar dhe mosmirënjohës ndaj njerëzve dhe fatit që e bëri kryeministër.

Rama ra !

Me shpresë se mund të kthehet ai që ka qenë, dikur. Ka nevojë për largim e freskim të mendjes. Nuk është mirë edhe nga shendeti i mendjes.

Nuk e besonim se do rrëshqiste kaq keq e kaq shpejt. Por rrëshqiti, për fajin e tij.
Koha Jone

Shërbimi inteligjent amerikan (CIA) ka hedhur dritë në një nga dokumentat e saj të deklasifikuara së fundmi mbi operacionin shqiptar të CIA, me emrin e koduar BGFIEND? Ky ishte operacioni i parë para-ushtarak që ndërmerrnin amerikanët për përmbysjen e një regjimi në një vend sovran. Kjo histori vazhdoi jo pak, por për më shumë se pesë vjet. Por dështuan. E vërteta mbi “radiolojën” dhe arsyet e dështimit të këtij operacioni, sipas dokumenteve të CIA-s janë shumë komplekse, por që nuk kanë të bëjnë aspak me ato që janë treguar deri më tani. Ja çfarë thuhet në një raport të 9 janarit 1951 të CIA mbi këtë operacion.

Raport i statusit të operacionit BGFIEND

Projekti BGFIEND, i aprovuar më 22 qershor 1949, autorizon një seri programesh politike, psikologjike e ekonomike, për ta bërë Shqipërinë të pavlefshme për Bashkimin Sovjetik si bazë operacionesh. Në mbështetje të këtij programi janë krijuar disa struktura qëndrimi apo stërvitjeje në disa vende të Evropës Lindore. Përdorimi i Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë si mbulim për aktivitetet e fshehta, është bërë nga OPC dhe arritjet e deritanishme janë si më poshtë: OPC ka mbledhur një personel prej 250 shqiptarësh në Gjermani, nga të cilët do të zgjidhen grupe për stërvitje në luftë guerile dhe infiltrim. Më 11 nëntor 1950, pas një periudhe trajnimi në shkollën e fshehtë në Gjermani, grupi i parë prej nëntë shqiptarësh u lëshua nga një avion pa simbole, i drejtuar nga ekuipazh polak, në dy zona të Shqipërisë, siç tregohet në hartë. Misioni i tyre ishte krijimi i një bërthame grupesh rezistence, krijimi i vendeve të sigurta dhe përgatitja e strukturave për lëshimet e mëtejshme të materialeve. Në fushën e luftës psikologjike, në nën-komitetin e Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë, ka punuar nën mbikëqyrjen e personelit të OPC prej disa muajsh për përgatitjen e materialeve të propagandës. Mbi Shqipëri janë lëshuar materiale propagande prej 500 000 fletësh për çdo lëshim, në qendra kryesore urbane, në datat 16 tetor 1950, 7 nëntor, 27 nëntor dhe 1 janar 1951. Në tre raste fletët u lëshuan nga avioni i fshehtë i OPC, kurse në lëshimin e 1 janarit u përdor një avion i inteligjencës britanike. Si mjete të tjera shtesë të luftës psikologjike janë përdorur transmetime radio në valë të shkurtra e valë të mesme nga transmetues të instaluar në një mjet detar të OPC, nën një flamur të huaj në Mesdhe. Mbulimi për këto aktivitete është një ekspeditë shkencore për biologjinë detare të zonës. Transmetuesi pritet të nisë propagandën negative kundër regjimit të Hoxhës në fund të shkurtit dhe mbështetet nga staf shqiptar në bord dhe nga toka. Agjentët shqiptarë; Dibër: Adem Curraj, lider legalist, Zethan Daçi, legalist, Sali Dalini legalist. Kosovë: Miftar Planeja lider, Balli Kombëtar, Halil Norguti legalist, Ramadan Canaj legalist, Rexhit Berisha, Partia Agrare. Kruja: Ilir Toptani lider legalist, Selim Daci Partia Agrare.

Biseda me Departamentin e Shtetit mbi operacionin BGFIEND

Që prej bisedës së fundit mbi operacionin BGFIEND më 25 tetor, janë marrë informacionet e mëposhtme: Një transmetim i Radio Tiranës më 24 nëntor 1951, që u monitorua nga FBIS, njoftonte për eliminimin e 13 spiunëve të lëshuar me parashutë në territorin e Shqipërisë, nga spiunazhi i Shteteve të Bashkuara. Të shtatë njerëzit e përmendur në lajm ishin anëtarë të grupit të OPC. Ka gjasa që edhe gjashtë të tjerët që nuk u emëruan të jenë anëtarë të grupit të OPC. Më 25 tetor 1952, Radio Tirana lajmëroi për eliminimin e shtatë spiunëve të infiltruar në Shqipëri nga shërbimet sekrete britanike. Shtetet e Bashkuara nuk u përmendën si pjesëmarrëse në infiltrim, por dihet se tre prej njerëzve ishin anëtarë të grupit të OPC nga CIA. Radio Tirana raportoi më 27 tetor se 33 spiunë jugosllavë u kapën ose u vranë nga forcat shtetërore të sigurisë. Asnjë prej tyre nuk ishte agjent i OPC. Këto tre lajmërime tregojnë për suksesin e forcave qeveritare në ndalimin e infiltrimeve nga jashtë. Aktualisht, vetëm dy grupe të OPC janë operativë në Shqipëri, por meqënëse ende nuk është vendosur kontakti radio, statusi i operacioneve nuk njihet.

Politikat

Është marrë informacioni i mëposhtëm mbi politikat britanike në lidhje me Shqipërinë: Ministria e Jashtme britanike favorizon një Shqipëri të lirë e të pavarur, dhe këshillon kështu edhe Departamentin e Shtetit. Ambasadori i ri britanik në Jugosllavi është instruktuar të informojë Titon për qëllimet britanike në Shqipëri, për dëshirën për të ditur më shumë mbi Lidhjen e Prizrenit, dhe nëse bashkëpunimi mes vendeve është i mundshëm kur objektivat janë të përbashkëta. Britanikët mendojnë se prezantimi i pikëpamjeve anglo-amerikane duhet të bëhet në mënyrë të koordinuar, dhe besojnë se NCFA duhet të ndalojë propagandën që pengon mundësitë e bashkëpunimit me Lidhjen e Prizrenit. Britanikët kanë informuar italianët mbi zhvillimet dhe u gëzuan kur ata shprehën lehtësim se nuk parashikohet një ndarje e Shqipërisë dhe se çështja do të trajtohet nga anglezët e amerikanët. Diskutimet për misionin çuan në konkluzionin se nëse duhet të kryhet një operacion i shkallës së gjerë, ai të mbështetet në tre pika kryesore: Në pozitën miqësore neutrale të Jugosllavisë ose bashkëpunimin e saj aktiv; Në pikëpamjet e krerëve ushtarakë anglezë e amerikanë; Dhe në vlerësimin mbi pozitën jugosllave si miqësore apo neutrale.

Roli i Harri Fultz në Shqipëri

Dukumentat e 1094 të CIA flasin dhe për aktivitetin e Harri Fultz në Shqipëri. Një dokument i CIA thotë se është marrë informacion nga një burimi mirë-vendosur, se këshilltari kryesor i Komitetit Shqiptar për Shqipërinë e Lirë (NCFA) gjatë një vizite të kohëve të fundit në Washington ka qenë Harri Fultz, i njohur për intelektualët shqiptarë pasi ka drejtuar për shumë vjet një shkollë të Kryqit të Kuq në Tiranë (Fultz u detyrua të largohej nga Shqipëria në vitin 1932 kur mbreti Zog mbylli të gjitha institucionet mësimore të huaja, pasi sipas opinionit të ministrit të tij të arsimit, Kol Ivanaj, ishin burime politike të huaja për agjitacion dhe spiunazh. Më vonë, ai u bë këshilltar i Departamentit të Shtetit për çështjet e Ballkanit). Në bisedimet me shqiptarët, Fultz raportohet t’u ketë thënë se do t’i pëlqente ta shite vendin ku kishte kaluar shumë vjet, të çliruar nga komunizmi, dhe u ka premtuar mbështetjen personale dhe të organizatës në të cilën ishte drejtor. Në fund të takimit raportohet se ai u dha çdo anëtari të komitetit një dhuratë prej 5000 dollarësh (Një tjetër raportim mbi çështjen tregon se çdo anëtar i komiteti NCFA ka marrë një dhuratë prej 5000 dollarë nga Departamenti i Shtetit). Gjetja e zëvendësimit të Mithat Frashërit si kryetar i Komitetit Kombëtar për Shqipërinë e Lirë, nuk ka qenë e lehtë. Për momentin është vendosur të zgjidhet Presidenti i Ballit Kombëtar, duke e lënë të lirë vendin e kreut të Komitetit. Pas diskutimeve të zgjatura, Balli Kombëtar zgjodhi Hasan Dostin. Dosti është një ish-gjyqtar e ministër drejtësie gjatë pushtimit italian të Shqipërisë, por edhe pse është shpallur kriminel lufte nga qeveria aktuale e Shqipërisë, nuk konsiderohet si një nga kolaboracionistët më të këqij. Ai është një njeri i zakonshëm, rreth 50 vjeç, që jeton në Via Kalabria nr. 32 në Romë. Ka shumë miq italianë, duke përfshirë dhe ata me influencë. Ai ka punuar vazhdimisht gjatë viteve në emigracion për të luftuar kundër ndjenjës tradicionale anti-italiane të Ballit Kombëtar dhe ka fituar mbështetjen e autoriteteve. Për momentin, Dosti besohet se është ende në Nju Jork, ku ka ardhur në fillim të vitit si përfaqësues i Ballit Kombëtar, me detyrën e vështirë, sipas burimeve, të konvertojë refugjatët pro-komunistë në Shtetet e Bashkuara. Burimet thonë se Dosti nuk vendosur ende nëse do të qëndrojë në SHBA, ku është dhe selia qendrore e Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë, apo do të kthehet në Romë për të shërbyer me përpjekjet e veprimeve praktike për çlirimin e Shqipërisë. Zgjedhja e Dostit u kundërshtua me forcë nga Abaz Kupi, lideri monarkist shqiptar, dhe kundërshtar politik e personal i Ballit Kombëtar dhe vetë Dostit. Zgjedhja e tij u kundërshtua edhe nga grupi ballist që kishte dashur të zgjidhte në krye Nuredin Vlorën, pinjoll i një prej familjeve më të mëdha shqiptare dhe ish-ministër i Turqisë për Shqipërinë gjatë sundimit të Abdul Hamidit. Burimet thonë se Vlora është një figurë disi piktoreske dhe anakronike që megjithëse është 60 vjeç, jeton në komfort në ishullin italian të Kaprit. Ai është martuar me mbesën e Wodrow Wilson, ish-presidentit të Shteteve të Bashkuara, por raportohet të jetë ndarë prej saj. Lidhjet e tij me rrethet kosmopolitane amerikane do të ishin në favor të tij, por u kundërshtua sepse edhe pse është anëtar i spikatur i Ballit, i kishte neglizhuar prej disa kohësh punët e partisë për të jetuar jetën luksoze në Kapri. Arsyeja kryesore për mos-zgjedhjen e tij ishte se shumë anëtarë të Ballit mendonin se Dosti mund të kontrollohej lehtësisht.

Antikomunizmi në Veri

Është marrë përkthimi i parë i një letre të shkruar me bojë nga grupi Pine tree. Letra është shkruar më 5 gusht dhe ishte e dyta nga ky grup, por e para që mundi të arrijë në Athinë. Në letër flitet për lëshimin e furnizimeve të korrikut (i pari nga tre lëshime të suksesshme për këtë grup) dhe raporton se grupi është aktiv dhe i paprekur. Në të përmendet ndjenja e gjerë anti-komuniste në Veri të vendit si dhe një organizatë e njohur si Liria e Shqipërisë dhe Përmbysja e Komunizmit. Nuk jepeshin më shumë detaje përveçse lëvizja përbëhej nga ushtarakë dhe civilë. Letra mbyllej me shprehjen se populli i Shqipërisë së Veriut dëshiron një zonë izolimi të ndarë nga pjesa tjetër. Kreu i projektit beson se kjo letër është një arritje e konsiderueshme në zhvillimin e rrjetit të agjentëve në operacionin BGFIEND. Stabilizimi i këtij grupi i jep operacionit një korridor për kalimin e furnizimeve dhe njerëzve të tjerë në Veri të Shqipërisë. Së shpejti pritet të lëshohet një agjent operator radio me grupin, mundësisht nga mesi i tetorit. Është inkurajues fakti që grupi ka ndjekur të gjitha direktivat e tij dhe vendos besnikërinë ndaj vendit të tyre para asaj të partisë. Është marrë një raport i gjerë mbi grupin Cypress, të cilët dolën nga infiltrimi në Shqipëri në 15 gusht, i cili po studiohet me imtësi. Në raport ka observime të rëndësishme nga agjentët. Ata komentojnë se anëtarët e grupit nuk kishin besim te komiteti NCFA, pasi oficerët e NCFA nuk shoqëronin grupet. Anëtarët e grupit theksonin se megjithëse ishin pritur mirë nga shqiptarët që kontaktuan, ata nuk ishin në pozitë për të kryer detyrat e tyre pa një zyrtar të arsimuar e të respektuar të NCFA. Përveç kësaj, ata ndjenin se “junta” e NCFA kishte thyer marrëveshjen me agjentët e operacionit BGFIEND për caktimin e njerëzve në operacion, dhe se qasja e tyre bazohej mbi anësinë politike dhe jo në besnikërinë ndaj operacionit. Gjithashtu, mungesa e sigurisë dukej qartë nga fakti se familjet e njerëzve që merrnin pjesë në aksion ishin marrë në pyetje nga Sigurimi përpara arritjes së tyre në zonë, si dhe nga fakti se zona e lëshimit ishte e ditur nga autoritetet shqiptare. Grupi i shpëtoi eliminimit të sigurtë duke u lëshuar disa milje larg zonës së planifikuar të lëshimit. Më 13 shtator, NCFA në Nju Jork transmetoi një kabllogram për regjimin e Enver Hoxhës ku ofronte ndihma ushqimore për popullin shqiptar, të cilat të mbikëqyreshin nga një grup i paanshëm. Meqënëse asnjë përgjigje nuk është marrë deri më sot, mesazhi po përsëritet në radio dhe në shtyp, duke përmendur edhe mungesën e bashkëpunimit të regjimit të Hoxhës. Kabllogrami do të jetë edhe pika kryesore e broshurës së ardhshme për lëshim, si dhe hapi i parë për programin e lëshimit të të mirave materiale në Shqipëri.

