Nga Albert Avduli /
Problemi kryesor në Shqipërinë post komuniste (mendoj unë), është fakti se pasanikët e rinj janë produkt i politikës,
rrallë nga iniciativat private dhe tepër rrallë nga pinjollët e pasanikëve të vjetër.
Kur thua që i ka prodhuar politika si të tillë,
Nënkupto që milionat e tyre kanë gjakun e votuesve, besimin e tyre,
brohorimat dhe grindjet e mbështetësve varfanjak pavarësisht ngjyrave
Qeveria ka përgjegjësinë për të identifikuar dhe luftuar dobësitë dhe për të siguruar që autoritetet tona të kenë mjetet që u nevojiten për t'u marrë me kërcënimet terroriste.
Me caktimin e këtij hetimi, ne mund të prodhojmë një bazë vendimmarrëse të plotë me qëllim forcimin e sigurisë së qytetarëve të vendit, dhe në të njëjtën kohë të mbrojmë plotësisht demokracinë suedeze dhe vlerat suedeze.
Qeveria ka marrë sot një vendim për direktivat për një hetim për rishikimin e ligjit. Shtrirja që i jep kushtetuta për të peshuar sigurinë e Suedisë në gjyqet e tubimeve publike duhet të analizohet, por vetë kushtetuta nuk duhet të ndryshohet.
Një grup referimi parlamentar me përfaqësues të të gjitha partive parlamentare duhet të lidhet me hetimin, shkruajnë liderët e partisë Ulf Kristersson (M), Ebba Busch (KD) dhe Johan Pehrson (L) në faqen e debatit të DN.
Suedia përballet me disa kërcënime për sigurinë e brendshme të vendit.
▪️Krimi i organizuar i rëndë është një kërcënim sistemik.
▪️Shtetet autoritare veprojnë gjithnjë e më fyese për të avancuar interesat e tyre kombëtare.
▪️Dhe kërcënimi i sulmeve nga terroristët dhe ekstremistët e dhunshëm është përshkallëzuar.
Tashmë në mars të këtij viti, Qendra Kombëtare për Vlerësimin e Kërcënimeve nga Terrori vlerësoi se Suedia kishte kaluar nga një objektiv legjitim në një objektiv prioritar për islamizmin e dhunshëm. Sfondi ishte kryesisht djegia e Kuranit dhe keqinformimi për shërbimet sociale suedeze.
Gjatë këtij viti ka pasur edhe arrestime.
Në fillim të prillit, pesë persona u arrestuan në Suedi të dyshuar për përfshirje në krime terroriste.
Në maj, dy persona u arrestuan në Gjermani me dyshimin se kishin planifikuar një sulm terrorist me objektiva të mundshëm në Suedi.
Ambasadat suedeze jashtë vendit janë nënshtruar kërcënimeve dhe sulmeve të dhunshme.
Aktorët me lidhje me Rusinë kanë nxitur narrativa armiqësore për Suedinë me operacione informacioni dhe ndikimi.
Ka çdo arsye për ta marrë shumë seriozisht situatën e përkeqësuar të sigurisë. Dhe duhet të përballet si me masa që kanë efekt të menjëhershëm, ashtu edhe me vendime që forcojnë aftësinë tonë afatgjatë për t’u përballur me kërcënime të ndryshme për sigurinë e vendit.
Në fillim të këtij viti, pjesëmarrja në organizatat terroriste u kriminalizua dhe aktualisht po zhvillohet një strategji e re kombëtare kundër terrorizmit dhe ekstremizmit të dhunshëm.
Në fillim të majit, qeveria rifuqi kontrollet e kufirit të brendshëm dhe më 1 gusht hyri në fuqi legjislacioni i ri duke i dhënë policisë kompetenca të shtuara në zonat kufitare. Së fundmi, qeveria ka ngarkuar policinë që të intensifikojë këto kontrolle kufitare.
Gjatë verës, qeveria ngarkoi edhe Policinë e Sigurisë që të intensifikojë bashkëpunimin mes 15 autoriteteve për parandalimin dhe parandalimin e terrorizmit.
Në vazhdën e djegies së Kuranit, në debat janë theksuar propozime të ndryshme.
Disa duan të rifusin një krim të lirisë fetare, ose të ndryshojnë ligjin për nxitjen kundër grupeve etnike, me qëllim që në praktikë të ndalojnë shkeljet e shkrimeve fetare.
Por ne besojmë se kjo do të ishte rruga e gabuar.
Do të thotë se disa thënie janë të ndaluara për shkak të përmbajtjes së tyre, pavarësisht se ku janë bërë.
Ne po flasim atëherë për shkelje shumë të gjera të lirisë së shprehjes.
Qeveria dëshiron të mbrojë lirinë suedeze të shprehjes, që do të thotë se ju mund të shprehni mendime që të tjerët i perceptojnë si provokuese dhe lënduese – gjithashtu për fenë.
Suedia është dhe do të vazhdojë të jetë një vend me liri fetare, por edhe me të drejtën për të kritikuar fenë – edhe në një mënyrë që një besimtar mund ta perceptojë si fyese.
Kjo nuk do të thotë se mund të thuhet gjithçka – rregulla për fyerje, nxitje kundër grupeve etnike dhe kufij më të caktuar.
Dhe sigurisht kjo nuk do të thotë se shteti në vetvete qëndron pas asaj që thuhet në mbrojtje të kësaj lirie.
Përveç kësaj, ndryshimet në rregullat për nxitjen kundër grupeve etnike kërkojnë ndryshime në kushtetutë.
Por qeveria nuk ka ndërmend të ndjekë ndonjë përkeqësim të mbrojtjes kushtetuese të lirisë së shprehjes dhe demonstrimit.
Sot, policia mund të refuzojë lejen për një tubim publik nëse ka rrezik për rendin ose sigurinë në vendin në fjalë.
Megjithatë, siç është vërtetuar në disa raste ligjore aktuale, policia mund të mos peshojë sigurinë e Suedisë, për shembull një rrezik të përgjithshëm të sulmeve terroriste, në vlerësim.
Në rast lufte dhe rreziku lufte, qeveria, me mbështetjen e ligjit, mund të ndërhyjë dhe të kufizojë se ku mund të mbahet një mbledhje publike.
Këtu, pra, ekziston një hendek midis rrezikut të luftës dhe prishjes së rendit në një vend të caktuar. Është një cenueshmëri sigurie.
Në këtë sfond, qeveria ka vendosur sot direktivat për një hetim për rishikimin e ligjit të rendit.
Bëhet fjalë për forcimin e gatishmërisë kushtetuese të Suedisë kundër llojeve të ndryshme të kërcënimeve serioze ndaj suedezëve dhe interesave suedeze.
Kjo do të thotë se ne tani sigurojmë që të ketë një bazë për vendime në mënyrë që të jemi në gjendje të veprojmë në të ardhmen nëse e kërkon situata.
Sigurisht, kjo duhet të konsiderohet me kujdes. Ne duam që hetuesi, ndër të tjera, të analizojë hapësirën e dhënë nga kushtetuta për të marrë parasysh sigurinë e Suedisë kur shqyrton tubimet publike.
Natyrisht, pakënaqësia e përgjithshme ndërkombëtare ose imazhet e paqarta të kërcënimit nuk duhet të mjaftojnë - duhet të bëhet fjalë për kërcënime serioze dhe të kualifikuara.
Bëhet fjalë për kushtet e refuzimit të lejes, vendosjen e kushteve për tubim, p.sh. mundësinë e caktimit të një vendi tjetër dhe për mundësitë e shpërbërjes së tubimit.
Disa vende demokratike kanë rregulla të përgjithshme që ndalojnë përdhosjen e shkrimeve fetare. Në vend të kësaj, shumë prej tyre kanë legjislacion i cili, në shkallë të ndryshme, pranon se siguria e vendit mund të peshohet në raste konkrete. Suedia nuk e ka, pak me sy, as njërën dhe as tjetrën.
Detyra e hetuesit përfshin analizimin e legjislacionit në vende të tjera të cilat, si Suedia, kanë mbrojtje shumë të fortë për lirinë e shprehjes, por që në të njëjtën kohë lejojnë që siguria e vendit të peshohet në raste konkrete.
Kjo vlen, për shembull, për Norvegjinë, Holandën dhe Francën.
Nuk është pjesë e misionit të propozojë ndonjë amendament kushtetues. Por meqenëse pyetjet kanë të bëjnë me lirinë e shprehjes dhe demonstrimit, një grup referimi parlamentar, me përfaqësues të të gjitha partive të Riksdag, do t’i bashkëngjitet hetimit.
Në këtë mënyrë mund të arrijmë një proces transparent dhe të besueshëm ndërmjet partive politike rreth këtyre çështjeve komplekse.
Qeveria ka përgjegjësinë për të identifikuar dhe luftuar dobësitë dhe për të siguruar që autoritetet tona të kenë mjetet që u nevojiten për t’u marrë me kërcënimet terroriste.
Me caktimin e këtij hetimi, ne mund të prodhojmë një bazë vendimmarrëse të plotë me qëllim forcimin e sigurisë së qytetarëve të vendit, dhe në të njëjtën kohë të mbrojmë plotësisht demokracinë suedeze dhe vlerat suedeze.
Nu tillsätter regeringen en utredning om översyn av ordningslagen
Regeringen har i dag fattat beslut om direktiven till en utredning som ska se över ordningslagen.
Det utrymme som grundlagen ger att väga in Sveriges säkerhet vid prövningar av allmänna sammankomster ska analyseras, men grundlagen i sig ska inte ändras. En parlamentarisk referensgrupp med representanter för alla riksdagspartier ska knytas till utredningen, skriver partiledarna Ulf Kristersson (M), Ebba Busch (KD) och Johan Pehrson (L) på DN:s debattsida.
Sverige möter flera hot mot landets inre säkerhet. Den grova organiserade brottsligheten är systemhotande. Auktoritära stater agerar alltmer offensivt för att främja sina nationella intressen. Och attentatshotet från terrorister och våldsbejakande extremister har eskalerat.
I går beslutade Säkerhetspolisens chef att höja terrorhotnivån från ett förhöjt till ett högt hot – från en trea till en fyra på en femgradig skala. Detta på grund av det försämrade läget avseende attentatshot och bedömningen att hotet kommer att bestå under en längre tid.
Redan i mars i år bedömde Nationellt centrum för terrorhotbedömning att Sverige gått från ett legitimt till ett prioriterat mål för våldsbejakande islamism. Bakgrunden var främst koranbränningar och desinformation om svensk socialtjänst.
Det har också skett gripanden under året. I början av april greps fem personer i Sverige misstänkta för stämpling till terroristbrott. I maj greps två personer i Tyskland misstänkta för att ha planerat ett terrorattentat med potentiella mål i Sverige.
Svenska beskickningar i utlandet har utsatts för hot och våldsamma attacker. Aktörer med kopplingar till Ryssland har med informations- och påverkansoperationer underblåst fientliga narrativ om Sverige.
Det finns all anledning att ta det försämrade säkerhetsläget på stort allvar. Och det måste mötas både med åtgärder som har omedelbar effekt, och med beslut som stärker vår långsiktiga förmåga att hantera olika hot mot landets säkerhet.
Tidigare i år kriminaliserades deltagande i terroristorganisationer, och för närvarande tas en ny nationell strategi mot terrorism och våldsbejakande extremism fram. I början på maj återinförde regeringen kontroll vid inre gräns, och den 1 augusti trädde ny lagstiftning i kraft som ger polisen utökade befogenheter i gränsnära områden. Nyligen gav regeringen i uppdrag till polisen att intensifiera dessa gränskontroller. Under sommaren har regeringen även gett Säkerhetspolisen i uppdrag att intensifiera samverkan mellan 15 myndigheter för att förebygga och förhindra terrorism.
Regeringen överväger löpande behovet av ytterligare åtgärder, och analyserar även rättsläget för att se om det är motiverat att ändra lagstiftningen.
I kölvattnet av koranbränningarna har olika förslag lyfts fram i debatten. En del vill återinföra ett trosfridsbrott, eller ändra i lagen om hets mot folkgrupp, för att i praktiken förbjuda kränkningar av religiösa skrifter.
Men vi anser att det vore fel väg att gå. Det skulle innebära att vissa yttranden förbjuds på grund av deras innehåll, oavsett var de framförs. Vi talar då om mycket långtgående intrång i yttrandefriheten.
Regeringen vill värna den svenska yttrandefriheten, som innebär att man får uttrycka åsikter som andra uppfattar som provokativa och sårande – också om religion. Sverige är och kommer fortsatt att vara ett land med frihet till religion, men också med rätten att kritisera religion – även på ett sätt som en troende kan uppfatta som stötande. Det innebär inte att allt får sägas – regler om förolämpning, hets mot folkgrupp med mera sätter gränser. Och givetvis betyder inte det att staten i sig står bakom det som sägs i skydd av denna frihet.
Dessutom förutsätter ändringar av reglerna om hets mot folkgrupp ändringar av grundlagen. Men regeringen avser inte att driva några försämringar av grundlagens skydd för yttrande- och demonstrationsfriheten.
Enligt grundlagen är det tillåtet att i lag inskränka yttrande- och demonstrationsfriheten med hänsyn till Sveriges säkerhet, men ordningslagen använder inte hela det utrymmet i dag.
Polisen får i dag neka tillstånd till en allmän sammankomst om det finns fara för ordningen eller säkerheten på den aktuella platsen. Däremot får inte polisen, som har konstaterats i några aktuella rättsfall, väga in Sveriges säkerhet, till exempel en generell risk för terrorattentat, i bedömningen. Vid krig och krigsfara kan regeringen med stöd av lagen gripa in och begränsa var en allmän sammankomst får hållas. Här finns alltså ett glapp mellan krigsfara och ordningsstörningar på en specifik plats. Det är en säkerhetsmässig sårbarhet.
Mot den bakgrunden har regeringen i dag fattat beslut om direktiven till en utredning som ska se över ordningslagen. Det handlar om att förstärka Sveriges författningsberedskap mot olika typer av allvarliga hot mot svenskar och svenska intressen. Det vill säga, att vi nu säkerställer att det finns ett beslutsunderlag för att i framtiden kunna agera om situationen kräver det.
Detta måste förstås övervägas noggrant. Vi vill att utredaren bland annat ska analysera det utrymme som grundlagen ger att väga in Sveriges säkerhet vid prövningar av allmänna sammankomster. Givetvis ska det inte räcka med allmänt internationellt missnöje eller vaga hotbilder – det måste handla om allvarliga och kvalificerade hot.
Det handlar om förutsättningarna för att neka tillstånd, att sätta upp villkor för sammankomsten, till exempel möjligheten att anvisa en annan plats, och om möjligheterna för att lösa upp en sammankomst.
Ett fåtal demokratiska länder har generella regler som förbjuder skändning av religiösa skrifter. Många har i stället en lagstiftning som i olika grad medger att landets säkerhet kan vägas in i konkreta fall. Sverige har, lite tillspetsat, varken det ena eller det andra.
I utredarens uppdrag ingår att analysera lagstiftning i andra länder som liksom Sverige har ett mycket starkt skydd för yttrandefriheten, men som samtidigt tillåter att landets säkerhet vägs in i konkreta fall. Det gäller till exempel Norge, Nederländerna och Frankrike.
Utredaren ska också lämna förslag om hur nya regler skulle kunna få tidsbegränsad giltighet, och hur de kan utvärderas.
Det ingår inte i uppdraget att föreslå några grundlagsändringar. Men eftersom frågorna rör yttrande- och demonstrationsfriheten kommer en parlamentarisk referensgrupp, med representanter för alla riksdagspartier, att knytas till utredningen. På det sättet kan vi få till stånd en transparent och förtroendefull process mellan de politiska partierna kring dessa komplexa frågor.
Sverige har ett mycket allvarligt säkerhetsläge. Statsaktörer, terrorgrupper och enskilda individer med olika egna agendor agerar på ett sätt som är farligt för vårt land.
Regeringen har ett ansvar att identifiera och motverka sårbarheter och se till att våra myndigheter har de verktyg de behöver för att hantera terrorhot. Genom att tillsätta den här utredningen kan vi få fram ett grundligt beslutsunderlag i syfte att stärka säkerheten för landets medborgare, och samtidigt fullt ut stå upp för svensk demokrati och svenska värderingar
Mirëdita Ervelino, lexova reagimin tuaj ndaj shkrimit tim për bojkotin e takimit të Athinës nga Presidenti i Republikës, në të cilin ju shpreheni :
”Sali Berisha sa herë kam dal kundra Ramës, por për Belerin i jap të drejtë, ai po blinte votat, shkeli ligjin.”
Lidhur me sa shkruani mendoj se:
• Së pari rasti Beleri është vetëm njëra nga dëshmitë e panumërta të dhunimit të procesit zgjedhor nga Edi Rama dhe përpjekjeve të tij për të grabitur me çdo kusht mandatin për Bashkinë e Himarës.
• Rama dhe askush tjetër nuk ka paraqitur dot deri sot asnjë provë për arrestimin në flagrancë se Beleri po blinte vota.
• Ata kanë vetëm një dëshmitar të rremë të përgatitur nga Ardi Veliu, ndaj dhe ju dhe asnjeri që është për zgjedhje të lira nuk duhet të pajtohet me grabitjen e mandateve nga Edi Rama, i cili në farsën elektorale të 14 Maj 2023 me para, banda, shtetin e tij elektoral, ka grabitur nga Tropoja në Konispol me dhjetëra mandate.
• Së dyti, po marr të mirëfilltë pretendmin se Beleri është arrestuar për blerje votash.
• Por ju rikujtoj se sipas ligjeve të këtij vendi, Beleri i padënuar deri sot nga drejtësia për aktin që po akuzohet, nuk mund kurrësesi të pengohet të bëj betimin si Kryetar i zgjedhur i Bashkisë Himarë, sikundër kanë marrë mandatin dhe kanë bërë betimin vite më parë kur respektohej ligji, deputetë të paraburgosur, por të padënuar me vendim gjykate. Kështu çdo pengesë për betimin e Belerit është politike dhe vetëm politike.
• Së treti, qeveria greke në dijeninë time nuk ka kërkuar lirimin e Belerit, ndonëse për mua ai është i burgosur politik.
• Ajo ka kërkuar zbatimin në rastin e tij, të ligjeve shqiptare dhe lejimin e tij në përputhje me këto ligje dhe me precedentin për të bërë betimin.
• Mendoj se çdo qytetar që do të jetë i lirë duhet të qendrojë në anën e ligjit dhe shtetit ligjor dhe të askërkujt tjetër.
• Së fundi, bojkoti nga Presidenti i Republikës i një takimi rajonal në Athinë me simbolikë të madhe, 20 vjetorin e deklaratës të Selanikut, deklaratë në të cilën liderët e BE u zotuan për perspektivën europiane të vendeve të rajonit tonë nuk ishte absolutisht interesi i asnjë shqiptari që konsideron integrimin e vendit në BE si të ardhmen e tij më të mirë.
• Ai është vetëm interesi i Edi Ramës dhe organizatës mafioze kriminale që ai drejton.
Edi Rama me vendosmërinë e tij për t’i marrë me çdo kusht Belerit, pa asnjë vendim gjykate, mandatin, dëshmon i nderuar Evelino, se ai për interesa strikt mafioze për trojet dhe tokat në Himarë është i gatshëm të dhunojë ligjet, kushtetutën e vendit.
Ky akt dëshmon se ai është i gatshëm për interesat e tij dhe klaneve të tij mafioze të sakrifikojë interesat tona europiane.
Greqia është një vend fqinj, i cili pavarësisht nga problematikat që kanë ekzistuar midis dy vendeve ka mbështetur Shqipërinë dhe shqitarët këto 30 vite në rrugën e demokracisë dhe integrimit europian dhe euroatlantik.
Ajo është dheu ku mbi 1 milion shqiptarë emigruan më shumë se në çdo vend tjetër për një jetë më të mirë, për vete dhe familjet e tyre dhe që kontribuan dhe kontribuojnë edhe në ekonominë e Shqipërisë.
• Duke përfunduar, uroj të mos mbështesni ndonjëherë tjetër aktet antiligjore të Edi Ramës, për të cilin interesa supreme, janë interesat e tij dhe klaneve mafioze që perfaqëson.
Me respekt, Sali Berisha.
Answer Mr. Ervelino Osmanit
Good day Ervelino, I read your reaction to my article about the boycott of the meeting in Athens by the President of the Republic, in which you say: "Sali Berisha, how many times have I come out against Rama, but for Beler I give him the right, he was buying votes, he violated the law."
Regarding what you write, I think that:
▪️First of all, the Beleri case is just one of the countless testimonies of the violation of the election process by Edi Rama and his efforts to steal the mandate for the Municipality of Himara at any cost. Rama and no one else has been able to present any evidence for the arrest in flagrante delicto that Beleri was buying votes.
• They have only one false witness prepared by Ardi Veliu, so you and no one who is for free elections should agree with the robbery of mandates by Edi Rama, who in the electoral farce of May 14, 2023 with money, gang , his electoral state, has robbed from Tropoja to Konispol with dozens of mandates.
▪️Secondly, I am taking literally the claim that Beleri was arrested for buying votes.
• But I remind you that according to the laws of this country, Beleri, who has not been convicted by justice for the act he is being accused of, can never be prevented from taking the oath as the elected Mayor of Himara Municipality, as they took the mandate and took the oath years ago seen when the law was respected, MPs detained, but not convicted by court decision. Thus, any obstacle to Beler's oath is political and only political.
▪️Thirdly, to my knowledge, the Greek government has not requested Beler's release, although for me he is a political prisoner.
• She requested the application of Albanian laws in his case and his permission in accordance with these laws and with the precedent to take the oath. I think that every citizen who will be free must stand on the side of the law and the rule of law and no one else.
▪️ Finally, the boycott by the President of the Republic of a regional meeting in Athens with great symbolism, the 20th anniversary of the Thessaloniki declaration, a declaration in which EU leaders pledged for the European perspective of the countries of our region, was absolutely not in anyone's interest. the Albanian who considers the country's integration into the EU as his best future.
• He is only the interest of Edi Rama and the criminal mafia organization he leads.
Edi Rama, with his determination to take the mandate from Beler at all costs, without any court decision, the honorable Evelino testifies, that he is ready to violate the laws, the constitution of the country for strictly mafia interests for lands and lands in Himare .
This act proves that he is ready to sacrifice our European interests for his interests and those of his mafia clans.
▪️ Greece is a neighboring country, which, regardless of the problems that have existed between the two countries, has supported Albania and the Armenians these 30 years on the road to democracy and European and Euro-Atlantic integration.
• It is the land where more than 1 million Albanians immigrated more than to any other country for a better life, for themselves and their families, and who contributed and contribute to Albania's economy.
In conclusion, I hope you will never again support the illegal acts of Edi Rama, for whom the supreme interests are his interests and the mafia clans he represents.
With respect, Sali Berisha.
Thuhet që teksa Umul Benini po hynte në shtëpinë e Aliut, Hasani e Hyseni ishin të sëmurë, ajo u përkujdes për ta derisa ata u shëruan.
Umul Benin nuk lejonte që ta thërrisnin Fatime, sepse kishte frikën se mos Aliut dhe të bijve të tij i rikujtoheshin vuajtjet dhe pikëllimet e saj dhe kështu do të mërziteshin.
Nga kjo martesë lindën kater djemë që ishin Abazi, Auni, Xhaferi dhe Osmani, por më i madhi prej tyre ishte Abazi. Fatimeja, për shkak se pati katër djem u quajt Umul Benin – nëna e djemve.
Kjo ishte kaq shumë besnike ndaj Imam Aliut saqë pas martirizimit të tij nuk u martua më, ndonëse rrojti edhe më shumë se njëzet vjet të tjera.
Kur lindi Abazi, Imam Aliu i këndoi ezanin dhe ikametin në vesh, i këndoi në vesh edhe emrin e Allahut dhe të dërguarit të tij dhe i vuri atij emrin Abaz! Imam Aliu herë pas here e shtrëngonte fort në gji Abazin, i puthte krahët dhe pastaj vajtonte.
Një ditë Umul Benini e pyeti shkakun se pse ai po vajtonte e ky u përgjigj, se këto krahë do të priten gjatë rrugës për të ndihmuar Hysenin!
Abaz Aliu u rrit në prehrin e ngrohtë të nënës së tij besimtare dhe besnike dhe së bashku me Hasanin e Hysenin, prej të cilëve mësoi mësimet e madhështisë së njeriut, martirizimit dhe sinqeritetit.
Abaz Aliu mori pjesë në luftërat e të atit, në moshën dymbëdhjetë apo katërmbëdhjetë vjeçare, ndonëse atij i lejohej pjesëmarrja në luftëra. Që në atë moshë, ai ishte ndër më trimat në mesin e heronjve arabë.
Në njërën prej ditëve të luftës të Sifinit, në sheshin e luftës doli një djalosh me fytyrë të mbuluar. Ushtria e Muavijes po dridhej nga frika. Ushtarët armiq pyesnin njëri-tjetrin se kush mund të ishte vallë ky djalosh, i cili me guxim të madh doli në sheshin e luftës.
Nga ushtria e Muavijes askush nuk guxoi të dilte në shesh. Ai urdhëroi oborrtarin e tij që quhej Ibn Shuatha, që të shkojë të luftojë me këtë djalosh.
Ibn Shuatha u përgjigj: “Mua më quajnë trim sa për dhjetë mijë luftëtarë si po më dërgon të luftoj kundër një fëmije?” Më mirë po nis një nga djemtë që të shkojë e ta vrasë atë! Muavija pranoi dhe Ibn Shuatha dërgoi në dyluftim djalin e tij më të madh. Mirëpo, ai u vra sa hap e mbyll sytë.
Më tej, Shuatha dërgoi djalin e tij të dytë, po edhe ai u vra dhe kështu me radhë iu vranë të shtatë djemtë.
Atëherë i inatosur Ibn Shuatha doli në shesh të luftës dhe me inat iu drejtua luftëtarit, duke i thënë se ti që më vrave djemtë, do të të vajtojnë yt atë dhe jot ëmë.
Por edhe vetë ati pas një dyluftimi të shkurtër shkoi pas të bijve!
Që të gjithë e shikonin të habitur këtë djalosh trim. Imam Aliu e thirri atë, i hoqi mbulesën nga fytyra dhe e puthi në ballë! Që të gjithë të habitur panë se ai ishte Abazi.
Pasi ndërroi jetë i ati, Abaz Aliu, përjetoi edhe vitet e hidhura të imamatit të të vëllait të tij, Hasanit.