Memorandum për zotin Wisner

Operacionet shqiptare të degës së OPC po kryhen në baza të përbashkëta me agjencinë përkatëse të qeverisë britanike. Vendimi për të hyrë në këtë marrëveshje të përbashkët u nxit nga shqyrtimi i politikave dhe nga rrethanat aktuale që u zhvilluan gjatë hyrjes së OPC në fazën aktive të operacioneve. Sa i përket politikave, ishte konkluzioni i planifikuesve të operacioneve shqiptare se instrumentet në dorë të SHBA për ekzekutimin e politikës së saj ndaj Shqipërisë nuk mjaftonin në vetvete, prandaj duhej kërkuar dhe marrë mbështetja e plotë e qeverisë britanike. Konkluzioni u mbështet edhe nga Departamenti i Shtetit, që ka thënë se dokumentet e politikave se “qeveria britanike duhet fillimisht informuar mbi zhvillimet, me qëllim kuptimin e mendësisë së britanikëve për problemin shqiptar dhe arritjen e një marrëveshjeje të plotë për programin dhe politikat”. Përveç kësaj, diskutimet paraprake me zyrtarë të stabilimentit ushtarak sollën shqetësimin se Britania po përdor situatën aktuale në Shqipëri për zmadhimin e influencës së tyre në Ballkan, në Itali dhe në Mesdheun lindor, në kurriz të interesave të SHBA dhe gjithashtu në dëm të ndalimit të zgjerimit të influencës sovjetike. Duke marrë në konsideratë këto politika, OPC zbuloi se jo vetëm britanikët ishin përfshirë në përpjekje aktive për rifitimin e prestigjit të tyre në Greqi, por edhe se ishin në fazat e para të një operacioni në Shqipëri, i cili dyshohet se ka si qëllim forcimin e pozitës së tyre në Greqi. Prandaj, për këto arsye, OPC ftoi britanikët të nisnin operacione të përbashkëta në Shqipëri. Ishte e qartë se britanikët po përgatiteshin të vazhdonin me operacionet e tyre sido që të ndodhte, me apo pa pranimin tonë. Operacionet e veçanta amerikane dhe britanike do të krijonin konfuzion të madh në Shqipëri me pasoja negative sigurie, dhe rrjedhimisht do të sillnin konkurrencën mes dy agjencive për të fituar mbështetjen e elementëve shqiptarë dhe zonave gjeografike, çka do të vinte në rrezik të gjithë operacionin, pasi Shqipëria nuk është aq e madhe sa të përballojë përpjekjet e dy fuqive për kontroll të popullsisë dhe territorit. Rrjedhimisht u zbulua se Britania nuk e fshihte identitetin në sponsorizimin e operacioneve të saj, duke treguar se kishte vërtet qëllime të zgjerimit të hapur të influencës në rajon. Përveç kësaj, ishte e qartë se britanikët ishin më të avancuar në operacionet e tyre sesa OPC, prandaj u mendua se duke hyrë në operacione të përbashkëta do të eliminoheshin aspektet e influencës britanike, dhe ata nuk do të mund të merrnin avantazhe të pamerituara nga operacioni. Parashikohet gjithashtu se megjithë marrëveshjet e bashkëpunimit mes nesh, do të ketë njëfarë konkurrence për pozita mes amerikanëve dhe britanikëve dhe ndoshta pasoja pas çlirimit të mundshëm të vendit. OPC mendon se edhe nëse ka konflikte të tilla, do të jetë shumë më mirë nëse ato kufizoheshin në zona ku të mos dallohen nga shqiptarët apo krerët sovjetikë të Shqipërisë, duke mos komplikuar qëllimet e aktiviteteve. Ishte e qartë prej fillimit se vetëm marrëveshjet e ndërlidhjes nuk do të mjaftonin për arritjen e qëllimeve dhe vendosjen graduale të dominimit tonë në operacion .ishte e qartë se duke parë mungesën e zonave të dominuara nga amerikanët në Mesdhe, ne duhet të mbështeteshim në plane alternative, sipas komplikacioneve politike mes grekëve dhe italianëve për Shqipërinë.

Përpjekjet amerikane për të përmbysur regjimin komunist të Shqipërisë nisin nga viti 1949. Dokumenta të arkivuara të CIA faktojnë se operacioni FIEND-VALUABLE. Siç është konceptuar dhe aprovuar, operacioni FIEND-VALUABLE kishte si objektiv minimal krijimin e konflikteve të brendshme në Shqipëri, aq sa për të reduktuar aftësinë materiale të mbështetjes ndaj grupeve guerile greke, ndërsa objektivi maksimal ishte përmbysja e regjimit të Enver Hoxhës. Objektivi maksimal është i dëshirueshëm sepse eliminonte Shqipërinë si një bazë për guerrilasit grekë, i mohonte ushtrisë sovjetike mundësinë e bazave ajrore, detare e tokësore ushtarake në Mesdhe, si dhe shërbente si një faktor i rëndësishëm psikologjik stimulues për vende të tjera të Evropës lindore për përmbysjen e një diktaturë të fortë komuniste.

Rishikim i operacionit BGFIEND

Projekti BGFIEND i aprovuar në maj 1949 kishte si qëllim përfundimtar grushtin e shtetit në Shqipëri për përmbysjen e regjimit të Hoxhës. Objektivat paraprake të tij ishin formimi i një komiteti politik, zbatimi i programit të propagandës, si dhe trajnimi e infiltrimi i agjentëve në Shqipëri. Objektiva të tjerë të pavarur nga qëllimi final ishin eliminimi i Shqipërisë si një bazë trajnimi dhe qëndrim i guerrilasve drejt Greqisë, eliminimi i Shqipërisë si një pikë komuniste në Mesdhe, stimulimi i aktiviteteve të rezistencës dhe dhënia e një fondi për OPC për financimin e operacioneve klandestine të teknikave të ndryshme.

Progresi i operacionit deri më 6 dhjetor 1949

Komiteti politik shqiptar i emigracionit u krijua dhe u shpall në gusht 1949. Kryetari i tij i parë vdiq nga shkaqe natyrale dhe pasuesi i tij u zgjodh në nëntor. Deri tani nuk janë kryer aktivitete propagande, përveç disa transmetimeve nga BBC dhe disa broshurave të shpërndara në Shqipëri. Planet për përdorimin e një anijeje për transmetime klandestine në detin Adriatik ende nuk janë materializuar. Britanikët ia dolën të infiltronin gjashtë grupe inteligjence në jug të Shqipërisë, disa prej të cilëve u kapën e disa të tjerë janë kthyer. OPC nuk arriti të rekrutonte agjentë për trajnim në bazën e Maltës dhe gatishmëria e saj u anulua përkohësisht më 1 dhjetor, sipas marrëveshjeve të mëparshme me britanikët. Zhvillime të tjera në lidhje me situatën përfshijnë përfundimin e Luftës Civile Greke dhe përshkallëzimin e ofensivës së vendeve të Cominform kundër Titos, deri në pikën ku dukej i mundshëm veprimi direkt, por pa u përcaktuar forma e tij. Qeveria italiane ka vendosur marrëdhënie diplomatike me Shqipërinë në maj 1949. Britanikët kanë menduar të organizojnë një vizitë të brigadierit McLean te Tito, natyra e së cilës mbetet e panjohur për OPC. Gjatë vers u krye një spastrim i partisë komuniste të Shqipërisë për largimin e anëtarëve që nuk reflektonin besim të plotë.

Statusi aktual

Në datën 6 dhjetor 1949, OPC paraqiti për Departamentin e Shtetit një memorandum për të cilin u ra dakord mes OPC dhe shërbimeve britanike, i cili ishte një rivlerësim i operacionit dhe rekomandonte një riformulim të objektivave. Objektivat e rinj janë: Krijimi dhe ruajtja e kapaciteteve si brenda dhe jashtë Shqipërisë, për gadishmërinë tonë në lidhje me ndryshime të situatës që mund të ndodhin në Shqipëri apo Jugosllavi. Veprimi që do të merret në lidhje me dobësimin apo eliminimin e rëndësisë së Shqipërisë për zyrën e Ciminform, si një bazë për operacionet kundër Jugosllavisë. Disa aktivitete specifike u përmendën në kuadër të objektivave të reja. Ato përfshinin mbështetjen e Komitetit me propagandë, ndihmë ekonomike, agjentë të infiltruar, si dhe me hetime për përjashtimin e qeverive të tjera nga marrja e inteligjencës së operacionit. Memorandumi i 6 dhjetorit u aprovua nga Departamenti i Shtetit dhe gjithashtu nga shërbimet britanike, përveç aspektit të infiltrimit të agjentëve dhe bashkëpunimin me shërbime të tjera të inteligjencës. Departamenti i Shtetit pranoi të paraqiste propozimet te britanikët, me qëllim marrjen e aprovimit të tyre. Ndërkohë, britanikët kanë sinjalizuar se mund të braktisin të gjithë operacionin.

Vlerësimi i objektivave

Siç u deklarua më sipër, dy nga objektivat janë listuar në planin e rishikuar të 6 dhjetorit. Paragrafët në fjalë citohen të plotë: Kemi kryer deri tani një masë të kufizuar operacionesh njohjeje në Shqipëri, me qëllim zbulimin e mundësive të ngacmimit të regjimit aktual të dominuar nga sovjetikët. Aktivitetet tona duhet të shfrytëzojnë situatën e re të krijuar prej konfliktit mes Titos dhe vendeve të Komiform. Prandaj objektivi ynë kryesor në lidhje me Shqipërinë është krijimi dhe ruajtja e kapaciteteve, si brenda dhe jashtë Shqipërisë, që na japin fleksibilitet gjatë zhvillimit të situatave dhe na lejojnë të shfrytëzojnë zhvillimet e reja si në Shqipëri dhe Jugosllavi. Veprimi në lidhje me Shqipërinë duhet të hartohet me qëllim zvogëlimin e rëndësisë së saj për vendet sovjetike, si bazë operacionesh kundër Jugosllavisë. Operacionet të rishikohen sipas zhvillimeve të reja. Një ekzaminim i paragrafit të parë sjell dyshime serioze në përcaktimin e një objektivi, pasi “krijimi dhe mbajtja e kapaciteteve të cilat të na lejojnë në të ardhmen fleksibilitet në shfrytëzimin e situatave të reja” është më shumë një gjendje se sa një qëllim i qartë. Ndërsa paragrafi i dytë deklaron objektivin e parandalimit të një sulmi mbi Jugosllavinë nga shtetet e Cominform, të nisur nga Shqipëria. Ky objektiv përfshin veprim që prej presionit politik deri te përpjekjet për përmbysjen e regjimit të Hoxhës. Prandaj asnjë nga dy paragrafët nuk përcakton si duhet qëllimet tona, apo t’i përkufizojë ato me qartësi të mjaftueshme. Zhvillimet kryesore që prej nisjes së operacionit ishin menduar të ishin pushimi i luftës civile në Greqi, dhe rritja e interesit amerikan në konfliktin mes Jugosllavisë së Titos dhe BRSS. Me heqjen e problemit të guerrilasve grekë nga lista e objektivave tanë, zvogëlohet dhe rëndësia e Shqipërisë si pjesë e objektivave tonë të luftës klandestine (Meqenëse ky ishte një nga objektivat primarë të planit fillestar britanik Valuable, është e mundur që ky zhvillim të jetë dhe shkaku i humbjes së interesit të britanikëve në operacionin tonë FIEND). Intensifikimi i debatit Jugosllavi-BRSS dhe vullneti i SHBA për të parë që Tito i qëndron i patundur presionit sovjetik, ka bërë të nevojshëm rivlerësimin e objektivit maksimal të operacionit BGFIEND, pra të përmbysjes së regjimit të Hoxhës në Shqipëri. Teksa sovjetikët bëhen gjithnjë e më të vendosur për likuidimin e herezisë së Titos në Jugosllavi, bëhet e udhës për SHBA mosshkaktimi i preteksteve të tjera në rajonin e Ballkanit për përdorimin e forcave ushtarake të BRSS. Prandaj mendohet se çdo përpjekje për rrëzimin e regjimit të Hoxhës, do të jepte një arsye për pushtimin e Jugosllavisë nga shtetet e Cominform (Nëse për konfliktin në fjalë mes Titos e Cominform ndodhin zhvillime të paparashikuar më sipër, atëherë do të ishte e nevojshme një tjetër rishikim i objektivave të operacionit BGFIEND). Pas këtyre zhvillimeve, duhet të përjashtojnë grushtin e shtetit në Shqipëri, ose objektivat tanë këtu bien për nga prioriteti pas atyre në Bullgari, Hungari, Rumani, Çekosllovaki e Poloni. Por duhet të pranohet se pas energjive që tashmë i kemi kushtuar Shqipërisë, OPC ka krijuar asete të rëndësishme atje, siç janë njohuritë e zgjeruara dhe një pjesë të personelit të specializuar që nuk mund të transferohet për përdorime të tjera.