Vite në të cilat hiletë dhe dredhitë, dhuna dhe intrigat e Muavijes kishin arritur kulmin dhe shumë nga shokët trima të Imam Aliut dhe Imam Hasanit kishin rënë dëshmorë.
Ishte periudha kur nëpër xhamitë që kontrolloheshin nga Muavija, shahej Imam Aliu, kur Imam Hasani u helmua dhe më pas ra dëshmor.
Abaz Aliu ishte në moshën njëzet e katër vjeçare. Vdekja e Imam Hasanit edhe njëherë e mbyti në vaj fisin e Beni Hashimit, midis të cilëve edhe Abaz Aliu.
Ky, u martua disa vjet pas vdekjes të së atit, me një vajzë të quajtur Lubabe, vajzën e Abdullah Ibn Abasit.
Abdullahu ishte transmetues hadithesh dhe një prej nxënësve më të dalluar të Imam Aliut. Kështu, nusja Lubabe ishte rritur në një ambient mistik dhe fetar.
Nga kjo martesë Abaz Aliu pati dy fëmijë, Ubejdullahun dhe Fazlin. Pas lindjes së Fazlit, Abaz Aliu u quajt Ebu-Fazl!
Por disa të tjerë mendojnë që arsyeja që Abaz Aliu u quajt kështu, ishte për hir të mirësisë së tij të pafundme.
Gjatë gjithë jetës së tij Abaz Aliu, i kishte qëndruar pranë të vëllait, Imam Hysenit. Rininë e tij ai e kaloi duke i shërbyer atij. Në mesin e të rinjve të fisit Beni Hashim, ai spikaste më shumë se kushdo tjetër dhe gëzonte respekt në mënyrë të veçantë.
Që të gjithë të rinjtë që ishin rreth tridhjetë vetë, e rrethonin Abaz Aliun si flutura që rrotullohet rreth qiriut dhe e shtrëngonin atë me dashuri. Që të gjithë ata ishin të gatshëm që të binin dëshmorë në krah të tyre.
Në fushën përvëluese të Qerbelasë, kur Abaz Aliu vuri re buzët e thara dhe sytë e përlotur të fëmijëve të Imam Hysenit rrëmbeu kacekun dhe u nis për të dhënë provimin më të madh të jetës së tij.
Ai u nis për të mbushur ujë dhe me trimëri çau radhët e armikut, mbërriti në breg të lumit Eufrat, e mbushi kacekun e lëkurës plot me ujë, dhe buzëthatë e hodhi vështrimin në ujin e kthjellët të Eufratit, por nuk guxoi të pijë as një gëllënkë ujë!
Sepse Hysejni dhe të bijtë ishin të etur dhe nuk ishte e meritueshme që ai të shuante etjen para tyre!
Abaz Aliu ra dëshmor në moshën tridhjetë e pesë vjeçare. Imam Sexhadi, thotë kështu për xhaxhain e tij, Abaz Aliun: “Zoti e mëshiroftë xhaxhain tim Abazin, i cili u vetëflijua në rrugën e të vëllait, duke dhënë edhe shpirtin.
Ai tregoi vetëmohim të madh saqë iu prenë të dyja duart. Zoti si shpërblim atij, ashtu sikurse bëri edhe me Xhafer in ebu Talibin, si kompenzim ndaj të dy duarve të prara, iu dhuroi dy krahë për të fluturuar në xhehnet së bashku me engjëjt. Abaz Aliut, Zoti i dha një pozitë dhe rang të lartë, saqë në ditën e kiametit që të gjithë martirët do ta kenë zili atë”.
Teqeja e Kulmakut është ndërtuar për herë të parë rreth viteve 1908, nga besimtarë vendas.
Ishte një dervishije me dy dhoma me mur guri poshtë Çukës së Tomorit ose Qafa e rrugës për Abaz Ali.
Në pranverën e vitit 1914, andartët grekë bënë reprezalje në drejtim të objekteve të kultit bektashianë, duke djegur e shkatërruar dhjetëra teqe në Jug.
Këtyre reprezaljeve nuk u shpëtoi dot as dervishija, poshtë Çukës Abaz Ali, e cila u shkatërrua nga themelet.
E ringriti dhe e themeloi teqenë e re më poshtë dervishijes (1908) në Kulmak, dervish Iliazi në vitin 1916. Ndërtimi i saj i plotë me dy kate i ngjante një kështjelle.
Teqeja u ndërtua në shërbim të tyrbes së Abaz Aliut, flamurtarit të Qerbelasë.
Sot kjo teqe është dykatëshe, me mjedise të mëdha, dhe në datat 20 – 25 gusht të çdo viti pret mijëra besimtarë bektashianë nga Shqipëria, diaspora, Greqia, Italia, Kosova, Maqedonia e deri nga SHBA.
Këto vende vizitohen nga besimtarët e dashamirësit gjatë gjithë vitit, por sidomos në ditët 20-25 gusht.
Emri i Abaz Aliut është më i respektuari ndër besimtarët e jobesimtarët e trevës së Skraparit dhe në Shqipëri e më gjerë, qysh herët e deri në ditët e sotme.
Abaz Aliu ishte në fluturimin e tij mitik drejt malit të Tomorit ku vajti dhe qëndroi për jetë të jetëve.
Abaz Aliu, si luftëtar që ra për lirinë, erdhi dhe gjeti prehje tek mali ynë i shenjtë Tomor.
Tyrbja e Abaz Aliut ndodhet larg nga teqeja e Kulmakut, 2 orë në këmbë ose 40 minuta me makinë, në lartësinë 2417 m mbi nivelin e detit, në Çukën e Tomorit.
Nga burimet historike jepen të dhëna si një vend besimi nga lashtësia. Sipas Baba Ali Tomorit dhe Osman Myderrizit, Eqrem bej Vloras në shek. XV. Mustafa Tusiu dhe Haxhi Baba Horasani ngritën varrin kenotaf të Abaz Aliut, në Çukën e Tomorit.
Nga ajo periudhë e deri më sot, pranë varrit të Abaz Aliut, 20-25 gusht të çdo viti organizohet pelegrinazhi i besimtarëve bektashinj.
Pelegrinazhit i dhanë përmasa gjithnjë e më të mëdha dervish Iliazi dhe baba Ali Turabiu. Sot ky pelegrinazh ka karakter ndërkombëtar.
Në të marrin pjesë besimtarë bektashinj, myslimanë, të krishterë, nga gjithë Shqipëria, nga trojet etnike shqiptare, nga diaspora shqiptare dhe nga e gjithë bota, madje pjesëmarrja vjen duke u shtuar vit pas viti, dhe numri arrin në shifrën rekord për pesë ditë, nga 20 deri më 25 gusht për çdo vit, në 250.000 vetë.
Besimtarët bektashi të Shqipërisë nderojnë me një pelegrinazh pesëditor në malin e Tomorrit imamin Abaz Aliu, një nga themeluesit e fesë së tyre.
Gjatë kësaj jave mijëra besimtarë janë ngjitur si çdo vit në malin e njohur të Skraparit për të ndjekur ritualet e shenjta dhe për të vizituar objektet e rralla të kultit; tyrbe dhe teqe në majat më të larta shkëmbore të Shqipërisë.
Mijëra besimtarë bektashi shqiptarë kanë nisur prej 3 ditësh pelegrinazhin e tyre të përvitshëm në malin e Tomorrit, duke vizituar tyrben e Kulmakut dhe duke bërë rituale të shenjta në nderim të Abaz Aliut. Besimtarët kanë ngritur tenda të shumta në pllajat e malit mbi 2 mijë e 400 metra mbi nivelin e detit dhe rreth 200 km rrugë në juglindje të kryeqytetit shqiptar.
Për pesë ditë rresht, deri të shtunën, besimtarët po vizitojnë vendet e shenjta, po ndjekin ritualet e festës së Abaz Aliut dhe po dëgjojnë fjalimet e klerikëve të tyre mbi historinë e shenjtërimit të baba Tomorrit dhe veprat e shenjtorëve bektashi në të mirë të njerëzve.
Ritet shumëshekullore të besimit bektashi për festën e Abaz Aliut përfshijnë ndezjen e qirinjve në vendet e shenjta, dhurimin e të hollave pranë objekteve të kultit, flijimin e një deleje apo qingji dhe ndarjen e ushqimit midis besimtarëve.
Këto festime po kryhen sipas traditave, që u rikthyen pas disa dekadave të ndalimit të fesë nga diktatura komuniste.
Udhëtimi i besimtarëve në këtë pelegrinazh ka nisur qysh të hënën dhe mbyllet të shtunën. Njerëzit besojnë se mbarësia e familjeve të tyre shtohet me këto vizita të vazhdueshme në malin e shenjtë të Tomorrit, dhe duke marrë prej tij si suvenir copa gurësh, dheu dhe shenja të kurbanëve për t’i ruajtur në shtëpi.
Ashtu si ndodh edhe me festat e besimeve të tjera, edhe në pelegrinazhin e përvitshëm të baba Tomorrit, harmonia fetare vlen për t’u shënuar. Besimtarë të feve të tjera i urojnë bektashinjve festën e Abaz Aliut dhe madje jo pak prej tyre marrin pjesë në pelegrinazh bashkë me ta. Bashkëjetesa fetare është një tipar shumëshekullor i shoqërisë shqiptare. Përveç ndalimit të fesë nga regjimi komunist, vrasjes dhe burgosjes së klerikëve dhe shkatërrimit të qindra kishave, xhamive e teqeve, Shqipëria nuk ka shënuar në historinë e saj asnjë konflikt ndërfetar mes njerëzve, dhe qeveritë janë kujdesur për liritë fetare dhe për të mbrojtur këto vlera tradicionale të popullit shqiptar.
Engjëll! që m’u qasë pranë
Nga i madhi Zot,
Pse më rrëfen Qerbelanë?
A do të derth lot?
Moj fush’e Qerbelasë!
Që më rri ndër sy,
Plot me gjak t’Ali-Abasë,
Vallë ç’ësht’ ay?
Ç’ësht’ ay që shkon kaluar,
Ikën si veriu,
Me dy-tri foshnja nër duar?
Ësht’ Abas-Aliu!
Shpije foshnjatë në lumë,
Se s’durojnë dot,
I ka marrë etja shumë,
E qajnë me lot!
Ujët ua kanë prerë
Janë në shtrëngim,
Si të varfër e të mjerë.
Në zi, në hidhërim.
Më ç’do an’ i ka rrethuar
Kombi faqezi,
Komb’i lik i xnallëkuar,
Posi mizëri!
Nëpër mest të ushtrisë
Të armikut shkon,
Si ëngjëll i Perëndisë,
Nd’erë fluturoni
Shigjetat si breshërimë
I vinë ngado,
Ay po si vetëtimë
Ikën nëpër ’to.
Shërbëtor’e njerëzisë
Shigjeta s’e çpon
Edhe nder’e trimërisë
Zoti e mburon.
Ç’ikën ay kal’i shkretë,
Mi dhë nuk shkel
Nga potkonjtë q’ikën shpejtë
Zjar e flak’i del!
moj kafshëz e uruar,
Mos shkel për mi dhë.
Se’shtë gjaku i bekuar,
Ikë nëpër rë!
Frat, o more lum’i shkreti
Mos këndo pa qaj,
Derth lot e rënko për jetë,
Mos qesh paskëtaj;
Se Hysejn’e Fatimesë
Me faret të ti,
E vranë komb’i pabesë,
Kombi faqezi.
Abas Aliu zu’ Tomorë,
Erdhi afër nesh,
Shqipërija s’mbet e gjorë,
Se Zoti e desh.
Hysejni desh njerëzinë,
Dhe për të u vra,
Për të shpëtuar njerinë
Ra nde Qerbela.
Hysejni ’shtë dashurija
Që fatbardhëson,
Buron soje miqësija,
Që na lartëson.
Jeziti ’shtë egërsirë,
Që sjell ligësi,
Dhe s’del soje pun’e mirë
Po dëm edhe zi.
Kushdo që bën mirësinë
E ka njerëzi
Ka besuar Alinë,
Dhe udhën e ti.
Gënjeshtra ’shtë Mavijeja,
Që prish edhe sot,
E drejta ’shtë Fatimja,
Dhe i madhi Zot.
E liga është Mervani
Që nxin e shkretën,
Djallëzija ’shtë Syfjani,
Që dhe sot dërmon.
Imamëtë dymbëdhjetë
Nga der’e Aliut,
Hoqn’e vuanë ndë jetë
Por nder të njeriut.
Nga Sali Berisha – 20/08/2023
Të dashur miq, Greqia është vendi i deklaratës të Samitit të Selanikut, dokumentit ligjor themelor të zotimit zyrtar të Bashkimit Europian për ofrimin dhe sigurinë e perspektivës europiane, vendeve të rajonit tonë nga BE.
Në këtë kuadër kryeministri i Greqisë, Qirjako Micotaqis (Kyriakos Mitsotakis), organizon takim të nivelit më të lartë me liderët e vendeve të rajonit në të cilin marrin pjesë presidentja e Komisionit Europian, Ursula von der Leyen, presidenti i Këshillit Europian Charles Michel, dhe personalitet e tjera kryesore të BE.
Kryeministri i Greqisë nuk ftoi me të drejtë Edi Ramën për shkak të shkeljes nga ai i të drejtave kushtetuese, të drejtave që garanton Konventa Europiane të Drejtave të Njeriut dhe kodi zgjedhor, e ligjet të tjera të vendit të qytetarëve shqiptar në farsën elektorale më 14 maj në terësi dhe rastin Beleri në veçanti.
Por ai ftesën për Shqipërinë ia ka dërguar në përputhje edhe me protokollin europian të këtyre samiteve Presidentit të Republikës.
Mirëpo në një akt të pamenduar në vlerësimin tim, Presidenti i Republikës de facto ka refuzuar ftesën duke menduar se me refuzimin e tij do t’i imponojë kryeministrit Micotaqis të ftojë Edi Ramën.
Me këtë akt z.Begaj midis interesave europiane të shqiptarëve dhe interesave mafioze personale antieuropiane të Edi Ramës, zgjodhi Edi Ramën. Ai mori përsipër të bojkotojë samitin dhe refuzoi ftesën.
Reagimi i presidentit është i pamenduar dhe nuk përfaqeson mendimin dhe interesat europiane tënqytetarëve dhe forcave politike të vendit as dhe detyrimet për një fqinjësi të mirë, por strikt mendimin e Edi Ramës dhe interesat mafioze të këtij të fundit.
Presidenti i Republikës në vend të nderhyrjes për zgjidhjen e problemit Beleri, të stisur nga Edi Rama nga alfa tek omega dhe në shkelje të ligjeve të vendit, zbaton urdhërat e Ramës.
Beleri u arrestua me një kurth të llojit të Sigurimit të Shtetit të kurdisur, me porosi të Ramës nga Ardi Veliu pa asnjë provë, por vetëm me urdhër politik.
Ai qëndron në burg me urdhër politik dhe në kundërshtim të hapur me ligjin shqiptar mbasi nuk paraqet asnjë rrezikshmëri, pra nuk plotëson asnjë kusht ligjor për mbajtjen e tij në parburgim.
Presidenti e din mirë se Beleri, kandidat i opozitës, fitues i zgjedhjeve në Bashkinë e Himarës, mbahet në burg në kundërshtim flagrant me kushtetutën e vendit, Konventën Europiane të të Drejtave të Njeriut dhe ligjet e vendit në bazë të të cilave atij i takon mandati që ia kanë dhënë qytetarët dhe që Edi Rama kërkon t’ia marrë me çdo kusht.
Në ligjet e vendit nuk ka asnjë nen që e pengon Fredi Belerin të bëjë betimin si kryetar i zgjedhur i Bashkisë Himare me votën e qytetarëve dhe për këtë ekziston edhe precedenti i disa viteve më parë.
Pretendimi i Edi Ramës se në rastin e Belerit ai po respekton vendimet e gjykatave të tre shkallëve të sadushit dhe sadushes është thjesht një gjethe fiku dhe diskreditim i sistemit gjyqësor të kontrolluar prej tij. Gjykatat nuk mund të shkruajnë ligjet e vendit, por duhet t’i zbatojne ato me paanësi.
Qeveria ka marrë sot një vendim për direktivat për një hetim për rishikimin e ligjit. Shtrirja që i jep kushtetuta për të peshuar sigurinë e Suedisë në gjyqet e tubimeve publike duhet të analizohet, por vetë kushtetuta nuk duhet të ndryshohet. Një grup referimi parlamentar me përfaqësues të të gjitha partive parlamentare duhet të lidhet me hetimin, shkruajnë liderët e partisë Ulf Kristersson (M), Ebba Busch (KD) dhe Johan Pehrson (L) në faqen e debatit të DN.
Suedia përballet me disa kërcënime për sigurinë e brendshme të vendit. Krimi i organizuar i rëndë është një kërcënim sistemik. Shtetet autoritare veprojnë gjithnjë e më fyese për të avancuar interesat e tyre kombëtare. Dhe kërcënimi i sulmeve nga terroristët dhe ekstremistët e dhunshëm është përshkallëzuar.
Dje, kreu i Policisë së Sigurisë vendosi të ngrejë nivelin e kërcënimit terrorist nga një kërcënim i ngritur në një kërcënim të lartë – nga tre në katër në një shkallë pesë-pikëshe. Kjo për shkak të përkeqësimit të situatës në lidhje me kërcënimin e sulmeve dhe vlerësimit se kërcënimi do të vazhdojë për një periudhë më të gjatë kohore.
Tashmë në mars të këtij viti, Qendra Kombëtare për Vlerësimin e Kërcënimeve nga Terrori vlerësoi se Suedia kishte kaluar nga një objektiv legjitim në një objektiv prioritar për islamizmin e dhunshëm. Sfondi ishte kryesisht djegia e Kuranit dhe keqinformimi për shërbimet sociale suedeze.
Gjatë këtij viti ka pasur edhe arrestime. Në fillim të prillit, pesë persona u arrestuan në Suedi të dyshuar për përfshirje në krime terroriste. Në maj, dy persona u arrestuan në Gjermani me dyshimin se kishin planifikuar një sulm terrorist me objektiva të mundshëm në Suedi.
Ambasadat suedeze jashtë vendit janë nënshtruar kërcënimeve dhe sulmeve të dhunshme. Aktorët me lidhje me Rusinë kanë nxitur narrativa armiqësore për Suedinë me operacione informacioni dhe ndikimi.
Ka çdo arsye për ta marrë shumë seriozisht situatën e përkeqësuar të sigurisë. Dhe duhet të përballet si me masa që kanë efekt të menjëhershëm, ashtu edhe me vendime që forcojnë aftësinë tonë afatgjatë për t’u përballur me kërcënime të ndryshme për sigurinë e vendit.
Në fillim të këtij viti, pjesëmarrja në organizatat terroriste u kriminalizua dhe aktualisht po zhvillohet një strategji e re kombëtare kundër terrorizmit dhe ekstremizmit të dhunshëm. Në fillim të majit, qeveria rifuqi kontrollet e kufirit të brendshëm dhe më 1 gusht hyri në fuqi legjislacioni i ri duke i dhënë policisë kompetenca të shtuara në zonat kufitare. Së fundmi, qeveria ka ngarkuar policinë që të intensifikojë këto kontrolle kufitare. Gjatë verës, qeveria ngarkoi edhe Policinë e Sigurisë që të intensifikojë bashkëpunimin mes 15 autoriteteve për parandalimin dhe parandalimin e terrorizmit.
Në vazhdën e djegies së Kuranit, në debat janë theksuar propozime të ndryshme.
Disa duan të rifusin një krim të lirisë fetare, ose të ndryshojnë ligjin për nxitjen kundër grupeve etnike, me qëllim që në praktikë të ndalojnë shkeljet e shkrimeve fetare.
Por ne besojmë se kjo do të ishte rruga e gabuar.
Do të thotë se disa thënie janë të ndaluara për shkak të përmbajtjes së tyre, pavarësisht se ku janë bërë. Ne po flasim atëherë për shkelje shumë të gjera të lirisë së shprehjes.
Qeveria dëshiron të mbrojë lirinë suedeze të shprehjes, që do të thotë se ju mund të shprehni mendime që të tjerët i perceptojnë si provokuese dhe lënduese – gjithashtu për fenë. Suedia është dhe do të vazhdojë të jetë një vend me liri fetare, por edhe me të drejtën për të kritikuar fenë – edhe në një mënyrë që një besimtar mund ta perceptojë si fyese.
Kjo nuk do të thotë se mund të thuhet gjithçka – rregulla për fyerje, nxitje kundër grupeve etnike dhe kufij më të caktuar. Dhe sigurisht kjo nuk do të thotë se shteti në vetvete qëndron pas asaj që thuhet në mbrojtje të kësaj lirie.
Përveç kësaj, ndryshimet në rregullat për nxitjen kundër grupeve etnike kërkojnë ndryshime në kushtetutë. Por qeveria nuk ka ndërmend të ndjekë ndonjë përkeqësim të mbrojtjes kushtetuese të lirisë së shprehjes dhe demonstrimit.
Sipas kushtetutës, lejohet kufizimi i lirisë së shprehjes dhe demonstrimit me ligj në lidhje me sigurinë e Suedisë, por ligji për rendin publik nuk e përdor të gjithë këtë hapësirë sot.
Sot, policia mund të refuzojë lejen për një tubim publik nëse ka rrezik për rendin ose sigurinë në vendin në fjalë.
Megjithatë, siç është vërtetuar në disa raste ligjore aktuale, policia mund të mos peshojë sigurinë e Suedisë, për shembull një rrezik të përgjithshëm të sulmeve terroriste, në vlerësim.
Në rast lufte dhe rreziku lufte, qeveria, me mbështetjen e ligjit, mund të ndërhyjë dhe të kufizojë se ku mund të mbahet një mbledhje publike. Këtu, pra, ekziston një hendek midis rrezikut të luftës dhe prishjes së rendit në një vend të caktuar. Është një cenueshmëri sigurie.
Sigurisht, kjo duhet të konsiderohet me kujdes. Ne duam që hetuesi, ndër të tjera, të analizojë hapësirën e dhënë nga kushtetuta për të marrë parasysh sigurinë e Suedisë kur shqyrton tubimet publike. Natyrisht, pakënaqësia e përgjithshme ndërkombëtare ose imazhet e paqarta të kërcënimit nuk duhet të mjaftojnë – duhet të jetë për kërcënime serioze dhe të kualifikuara.
Bëhet fjalë për kushtet e refuzimit të lejes, vendosjen e kushteve për tubim, p.sh. mundësinë e caktimit të një vendi tjetër dhe për mundësitë për shpërndarjen e një tubimi.
Disa vende demokratike kanë rregulla të përgjithshme që ndalojnë përdhosjen e shkrimeve fetare. Në vend të kësaj, shumë prej tyre kanë legjislacion i cili, në shkallë të ndryshme, pranon se siguria e vendit mund të peshohet në raste konkrete. Suedia nuk e ka, pak me sy, as njërën dhe as tjetrën.
Detyra e hetuesit përfshin analizimin e legjislacionit në vende të tjera të cilat, si Suedia, kanë mbrojtje shumë të fortë për lirinë e shprehjes, por që në të njëjtën kohë lejojnë që siguria e vendit të peshohet në raste konkrete. Kjo vlen, për shembull, për Norvegjinë, Holandën dhe Francën.
Hetuesi duhet gjithashtu të paraqesë propozime se si rregullave të reja mund t'u jepet vlefshmëria e kufizuar në kohë dhe si mund të vlerësohen ato.
Nuk është pjesë e misionit të propozojë ndonjë amendament kushtetues. Por meqenëse pyetjet kanë të bëjnë me lirinë e shprehjes dhe demonstrimit, një grup referimi parlamentar, me përfaqësues të të gjitha partive të Riksdag, do t'i bashkëngjitet hetimit. Në këtë mënyrë mund të arrijmë një proces transparent dhe të besueshëm ndërmjet partive politike rreth këtyre çështjeve komplekse.
Qeveria ka përgjegjësinë për të identifikuar dhe luftuar dobësitë dhe për të siguruar që autoritetet tona të kenë mjetet që u nevojiten për t'u marrë me kërcënimet terroriste.
Me caktimin e këtij hetimi, ne mund të prodhojmë një bazë vendimmarrëse të plotë me qëllim forcimin e sigurisë së qytetarëve të vendit, dhe në të njëjtën kohë të mbrojmë plotësisht demokracinë suedeze dhe vlerat suedeze.
Regeringen har i dag fattat beslut om direktiven till en utredning som ska se över ordningslagen. Det utrymme som grundlagen ger att väga in Sveriges säkerhet vid prövningar av allmänna sammankomster ska analyseras, men grundlagen i sig ska inte ändras.
En parlamentarisk referensgrupp med representanter för alla riksdagspartier ska knytas till utredningen, skriver partiledarna Ulf Kristersson (M), Ebba Busch (KD) och Johan Pehrson (L) på DN:s debattsida.
Sverige möter flera hot mot landets inre säkerhet. Den grova organiserade brottsligheten är systemhotande. Auktoritära stater agerar alltmer offensivt för att främja sina nationella intressen. Och attentatshotet från terrorister och våldsbejakande extremister har eskalerat.
I går beslutade Säkerhetspolisens chef att höja terrorhotnivån från ett förhöjt till ett högt hot – från en trea till en fyra på en femgradig skala. Detta på grund av det försämrade läget avseende attentatshot och bedömningen att hotet kommer att bestå under en längre tid.
Redan i mars i år bedömde Nationellt centrum för terrorhotbedömning att Sverige gått från ett legitimt till ett prioriterat mål för våldsbejakande islamism. Bakgrunden var främst koranbränningar och desinformation om svensk socialtjänst.
Det har också skett gripanden under året. I början av april greps fem personer i Sverige misstänkta för stämpling till terroristbrott. I maj greps två personer i Tyskland misstänkta för att ha planerat ett terrorattentat med potentiella mål i Sverige.
Svenska beskickningar i utlandet har utsatts för hot och våldsamma attacker. Aktörer med kopplingar till Ryssland har med informations- och påverkansoperationer underblåst fientliga narrativ om Sverige.
Det finns all anledning att ta det försämrade säkerhetsläget på stort allvar. Och det måste mötas både med åtgärder som har omedelbar effekt, och med beslut som stärker vår långsiktiga förmåga att hantera olika hot mot landets säkerhet.
Tidigare i år kriminaliserades deltagande i terroristorganisationer, och för närvarande tas en ny nationell strategi mot terrorism och våldsbejakande extremism fram. I början på maj återinförde regeringen kontroll vid inre gräns, och den 1 augusti trädde ny lagstiftning i kraft som ger polisen utökade befogenheter i gränsnära områden.