Rekomandime

Nga ky vlerësim besojmë se objektivat tanë për operacionin BGFIEND duhet të jenë si më poshtë: Krijimi i kushteve brenda Shqipërisë që ajo të kthehet në një përgjegjësi për Bashkimin Sovjetik, apo dhe një shqetësim për të. Përgatitja për kohën kur Shqipëria nuk do të jetë më një satelit i BRSS. Sipas këtyre objektivave duhet të aprovohen dhe aktivitetet përkatëse. Ajo duhet të fokusohen në ruajtjen e komitetit politik dhe zhvillimit të tij në një trup të unifikuar të elementëve anti-fashistë. Duhet të vazhdojë gjithashtu lufta psikologjike për krijimin dhe vazhdimin e situatës së pakënaqësisë së popullatës. Kjo e fundit duhet të dallojë nga propaganda që ka si qëllim nxitjen e kryengritjes kundra qeverisë. Lufta ekonomike duhet të përkeqësojë kushtet aktuale ekonomike dhe ta bëjë më të vështirë për BRSS ndihmën ekonomike për Shqipërinë. Infiltrimi i agjentëve në Shqipëri duhet të vazhdojë me qëllimin e përhapjes së propagandës, për operacionet e njohjes dhe mbledhjes së inteligjencës, si dhe për organizimin dhe unifikimin e grupeve të rezistencës. Nëse eksperienca britanike do të na shërbente si një guidë, këto operacione janë mjaft të kushtueshme në raport me përfitimet, burimet dhe energjitë e shpenzuara. Por besohet se fokusi duhet të jetë nisja e disa agjentëve dhe mbajtja e tyre në vend për periudha më të gjata se agjentët britanikë. Mbeten ende për t’u vlerësuar politikat e OPC në rast të një tërheqjeje të britanikëve nga operacioni. Nëse një tërheqje e tillë bëhet pa kundërshtimin e OPC, ne duhet të vazhdojmë drejt objektivave tanë të kufizuar. Nëse zhvillimet e ardhshme tregojnë për një degradim të mundshëm të regjimit stalinist në vend, duhet të bëhen konsultime me britanikët për koordinimin e politikave mes britanikëve dhe SHBA. Nëse britanikët shprehin vullnetin për braktisje të përbashkët të operacioneve, ne duhet të anulojmë BGFIEND dhe të nisim një projekt të ri, me një plan të ri operacional. Nëse duhet të vazhdojmë apo jo veprimet pas kundërshtimeve britanike, kjo do të vendoset kur qëndrimi britanik të jetë më i qartë.

Përmbledhje

Në konkluzion rekomandohet që OPC të vazhdojë përgatitjen për aktivitetet e listuara më sipër. Ato përfshijnë rekomandimet në memorandumin e 6 dhjetorit, përveç kampit të refugjatëve shqiptarë dhe problemit të bashkëpunimit me shërbimet e tjera. Kampi i stërvitjes konsiderohet si shumë i kushtueshëm në lidhje me prioritetin e operacioneve shqiptare, kurse problemi i ndërprerjes së lidhjes së grekëve italianëve e jugosllavëve, do të vendoset sipas zhvillimit të rrethanave të operacionit. Rekomandohet gjithashtu që objektivat e këtyre aktiviteteve të marrin ulje të prioritetit, sa i përket masës së përpjekjeve, e cila duhet të jetë më e ulët se ato në vende të tjera satelite. Rekomandohet që SHBA të mos dallohet si e influencuar nga vendimet britanike, gjatë vazhdimit të bashkëpunimit në operacion.

Memorandumi, 6 dhjetor 1949

Është pranuar nga shërbimet britanike dhe amerikane se është e nevojshme dhe e kohës një riekzaminim i statusit, objektivave dhe kryerjes së operacionit FIEND-VALUABLE. Siç është konceptuar dhe aprovuar, operacioni FIEND-VALUABLE kishte si objektiv minimal krijimin e konflikteve të brendshme në Shqipëri, aq sa për të reduktuar aftësinë materiale të mbështetjes ndaj grupeve guerile greke, ndërsa objektivi maksimal ishte përmbysja e regjimit të Enver Hoxhës. Objektivi maksimal është i dëshirueshëm sepse 1. Do të eliminonte Shqipërinë si një bazë për guerrilasit grekë, 2. Do t’i mohonte ushtrisë sovjetike mundësinë e bazave ajrore, detare e tokësore ushtarake në Mesdhe, 3. Do të shërbente si një faktor i rëndësishëm psikologjik stimulues për vende të tjera të Evropës lindore për përmbysjen e një diktaturë të fortë komuniste. Që prej nisjes së operacionit FIEND-VALUABLE dhe formulimit origjinal të objektivave të tij, kanë ndodhur dy ndryshime madhore në faktorët kryesorë të operacionit dhe objektivave. I pari është ndalimi, të paktën për momentin, i lëvizjeve guerrilase greke në kufirin shqiptar, dhe i dyti është intensifikimi i presionit të vendeve të Cominform ndaj regjimit të Titos, çka ka sjellë dhe një ndryshim të politikave të SHBA e Britanisë në mbështetje të Titos si një bllok ndalues zgjerimin e mëtejshëm të influencës sovjetike. Përveç kësaj, ekzistenca e operacionit dhe fakti i interesit të SHBA dhe Britanisë tashmë njihen gjerësisht. Ndryshimet e sipërpërmendura sigurisht që nuk prekin objektivat fillestarë, por sjellin Shqipërinë në një fokus të ri, sepse e ardhmja e saj është shumë e lidhur me atë të Jugosllavisë dhe të Greqisë. Faktorët e rinj nuk krijojnë rreziqe të shtuara, siç mund të ishte njohja e gjerë e ekzistencës dhe qëllimeve të operacionit FIEND që mund të sillte konflikt mes Jugosllavisë, Greqisë e Italisë për regjimin e ardhshëm në Shqipëri nëse arrihet objektivi maksimal i tij. Sipas zhvillimit të politikave në lidhje me natyrën e regjimit që do të zëvendësojë qeverinë e Hoxhës, SHBA dhe Britania nuk do të përfaqësojnë asnjë nga palët e interesuara fqinje. Aktualisht ne kemi në ekzistencë Komitetin Kombëtar të Shqipërisë së Lirë (NCFA) i cili deri tani nuk ka kryer ende aktivitete në mbështetje të operacionit. Formimi i tij u njoftua në gusht 1949, dhe shkaktoi zhurmë në skenën shqiptare të vendit dhe të emigracionit. Deri tan aktivitetet e propagandës kanë konsistuar në transmetime të buletineve të BBC dhe Zërit të Amerikës. Gjatë gjashtë muajve të parë shërbimet britanike stërvitën dhe infiltruan në pjesën jugore të Shqipërisë gjashtë grupe agjentësh me refugjatë, qëllimi kryesor i të cilëve ishte marrja e informacioneve mbi kushtet e brendshme, te të cilët të bazoheshin për operacione të së ardhmes. Rezultatet e këtij aktiviteti sugjeronin se infiltrimi i vazhdueshëm i agjentëve nga qendra dhe veriu i Shqipërisë, kishte shanse të mira suksesi sa i përket mbijetesës dhe veprimtarisë njohëse e politike. Duke marrë në konsideratë zhvillimet e fundit, rekomandohet që operacionet e ardhshme të përshtaten duke marrë në konsideratë sa më poshtë:

Objektivat

Deri tani kemi kryer një numër operacionet të kufizuara njohjeje me qëllim zbulimin e mundësive të ngacmimit të regjimit aktual të dominuar nga sovjetikët. Aktivitetet tona tashmë duhet të drejtohen te mënyrat e shfrytëzimit të situatës së re të tensionuar mes Titos e Cominform, në avantazhin tonë. Objektivi ynë në lidhje me Shqipërinë do të jetë krijimi dhe ruajtja e kapaciteteve që na lejojnë shfrytëzimin e mëtejshëm të situatës në lidhje me Shqipërinë dhe Jugosllavinë. Veprimet që duhet të merren në lidhje me Shqipërinë duhet të japin përshtypjen se kanë vetëm qëllime inteligjence, dhe se shtyhen nga të dhënat e këqija të mëparshme të regjimit shqiptar për thyerjet e ligjeve ndërkombëtare dhe refuzimit të bashkëpunimit me vendet e tjera për ruajtjen e paqes. Ne duhet të vazhdojmë mbështetjen ndaj Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë si një faktor me potencial për skenën politike shqiptare, dhe të kryejmë aktivitetet e zakonshme të transmetimeve klandestine radio, lëshimit të broshurave dhe përhapjes së zhurmave të konfuzionit. Duhet menjëherë të nisin aktivitetin fushën ekonomike për të përkeqësuar edhe më shumë gjendjen e rëndë ekonomike në Shqipëri, duke dobësuar në këtë mënyrë edhe kredibilitetin e qeverisë dhe dobësimin e saj në kryerjen e operacioneve në vendet fqinje. Këto operacione përfshijnë ndalimin e fluksit të furnizimeve në vend nga jashtë, të mbështetur nga aktivitetet e luftës psikologjike me të njëjtin qëllim të përkeqësimit të situatës në vend. Ne duhet të rekrutojmë, sipas kushteve përkatëse të sigurisë, një forcë të vogël rezerve shqiptare, nga anëtarët e migracionit për përdorim të vazhdueshëm, nëse lind nevoja. Duhet të heqim dorë nga idea e forcës së impaktit të shpejtë në përpjekjet e krijimit të rezistencës. Ne duhet gjithashtu të vazhdojmë me infiltrimin e agjentëve në Shqipëri, veçanërisht në rajonet qendrore e veriore, për qëllimin kryesor të mbledhjes së informacionit, dhe për qëllimin përfundimtar të shfrytëzimit të situatës në rast zhvillimesh të mëvonshme. Personeli për këtë aktivitet duhet të nxirret nga rezervat e përmendura në paragrafin e mësipërm. Eksperienca jonë e deritanishme sugjeron se duhet ekzaminuar problemi i pjesëmarrjes së disa qeverive të tjera në operacionin tonë. Nga ana teknike mund të jetë e nevojshme përfshirja e agjencive franceze, greke dhe e shërbimeve italiane në infiltrim dhe mbledhje të inteligjencës.

Për rreth tre vjet, nga 1949 deri në 1952 Shqipëria ishte në qendër të vëmendjes së shërbimeve sekrete më në zë të kohës. Agjentë dhe grupe zbuluesish zbarkonin në Shqipëri nga çdo cep i kufirit. Detyrat e tyre ishin të bënin të mundur rrëzimin e regjimit komunist në vend. Por gati të gjitha këto sulme të agjenturave të huaja në bashkëpunim me shumë shqiptarë që dëshironin rënien e regjimit komunist, dështuan. Kjo në sajë të lojës së shërbimeve sekrete shqiptare, të cilat arritën t’i neutralizonin të gjitha bandat diversante që mësynë në Shqipërinë e viteve ’40-’50. Gazeta “SOT” boton padinë e hartuar më 28 mars 1954 nga Prokurori i Përgjithshëm, Siri Çarçani për bandën e Zenel Shehut.

Gjyqi i diversantëve në Shqipëri, 5 prill 1954

Më 5 prill 1954 nisi gjyqi i grupit të spiunëve dhe diversantëve në shërbim të imperializmit amerikan, me qëllim organizmin e kryengritjes së armatosur, në Kinemanë e Brigadave në Tiranë. Çështja do të gjykohet nga trupi ushtarak i Republikës së Shqipërisë nën drejtimin e Shuaip Panaritit si kryetar, dhe me anëtarët e mëposhtëm: Major Loni Dimoshi dhe Kapiten i Parë Ilmi Telegrafi. Padia e prokurorisë prezantohet nga Siri Çarçani, prokuror i përgjithshëm. Padia kundër të akuzuarve Zenel Shehu dhe Halil Branica. Të dy akuzohen për krime kundër shtetit sipas neneve 2, 3 (paragrafi 1,2, 7, 8, 12) e 4 të ligjit 372, të dhjetorit 1946, për krime kundër shtetit dhe popullit. Ndërsa Ahmet Kabashi, Hamit Matjani, Naum Sula dhe Gani Malushi akuzohen për krime kundër shtetit sipas neneve 64, 69, 72 e 78 të kodit penal. Rrapush Agolli dhe Ibrahim Lamçe akuzohen për krime kundër shtetit si as neneve 14, 64 3 69 të Kodit Penal.

Hetimet për bandën dhe gjyqi

Disa kohë më parë, organet e sigurisë së shtetit kapën bandën e armatosur të diversantëve dhe spiunëve të organizuar jashtë shtetit nga imperialistët amerikanë dhe shërbimet e inteligjencës, duke u dërguar nga toka ose lëshuar nga ajri, me qëllim organizimin e kryengritjes së armatosur dhe përmbysjen me forcë të pushtetit të popullit. Hetimet treguan se imperializmi amerikan, i cili ka luajtur rolin kryesor në drejtimin dhe organizmin e planit kriminal të agresionit e spiunazhit kundër Bashkimit Sovjetik dhe vendeve të Demokracive të Popullit, ka një mënyrë sistematike dhe vazhdon me armiqësi të punojë kundër Republikës Popullore të Shqipërisë duke përgatitur plane për kryengritje të armatosur e duke dërguar sabotatorë. Për përgatitjen e këtyre bandave amerikanët kanë përdorur baza në vendet e tyre satelite si Gjermania Perëndimore, Italia, Greqia. Në këto baza ata, me anë të shërbimeve sekrete kanë organizuar kriminelët shqiptarë të luftës në emigracion, hordhitë e mbetura të organizatave tradhtare si Balli Kombëtar, Legaliteti dhe komiteti famëkeq Shqipëria e Lirë, për të rekrutuar e stërvitur këta njerëz kundër popullit patriotik e liridashës të Shqipërisë.