Nyligen gav regeringen i uppdrag till polisen att intensifiera dessa gränskontroller. Under sommaren har regeringen även gett Säkerhetspolisen i uppdrag att intensifiera samverkan mellan 15 myndigheter för att förebygga och förhindra terrorism.
Regeringen överväger löpande behovet av ytterligare åtgärder, och analyserar även rättsläget för att se om det är motiverat att ändra lagstiftningen.
I kölvattnet av koranbränningarna har olika förslag lyfts fram i debatten. En del vill återinföra ett trosfridsbrott, eller ändra i lagen om hets mot folkgrupp, för att i praktiken förbjuda kränkningar av religiösa skrifter.
Men vi anser att det vore fel väg att gå. Det skulle innebära att vissa yttranden förbjuds på grund av deras innehåll, oavsett var de framförs. Vi talar då om mycket långtgående intrång i yttrandefriheten.
Regeringen vill värna den svenska yttrandefriheten, som innebär att man får uttrycka åsikter som andra uppfattar som provokativa och sårande – också om religion. Sverige är och kommer fortsatt att vara ett land med frihet till religion, men också med rätten att kritisera religion – även på ett sätt som en troende kan uppfatta som stötande. Det innebär inte att allt får sägas – regler om förolämpning, hets mot folkgrupp med mera sätter gränser. Och givetvis betyder inte det att staten i sig står bakom det som sägs i skydd av denna frihet.
Dessutom förutsätter ändringar av reglerna om hets mot folkgrupp ändringar av grundlagen. Men regeringen avser inte att driva några försämringar av grundlagens skydd för yttrande- och demonstrationsfriheten.
Enligt grundlagen är det tillåtet att i lag inskränka yttrande- och demonstrationsfriheten med hänsyn till Sveriges säkerhet, men ordningslagen använder inte hela det utrymmet i dag.
Polisen får i dag neka tillstånd till en allmän sammankomst om det finns fara för ordningen eller säkerheten på den aktuella platsen. Däremot får inte polisen, som har konstaterats i några aktuella rättsfall, väga in Sveriges säkerhet, till exempel en generell risk för terrorattentat, i bedömningen. Vid krig och krigsfara kan regeringen med stöd av lagen gripa in och begränsa var en allmän sammankomst får hållas. Här finns alltså ett glapp mellan krigsfara och ordningsstörningar på en specifik plats. Det är en säkerhetsmässig sårbarhet.
Mot den bakgrunden har regeringen i dag fattat beslut om direktiven till en utredning som ska se över ordningslagen. Det handlar om att förstärka Sveriges författningsberedskap mot olika typer av allvarliga hot mot svenskar och svenska intressen. Det vill säga, att vi nu säkerställer att det finns ett beslutsunderlag för att i framtiden kunna agera om situationen kräver det.
Detta måste förstås övervägas noggrant. Vi vill att utredaren bland annat ska analysera det utrymme som grundlagen ger att väga in Sveriges säkerhet vid prövningar av allmänna sammankomster. Givetvis ska det inte räcka med allmänt internationellt missnöje eller vaga hotbilder – det måste handla om allvarliga och kvalificerade hot.
Det handlar om förutsättningarna för att neka tillstånd, att sätta upp villkor för sammankomsten, till exempel möjligheten att anvisa en annan plats, och om möjligheterna för att lösa upp en sammankomst.
Ett fåtal demokratiska länder har generella regler som förbjuder skändning av religiösa skrifter. Många har i stället en lagstiftning som i olika grad medger att landets säkerhet kan vägas in i konkreta fall. Sverige har, lite tillspetsat, varken det ena eller det andra.
I utredarens uppdrag ingår att analysera lagstiftning i andra länder som liksom Sverige har ett mycket starkt skydd för yttrandefriheten, men som samtidigt tillåter att landets säkerhet vägs in i konkreta fall. Det gäller till exempel Norge, Nederländerna och Frankrike.
Utredaren ska också lämna förslag om hur nya regler skulle kunna få tidsbegränsad giltighet, och hur de kan utvärderas.
Det ingår inte i uppdraget att föreslå några grundlagsändringar. Men eftersom frågorna rör yttrande- och demonstrationsfriheten kommer en parlamentarisk referensgrupp, med representanter för alla riksdagspartier, att knytas till utredningen. På det sättet kan vi få till stånd en transparent och förtroendefull process mellan de politiska partierna kring dessa komplexa frågor.
Sverige har ett mycket allvarligt säkerhetsläge. Statsaktörer, terrorgrupper och enskilda individer med olika egna agendor agerar på ett sätt som är farligt för vårt land.
Regeringen har ett ansvar att identifiera och motverka sårbarheter och se till att våra myndigheter har de verktyg de behöver för att hantera terrorhot. Genom att tillsätta den här utredningen kan vi få fram ett grundligt beslutsunderlag i syfte att stärka säkerheten för landets medborgare, och samtidigt fullt ut stå upp för svensk demokrati och svenska värderingar.
Lidhur me këtë gjetje të studiuesit, kureshtja e mediave italiane ka qenë i lartë, ku shkruajnë“ Megjithatë, misteri se si dhe pse u ndërtua ky vendbanim 8000-vjeçar i shtëpive me këmbë vazhdon ende.
Adrian Anastasi, një arkeolog shqiptar, tregon se ndërtimi i një fshati mbi shtylla druri ishte një detyrë komplekse, arsyeja e së cilës ende nuk dihet.
Një teori sugjeron se zgjedhja mund të ketë ardhur nga nevoja për mbrojtje”.
Arkeologët besojnë se një pjesë e bregdetit shqiptar të liqenit ishte shtëpia e një vendbanimi shtëpish të shtruara rreth 8,000 vjet më parë, duke e bërë atë fshatin më të vjetër buzë liqenit në Evropë të zbuluar deri më tani.Datimi me radiokarbon i vendit e vendos atë midis viteve 6000 dhe 5800 para Krishtit
Fshatrat e tjerë më të vjetër të liqenit u zbuluan në Alpet italiane dhe datojnë rreth vitit 5000 para Krishtit, tha eksperti i banesave liqenore neolitike evropiane.
Hafner dhe ekipi i tij i arkeologëve zviceranë dhe shqiptarë kanë kaluar katër vitet e fundit duke gërmuar në Lin, në anën shqiptare të liqenit të Ohrit, i cili përfshin kufirin malor midis Maqedonisë së Veriut dhe Shqipërisë.
Vendbanimi besohet të ketë strehuar nga 200 deri në 500 njerëz, me shtëpi të ndërtuara në shtylla mbi sipërfaqen e liqenit ose në zona të përmbytura rregullisht nga ujërat në rritje.
Dhe ngadalë po zbulon disa sekrete befasuese.
“Për të mbrojtur veten në këtë mënyrë, ata duhej të prisnin një pyll”, tha Hafner.
Por pse do t’u duhej fshatrave të ndërtonin fortifikime kaq të gjera për t’u mbrojtur?
Arkeologët janë ende në kërkim të një përgjigjeje për këtë pyetje të pakapshme. Studiuesit vlerësojnë se rreth 100,000 thumba u futën në shtratin e liqenit jashtë Linit dhe Hafner e quan gjetjen “një thesar të vërtetë për kërkime”.
Liqeni i Ohrit është një nga liqenet më të vjetër në botë dhe ka ekzistuar për më shumë se një milion vjet.
Të ndihmuar nga zhytës profesionistë, arkeologët po eksplorojnë shtratin e liqenit, shpesh duke zbuluar fragmente fosile druri dhe copa të çmuara lisi.
Analiza e unazës së pemëve ndihmon ekipin të rindërtojë jetën e përditshme të banorëve të zonës, duke ofruar “vështrime të vlefshme për kushtet klimatike dhe mjedisore” të periudhës, tha arkeologu shqiptar Adrian Anastasi
Nga Prof. PETER PRIFTI
Faksimile e kopertinës së librit të Antonio Bellusci-it “Ricerche e studi tra gli arberori dell’ Ellade – Da radici arbëreshe in Italia a matrici arberore in Grecia (Kërkime dhe studime ndër arbërorët e Greqisë – prej rrënjës arbëreshe në Itali në mëmëzën arbërore në Greqi)
Në ditët tona vëmendja e botës shqiptare është përqendruar me të drejtë në çështjen e madhe të Kosovës. Ajo përbën sot fushën më të madhe të luftës për liri nga një zgjedhë e rëndë, për pavarësi dhe për bashkimin eventual të të gjithë trojeve shqiptare. Shkurt, është çështja kyç që i jep formë dhe frymë çastit historik para të cilit gjendet sot bota shqiptare.
Megjithatë, shqiptarët një sy dhe një vesh e kanë patur gjithmonë në drejtim të shqiptarëve të Greqisë. Në një mënyrë ose tjetër, janë interesuar për fatin e vëllezërve dhe motrave çame, si edhe për gjendjen e shqiptarëve të vjetër, që u vendosën gati kudo në Greqi që në kohët e lashta të mesjetës.
Një nga këta shqiptarë është prifti i njohur arbëresh, Andon Bellushi (Papa Antonio Bellusci). Të parët e tij, ashtu si të parët e shumicës së arbëreshëve, emigruan nga Greqia që në kohën e Skënderbeut, në vitin 1434. U larguan që të mos binin në duart e shkelësve turq. U larguan me lot në sy që të ruanin mënyrën e jetës së tyre, gjuhën shqipe dhe çdo gjë të shtrenjtë, të trashëguar brez pas brezi nga gjyshët dhe stërgjyshët e tyre.
MALLI PËR MORENË
I nxitur nga një mall i papërshkrueshëm për vendin e prejardhjes, për Morenë e bukur, papa Bellushi udhëtoi në Greqi për të parën herë në vitin 1965. Ai udhëtoi atje jo vetëm si një “pilgrim” i përmalluar, por edhe si njeri i shkencës, si etnograf i pasionuar për të mbledhur folklorin e “arbërorëve”, sikundër quhen zakonisht shqiptarët e Greqisë. (Një tjetër emër për ta është “arvanitë”). Pas vizitës së parë, ai u kthye herë pas here në Greqi, për të vazhduar dhe rafinuar punën e nisur.
Ky libër: “Kërkime dhe studime ndër arbërorët e Helladhës”, është fryti i asaj pune të madhe. Në këtë vëllim Bellushi vë në dukje lidhjen e ngushtë që ekziston midis arbëreshëve dhe arbërorëve. Në një takim me arbërorët në Tebë më 1990, ai tha: “Ne flasim ashtu si flisni ju këtu… Kemi gjuhën tuaj, zemrën tuaj. Kemi ritin (fenë) tuaj. Kemi emrin tuaj.” (f.173) Kënga e Moresë, ka thënë Bellushi, “mbajti të gjallë në zemrat tona nostalgjinë për Morenë”. Këtë ndjenjë e ka shprehur bukur edhe peshkopi arbëresh Ercole Lupinacci me fjalët: “E kemi pasur gjithmonë këtë dëshirë të fortë, të njihemi me Dheun e gjyshëve, që i kujtojmë me mall në këngët tona popullore.” (f.101) Lidhja me shqiptarët e Greqisë duket në emrat e vendeve (toponimet) dhe fshatrave të arbëreshëve, në emrat e tyre personale, në shërbesat fetare, dhe, mbi të gjitha, në mënyrën e të folurit, në gjuhën e tyre të përditshme. Nga bisedat që pati autori me arbërorët, bëhet e qartë se shqiptarët e Greqisë dhe ata të Italisë nuk kanë aspak vështirësi për t’u marrë vesh, për të komunikuar me njëri-tjetrin, sepse të dyja palët flasin të njëjtin dialekt – një toskërishte të vjetër. (Është një dialekt ky që tingëllon disi arkaik në veshin e folësit të shqipes moderne). Të bëjnë përshtypje takimet dhe bisedat shumë të ngrohta që pati Bellushi me arbërorët. Ai u prit me plot përzemërsi dhe u nderua si vëlla sepse – siç u shpreh historiani arbëror, Aristidhis Kolljas – ai dhe arbërorët hodhën “urën midis Greqisë dhe Italisë që të gjejë vëllai vëllanë”. (f.92)
ARRITJET E PUNËS ME ARBËRORËT NË GREQI
Duke filluar nga viti 1965, autori i kësaj vepre “fotografoi” gjuhën dhe zakonet e arbërorëve me kujdesin dhe ndërgjegjen e shkencëtarit, duke i inçizuar me trak. Gjatë afro 30 vjetëve ai mblodhi një thesar të dhënash mbi historinë dhe folklorin e arbërorëve: përralla, legjenda, fjalë të urta, mallkime, këngë dhe bisedime – trashëgim kulturor ky i ruajtur shekuj me radhë. Regjistrimet e bisedave dhe këngëve përbëjnë material të pastër etnografik, sepse Bellushi i la njerëzit të flisnin dhe të këndonin shqipen që dinin. Pra, i mori ato dhe i botoi në këtë libër ashtu siç ia dëgjoi veshi, pa i korrigjuar, pa i ndryshuar.
Ja, disa nga rezultatet e punës së palodhur që bëri në Greqi. Sa shqiptarë ka në Greqi, nuk dihet saktësisht. Po një arbëror i shkolluar në Athinë i tha autorit se në Greqi ka 3 milionë “arvanitë”, veçse jo të gjithë flasin shqip. (f.59) Libri ka një listë të gjatë të krahinave dhe fshatrave ku banojnë arbërorët – 696 fshatra në nja 15 krahina. Në këtë listë gjen emra fshatrash si Qiuteza, Vithkuqi, Blushi, Matranga, Variboba, Dara, që dëshmojnë për lidhjet e tyre me fshatrat e Shqipërisë, si edhe me emra të njohur të arbëreshëve në Itali.