Rekrutimi i bandës nga Mbreti Zog

Anëtarët e bandës janë tradhtarët e atdheut Zenel Shehu e Halil Branica, si dhe terroristët Hamit Matjani e Naum Sula, dhe gjithashtu kriminelë të tjerë që kanë bashkëpunuar me fashistët pushtues, e më vonë u vunë në shërbim të spiunazhit amerikan. Hetimet treguan se rekrutimi i këtyre elementëve është bërë me ndihmën e armikut të betuar të popullit shqiptar, tradhtarit të atdheut, ish-mbretit Zog, një agjent i vjetër i spiunazhit të huaj. Ai ka vënë në shërbim të spiunazhit amerikan njerëzit e tij më të besuar, oficerët dhe rojet e tij personale Zenel Shehu e Halil Branica. I akuzuari Zenel Shehu ka pranuar gjatë hetimeve sa më poshtë: “U bëra agjent i zbulimit amerikan me anë të mbretit Zog, pas kthimit të tij nga Shtetet e Bashkuara në vitin 1951. Kur u pyet për rrethanat e rekrutimit të tij, Branica u përgjigj: “U bëra agjent i spiunazhit amerikan pak pas kthimit të Zogut nga Shtetet e Bashkuara në vitin 1951”. Pjesa tjetër e të akuzuarve duke përfshirë Hamit Matjanin, Ahmet Kabashin, Naum Sulën e Gani Malushin, janë të gjithë anëtarë të organizatës tradhtare të Legalitetit, të rekrutuar nga agjencitë amerikane të spiunazhit. Duke folur mbi rekrutimin e tij në shërbim të amerikanëve, i akuzuari Hamit Matjani, rrëfeu se një ndihmë e madhe është dhënë nga ushtria greke, e cila pasi përdorte për pak kohë të arratisurit për spiunazhin e saj, i dërgonte ata më vonë te shërbimet amerikane. I akuzuari pranonte: “te shërbimet amerikane të spiunazhit më çoi gjenerali grek Nikolopulos, i cili më prezantoi me oficerin amerikan të quajtur Xhon, i cili i ka dorëzuar amerikanëve edhe Asim Jakovën, për të njëjtat aktivitete spiunazhi.

Stërvitja e diversantëve

Gjatë hetimeve është deklaruar se i akuzuari është stërvitur në baza sekrete si ajo e Klifadhi, pranë stacionit Ayios Nicolaos, në Katsika në Janinë dhe në vende të tjera. Instruktorët në këto stërvitje ishin amerikanë dhe grekë të shërbimeve të spiunazhit dhe mësimet kishin të bënin me kryerjen e planeve kriminale kundër republikës Popullore të Shqipërisë. I akuzuari ka pranuar se është stërvitur për përdorim të hartës dhe busullës, si dhe si të sinjalizonin avionët për lëshimin e materialeve me parashutë. Ndërsa në lidhje me kurset, i akuzuari Matjani ka deklaruar: “Gjatë kursit në Katsika u stërvitëm për rreth 15 ditë për sulme ndaj ushtrisë dhe policisë, për mbledhje të informacioneve, për përdorim të kodeve të radios e të tjera, nga oficeri grek Maniatis dhe amerikani Xhon, mes të tjerëve”. Në këto kurse spiunazhi, sipas rrëfimit të të akuzuarve, instruktorët amerikanë i mësonin të përdornin armë të ndryshme dhe si të kryenin aktivitete terroriste. I akuzuari Ahmet Kabashi ka mësuar në bazën sekrete të Katsikës si të përdorë transmetuesin radio, me të cilin u kalonte informacionet e tij amerikanëve në Athinë nga Shqipëria. Sipas hetimeve, ky grup i armatosur, i cili do të dëshmojë dhe do të tregojë me detaje mbi planin e tyre kriminal, ka marrë detyra të sakta kundër popullit të Shqipërisë. Puna armiqësore e kësaj bande të drejtuar nga Zenel Shehu, konsiston në shkatërrimin e dhunshëm të pushtetit të Popullit.

Planet e bandës

Gjatë marrjes në pyetje, i akuzuari Zenel Shehu pranoi se objektivi kryesor i grupit diversant “të drejtuar nga unë” ishte organizmi i kryengritjes së armatosur. Detaje të saktë të planit janë gjetur në një dokument që ai zotëronte në kohën e arrestimit. Në të përshkruhet tre faza të aktiviteteve armiqësore sipas të cilave grupi do të vepronte. Hapi i parë ka të bëjë me krijimin e kushteve të favorshme për aktivitetet e grupit dhe reklamimin e Zogut. Më pas ata do të njoftonin qendrën e tyre në Athinë me anë të fjalëkalimit “situatë e mirë”. Pasi ata të kishin shtuar bazat e tyre duke përfshirë elementët e pakënaqur dhe elementët anti-regjim, ata do të informonin qendrën në Athinë me anë të fjalëkalimit “situatë shumë e mirë”, kurse në fazën e tretë të operacionit, kur të ishin gati të nisnin kryengritjen e armatosur ata do të njoftonin qendrën me fjalëkalimin “situata në favorin tonë”. Përveç këtij dokumenti, ne kemi si prova disa letra të Zenel Shehut që iu dërguan nga spiunazhi amerikan me anë të bashkëpunëtorit Ahmet Kabashi. Edhe këto letra iu gjetën në trup në momentin e arrestimit. Në një prej letrave thuhej “Na trego për sa armë ke nevojë për miqtë e tu”. I akuzuari Zenel Shehu dhe Halil Branica pranuan gjatë marrjes në pyetje se përpara nisjes së tyre nga Athina për në Shqipëri, koloneli amerikan Xhon u kishte premtuar t’u dërgonte me avion aq armë sa kishin nevojë, sapo të kishin krijuar bazat e sigurta. Përveç objektivit të kryengritjes së armatosur, grupi i terroristëve dhe diversantëve duhet të kryente edhe aktivitete terroriste kundër figurave të pushtetit të popullit, kundër ndërmarrjeve, si dhe të kryenin propagandë informacioni kundër pushtetit të popullit. Grupi i diversantëve ishte i armatosur me armë automatike, municione, tableta helmuese, thika, dokumente false, radio-transmetues, dhe u dërguan në territorin e Shqipërisë me ndihmën e oficerëve grekë ose të lëshuar me parashutë nga avionët amerikanë.

Si hynë diversantët në Shqipëri

I akuzuari Hamit Matjani, teksa merrej në pyetje mbi futjen në Shqipëri, deklaroi: “Më 1 maj 1953 avioni ushtarak amerikan na lëshoi në territorin shqiptar, por sapo u ulën bashkë me dy shokët e mi u kapëm nga forcat e sigurisë së Shtetit”. I akuzuari Zenel Shehu, ish-kapiten në vitin 1938, ishte në shërbim të princeshave, motrave të mbretit Zog, dhe u largua bashkë me ta nga Shqipëria në kohën kur hordhitë fashiste po grabisnin popullin shqiptar duke u marrë pavarësinë. Në emigracion i akuzuari Zenel Shehu ishte anëtar i partisë tradhtare Legaliteti, e cila gjatë pushtimit fashist ka bashkëpunuar me fashistët gjermanë, dhe tani është bërë vegël e agjencive të spiunazhit amerikan e britanik. Për të mbuluar qëllimet e tyre, Shehu dhe Branica udhëtuan nga Egjipti në Francë dhe më pas në Gjermaninë Perëndimore. Më tej ata shkuan në Greqi, në Pire. Gjatë udhëtimit të tyre ata u shoqëruan nga agjenti amerikan Hysen Selmani. Për të fshehur identitetet e tyre ata ndryshuan emrat, për shembull Zenel Shehu u quajt “Oskar Frederik” kurse Halil Branica “Uiliams”. Më 14 mars 1952, të shoqëruar nga një agjent amerikan, të akuzuarit Zenel Shehu dhe Halil Branica u nisën nga Parisi për në Gjermaninë Perëndimore. Më tej ata shkuan në Pire. Gjatë gjithë kohës ata kanë kaluar kufijtë pa dokumente personale. Pasi u stërvitën në kurse spiunazhi dhe nga një amerikan i quajtur Xhon, tradhtari Zenel Shehu, kreu i grupit diversant të përbërë prej Hamit Matjanit, Haxhi Gjylit, Tahir Preçit dhe Xheladin Tresovës, hynë në territorin e Shqipërisë për të ekzekutuar planet kriminale kundër pushtetit të popullit.

Zenel Shehu

I akuzuari Zenel Shehu, ish-kapiten i rojës së Mbretit Zog, i mbeti besnik shefit të tij, tradhtar të atdheut, duke u vënë në shërbim të spiunazhit amerikan. I akuzuari Halil Branica, anëtar i organizatës tradhtare Legaliteti, bashkëpunëtor i Zenel Shehut, nuk mundi të arrinte objektivat që i ishin caktuar nga spiunazhi amerikan, sepse u kap nga forcat e sigurimit bashkë me materialet dhe dokumentet që po sillte për Zenel Shehun.

Ahmet Kabashi

I akuzuari Ahmet Kabashi, i cili ashtu si gjithë familja e tij është bashkëpunëtor me fashistët, u largua nga Shqipëria gjatë luftës dhe në 1949 shkoi në Itali. Në vitin 1950 në një vend të quajtur Bitanto pranë qytetit të Barit, me ndërhyrjen e armikut të Shqipërisë, Xhafer Deva, u rekrutua si spiun në shërbim të spiunazhit italian dhe kreu një kurs për transmetime radio. Kur grupi i tij u likujdua në vitin 1950 ai kaloi në Greqi. Aty sipas rekomandimit të Asim Jakovës, ai hyri në spiunazhin amerikan. Prej vitit 1950 deri në 1953 i akuzuari Ahmet është dërguar brenda republikës së Shqipërisë katër herë me qëllim kryerjen e aktiviteteve të spiunazhit. Tre herët e para ai është lëshuar bashkë me diversantë të tjerë dhe ka mbledhur informacione ose ka shpërndarë propagandë kundër pushtetit të popullit. Herën e fundit, në janar 1953, i akuzuari Ahmet Kabashi, i pajisur me armë dhe një transmetues radio, u lëshua nga një avion ushtarak amerikan për të bashkëpunuar me grupin e Zenel Shehut. Kapja e këtij spiuni nxori në dritë dokumente të rëndësishme mbi lidhjet e spiunazhit amerikan dhe atij të Greqisë. Dokumentet tregojnë qartësisht qëllimet kriminale të imperialistëve amerikanë kundër popullit të Shqipërisë.

Hamit Matjani

I akuzuari Hamit Matjani, një bandit dhe kriminel profesionist, i njohur mirë në vendin tonë për vrasje, tortura dhe grabitje, është një prej elementëve më të predispozuar për të shërbyer si mercenar për armiqtë e jashtëm të popullit shqiptar. Prej vitit 1930 deri në 1939 ai ka shërbyer në xhandarmërinë e mbretit Zog, kurse gjatë viteve 1940 1943 ai bashkë me një tjetër bandit, Isa Toskën ka kryer vrasje dhe bragitje të popullit tonë. Në vitin 1943 ai ka vrarë Ibrahim Grecon dhe ka plagosur Riza Greco, në fshatin Zegak. Në korrik të vitit 1943 i akuzuari Hamit Matjani hyri në organizatën tradhtare Balli Kombëtar dhe si komandant i Ballit në Peqin ka luftuar kundër Forcave Kombëtare Çlirimtare. I akuzuari Hamit Matjani ka pranuar gjatë marrjes në pyetje se ka vrarë me duart e tij Zejni Meganin, punëtor nga Peqini dhe anëtar i Forcave Çlirimtare, si dhe Harif Hasallaj, që ishin të dy bashkëfshatarë të tij. Në lidhje me djegiet e grabitjet ndaj popullit Hamit Matjani ka pranuar: “Nuk e mbaj mend se sa djegie e grabitje kam kryer, por di se në gusht 1944 kam djegur dy shtëpi partizanësh në Peqin. Kam djegur një tjetër shtëpi bashkë me gjermanët ën fshatin Vrap në Peqin. Ndërsa në Memullaj i thirrëm fshatarët në një konferencë të rreme. Gjatë kohës së konferencës ne grabitëm shtëpitë e fshatarëve që ishin mbledhur në konferencë”. Pas çlirimit të Shqipërisë dhe vendosjes së pushtetit popullor, krimineli Hamit Matjani bashkë me anëtarë të tjerë të bandës, vazhduan aktivitetet e tyre kriminale kundër popullit. Në verën e vitit 1946 anëtarët e bandës sipas urdhrave të tij vranë fshatarin Naum Vata, anëtar i këshillit popullor të fshatit, kurse në 1946 ata vranë Veli Kolaj, fshatar i Peqinit. Duke parë se populli nuk po i mbështeste, krimineli Hami Matjani bashkë me anëtarët e bandës së tij Ul Shkula e Bylyk Bashi, u larguan drejt Greqisë në 1947 për të vazhduar aktivitetet e tyre kundër pushtetit popullor.

Naum Sula

I akuzuari Naum Sula ka shërbyer në radhët e Ballit Kombëtar gjatë pushtimit dhe ka luftuar kundër ushtrisë çlirimtare të Shqipërisë. Ai ka rekrutuar me forcë njerëz për të luftuar për Ballin Kombëtar. Në tetor 1946 ai iu bashkua grupit të kriminelit të luftës Selim Djaci, dhe më vonë në 1947 bashkë me Hamit Matjanin u larguan për në Greqi për të kryer aktivitete kriminale kundër shtetit. Në maj 1949 me ndërhyrjen e Matjanit, Naum Sula hyri në spiunazhin amerikan. Çdo herë që i akuzuari ka hyrë në territorin shqiptar, ka shpërndarë fletë dhe broshura kundër pushtetit popullor në Shqipëri. I akuzuari Naum Sula është bashkëpunëtor i ngushtë i Hamit Matjanit për ekzekutimin e aktiviteteve terroriste kundër Thoma Priftit dhe Llazi Dollanit. Herën e fundit, i akuzuari Naum, i pajisur me dokumente false me emër Vasil Topalli, dhe me materiale të tjerë të dhëna nga amerikanët, hyri në Shqipëri në vitin 1953 i lëshuar me parashutë nga një avion ushtarak amerikan, për të bashkëpunuar me diversantin Zenel Shehu në organizmin e kryengritjes së armatosur kundër pushtetit popullor në Shqipëri. Ai nuk mundi të plotësonte detyrën e tij sepse u kap menjëherë nga Sigurimi pas lëshimit në Shqipëri.