Bellushi u njoh mirë me kulturën e lashtë të arbërorëve. Besa e shqiptarit, thotë ai, rron në trojet e shqiptarëve të Greqisë. Ata krenohen me këtë kryevirtyt të racës shqiptare, të cilën e shprehin me frazën, “arvanit-besalith”. Ne “nuk themi fjalë në erë”, i tha një arvanit papa Bellushit. (f.135) Për të zbuluar botën e tyre të përditshme në mënyrë më të imtë, Bellushi i pyeti arbërorët për gjërat më të thjeshta. “Si e bëni bukën, djathin? Si i punoni vreshtat? Si i rrjepni dhitë? Si i ruani bagëtitë nga ujqit?” Pastaj pyet çfarë zogj kanë andej, si u thonë maleve që kanë afër, cilët janë katundet arbërore rreth e përqark? I pyet, gjithashtu, të recitojnë numrat (l,2,3…), ditët e javës dhe muajt e vitit. Përgjigjet që mori ishin pothuaj të njëjta nga një krahinë te tjetra, gjë që tregon se në thelb kultura e shqiptarëve në Greqi është e njëjtë kudo. Autori mblodhi me qindra këngë, shumica e të cilave bëjnë fjalë për dashurinë. Ja, disa radhë të shkëputura nga këto këngë:
Eja të të puth një herë,
Tani që kam pirë verë.
Prapa malit kam një pus,
Eja vashë të të puth.
Prapa malit kam shtëpinë,
Eja vashëzë të rrimë.
Libri hedh dritë edhe mbi figurat arbërore që i kanë bërë shërbime të çmuara popullit shqiptar në Greqi, burra si: I ndjeri Jorgo Marougas, redaktor i shquar i revistës “Dialogoi”, Aristidhis Koljas, autori i librit “Arvanites” (1983), veprës kryesore për njohjen e arbërorëve, Vangjelis Ljapis, folklorist, autor dhe avokat për mbrojtjen e të drejtave të arvanitëve; dr. Jorgo Haxhisotiriov, i njohur si mjek në Athinë, si shkencëtar dhe si mbledhës i folklorit arbëror. Ka edhe të tjerë.
GJENDJA E GJUHËS SHQIPE
Arbërorët janë krenarë për gjuhën e tyre. Një nga këngët që këndojnë në krahinën e Korintit thotë:
Kjo gjuhë arbërishte
Është gjuhë trimërishte.
E fliste Admiral Miaulli,
Boçari dhe gjithë Suli (f.327)
Nga intervistat e shumta që pati autori me arbërorët, bëhet e qartë se ata e duan gjuhën shqipe me zemër, dhe kënaqen kur flasin shqip. Prandaj kanë merak ta ruajnë dhe t’ua lënë trashëgim fëmijëve. Ky merak duket edhe në ndonjë këngë të tyre, si, p.sh. në radhët: “Arvanitete të këndomi/ Gluhenë të mos harromi”. Papa Bellushi pyeti herë pas here kudo që vajti: “Do të rrojë gjuha arbërore?” “Nuk e di,-iu përgjegj një burrë,-sepse është një gjuhë që nuk mësohet në shkollë dhe nuk shkruhet”. Dhe vërtet bisedat e Bellushit me arbërorët zbuluan një konflikt midis atyre që duan ta ruajnë gjuhën me çdo kusht, dhe atyre që preferojnë greqishten, sepse ajo shkruhet. Po në përgjithësi ata kanë besim në të ardhmen e gjuhës. Kanë po ato ndjenja që shfaqi një plak nga Korinthi kur tha: “Unë kam tri vasha me shkollë. Po kur më vinë këtu në shtëpi, flasin arbërisht. Greqishten nuk e flasim neve këtu”. (f.349)
Gjatë gjithë udhëtimeve që bëri në Greqi, meraku më i madh i papa Bellushit ishte për gjuhën shqipe, por edhe për kulturën e arbërorëve, dhe me të drejtë, sepse nga të gjitha anët ai dëgjoi ankime për grekët. Grekët nuk lejojnë hapjen e shkollave shqipe. Nuk i lejojnë shqiptarët as të këndojnë këngët e tyre. “S’kemi mundësi të shkruajmë gjuhën tonë,” thotë arbërori. “S’kemi botime, as fetare, as popullore, as letrare. S’na lejojnë… Jemi si një trup pa shpirt”. (f.426) “Këtu gjuha jonë flitet vetëm midis mureve të shtëpive. Ajo s’ka banesë as në liturgji, as në shkollë, as në shtyp, askund”. Kështu foli plaku 72- vjeçar Dhimitri Gonos në More. (f.419) Priftërinjtë i ndalojnë fëmijët arbërorë të flasin shqip, se “është e mallkuar”. Një burrë i tha Bellushit se kur ishte djalë i vogël në shkollë, mësuesi i rrihte nxënësit shqiptarë po të thonin ndonjë fjalë shqip, dhe i detyronte të shkruanin ato fjalë njëqind herë në dërrasën e zezë. (f.233)
Grekët i shohin shqiptarët si vllehë, d.m.th. pa rrënjë, pa shtëpi, pa tokën e tyre, sikur ata nuk ekzistojnë si popull me kombësinë e vet. Edhe emrat shqip të fshatrave të tyre nuk i durojnë, dhe i kanë ndryshuar e u kanë vënë emra greke. (Megjithatë, populli vazhdon të përdorë emrat e tyre të vjetër shqip). Thonë se shqiptarët nuk ekzistojnë fare. Përgjigjen shqiptarët: “Një e rremë e madhe! Në Korinth, në Beoci, në Atika, në Eube, në Argolidhë, në More, në Thebe arbërorët i gjen si milingonat nga të gjitha anët”. (f.426)
Arbërorët e dinë mirë rolin e shqiptarëve në Revolucionin për Pavarësinë e Greqisë. “Greqinë e kanë ngjallur arbërorët”, thonë ata me këmbëngulje. Por kjo e vërtetë historike nuk u bën përshtypje grekëve. Ata e mohojnë kombësinë shqiptare të herojve të revolucionit grek si Boçari, Miaulli, Xhavella, Kollokotroni, etj. duke thënë se ata ishin grekë që kishin mësuar të flisnin shqip!! Më e keqja është se ka edhe arbërorë që s’duan të thonë se janë shqiptarë. E mohojnë kombësinë e tyre dhe zemërohen po t’ua kujtosh.
UDHËTIM NË MORE MË 1970
Me interes të veçantë është udhëtimi që bëri Bellushi në More më 1970, i shoqëruar nga prifti arbëresh Jani Kaparelli. Përshkrimi i këtij udhëtimi përbën një dokument me vlerë të rrallë. Në hapësirën e gati 20 faqeve, (409-427), autori shkruan për mallin e pafund që kanë arbëreshët për Morenë, sepse, sikurse thotë ai, arbërorët e Moresë dhe arbëreshët “janë lidhur ngushtë nga historia, nga gjuha e nga besa… Jemi si mish e thua”. Ai bën fjalë për takimet e ngrohta bisedat e përzemërta, këngët që kënduan së bashku me shqiptarët e Moresë, të cilat mishëronin gëzimin e tyre të përbashkët, hidhërimin, vajtimin, besën, mundimet, dhe afërsitë shpirtërore që kanë njohur gjatë shekujve.
Pastaj shkruan për prelatin simpatik grek të Moresë, dhespot Stefanos i cili, ndryshe nga qëndrimi zyrtar i grekëve, i mirëpriti arbëreshët dhe tha me gojën e tij se, “këtu janë shumë katunde arbërore”. (f.415) Madje, ai lëshoi një kartë, të hartuar në formën e një “leje” për vizitorët, ku ai përmendte me emër fshatrat e Moresë që donin të vizitonin Bellushi dhe Kaperelli.
“Ky është i pari dokument grek”, thotë Bellushi, “ku shkruhet se në More gjenden edhe sot katunde arbërore!” Dhe si i tillë “ka një rëndësi historike të madhe”. (f.416)
VEPËR E DENJË SHKENCORE
Me botimin e këtij vëllimi, Andon Bellushi ka vënë në duar të lexuesve një vepër që ndriçon jo vetëm gjendjen e shqiptarëve të Greqisë, por edhe të arbëreshëve. Vepra e tij ka material të gjerë të mbledhur në terren, nga një kërkues i pasionuar “që ulet gju më gju analfabetët e të papërfillurit”, sikurse thotë prof. Gjovalin Shkurtaj i Universitetit të Tiranës, “duke regjistruar… gjithçka që ata mbajnë mend”. Prof. Shkurtaj e cilëson veprën si “një enciklopedi të tërë të jetës, shpirtit, kulturës, dokeve (traditave), zakoneve, dhe gjuhës që flitet edhe sot në komunitetet e moçme të shqiptarëve në Greqi”.
Në mënyrë shkencore autori vë në dukje botën e shqiptarëve që zbuloi në tokën e Greqisë, që do t’u vlejë dijetarëve dhe studentëve të historisë, gjuhësisë dhe folklorit. Njëkohësisht, duke iu përmbajtur kritereve shkencore që kërkonte puna e tij, ai paraqet edhe ndonjë të metë, dobësi apo konflikt që gjeti midis arbërorëve. Një nga gjërat që ia rritin vlerën librit dhe e bëjnë atë më interesant, janë fotografitë e shumta që ilustrojnë faqet e tekstit. Ato fiksojnë fytyrat e personave që takoi autori gjatë vizitave në Greqi; rrëfejnë, gjithashtu, edhe diçka nga jeta e tyre: veshjet, dhomat e shtëpive, kisha, monumente, peizazhe. Dy tipare të tjera të librit janë hartat, që tregojnë fshatrat arbërore me emër, dhe qindra e qindra shënime “notes” (në italisht), që e bëjnë tekstin më të qartë për lexuesin.
Me gjithë gjendjen e rëndë të arbërorëve që gjeti autori në Greqi, për shkak të shtypjes së gjuhës dhe kulturës së tyre, ai nuk u dekurajua, nuk u dorëzua. I mbrujtur me ndjenja të thella atdhedashurie dhe i nxitur nga një mall përvëlues historik (që buron nga thellësia e shekujve), papa Bellushi, më se fundi, del fitues si etnograf, si shërbëtor i urtë i Zotit dhe si burrë i Besës shqiptare. Ai e afirmon vetveten si optimist për të ardhmen e shqiptarëve të Greqisë. Shpirti i Arbërit rron, thotë Bellushi, “i freskët, i gjallë, i thjeshtë”. Rron në këngët arbërore rron dhe do të rrojë, se “ajo ka rrënjë të thella”, dhe “flitet nga të mëdhenjtë e nga të vegjlit”. (f.424)
* * *
Teksti i këtij libri është në dy gjuhë: shqip dhe italisht (me disa faqe edhe në greqisht). Pjesa më e madhe e lëndës është në gjuhën shqipe. Teksti italisht është, në të vërtetë, një përkthim disi i përmbledhur i tekstit shqip. Megjithatë, emri i autorit dhe titulli i librit në kapakun e veprës janë në gjuhën italishte, si pason: Antonio Bellusci, “Ricerche e studi tra gli arberori dell’ Ellade – Da radici arbëreshe in Italia a matrici arberore in Grecia.” Libri ka një hyrje nga Aristidhis Kolljas, kryetar i Shoqatës Kulturore Arbërore “Mark Boçari” në Athinë, dhe një parathënie nga prof. Gjovalin Shkurtaj i Universitetit të Tiranës. U botua nga Qendra për Kërkime Socio-Kulturore “G.Castriota, Cosenza, Itali, 1994, 500 faqe. /usalbanianmediagroup
*Shënim: Citatet nga bisedat dhe këngët e abërorëve janë shkruar gati të gjitha në shqipen e njësuar letrare, për ta bërë më të lehtë leximin e tyre. –
PETER R. PRIFTI
San Diego, California
Shkurt, 1996
_________________________
Peter R. Prifti
Peter Prifti (1924-2010) lindi në Rehovë (Kolonjë) më 1924. Pasi kreu shkollën fillore në fshat dhe Plotoren në Ersekë, emigroi në Amerikë më 1940. Peter Prifti mbaroi shkollën e mesme, pastaj u diplomua për art e letërsi në Penn State College. Vazhdoi studimet në University of Pennsylvania ku fitoi gradën shkencore “Master of Art Degree in Philosophy” (1955). Punoi redaktor në gazetën “Dielli” dhe sekretar i “Vatrës” (1958-1960), përvojë e cila e ndihmoi të njihte nga afër Fan Nolin dhe komunitetin shqiptar. Për 15 vjet ishte konsulent për çështjet shqiptare në M.I.T. (Massachusets Institut of Technology) qendër e shquar e studimeve ndërkombëtare. Më 1976 University of California, Dega e Linguistikës e mori si pedagog sapo hapi katedrën e Gjuhës Shqipe. Jetonte në San Diego, Kaliforni. Është autor i librave “Socialist Albania since 1944”; “Remote Albania – The politics of isolation”; “Confrontation in Kosova, The Albanian-Serb Struggle, 1969-1999”; “Land of Albanians: A crossroads of Pain and Pride”; “Mozaik Shqiptar”; “Unfinished Portrait of a Country”.
Aristidh P. Kola
Aristidh Kola (1944-2000) është jurist, studiues, publicist, shkrimtar, veprimtar i guximshëm për çështjen kombëtare, kryetar i shoqatës së arvanitasve të Greqisë “Marko Boçari”. Mbante lidhje dhe bashkëpunoi me personalitetet e diasporës në Amerikë e Turqi, Kosovë, Maqedoni, Shqipëri, arbëreshët e Italisë dhe Korsikës. Është autor i veprave “Arvanitasit dhe prejardhja e grekëve”, “Gjuha e perëndive”, “Deklarata e Bashkimit Arvanitas”, “Fjalori korregjues i fjalëve arvanite”, “Fjalori krahasues i gjuhës shqipe”, “Greqia në kurthin e serbëve të Milosheviçit”, “Kënga e mercenarëve, prejardhja e grekëve”, “Mithi dhe e vërteta”, “Varrimi i tretë i Marko Boçarit”, etj. Nxorri revistat “Besa” dhe “Arvanon”. Në vitin 1999 përkrahu në mediet greke bombardimet e NATO-s në ish-Jugosllavi dhe UÇK-në. Është hedhur në gjyq dhe kërcënuar me vdekje nga qarqet ultranacionaliste greke. Dekoruar nga ish-Presidentët e Shqipërisë Sali Berisha dhe Rexhep Meidani, si dhe nga kryeministri i Kosovës, Bajram Rexhepi. Është “Qytetar nderi i Skënderajt”.
Andon Bellushi (Antonio Bellusci)
Prift arbëresh, gazetar, shkrimtar, pedagog, etnolog, lindur në vitin 1934 në Frashinetë të Kozencës, (Itali). Diplomuar për filozofi e teologji. Ka shërbyer si prift famullitar arbëresh. Ka themeluar revistat “Vatra Jonë, “Lidhja”, shoqatën kulturore dhe shtëpinë botuese “G. Kastrioti”, Bibliotekën Ndërkombëtare “Bellusci”. Ka botuar studime në periodikët “Shejzat”, “Zgjimi”, “Katundi Ynë”, “Studime Filologjike”, “Përparimi”. Qysh nga viti 1962 ka bërë udhëtime, studime dhe kërkime etnografike në vende të ndryshme, ka marrë pjesë në veprimtari shkencore në kuvende, kongrese në Itali, Shqipëri, Kosovë, Itali, SHBA, Australi. Ka botuar librat “Këngë fetare arbëreshe”, “Argalia në tekstet popullore arbëreshë në Frasnitë”, “Magjia, mite dhe besime popullore në katundet arbëreshë”, “Fjalor Frazeologjik i Arbëreshëvet në Itali dhe Arbërorëve në Greqi”, “Blegtoria në Frasnitë”, :Kërkime dhe Studime ndër Arbërorët të Elladhës”, “Antologjia Arbëreshe”, “Arbërorët-Arvanitë”. Është nderuar nga Qeveria Italiane, Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Qeveria e Kosovës, etj.Selia e Shoqatës Kulturore Arbërore Marko Boçari. Aristidh Kola, Antonio Bellushi dhe arvanitas të tjerë, Athinë 1984“Rrugëtimi i një arbëreshi”, libri mbi jetën dhe veprimtarinë e At Belluscit
Marre nga usalbanianmediagrup.com
Indictments of the Exterminators of the Albanian People
I dedicate the translation of this book, published in Vienna, Austria, in 1913 by L. Freundlich (who in the 1930 became a close friend of my father*) to the Kosovar martyrs, past and present:Not only to the men who de-fended bravely the land of their ancestors, and their own dignity as human beings, but also to all other Albanians:The defenseless children, women and the elderly who lost their lives, innocent victims of Serbian aggression.
New York, July, 1998
Collected and Edited by: Leo Freundlich
Translated from German by: S. Sophie Juka
Juka Publishing Co. Inc. 1998 (revised Edition) First published in 1992 in
THAT WAS YUGOSLAVIA (No. 10-12) 92.
Edited by H.P. Rullmann, Hudtwalckerstrasse, 26-D2000, Hamburg, Germany.
New York, July, 1998
S.S. Juka
The proceeds from the sale of this book will be used to help Kosovar refugees.
Contents
In March, 1878, the Russians imposed the Treaty of San Stefano on vanquished Turkey. The Treaty of Berlin, which was signed in July of that same year, modified some of the decisions dictated in San Stefano, but remained favorable to the Slavic populations in the Balkans while ignoring the rights of the non-Slavs, i.e., of the Albanians.
Montenegro, Russia’s protégé, was granted state Autonomy1 and allotted territories which were nominally under Turkish rule but whose population was Albanian: the rich valleys of Plava and Gusigne, the Albanian strongholds of Hoti and Gruda, and also the seaport of Ulcin.2
Ancient Illyrian cities of Ulpiana and Butrinti.
The see of a Catholic bishopric from 877 to 1560, Ulcin had practically never been under Slavic rule. Its population was 95% Albanian.3 The Albanians defended it heroically, just as they had defended all the other regions allotted to Montenegro by the Great Powers. However, the Great Powers eventually intervened using naval and military forces and they handed over Ulcin to Montenegro.
As a result of the Treaty of Berlin, Serbia, which already had state autonomy, was enlarged. The aggrandizement of her territory was also made possible at the expense of the Albanians, who inhabited the towns granted to her, namely Kurshumlija, Leskovac, Vranja, Toplica and Nish.
Bismarck applied to Albania the exact words once used by Metternich in regard to Italy at a time when Austria was opposed to the creation of the Italian state: “Albania,” so the Prussian statesman declared, “is merely a geographic expression; there is no Albanian nation.”
The Treaty of Berlin became synonymous with injustice for the Albanians who were deeply saddened not only because they were not granted state autonomy like the other Balkan nations under Turkish rule, but also because territories inhabited by their co-national were allotted to neighboring states. The decisions reached in Berlin in 1878 marked the beginning of a long Albanian tragedy, a tragedy to which there seems to be no end.
*****
As soon as the ceded territories were occupied by the Serbs, the Albanians were submitted to a treatment described as “cruel” by foreign diplomats.4 Tens of thousands of them were eventually forced to evacuate places, where their ancestors had lived for generations, in a very brutal way and without receiving the slightest compensation for their losses. The evacuated regions were subsequently colonized by the Serbs within a short period of time.
The Serbs, however, were not satisfied with the annexation of these territories to their state. They were bent on enlarging their domain even further. They were watching for an opportunity to get hold of other portions of land inhabited by Albanians. The Greeks and the Montenegrins were also on the watch; they too intended to enlarge further their states at Albania’s expense.
*****
It must be pointed out that when the Balkans were under Turkish rule, the so-called “Albanian territories” were vast. They comprised (see map) the vilayets (provinces) of Janinë, Manastir, Shkodër (Scutari) and Sbkup.
The Albanians, fearful that the superpowers might decide to cede to neighboring states other sections of their land, rebelled uninterruptedly against the Turks in the hope of winning state autonomy. Their frequent insurrections weakened considerably the position of the Turks in Europe.
In 1912, the Turks were so enfeebled that when the Albanians captured Shkup (Uskub, Skopje) and Manastir (Monastir, Bitolje), they granted them state autonomy within the vilayets of Shkodër, Janinë, Kosovë and parts of Manastir. The extreme weakness of the Turks became thus evident. It was at that time that Serbia decided to declare war on Turkey. The declaration was made two days after King Peter of Serbia had issued the manifesto, “To the Serbian People,” in which he asserted that he was going to wage a ‘holy war’ in order to bring to the Balkan nations freedom, brotherhood and equality.
As it turned out, the Turks were even more exhausted than they appeared to be; in fact, instead of opposing a strong resistance to the Serbian army, they decided to retreat. Those who resisted the Serbs were practically only the Albanians, for it did not take them a long time to understand what the so-called ‘holy war’ was all about: the Serbs were merely intent on conquering Albanian territories.
The Albanians, having no state of their own, had no regular army; a few weapons here and there, that was all they possessed. As a result, it was relatively easy for the well-equipped Serbian troops to advance despite the opposition encountered. Thus the Albanian cities fell one after the other; Prishtina on October 22, 1912; then Ferizaj and Shkup. Prizren was taken on November 3; Gjakova (Djakovica) on November 4 and Manastir (Bitolje) on November 20.
However, the capture of these cities did not appease Serbia’s hunger for conquest, for the age-old dream of the Serbs has been to have access to the sea; they coveted the seashores of Albania. The project to create a state extending to the Adriatic which would comprise all of the southern Slavs but where the Serbs intended to be the sole rulers, may be traced as far back as the eighteenth century. This project was very much alive among the Serbs at the beginning of the twentieth century. However, the Adriatic seashores inhabited by the southern Slavs could be included in the future state only after the destruction of the Austro-Hungarian Empire to which these territories belonged. The destruction of this empire was thus urgent. The presence of the Albanians on the Adriatic was also undesirable and had to be eliminated. Was not Montenegro given Albanian seaports? Why not Serbia?
Consequently, Serbia made preparations for the expedition of her troops to the Adriatic. The Serbs decided to proceed through Luma (Ljuma). In this region, the Albanians opposed a heroic resistance to the Serbian troops, but lacking arms, they were eventually overpowered by them. The capture of Luma greatly facilitated the advance of the Serbian army toward the Adriatic.
On November 28, 1912, the Albanians, alarmed by these events, proclaimed their independence in the southern seaport of Vlora (Valona). Playing no heed to this proclamation, the Serbo-Montenegrins continued their aggression. Durrës was captured on November 29, and shortly after, Elbasan was taken. The Serbs committed unspeakable murders and also burned and destroyed everything wherever they went. The ceasefire, eventually enforced by the Great Powers and accepted by the Serbs, was expected to last from December 3, 1912 until February 13, 1913, but was broken several times by the Serbian army.
Declaration of the Independence of Albania in Vlore on November 28, 1912.
*****
Although the Albanians had no allies to plead for them, the Great Powers decided that the Albanian problem should nonetheless be discussed. To this effect a meeting, known as the Ambassadors’ Conference, was held in London on December 17, 1912.
Here, it was agreed that Albania should be recognized as an autonomous state. Serbia accepted the decision reached at the Conference, but she did everything in her power to prevent it from becoming a reality.
*****
Albania’s borders had yet to be demarcated. Theoretically, the borders of the Balkan states that had been under Turkish rule were to be delimited primarily on the principle of ethnicity. There is no doubt that, based on this principle, the territory to be assigned to the state of Albania would not have been small. Though many Albanians had been massacred by the Serbo-Montenegrins, those that were left still constituted an overwhelming majority as compared to the Serbian population. The Serbs were aware of this fact more than anybody else. Since Albania had been occupied by their army, they succeeded, by means of threats and by modifying statistics, in presenting the small Serbian minority in the Albanian regions as being much larger than it actually was. Moreover, the Serbs contended and endeavored to convince the members of the Conference in London that the Albanians inhabiting Kosova and Macedonia were originally Serbs who had been forcibly Albanized and that they would soon turn Serb again. According to still another Serbian theory, the Albanians in the aforementioned regions were late comers; it went without saying that they had to be driven out.
By asserting that the Albanians were late comers in Macedonia and Kosova, the Serbs intended to stress the importance of history in decision making with regard to the delimitation of the borders. They contended that not only Kosova and Macedonia, but also the city of Shkodër and the seaport of Durrës (Durazzo), as well as all of the region that at the present time constitutes North Albania, had been under Serbian rule prior to the Turkish conquest.
However, should history and not ethnicity be considered as a basis for the demarcation of the borders, various historical data should be taken into account.
With respect to the Albanian-inhabited regions, it is important to point out the following facts:
1. It is undeniable that the Albanians are, together with the Greeks, the oldest people in the Balkans.
2. It also is an admitted fact that the Slavs are actually late comers in the Balkans. They did not even come as conquerors; they migrated in small groups.
3. True, the Albanian-inhabited regions were ruled by the Serbs for a brief period of time. But so were parts of Greece. The population remained Albanian as it was prior to the Serbian conquest.
4. The regions in question were not lost to the Turks in 1389. At the time of the Kosova battle, Serbia was small.
5. Prior to the Serbian occupation, the regions in question were for a period of time under Bulgarian rule. Scholars assert that the Slavic names of villages and other places both in Greece and in Albania date from the Bulgarian rather than from the Serbian occupation.
6. The Battle of Kosova was not fought by the Serbs alone, but by a coalition of Balkan nations. The number of the Albanians who took part in it was not negligible. Moreover, the hero of the battle, Milosh Kopili (who became known under his Slavised name as Milosh Obilich) was an Albanian.
*****
The fact remains, however, that in the interpretation of history, the imagination plays an important role, be it unwittingly, for history is, like everything else, subjected to trends and fashions of a particular period of time. There is no doubt that in 1913, Western imagination was marked by Russia and by the Slavs in general. The Serbs, who had been for centuries under Turkish rule, and about whom the world knew very little, managed to impose their own interpretation of history to the members of the Conference in London. Serbia was supported not only by Russia, but also by France.
*****
The Serbs insisted, in a particular way, that with regard to the delimitation of the borders, priority should be given to territorial compensation resulting from the Balkan War. Therefore, after having broken the cease-fire several times, they resumed their mass massacres on February 3, 1913, i.e., as soon as the delay fixed for the cease-fire was over. The Serbs seemed convinced that decisions would actually be made on the battlefield and not at the bargaining table.