Gani Malushi

I akuzuari Gani Malushi i ka dhënë strehim dhe asistencë të plotë bandës së diversantëve të Safet Malushit, vëllait të tij në vitin 1949. Më vonë bashkë me të ai u largua në Greqi. Me rekomandimin e Hamit Matjanit ai u fut në spiunazhin amerikan, për t’u dërguar më pas disa herë në Shqipëri ku mblodhën informacione sekrete dhe krijuan grupe diversante kundër pushtetit të popullit.

Rrapush Agolli

I akuzuari Rrapush Agolli që prej vitit 1943 ka bashkëpunuar me kriminelë lufte si Pasho Kolamiti dhe të tjerë, duke drejtuar bandat mercenare të Ballit Kombëtar, si dhe ka luftuar kundër Lëvizjes Çlirimtare Partizane. Pas çlirimit të Shqipërisë, i akuzuari Rrapush e ka kthyer shtëpinë e tij në një qendër furnizimi për emigrantët dhe diversantët. Bandat kriminale të Xheladin Tresovës dhe Hamit Matjanit janë ndihmuar disa herë nga i akuzuari Rrapush Agolli për aktivitetet e tyre kriminale dhe në komunikimet me elemente të tjerë anti-popullorë. Në maj 1952, i akuzuari ka strehuar bandën e të akuzuarit Zenel Shehu dhe Hamit Matjani, duke i ndihmuar me informacione sekrete, ushqim, dhe ka pranuar detyrat e kreut të bandës Zenel Shehu në lidhje me përgatitjet për kryengritjen e armatosur. Ai ka marrë shpërblim në flori nga tradhtari Zenel Shehu. Në lidhje me zbatimin e planit kriminal të bandës, roli i këtij kolaboracionisti kishte rëndësi të madhe, me pasoja mjaft të rënda.

Ibrahim Lamçe

I akuzuari Ibrahim Lamçe ka nisur aktivitetet e tij armiqësore në vitin 1946. Ai i ka dhënë strehim e ushqim kriminelëve si Hamit Matjani, Naum Sula, Emin Lamçe e të tjerë. Më vonë ai u bë një bashkëpunëtor direkt me diversantët e bandat e spiunazhit, duke u dhënë atyre jo vetëm strehim e furnizime por duke organizuar kontaktet mes bandës dhe elementeve armiqësore si Kasem Hoshi, të cilët i nxiti të bashkoheshin me bandën dhe të punonin kundër pushtetit. I akuzuari Ibrahim ka deklaruar se do të bashkëpunonte me diversantët për zbatimin e planit të tyre kundër pushtetit. Gjashtë të akuzuarit kryesorë janë zbatuesit e planit kriminal, kurse bashkëpunëtorët e tyre Rrapush Agolli dhe Ibrahim Lamçe kanë kryer aktivitete armiqësore kundër Republikës tonë Popullore.

Provat

Sipas provave të prezantuara të akuzuarit Zenel Shehu, Halil Branica, Ahmet Kabashi, Hamit Matjani, Naum Sula, Gani Malushi, Rrapush Agolli e Ibrahim Lamçe, kanë pranuar fajin e tyre, i cili vërtetohet nga deklaratat e të akuzuarve dhe të dëshmitarëve. Duke marrë parasysh natyrën dhe rëndësinë e çështjes, padia i kalohet kolegjit ushtarak të gjykatës së lartë të Republikës Popullore të Shqipërisë.

Presidenca ka reaguar në lidhje me incidentin dy ditë më parë me Presidentin Nishani gjatë pritjes së ambasadorëve të Shqipërisë nëpër botë.

Përmes një deklarate dërguar për mediat, Presidenca sqaron se ministri Bushati dhe pjesëtarë të tjerë të Ministrisë së Jashtme tentuan të hynin me forcë në godinën e Presidencës, edhe pse nuk ishin të ftuar në pritjen me ambasadorët. Lista me të ftuarit në aktivitet u ishte lënë punonjësve të Gardës, të cilët kanë për detyrë të ruajnë institucionin e Kreut të Shtetit.

Presidenca njofton gjithashtu se i ka bërë ankesë Gardës së Republikës për mospërmbushjen e detyrës nga ana e gardistit që lejoi ministrin Bushati dhe vartësit e tij të hynin me forcë në sallën ku do zhvillohej pritja e Presidentit Bujar Nishani.

Reagimi i Presidencës:

Institucioni i Presidentit të Republikës e konsideron një rast skandaloz dhe pa precedent aktin e shëmtuar të dhunimit; të rregullave dhe ligjeve të shtetit, të detyrës dhe funksioneve të garantimit të sigurise të Gardës së Republikës, të ushtrimit të funksioneve dhe detyrës kushtetuese të Presidentit të Republikës nga ana e një funksionari të lartë të shtetit siç është Ministri i Jashtëm Ditmir Bushati.

Në datën 14 korrik 2016, në orën 19.30, Presidenti i Republikës kishte ftuar në një takim Ambasadorët e Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë të Republikës së Shqipërise në botë, të cilët ishin thirrur në Atdhe për të marrë pjesë në Konferencën Vjetore.

Ministria e Jashtme në mënyrë të përsëritur, në fyerje të Kushtetutës së Republikës, thyerje të praktikes protokollare shtetërore, dhunim të prerogativave kushtetuese të Kryetarit të Shtetit e përjashtoi dhe ndaloi pjesëmarrjen e Tij në hapjen dhe zhvillimin e Konferencës Vjetore.

Në çdo rast Konferenca e Ambasadorëve hapet dhe përshëndetet nga Kryetari i Shtetit, që është Presidenti i Republikës dhe askush tjetër.

Ky akt i papërgjegjshëm, foshnjarak, bizantin dhe i dënueshëm rëndon shumë imazhin e vendit tonë, për fat të keq.

Në mënyrë të përsëritur Ministri Ditmir Bushati refuzon të njohë Institucionin e Presidentit të Republikës.

Në pritjen që Kryetari i Shtetit kishte organizuar në ambjentet e Presidencës nuk ishte i ftuar Ministri Ditmir Bushati dhe pjesëtarë të MPJ-së.

Lista e të ftuarve i ishte dhënë autoriteteve të Gardës së Republikës në respekt të procedurave protokollare dhe sigurisë.

Me një akt prej dhunuesi, Ministri Ditmir Bushati dhe persona të tjerë, të paftuar, depërtojnë me forcë në ambjentin ku do të organizonte pritjen Presidenti i Republikës.

Një veprim i paekulibruar dhe i paprecedent në historinë e Shtetit Shqiptar.

Administrata e Institucionit të Presidentit të Republikes duke shprehur shqetësimin e thellë për mosëpërmbushjen e detyrës nga punonjësit e Gardës së Republikës i është adresuar drejtuesve të këtij institucioni, i ngarkuar me ligj për të garantuar sigurinë e funksionimit të Kryetarit të Shtetit, për të hetuar dhe marrë të gjitha masat e nevojshme në zbatim te ligjit dhe Kushtetutës së vendit.

Presidenti reagon për incidentin me Bushatin: Akt dhune i ministrit, hyri me forcë në Presidencë

Presidenca ka reaguar në lidhje me incidentin dy ditë më parë me Presidentin Nishani gjatë pritjes së ambasadorëve të Shqipërisë nëpër botë.

Përmes një deklarate dërguar për mediat, Presidenca sqaron se ministri Bushati dhe pjesëtarë të tjerë të Ministrisë së Jashtme tentuan të hynin me forcë në godinën e Presidencës, edhe pse nuk ishin të ftuar në pritjen me ambasadorët. Lista me të ftuarit në aktivitet u ishte lënë punonjësve të Gardës, të cilët kanë për detyrë të ruajnë institucionin e Kreut të Shtetit.

Presidenca njofton gjithashtu se i ka bërë ankesë Gardës së Republikës për mospërmbushjen e detyrës nga ana e gardistit që lejoi ministrin Bushati dhe vartësit e tij të hynin me forcë në sallën ku do zhvillohej pritja e Presidentit Bujar Nishani.

Reagimi i Presidencës:

Institucioni i Presidentit të Republikës e konsideron një rast skandaloz dhe pa precedent aktin e shëmtuar të dhunimit; të rregullave dhe ligjeve të shtetit, të detyrës dhe funksioneve të garantimit të sigurise të Gardës së Republikës, të ushtrimit të funksioneve dhe detyrës kushtetuese të Presidentit të Republikës nga ana e një funksionari të lartë të shtetit siç është Ministri i Jashtëm Ditmir Bushati.

Në datën 14 korrik 2016, në orën 19.30, Presidenti i Republikës kishte ftuar në një takim Ambasadorët e Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë të Republikës së Shqipërise në botë, të cilët ishin thirrur në Atdhe për të marrë pjesë në Konferencën Vjetore.

Ministria e Jashtme në mënyrë të përsëritur, në fyerje të Kushtetutës së Republikës, thyerje të praktikes protokollare shtetërore, dhunim të prerogativave kushtetuese të Kryetarit të Shtetit e përjashtoi dhe ndaloi pjesëmarrjen e Tij në hapjen dhe zhvillimin e Konferencës Vjetore.

Në çdo rast Konferenca e Ambasadorëve hapet dhe përshëndetet nga Kryetari i Shtetit, që është Presidenti i Republikës dhe askush tjetër.

Ky akt i papërgjegjshëm, foshnjarak, bizantin dhe i dënueshëm rëndon shumë imazhin e vendit tonë, për fat të keq.

Në mënyrë të përsëritur Ministri Ditmir Bushati refuzon të njohë Institucionin e Presidentit të Republikës.

Në pritjen që Kryetari i Shtetit kishte organizuar në ambjentet e Presidencës nuk ishte i ftuar Ministri Ditmir Bushati dhe pjesëtarë të MPJ-së.

Lista e të ftuarve i ishte dhënë autoriteteve të Gardës së Republikës në respekt të procedurave protokollare dhe sigurisë.

Me një akt prej dhunuesi, Ministri Ditmir Bushati dhe persona të tjerë, të paftuar, depërtojnë me forcë në ambjentin ku do të organizonte pritjen Presidenti i Republikës.

Një veprim i paekulibruar dhe i paprecedent në historinë e Shtetit Shqiptar.

Administrata e Institucionit të Presidentit të Republikes duke shprehur shqetësimin e thellë për mosëpërmbushjen e detyrës nga punonjësit e Gardës së Republikës i është adresuar drejtuesve të këtij institucioni, i ngarkuar me ligj për të garantuar sigurinë e funksionimit të Kryetarit të Shtetit, për të hetuar dhe marrë të gjitha masat e nevojshme në zbatim te ligjit dhe Kushtetutës së vendit.

Nga Edi Lesi.

Nuk mund të ngatërrohet nxitimi për 21 korrikun, me vullnet për reformen ne drejtesi. Do të ishte një gabim monumental. Kur sheh atë që ngjan si vrik i Ramës për të qenë në rregull me hënën e së enjtes, e parafundit e korrikut, të kujtohet lajmi që ka dalë në media mbi sezonin e vajzave që duan të rregullojne shpejt e shpejt virgjerinë tek mjeku meqë vijne emigrantet me pushime.

Në të vërtetë të kap një gaz i papërmbajtshem tek lexon një letër të Edi Ramës drejtuar Bashës, ku predikon dicka në emer të integrimit e Europes, i njejti autor që mbajti peng statusin e vendit kandidat pse nuk votoi 3 ligje, qe i mohoi vendit 20 milione dollarë per gjykatat administrative se nuk votoi nje ligj, shi ai që punoi pa u lodhur kunder liberalizimit të vizave, me të lodhshmin e të vetmin argument; S’du.

Ky pra, refuzues përsërites i asaj që njihet si aspirate europiane, me akte kundër qytetareve të tij na shfaqet sot si dashnor i Europes, e sidomos i nemces, që na ndricon rrugen të terëve. Një Edgar Morin i përdëllyer, hic më pak.

Po nuk mund të qeshesh me të madhe sic e do rasti, se skemi të bejme me një komedian, por me nje kryeminister që drejton vendin. Ky që shfaqet së voni si atlet i paqes, që fton me përunjësi ne tryezë opoziten, një adet frekuent i ditëve te fundit, nuk harron megjithatë asnjëherë të flase si lac lagjeje para studenteve, dhe nxjerr nga goja gjithe të zezat për kundershtarin, tërë akuzat për të cilat e zuri dementia kur mori pushtetin, edhe pse është ngjitur pra në këtë skenë gjithë duke u përberuar si gjentelmen.

Po ky teatër ska me spektatorë, ka dështuar, biletat sjanë shitur.

Nuk blihet cilido sapun për djathë sado alkimi të bësh.

Faktet jane të thjeshta:

Reforma në drejtesi është në tryezen e tij dhe nuk merr formë sepse ai nuk e firmos.

Reforma në drejtesi ka ngecur vetëm në nje pike, që nderkombetaret te mos marrin rol kushtetues, por të jenë vëzhgues, rojtarë me cdo akses të mundshëm. Një parim per të cilin ra dakort dhe zonja Nuland.

Dashnorin e Europes e të nderkombetareve e tradhëton në këtë veneracion kallp urrejtja për drejtësine, e ky petk i madh shumë për të, e nxjerr zbuluar në nevojen jetike për ta kapur pushtetin e tretë.

E mban veten për gjahtar metaforash po ka gjetur vetëm një lepur që ia var opozitës, sak në kohën kur në Tiranë qarkullon në vitin e tretë lepuri më i madh i dy dekadave me shtatin e beqës së qindra milionë euro koncesione, brejtës si ahmetaj me një dorë në cdo pasuri e aset publik, tinzar si tahiri i brendshëm aferat e të cilit me krimin nuk i numëron dot, një lepur me përmasa gati mitologjike ku cdo ministër, drejtor, e ardian oshe-je, gjen një tipar të vetin, lepur që dridhet në barkun më të madh të korrupsionit, mes veshkave të dhjamura me lekët e rilindjes.

Drejtësia e pakapur që lufton korrupsionin, është në tryezën e kryeministrit, e firmosur nga Partia Demokratike bazuar kryekreje në rekomandimin e Venecias, pranuar nga të gjithe që në fillese si guida e vetme në këtë rruge. Tani kuptohet që kjo reformë ka nevojë dhe për një firmë tjetër, që mënon e mënon të vihet. Pse? Kërkojeni përgjigjen në dosjet e tenderave, koncesioneve e evazionit të pashembullt.

Turqit ne proven e Demokracise.

Nga Ilirjan Fatkoja.

Per nje kohe te gjate do te shkruhet per grushtin e shtetit, te ketij korriku dhe vecanerisht per deshtimin e tij total.
Ngjarjet qe ndodhen naten e 17 korrikut ne Turqi do te kene nje vend te caktuar jo vetem ne historine e shtetit turk, por edhe ne formatimin e dimensioneve te lirise,te gezimit dhe respektimit te drejtave te shoqerise ne pergjithesi, si dhe funksionimin e institucioneve ne demokraci, kompetencat e tyre .
Rruga e ndertimit dhe konsolidimit te shtetit modern turk drejt demokracise nuk ka te njejten trajektore me vende te tjera Europes. Ky proces i gjate dhe per me teper i lodhshem per vete popullin turk ka kaluar nje kalvar te gjate, ku arritjet dhe deshtimet e pushtetit civil, jane shoqeruar gjithmone nga “hija e sekularisteve” , te cilet ne perputhje me Kushtetuten e Shtetit Turk e kane pasur detyre nderhyrjen ushtarake.
Fenomeni i kontrollit te pushtetit nga ushtaraket do ta shoqeroje per gati nje shekull shtetin laik ne rrugen e zhvillimit politik, ekonomik e shoqeror , Edhe pse ky raport ne pamje te pare duket jo normal, per themeluesin e shtetit modern turk ishte me se I domosdoshem, per deri sa e sanksionoi dhe ne Kushtetute.
Por ne fundin e dekades se pare te ketij shekulli, ritmet e ekonomise se turqise shenuan arritje te larta dhe qytetaret e ketij vendi e preken realisht pozitivitetin e qeverisjes se Erdoganit, pranuan te dalin ne referendum per ndryshimin e neneve te Kushtetutes, duke ja hequr ushtrise rolin e gardianit te kushtetutes.
Fitorja ne Referendum i dha force dhe besim qeverise se kryesuar nga Erdoganit per te shtuar ritmet e zhvillimit ne mbare vendin duke e kthyer turqine ne nje fuqi te konsiderueshme ekonomike boterore.

Natyrisht, ne keto arritje te frymezuara nga Presidenti Erdogan diktohen edhe deklarime te tilla qe atakojne pushtete te tjera te pavarura, si rasti me i fundit kur ai shprehu pakenaqesine ndaj nje vendimi te Gjykates Kushtetuese e cila I gjeti te pafajshem dy gazetaret e “Cumhurriet” te cilet kishin atakuar sjelljet dhe qendrimet autoritariste te Erdoganit dhe etjen e tij per te fuqizuar pushtetin presidencial.
Une nuk marr persiper te analizoj ne se jane te verteta dhe a jane te nevojshme apo te demshe tendencat e shfaqura nga zoti Erdokan ne favor te centralizimit te pushteteve ne duart e tij.
Nuk me intereson te hap kete teme, pasi do me duhej te studioja e te vleresoja jo vetem sjellje te Putinit ne Rusi apo dike tjeter, por edhe te shikoja teorine dhe praktikat e formatit te njohur si “republike presidenciale” etj.
E rendesishme per mua eshte te hedh sado pak drite ne faktoret qe cuan ne deshtimin e ketij grusht shteti, si i vetmi deshtim ne historine e shtetit modern turk.
Se pari deshtimi i grushtit te shtetit erdhi per shkak se komplotistët nuk e fituan dot besimin e publikut, se akti i tyre do te ishte ne favor te qyetareve dhe shtetit demokratik. Per me teper komplotistet edhe pse ju drejtuan me thirrje permes mediave nuk gjeten as mbeshtetjen me te vogel te opozites turke.
Perkundrazi, thirrjet e Erdoganit edhe pse ne vend jot e favorshem u mirepriten nga qytetaret turq dhe e stopuan ushtrine.
dhe as te Qytetaret turdashur të fitojnë përkrahjen e publikut, veçanërisht të pjesës më të madhe të ushtrisë turke.
Tentativa e grushtit te ushtarakeve për te realizuar marrjen me dhune te shtetit duhet pare dhe si inspirim i disa faktoreve te jashtem, te cilet shohin forcimin e pozitave te Erdoganit si nje pengese serioze per destabilizimin e vendit. Populli turk është i vendosur te mbeshtese projektin e Presidentit Erdoganit për ta transformuar vendin jo vetem ne fuqi boterore ekonomike, por erdhe ne konsolidimin e Turqise si factor paqeje ne rajon e me gjere.
“Është e qartë se ishte tentim grusht shteti, por situata ndryshoi shpejt në favor të qeverisë dhe Erdogani kërkoi nga qytetarët që të dalin nëpër rrugët e Ankarasë dhe Stambollit dhe këtë e bënë ata”.

nga Urim GJATA
Stojan Karajanov, është ambasadori i Republikës së Maqedonisë që shërben prej disa kohësh në Shqipëri. Ai e filloj karrierën në Shtëpinë e Kulturës në komunën e Gostivarit dhe më tej si shef i zyrës Ekonomiko-Tregtare të Maqedonisë në Prishtinë. Karajovi u caktua në fillim Ambasador i Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë i Maqedonisë në Kosovë dhe më tej ambasador në Shqipëri. Stojan Karajanovë ka zhvilluar një aktivitet të dendur spiunazhi gjatë gjithë jetës së tij, kryesisht ndaj faktorit shqiptar në Maqedoni, Kosovë, Diasporë etj. Për shkak të njohjes së shkëlqyer të gjuhës shqipe, njohjes së mentalitetit shqiptar, etj, ka hyrë në kontakt dhe ka një rrjet të madh kontaktesh në hapësirat shqiptare duke i futur edhe npër kurthe sepse shqiptarët besojnë shpejtë në atë që shpreh njeriu dhe jo në brendësinë e tij dashakeqëse.
Gjatë kohës që ka qenë drejtues i Qendrës Kulturore në Gostivar, Stojani ka punuar edhe si korrespondent i gazetës “Borba” të Beogradit, e përdorur si kamuflash duke shërbyer për shërbimin sekret serb. Kjo i ka dhënë mundësi të lëvizë në vende të ndryshme dhe të rekrutojë shtetas të kombësisë shqiptare në ish-Jugosllavi.
Në territorin shqiptar ka hyrë rreth vitit 1981 si korrespondent i “Borba”. Krahas punës së tij për llogari të shërbimeve sekrete të ish-Jugosllavisë UDB, për një periudhë të gjatë, Stojan Karajanov është dyshuar dhe ndjekur nga kolegët e tij si bashkëpunëtor i shërbimeve sekrete ruse KGB famkeqe. Por, shpërberja e ish-Jugosllavisë bëri që kjo të harrohej, të arkivoje diku me pluhur dhe ai të vazhdonte aktivitetin e tij në Gostivar e më pas në MPJ. Madje, ky fakt përmendej nën zë nga anëtarët e komsionit të politikës së jashtme të parlamentit maqedonas, por pa patur guxim të pyesin Stojanin për këto akuza.
Djali i tij i madh ka mbaruar studimet në UT “Lomonosov” në Moskë për marrëdhënie ndërkombëtare dhe është punonjës i MPJ maqedonase, dhe për merita të veçanta spiunazhi është emëruar Ambasador i Maqedonisë në Rusi, me ndërhyrjen e kësaj të fundit.
Në periudhën 1998-2005, Karajanov ka qenë një ndër personat më të fuqishëm në MPJ, pasi ka patur mbështetjen e plotë të ish-ministres së jashme Elinka Mitreva dhe të krerëve të tjerë të LSDM. Madje ata e quanin njëri-tjetrin “vëlla e motër”. Gjatë kësaj periudhe, diplomati Stojan ka zhvilluar një aktivitet të dendur spiunazhi në gjirin e diasporës shqiptare në këto vende.
Ndërrimi i pushtetit në vitin 2006 e gjeti drejtues i zyrës Tregtaro-Ekonomike në Prishtinë, por menjëherë Karajanov aktivizoi lidhjet e vjetra me “miqtë” e shërbimeve sekrete maqedonase. Kështu, ai mbeti në krye të kësaj zyre dhe u bë ambasador i Maqedonisë në Kosovë. Miku i tij më i ngushtë është Toni Jakimovski dhe njëkohësisht Sasho Mijallkov e Nikolla Gruevski.

Gjatë periudhës që ka shërbyer në Kosovë, ka zhvilluar një aktivitet mjaft agresiv për të zgjeruar kontaktet me politikanë, biznesmenë dhe persona të tjerë publikë në Kosovë. Nuk ka ministër, deputet, biznesmen etj., që nuk është kontaktuar prej tij për çështje politike apo biznesi. Stojan Karajonov ka shfrytëzuar me mjeshtri inatet dhe mëritë ndërmjet politikanëve shqiptarë të Kosovës, duke mësuar çdo gjë prej tyre për njëri-tjetrin dhe më pas duke i përplasur ato në media apo në shërbimet e huaja. Sa i përket biznesmenëve kosovarë, ka shfrytëzuar ata për të bërë tregti me Maqedoninë, për t’u dhënë tendera rrugësh në Maqedoni në këmbim të përfitimeve financiare.
Aktiviteti i tij si ambasadori i Maqedonisë në Shqipëri, Stojani ka synuar të hyjë në kontakt me funksionarë të lartë shtetërore, duke u ofruar atyre mundësi për të bërë tregti, ndërtimtari në Maqedoni, etj., në mënyrë që t’i korruptojë. Veç kësaj, është shumë aktiv në mesin e minoritetit maqedonas në Shqipëri, duke i mbështetur ata financiarisht dhe duke i mbajtur gjithmonë të “karikuar” nga pikëpamja ekstremiste nacionaliste. Ky aktivitet është mbështetuar financiarisht nga qeveria maqedonase, duke e shndërruar këtë ambasadë në më të rëndësishmen në Ballkan.
Stojan Karajanov në Shqipëri është kthyer zëdhënëse i VMRO-DPMNE, duke qenë lidhje e ngushtë e ish-Kryeministrit Gruevski dhe shumë aktiv në proceset zgjedhore në Maqedoni në favor të VMRO-DPMNE. Kjo veprimtari ka qenë në aktivizimin e drejtuesve të shoqatave pro maqedonase si SONCE, ILINDEN, AMIE (AleancaMaqedonasepërIntegrim) nëpërmjet Edmond Themelkos dhe Vasil Sterjovskit (Pustec), Etmond Osmanit (Trebisht) etj. Për pajisjen e banorëve të Pustecit dhe Gollobordës me lista me dokumente ID nga Ministria e Brendshme e Maqedonisë, në mënyrë të paligjshme, nën drejtimin e tij dhe koordinatorë vetë VMRO-DPMNE, gjetjen e adresave fiktive në Maqedoni (Prilep, Ohër, Resen) me qëllim për të votua rnë favor të VMRO-DPMNE. Gjithashtu është interesuar për të siguruar mjetet e transportit për këtë qëllim. Kontaktet e tij kanë qenë të vazhdueshme me anëtarët e Komitetit të VMRO.
Edhe gjatë këtij viti është përpjekur duke bërë presion për të orientuar përfaqësuesit e shoqatave pro maqedonase për të regjistruar votues nga zonat të pretenduara me minoritet maqedonas për të votuar në favor të VMRO-DPMNE në zgjedhjet që priteshin të zhvilloheshin në muajin Qershor në Maqedoni, por që hasi në kundërshtimin e tyre të nxitur nga frika e procesit penal të Prokurorisë Speciale “Titanik” për këtë çështje në Maqedoni.
StojanKaranajov ka një aktivitet të dendur më përfaqësuesit e shoqatave promaqedonase SONCE, AMIE, PREGOR, ILINDEN etj., duke ju diktuar si të reagojnë përproblemet e ndryshme. Ka nxitur dhe urdhëruar përfaqësues të shoqatave të mësipërme për tu ankuar në institucionet të shtetit shqiptar, OSBE dhe PE, të çështjeve:
1. respektimi i rezolutës të KE dhe marrëveshjes së dy shteteve për arsimin,
2. hartimi i kodit të ri zgjedhor, ku t’u jepet mundësia pakicave (maqedonase) për të patur përfaqësuesit e tyre në Parlament, zgjedhja e deputetit të bëhet pa census.
3. përfshirja e punësimi i pakicave në institucionet e sistemit,
4. dhënien e emisioneve në gjuhën maqedonase në televizionin publik,
5. firmosjen e një marrëveshjeje midis shteteve (Shqipëri- Maqedoni) për respektimin e pakicave.
Është person me moral tëdobët dhe ka ankesa nga persona femra në kontakte me të për nga çmim e seksuale. Ka marrë dhë nieintime me anëtaret stafit të tij duke shfrytëzuar pozicionin si ambasador dhe sëmundjen e bashkëshortes së tij. Imoralitet i i tij vihet në dukje edhe nga komentet e stafit të tij në ambasadë.
Pavarësisht nga ky aktivitet antishqipar, shteti shqiptar nuk bën asgjë për ta demtantuar këtë person që nën petkun e diplomatit lëviz lirshëm si spiunë agjenture partie dhe përfitues seksual nëpërmjet postit shtetëror që gëzon.

Dhespot Foti Deklaronte

“KY ESHTE ELENIZIMI PURO! RROFTE KORCA ELENIKE!”.

Në Korçë simbas Fotit lulëzonte helenizmi puro.

Më 1902, në 16 Maj zgjithet Mitropolit i Voskopojës, Korçës dhe Përmetit.

Në Qershor të 1905 në fshatin Plasë ai pësoi një atentat, por i shpëtoi vdekjes me një plagë të lehtë.
Më 9 shtator të 1906, duke shkuar në fshatin Bradvicë të Moravës ra në një pritë nga komitet shqiptare me rezultat të gjente vdekjen nga plumbat e tyre.

Simbas shtypit grek.
Lajmi i vdekjes së tij tronditi panhelenizmin dhe shpërndahu dhimbje dhe indinjim në shpirtrat e helenëve të Korçës.

Klithma urrejtjeje u dëgjuan dhe betime tek më i Larti për hakmarrje…

Një ngjarje ende e pa zbardhur mirë nga historianët shqiptar është vrasja e Mitropolitit të Korçës, Fotis i cili nën rrobën e udhëheqësit shpirtëror të ortodoksëve bënte punën për greqizmin e shqiptarëve në zonën e Voskopojës, Korçës e deri në Përmet.

Patriotët shqiptar e vranë më 9 Shtator 1906, si hakmarrje për vrasjen e dy vëllezërve të cilët ishin mësonjës të shkollave shqipe,
Theodhos dhe Kristo Harallamo- Negovani të cilët u masakruan nga grekët më 12 Shkurt 1905.

Studiuesi Xhevat Lluri shkrun se më 1914, në Prongji të Gjirokastrës vijnë 200 ushtarë grekë dhe gjënë e parë që bënë arrestuan Bajramin Ligun i njohur për atentatin që kishte kryer me Hito Lekdushin mbi Bimbashin e Gjirokastrës, Mars 1908.
Nga torturat në burg grekët i thyen disa brinjë dhe i prenë njërin vesh pasi e akuzonin për vrasjen e Mitropolitit të Korçës, Fotis Kallpidhis. Fshati Prongji mblodhi monedha floriri dhe ia dërguan komandës greke me anë të Majko Llurit për lirimin e tij. Pasi u pranua shuma e florinjve komandanti grek dha urdhër që Bajrami i sakatuar të lirohet. Por nuk u mësua nëse Bajrami kishte qëlluar vërtetë mbi Mitropolitin grek.

Në kujtimet e tij Eqerem Bej Vlora shkruan se çetat e Spiro Kosturit dhe të Spiro Bellkamenit vrasin Mitropolitin Fotis dhe klerik të tjerë antishqiptar. Studiuesi dhe shkrimtari grek, Tasos Kondojanidhis, mbështet tezën se Mitropolitin e Korçës, Fotin e vrau Spiro Kosturi.

Mihal Grameno në një shkrim të botuar në gazetën Drita të Sofjes më 1 Shkur 1908, shkruan se Spiro Kosturin e vranë grekët sepse ata mendonin se familja Kosturi ka gisht në vrasjen e Mitropolitit. Familja e Jovan Kosturit ka qenë njëra nga mbështetësit kryesor të Komitetit të Fshehtë të Manastirit, vetë Jovan Kosturi ka qenë anëtarë i degës së Korçës të këtij Komiteti. Ka të dhëna se kryetar i vërtet i Komitetit të Fshehtë të Manastirit ishte Jovan Kosturi, por kjo gjë mbahej shumë e fshehtë. Në të vërtetë Komiteti i Fshehtë i Manastirit është projekt i familjes Kosturi sepse ata ishin drejtuesit kryesorë dhe financuesit e saj.

Mitropolitin Fotis, nuk e vranë shqiptarët mysliman, nuk e vranë as komitët bullgarë dhe rumunë, atë e vranë ortodoksit shqiptar të Korçës për veprimtarinë antishqiptare që bënte ky klerik i ardhur nga Azia e Vogël.

Korçarët e vranë për greqizmin e shqiptarëve duke përhapur gjuhën greke dhe mallkuar gjuhën shqipe. Por Patriarkana e Stambolli nuk hoqi dorë lehtë për të dërguar misionarët e saj për përhapjen e greqizmit tek shqiptarët. Në vend të Foti Kallpidhis, ajo dërgoj Mitropolitin Gjervasio, i cili edhe ky ishte pondios, pra sllavë nga Azia e Vogël.

Mitropoliti i Korçës Foti Kallpidhis renditet në historigrafinë greke tek Heronjtë e luftës për Maqedoninë greke e cila u zhvillua nga viti 1904-1908. Ai renditet si martiri i parë me rrobën e një kleriku fetar i kësaj lufte. Fjala është për atë Maqedoni që pretendonin grekët nga Manastiri, Ohri, Prespën, Korça, Pogradec

Propozim i Opozites
Zgjedhja e 12 Komisionereve te
Komisioneve te Perkoheshme te
Kualifikimit
(Vetingu)

Hapi 1

– Shpallja e Vakancave
• 1- Presidenti i Republikes (alternative: Avokati
i Popullit) shpall vakancat per 12 vende per komisionere te vetingut, antare te
Komisioneve te Perkoheshme te Kualifikimit
• Kriteret per aplikim parashikohen ne
Kushtetute dhe ligj dhe jane te publikuara.
• Ne perfundim te afatit, Presidenti i percjell dosjet e aplikimeve Gjykates Kushtetuese.

Hapi 2

– Vleresimi dhe Vetingu
• Kryetari i Gjykates Kushtetuese perzgjedh me
short 3 antare te Gjykates Kushtetuese qe do te bejne vleresimin e kandidateve ne perputhje me kriteret , perfshire ato per integritetin e kandidateve.
• Formohet Paneli i Vleresimit prane Gjykates
Kushtetuese (PV).
• Perfaqesuesit e Operacionit Nderkombetar te Monitotimit i bashkengjiten PV si ͞rojtar te
transparences͟, sic rekomandon Komisioni i venecias.

Hapi 2

– Vleresimi dhe Vetingu
• Paneli i Vleresimit shqyrton secilen dosje sipas kritereve ligjore, perfshire te dhenat mbi integritetin e kandidateve.
• Shqyrtimi behet mbi prova dhe fakte dhe kandidatit i jepet mundesia te faktoje permbushjen e kushteve dhe kritereve.
• Nese nje kandidat nuk ploteson kushtet, rrezohet.
• Vezhguesit nderkombetare kane akses te plote ne
te gjithe dokumentacionin.

Hapi

-3 Vleresimi dhe Vetingu
• Kunder vendimit te Panelit te Vleresimit mund te behet kerkese per rivleresim perpara  Gjykates Kushtetuese e cila merr vendimin  final per kandidaturen.
• Ne perfundim te procesit te shqyrtimit te kandidaturave, Kryetari i Gjykates Kushtetuese dergon ne Kuvend kandidatet e verifikuar dhe qe plotesojne te gjitha kriteret.

Hapi 4

– Perzgjedhja e Kandidateve
• Kuvendi ngre nje komision parlamentar ad hoc me 12 antare, ku 6 anetare jane nga mazhoranca dhe 6 jane nga opozita.
• Komisioni zgjedh pa debat 12 kandidaturat qe do t’i paraqiten Kuvendit per miratim.
• Cdo anetar i komisionit ad hoc ka vetem nje vote dhe mund te votoje vetem per nje kandidature.

Hapi 4

– Perzgjedhja e Kandidateve
• Votimi eshte i FSHEHTE dhe elektronik.
• Te 12 anetaret votojne ne te njejtin moment.
• Anetareve u shfaqet lista e kandidateve e plote dhe ne te njejten kohe.
• Nje kandidat nuk mund te votohet nga me shume se nje anetar i komisionit.

Hapi 4

– Perzgjedhja e Kandidateve
• Sistemi elektronik garanton qe kur nje anetar i komisionit zgjedh nje kandidature, kjo e fundit nuk mund te zgjidhet nga nje anetar tjeter.
• Ne perfundim te votimit, sistemi shfaq listen e kandidateve te perzgjedhur.
• Lista zyrtarizohet.

Hapi 5

– Votimi
• Lista i paraqitet per votim Kuvendit ne seance plenare.
• Kuvendi ben votim miratues apo refuzues per te gjithe listen, pra lista votohet ne bllok dhe nuk votohet cdo kandidat.
• Cdo deputet ka vetem nje vote.
• Votimi behet me shumice te cilesuar per t’i dhene legjitimitet me te madh listes.

• NESE lista rrezohet ne votim, rifillon faza e perzgjedhjes nga komisioni (hapi4) me te
njeten liste kandidatesh sipas hapit 3.
• Komisioni ad hoc perserit proceduren e
perzgjedhjes.
• Votimi i dyte apo i trete kryhet me nje
mazhorance me te ulet. Kjo garanton qe
procesi nuk bllokohet dhe nuk ka nevoje per mekanizem te jashtem zhbllokimi.

Perfundimi i Procesit
• Ne perfundim te procesit te votimit, Kuvendi
shpall 12 anetaret e KPK te cilet marrin
detyren sipas ligjit.

Besojmë që kjo është një formulë që garanton një kompromis dhe më tepër se kaq, edhe një funksionim të shpejtë e të thjeshtë. E ripërsëris, ka më shumë se dy javë që kjo formulë është paraqitur në kanalet e negociimit tek pala tjetër. Deri më sot nuk ka pasur asnjë argument thelbësor për ta kundërshtuar. Për fat të keq maxhoranca vazhdon ta kundërshtojë pa argumente. Sigurisht që, mungesa e një vullneti për të arritur në një kompromis siç kërkohet nga Komisioni i Venecias, siç kërkohet edhe nga ajo marrëveshje e 24 Dhjetorit 2014, nuk është një gjë që mund të zëvendësohet me batuta. Nuk duhet të harrojmë që duhet të shkojmë drejt përfundimit me sukses të këtij procesi, përndryshe vullneti është që kjo reformë të mos bëhet nga maxhoranca. Ky ishte një shpjegim dhe një prezantim i thjeshtë dhe do tu vihet në dispozicion të gjithëve siç e premtuam.

http://www.syri.net/wp-content/uploads/2016/07/Propozim-i-Opozites-per-Formulen-e-KPK.pdf

Edi Rama (a) ka blerë edhe heshtjen e ambasadorit Amerikan Donald Lu

Jakup B. GJOÇA, gazetar.

Zoti Donald Lu, me kinezëritë, po I zhgënjeni shqiptarët

Zoti Donald Lu, kthesa 360 gradëshe e politikës tuaj, tjetërsimi 360 gradë I gjuhës që ju komunikoni me shqiptarët, vetëm në 7 muaj, është tatëpjeta e zhgënjimit që ndjejnë shqiptarët me ju, si ambassador I SHBA ne Tiranë, si zëdhënës I Presidentit Obama në Tiranë.
Ju, zoti Donald Lu, me shqipen e pastër që keni mësuar, në nëntor 2015 u thatë shqiptarëve, se janë deputetët kriminelë dhe ministrat e korruptuar që pengojnë reformën në drejtësi.
Që ka nëntori I 2015, e deri më sot, asnjë deputet kriminel nuk është larguar nga Parlamenti shqiptar dhe asnjë ministër I korruptuar I kryeministrit Rama nuk është larguar nga qeveria.
Reforma në drejtësi, ende edhe sot nuk mund të miratohet. Ca më keq, asnjë shqiptar, sado naiv, sado budalla, nuk mund të besojë që kjo reformë në drejtësi, e projektuar në kuzhinën e kryeministrit Edi Rama nuk mund të zbatohet.
Thjesht, sepse ju vetë, zoti Ambasador I SHBA në Tiranë,
Sepse ju vetë, zoti përfaqësues I Presidentit të SHBA në Tiranë, ua thatë shqip shqiptarëve në nëntor 2015: Që janë deputetët kriminelë dhe ministrat e korruptuar që e pengojnë reformën në drejtësi.
Deputetët kriminelë, që ju zoti Ambasador I SHBA në Tiranë, etiketuat publikisht shqiptarëve, janë natyrisht te Partia Socialiste, sepse është absurde të ndokush të mendojë se deputetët e opozitës, mund të pengojnë reformën në drejtësi.
Ministrat e korruptuar, që ju zoti Ambasador I SHBA në Tiranë, etiketuat publikisht shqiptarëve, janë natyrisht te Partia Socialiste, të emëruarit e kryeministrit Edi Rama.
Atëhere, zoti Ambasador I SHBA në Tiranë, zoti Përfaqësues I Presidentit Obama në Tiranë, cilat jkanë arësyet politike, shkaqet politike që ndryshuan nga nëntori 2015 deri në qershor 2016, që ju vetë, tashmë publikisht, deklaroni që është kryetari I Opozitës që pengon reformën në drejtësi?
Mos valllë, u ndërgjegjësuan kaq shumë deputetët kriminelë dhe ministrat e korruptuar, saqë tani, nuk duan më të pengojnë reformën në drejtësi? Apo, ju, zoti Ambasador I SHBA në Tiranë, I shtrënguat deputetët kriminelë dhe ministrat e korruptuar, që të …mos pengojnë më reformën në drejtësi?
Kjo kthesë 360 gradëshe në politikën tuaj në Tiranë, zoti Donald Lu, ky tjetërsim I gjuhës shqipe që ju u flisni shqiptarëve në një kinezçe politike, mos vallë është e lidhur ngushtë edhe me financimet qindra milionëshe të kryeministrit Edi Rama ndaj Barak Obamës?
Muajt e fundit, kryeministri Edi Rama takoi në SHtëpinë e Bardhë presidentin Obama.
Ju, zoti Ambasador I SHBA në Tiranë, e dini shumë mirë, që një kryeministër I një vendi të vockël gjeografik, siç është Shqipëria, që të takojë Presidentin e SHBA duhet të lobojë, duhet të paguajë disa qindra mijëra euro. Tani, sa është shuma që pagoi Edi Rama si kryeministër, që takoi Presidentin Obama? Thuaju shqip shqiptarëve, zoti Donald Lu, këtë shumë, sepse disa gojë të këqia, thonë që Edi Rama u pagoi lobistëve amerikanë deri në 1 milionë euro, për t’u takuar me Obamën.
Edhe pse ju, zoti Donald Lu, u shpmangët nga prapaskenat e takimit Obama-Rama, si një person I padëshirueshëm nga kryeministri Rama, edhe pse ju zoti ambassador I SHBA në Tiranë, nuk ishit I pranishëm në takimin Obama-Rama në Shtëpinë e Bardhë, siç e kërkon protokolli zyrtar, kjo dëshmon që takimi Obama-Rama, ishte produkt I lobingut dhe jo takim zyrtar.
Por, e keqja e atij takimi, nuk janë as ato shuma milionë euro që pagoi Rama për t;u takuar me Obamën në Shtëpinë e Bardhë, por, për shqiptarët, E KEQJA MË E MADHË, është tjetërsimi I gjuhës tuaj, që komunikoni ju, zoti Ambasador I SHBA në Tiranë me shqiptarët.
Që nga ajo kohë e takimit Rama-Obama, ju, zoti Ambasador I SHBA në Tiranë, u flisni shqiptarëve kinezçe, e keni tjetërsuar shqipen që ju mësuat.
Tashmë për ju, zoti Donald Lu, nuk janë më deputetët kriminelë, nuk janë më ministrat e korruptuar, që pengojnë reformën në drejtësi.
Për ju, zoti Donald Lu, tani na qënka kryetari I opozitës, që pengon reformën në drjetësi, pasi nuk pranon apriori, që të miratojë atë reformë në drejtësi që ka diktuar, që ka imponuar kryeministri Edi Rama.
Madje, ministrja e Edi Ramës, që është për Marrëdhëniet me Parlamentin, nuk heziton aspak, që publikisht të deklarojë, se maxhoranca ( ju zoti Donald Lu kuptoni, Edi Rama), është gati që të blejë edhe votat e deputetëve, sat ë plotësojë numrin 84, që ta automiratojë reformën e drejtësinë me deputetët e kriminuar, me ministrat e korruptuar.
Nëse kjo reformë në drejtësi, zoti Donald Lu, votohet me votat e atyre deputetëve të kriminalizuar që ju denoncuat,
ATËHERE, zoti Donald Lu,
Kjo reformë në drejtësi e kryeministrit Edi Rama e miratuar me votat e deputetëve kriminale, nuk do të jetë për progresin e Shqipërisë,
Nuk do të jetë më për KATHARSIN E GJYQËSORIT,
Por do të jetë një kobure në dorën e kryeministrit Edi Rama për t’u shërbyer pikërisht deputetëve kriminelë, ministrave të korruptuar.
Atëhere, zopti Ambasador I SHBA në Tiranë, përse u flisni kinezçe shqiptarëve, që qënka kryetari I Opozitës pengesa e miratimit të reformës së drejtësisë???
Nëse ju, zoti Donald Lu, si ambassador I SHBA në Tiranë, kërkoni tashmë, që të impononi edhe OPOZITËN, që të miratojë reformën që ka gatuar kryeministri Edi Rama, a e keni pyetur VETVETEN, zoti Donald Lu, sa do të reformohet vetë DREJTËSIA, Vetë GJYQËSORI, kur kryeministri Edi Rama do ketë në dorën e tij edhe MEKANIZIMIN E EMËRIMIT TË TË GJITHË DREJTUESVE TË INSTITUCIONEVE TË GJYQËSORIT?
Apo, ky problem I madh demokratik për shqiptarët, nuk ju intereson fare, Juve, zoti Donald Lu, sepse kryeministri Edi Rama, NDOSHTA, ka blerë edhe HESHTJEN TUAJ???
Edhe ju zoti Donald Lu, nuk mund të dyshoni në deklaratën e ministres së kryeministrit Rama, se maxhoranca ështrë gati që të blejë votat e nevojshme për të miratuar reformën në drejtësi.
Kryeministri Edi Rama blerjen e votave e ka kthyer në PROFESION, të cilët ju, zoti ambassador I SHBA në Tiranë e denoncuar para 21 qershorit 2015, kur u bëtë thirrje shqipe shqiptarëve që të mos votojnë për kryebashkiakë kandidatët e kriminuar.
Blerjen e votave në 21 qershor 2015 e denoncuan edhe OSBE-ODIHR-i, por ata e mbyllën gojën nga frika e përndjekjes nga Shqipëria, pasi I kërcënuan deputetët e maxhorancës.

Një skandal i paprecedentë ka ndodhur tek varri i Heroit Kombëtar Gjergj Kastriot Skenderbeu në Lezhë.

Historiani turk, Talha Uğurluel gjatë një vizite në Lezhë tek varri i Skënderbeut ka sharë dhe ofenduar heroin tonë kombëtar. Ndër të tjera turku thotë: “Skënderbeu nuk bëri luftë, por plaçkitje, terror mbi gra, fëmijë dhe pleq të pambrojtur. Ai ishte sikurse është sot PKK”. 

I shoqëruar nga duartrokitjet e vizitorëve turq, historiani është shprehur. “Shqiptarët këtej e tutje duhet të zgjedhin sesi te jetojnë: si Mehmet Akif Ersoy shqiptar, por besnik i Osmaneve, apo si Skënderbeu tradhtar”.

Nga Alqi Koçiko

 

Ka bërë xhiron e rrjetit videoja e një historiani turk që flet mbarë e mbrapsht, në fakt vetëm mbrapsht, në varrin e Gjergj Kastriot Skënderbeut në Lezhë. Nga veshja e bollshme e të pranishmëve, duket se videoja është bërë në mot të ftohtë. Vetë personazhi, Talha Uğurluel, që për kollajllëk (turqizmat i japin “lezet” shqipes) po e quajmë Telha, është filmuar pa dëshirën e tij, siç duket dhe nga videoja, por nuk ka ngurruar t’i japë njëfarë leksioni “filmonjësit”, duke mos ja bllokuar gjithsesi kamerën. Duket se është krenar për ato që thotë. Ne jemi të bindur se Telhai ka sharë dhe ofenduar heroin tonë kombëtar, dhe jo vetëm atë: Ka hedhur baltë (sado shabllon të ngjajë si shprehje) mbi luftën dhe qendresën e një populli të tërë.

Pas një kërkimi në rrjet del se Telhai vërtet mund të quhet historian; ka shkruar tekste e libra për momente të ndryshme të historisë osmane dhe asaj të fesë. Ai thotë mes të tjerash: “Skënderbeu nuk bëri luftë, por plaçkitje, terror mbi gra, fëmijë dhe pleq të pambrojtur. Ai ishte sikurse është sot PKK”, pra Partia e Punëtorëve të Kurdistanit. Nuk munguan duartrokitjet e disa grave të mbuluara me shami. Telhai njoftoi krenarisht kameramanin e rastësishëm se grupi që ai shoqëronte kishin qenë dhe në Shkodër, dhe aty nderuan në kalanë e Rozafës, kujtimin e Hasan Rizait, gjeneralit turk që u vra (nga Esat Pasha) gjatë rrethimit të Shkodrës nga malazezët, më 1913. “Por për Skënderbeun nuk do falemi”, tha Telhai, “se ndryshe nga Hasan Rizai, besnik i osmanëve, ai ishte tradhtar i perandorisë”. Dhe Telhai me këtë rast dha edhe një ultimatum: Shqiptarët këtej e tutje duhet të zgjedhin sesi të jetojnë: si Mehmet Akif Ersoy shqiptar, por besnik i osmanëve apo si Skënderbeu tradhëtar.

Le t’i marrim gjërat me rradhë, dhe jo si Telhai. I vetmi dyshim që kam, është nëse gratë të cilave u drejtohen si biçim ciceroni i vetëzgjedhur, ishin turkesha apo shqiptare, po nejse. Siç e thamë, ashtu si me gjuhë të tjera, huazimet e huaja të një gjuhe, shpesh rezultojnë njëfarë kripe e piperi për gjuhën ku kanë bujtur. Në Shkodër, “kemi nejt për telha” do të thotë kemi ndenjur për qejf, shpengueshëm, apo “rehat” në daçi. Ja pra që emri i Telhait mund ta shpjegojë edhe mënyrën sesi e kupton ai historinë: Dmth, në stilin “ku rafsha mos u vrafsha”. Historiani Telha shkon e bën lëmsh Skënderbeun e shek.15 me Hasan Rizain e para një shekulli. Dhe për të shtuar oreksin, hedh edhe pak Mehmet Akif Ersoy si “besnik i osmanëve” duke entuziazmuar audiencën e vockël që kish me vete.

Mehmet Akif Ersoy (1873-1936), poet, akademik, deputet dhe patriot turk me origjinë shqiptare nga Peja, është realisht një pikë referimi krenarie për turqit e sotëm. Ai është, le të themi, Asdreni i turqve, krijues i vargjeve të himnit kombëtar të Turqisë. Por kujdes, të Turqisë moderne, jo të osmanëve?! Ai, ashtu si Ataturku, u ngrit për të bllokuar shkatërrimin e Turqisë nga politikat neokolonialiste dhe për të krijuar kombin e ri nga hiri i perandorisë së kalbur osmane. Kaq mjafton për të kuptuar folklorizmat qesharake të Telhait, që vetëm me shkencën e historisë nuk kanë të bëjnë. Për ta thjeshtuar edhe më, është njësoj sikur të ngremë pyetjen: Kush e donte më shumë anëtarësimin e Shqipërisë në BE, mbreti Gent apo Ali pashë Tepelena?

Tani, përtej shpjegimit “shkencor” të Telhait, ajo për të cilën me të drejtë janë shqetësuar të gjithë ata që parë videon, është se si është e mundur që turli lloj tipash vijnë e fyejnë në oborrin e shtëpisë sonë. Aq më shumë, japin ultimatume. Ne duhet të zgjedhim, thotë Telhai, ose rrugën e Skënderbeut, pra mbrojtjen e atdheut-“vatanit” kur rrezikohet, ose rrugën e Mehmet Akifit, pra të thurrim vargjet e një himni të ri për Turqinë.

Kam përshtypjen se Telhai është pak me vonesë, pasi rruga është zgjedhur. Por të bën përshtypje sesi nuk flet (jo për këtë rast, se mbase dikush po përgatit ndonjë reagim) asnjë personazh publik e politik për provokime të tilla. Një këshilltar grek i thotë në fytyrë kryeministrit në Tiranë, se ka bashkëpunëtorë të nazistëve në qeverisje. Një makinë shqiptare në Mal të Zi e gjobisin kripur, se kishte vënë flamurin tonë teksa luheshin ndeshjen e Shqipërisë në Euro 2016. Edhe më zi, një vogëlush shqiptar shtypet me makinë në Kumanovë. Vendi fqinj dhe mik me të cilin na lidhin njëmijë e një fije, pra Greqia, nuk ngurron të shpallë non grata gazetarë shqiptarë që flasin për fshatrat e Çamërisë…

A nuk është e udhës që përtej reagimeve virtuale, të reagojmë edhe zyrtarisht për hynere të tilla? Për shembull, t’i themi Telhait që s’ka më punë këtej, e le të ftillohet ca kohë se çfarë do bënte ai sikur një fuqi e huaj të pushtonte Turqinë, fjala vjen Rusia. A do t’i shërbente me besnikëri Carit? Mesa duket po.

Shqipëria, (siç kish qejf të shprehej F.Nano), padyshim që do vazhdojë të “eksportojë siguri në rajon”. Por kjo nuk do të thotë të eksportojmë pafund mungesë dinjiteti dhe kthim të faqes tjetër sapo na japin shuplakën e parë. Nuk do të thotë të na shkelin me këmbë kujtesën historike dhe dinjitetin turli sojsëzësh nga çdo cep qofshin. Ose, në qoftë se e bëjnë dhe ne rrimë “për telha”, domethënë që nuk i meritojmë as njërën, as tjetrën.

Ndiqni videon më poshtë, e publikuar në rrjetet sociale.

Në 4 muajt e parë, qeveria e Edi Ramës ka arritur të krijojë 1.38 miliardë lekë ose afro 10 milionë USD detyrime të papaguara. Megjithëse pati premtuar se historia e qeverisjes së Sali Berishës me borxhet ndaj biznesit nuk do të përsëritej gjatë qeverisjes së tij, faktet tregojnë se në të vërtetë ka ndodhur krejt e kundërta. Nga të dhënat zyrtare të Ministrisë së Financave për listën e institucioneve që kanë detyrime, konstatohet se nga këto, 560 milionë lekë janë detyrime që kanë lindur nga vendimet gjyqësore dhe 822 milionë detyrime të tjera. Konkretisht, Ministria e Transportit ka detyrime nga vendimet gjyqësore në masën 146 milionë lekë; Ministria e Arsimit dhe Sportit 8.3 milionë lekë; Ministria e Drejtësisë 93.7 milionë lekë; Ministria e Shëndetësisë 30.7 milionë lekë; Ministria e Zhvillimit Ekonomik, Turizmit, Tregtisë dhe Sipërmarrjes 248 milionë lekë; Ministria e Financave 3.9 milionë lekë; Ministria e Kulturës 1.2 milionë lekë; Ministria e Mjedisit 27.2 milionë lekë; Ministria e Integrimit Europian 1.1 milionë lekë. Një pjesë e mirë e vendimeve kanë të bëjnë me largimet nga puna të punonjësve të administratës.