When the demarcation of the borders was announced on March 22, 1913, the Albanians were deeply saddened because more than half of their territories were left outside the borders assigned to their state. Albania’s neighbors, however, were still not satisfied. Serbia was hopeful that the Great Powers would eventually modify their decisions and grant her Durrës and Shkodër. In March, she sent new troops to Albania. Although she had agreed to remove them as soon as the borders were delimited, she continued to keep her troops within the Albanian state. The Greeks, who as members of The Balkan Alliance, had allied themselves with the Serbs in the hope of preventing the creation of the Albanian state, were also plaguing the Albanians with blockades and blood baths.
*****
Albaniens Golgatha was published in 1913, shortly after the delimitation of the Albanian borders, i.e., at the time when the Serbo-Montenegrins, and also the Greeks, were still within the state of Albania. This booklet contains reports and articles from the world press, published between October 1912 and March 1913. These tell about atrocities committed by the Serbo-Montenegrins for the purpose of exterminating the Albanians: their lootings, tortures, bloodbaths, etc.
The editor of the booklet, Leo Freundlich, contends that some 25 000 Albanians lost their lives as a result of the massacres committed by the Serbs. This figure is considerable for that particular time. Experts, however, assert that it was much higher.
*****
As stated by Leo Freundlich in the preface, the accounts contained in Albania’s Golgotha are not complete; they constitute merely a small fraction of the material that is available.5 Among the reports that are not included, one should mention especially those written by Mary Edith Durham.6 An anthropologist, a painter, historian and journalist, Mary Edith Durham also worked for the Macedonia Relief Organization.’ She spent many years in the Balkans and lived among Albanians as well as among Serbo-Montenegrins. When she first arrived in the Balkans in 1900, she was well disposed toward the Serbs, as were many other people in the west, but she eventually denounced Serbia in all of her writings. As Aubrey Herbert, M.P., remarked, “It was only the cruelty of the Serbs that turned her affection into dislike.” A passage contained in her Twenty Years of Balkan Tangle (London, 1920) indicates to what extent she was repulsed by the atrocities committed by the Serbo-Montenegrins: “On arriving in London,” she wrote, “I packed up the Golden Medal given me by King Nikola and returned it to him stating that I had often expressed surprise as persons who accepted decorations from Abdul Hamid, and that now I knew that he and his subjects were even more cruel than the Turk, I would not keep his blood-stained medal any longer. I communicated this to the English and Austrian press. The Order of Saint Sava given to me by King Petar of Serbia I decided to keep a little longer ’till some peculiar flagrant case’.” (p. 25)
In fact, the Serbo-Montenegrins, once freed from the Turkish yoke, tried to impose upon other nations, be they Catholics or Moslems, a yoke which was much heavier than that of the Turks. “No Turk,” wrote Miss Durham in that same book, “ever treated the Armenians worse than did the two Serb peoples treat the Albanians in the name of the Orthodox Church” (p.235).
*****
Albania’s Golgotha has a particularly disturbing effect on those readers who are familiar with the history of the Albanian people and who know about the reputation of their soldiers. In fact, Albanian mercenaries were in great demand, just as the Swiss, on account of their bravery. But in the fights against the Serbs in 1912-1913, the Albanians were unable to display their real valor and dignity because these were not battles between two armies, where the soldiers of both camps make use of equal means; they were combats between the army of a state and an unarmed, defenseless population that could easily be defeated and humiliated. Needles to say that procedures of a similar nature are devoid of greatness and distinction.
*****
It is interesting to note that the Albanians did not blame the Serbian people for the atrocities committed against them; they merely condemned the Serbian government. Justin Godard, of the Carnegie Commission, who pointed out this fact, added that all nations ought to be able to make the distinction between government and people, as the Albanians did.7 However, governments followed governments in Yugoslavia without ever bringing about a change in the treatment of the Albanians who continued to be harassed, imprisoned, tortured, killed and discriminated against.8
*****
Various means may be used to commit genocide: mass killings (as was the case during the Balkan Wars), deportations, imprisonments, et al. The worst kind of genocide is when the human rights of a people are completely ignored, for this brings about a spiritual death. This was the case when Kosova and Macedonia became part of Yugoslavia. At that time, the Albanians in Yugoslavia had neither schools for their children nor hospitals for their sick people. The Albanian population was decimated by all kinds of illnesses and whereas the Albanian children were not allowed to go to school, the Serbs, whose illiteracy during World War I was shockingly high, could provide their children with elementary, secondary and higher education.
*****
Immediately after World War II, Tito decided that each of the nationalities in Yugoslavia should have its own republic — even Montenegro, still tiny although its territory had more than doubled following the Treaty of Berlin. The Albanians, however, were not allowed to have their own republic despite the fact that they were more numerous than the Montenegrins and the Macedonians. Some 40 000 of them died in the first years following World War II; others were ruthlessly beaten and tortured. When Rankovic was in power, a treaty was signed with Turkey, on the basis of which 300 000 Albanians were driven out of Kosova and forcefully sent to Turkey.
*****
After World War II, except for a brief period of time when Tito, having dismissed Rankovic, granted the Albanians a certain freedom and even allowed them to found their own university, the atrocities committed against them have continued unabated: beatings, incarcerations, killings, etc. In 1989, no matter how unbelievable it might seem, the Serbs even managed to poison over 6 000 school children.
*****
Since the fall of Rankovic, in 1966, the Serbs have started to accuse the Albanians of persecuting the Serbian minority in Kosova. There is no doubt that the purpose of this contention is to turn world attention away from the true genocide: that of the Serbs on the Albanians.
The Serbs have also pointed out, especially during these past ten years, the high birth rate of the Albanians, which allegedly is a threat to the Serbian minority. Much has been written by foreign journalists on that high birth rate. By contrast, the fact that the mortality of the Albanian infants and children is the highest in Europe is known to very few.
It is interesting to note that according to the French scholar, Ami Boué10 in 1838, Serbia’s population was less than 900 000, whereas the Albanians numbered over 1 600 000. At that time the Albanians were also more numerous than the Greeks.
These figures give an idea as to the extent of the Albanian genocide which was achieved with various means inconceivable in twentieth century Europe.
*****
The so-called Autonomous Province of Kosova is, ever since it was annexed to the Republic of Serbia in March of 1989, a frightful concentration camp, where people are constantly tortured, both physically and mentally. The Albanians, dismissed from their jobs, are dying of hunger. No humanitarian society is allowed by the Yugoslav government to send them medical supplies, food and clothing. Strangely enough, the Serbs, despite irrefutable evidence, continue to deny their wrongdoings, as they have always done in the past, a fact that Leo Freundlich has not failed to point out in Albania ‘s Golgotha.
It is surprising that even now that the atrocities have reached extreme proportions both in scope and in intensity; even now when it has become obvious that not solely the Serbian government, but all of the Serbian people are responsible for the crimes committed against the Albanians, the ‘civilized world’ is still maintaining a shocking and disturbing silence.
In an article published in the Frankfurter Allgemeine on July 9, 1991, Johann Georg Stadtmüller remarked that the unbelievable ill-treatment of the Albanians, which has been going on for so long, is something of which Europe should be ashamed. He added that the Serbs are not merely subjecting the nationalities that make up Yugoslavia to ill-treatment; they are also threatening peace. Mr. Stadtmüller noted, furthermore, that the Serbs, because of their behavior, somehow convey the impression that there is something demoniacal about them. He added that this can, of course, not be possible for an entire people; all that is needed to improve the image of the Serbs, is to make them understand once and for all that they have no right to subjugate others in an arrogant way, but must learn to live side by side with them as equals.
*****
An American pastor of Swiss origin, Frank Buchman, founder of the Moral Rearmament movement, once said that “there is enough in this world for everybody’s need, but not enough for everybody’s greed.” When thinking of this declaration, one must admit that the Serbs have somehow managed to satisfy their greed, whereas nothing has ever been provided for the most elementary, the most vital needs of the Albanians.
*****
The Albanians have often been betrayed by the Great Powers. But although frustrated and bitter, they have never given up the hope that their rights will ultimately be recognized.
Now that Yugoslavia seems to be disintegrating, one wonders, of course, what the fate of the Albanians in Yugoslavia will be. In the territories inhabited by them, they constitute an overwhelming majority and are almost equal in number to the Albanian population in the state of Albania. Consequently, it would be unfair to regard them merely as a minority group; they are a nationality.
Will the Albanian problem be solved in an equitable way or will it continue to be ignored? Will the Albanians still be treated as slaves by the Slavic populations? Will they continue to be victims of aggression and selfishness as has hitherto been the case? Or will the rights of the Albanians finally be recognized now that human rights seem to constitute the basis for resolving European problems?
Will the Albanians be finally allowed to work with dignity, to develop their varied talents, and to channel their admirable vitality toward careers with future prospects and toward goals that will not remain vain?
S.S.Juka
New York, July 1991
1.Montenegro is a geographical name used for the first time in the fifteenth century, after the Turkish conquest; it is not included in maps prior to the seventeenth century (see F. Miklosic, Die Serbischen Dynasten Crnojevic, fin Betrag zur Geschichte von Montenegro, Vienna, 1882).
2.Ulcin: from Alb. Ulk = wolf.
3.In one of the articles on Ulcin published in The New York Times back in 1880, it..is clearly stated that the population of Ulcin and its district “is Albanian” with just a “sprinkling of Slavs and Gypsies” (NYT, Sept. 13, 1880, 4:3).
4.”The Servian Government has behaved with great and unnecessary harshness, not to say cruelty, toward the Albanians in the recently ceded districts…the inhabitants of over 100 Albanian villages in Toplitza and Vranja Valley were ruthlessly driven forth from their homesteads by the Servians…” (letter sent to the Secretary of the Foreign Office of G.B. by the British consul in Belgrade, Nov. 26, 1878; see: British Museum, “Accounts and Papers” -38- 1878-9 LXXX 79, 574-575.
This letter is reproduced in: S. Rizaj, The Albanian League of Prizren, English Documents, Prishtinë, 1978, pp,241-242).
5.The Report of the International Commission to inquire into the Causes and Conduct of the Balkan Wars, Carnegie Endowment for International Peace, recounts the atrocities committed by the Serbo-Montenegrins against the Albanians, thus corroborating the statements contained in Albaniens Golgatha. But the report was published at a later date, i.e., in 1914.
6.ME Durham (1863-1944) published several books dealing with the Balkans: Through the Land of the Serb (1904), The Burden of the Balkans(1905), High Albania (1980), Struggle for Scutari (1914), Twenty Years of Balkan Tangle (1920), The Serajevo Crime (1925), Some Tribal Origins, Laws and Customs in the Balkans (1928). Miss Durham was elected a fellow of the Royal Anthropological Institute of England.
Miss Durham recounts the atrocities perpetrated by the Serbo-Montenegrins against the Albanians especially in her Strugglefor Scutariwhich appeared in print in 1914, i.e., after Albaniens Golgatha. However, prior to this book, articles on those atrocities written by her had been published in various newspapers.
7.See L ‘Albanie en 1921, Paris, 1922, p. 234.
8.According to the Treaty of Saint-Germain-en Laye, the Yugoslav Government had to protect the rights of all the citizens. But the persecutions against the Albanians did not stop. Nicholas Bojaxhiu, Mother Teresa’s father, a native of Shkup, was poisoned by the Serbs, as reported by his son Lazër Bojaxhiu in an interview published in the Italian magazine Genre(Dec. 1979 and Jan. 1980). Mother Teresa’s family eventually moved to Tirana, Albania.
9.During World War I, “…illiteracy of the whole Serbian nation was 83%…” (E.H. Huskell, “The Truth about Bulgaria,” reprint from the Oberlin Alumni Magazine, 1918).
10.Born in 1794, the son of a wealthy shipbuilder, Ami Boué spent his childhood in Hamburg, Geneva and Paris. Orphaned at the age of 11, he was brought up by his uncle Antoine Odier, a banker. But he showed no interest in shipbuilding or bookkeeping. Instead, he went to Edinburgh, Scotland, to study medicine. He was an excellent student. Thanks to one of his teachers, he became, at the same time, deeply interested in botany and geology. His numerous publications in this latter field are greatly valued by specialists. Boué was co-founder of the French Geological Society. From 1836 to 1837, Boué, who by that time was an established scholar, journeyed, accompanied by a team of experts, through European Turkey for the purpose of studying the resources and the nationalities of that territory. In 1840, he published La Turquie d’Europe, a work which was admired for its unbiased scholarship, its clarity and precision. The Serbian scholar and patriot Alexandar Belie wrote that “it is superfluous to underscore the importance of the works by the distinguished French scholar Ami Boué. His La Turquie d’Europe in four volumes, each one comprising 400 pages, is a real encyclopedia with which no other publication of this kind could possibly compare as of this date.”
N.B. The reader may find the usage of quotation marks at times faulty. I did not think it appropriate to make any changes. Also, I considered it unfit to correct inconsistencies with respect to city names (thus: Scopio, ijskiib; Tirano, Tirana; Prizrend, Prizren, etc.).
S. S. Juka
On the east bank of the Adriatic, hardly a three- day journey from Vienna, live the Albanians, an autochthonal people who for centuries have been fighting for freedom and independence against enemies and oppressors of all kinds. They have preserved their originality despite numerous wars and historical upheavals. Neither the great migrations, nor the battles against Serbs, Turks and other invaders and oppressors have succeeded in preventing the Albanians from maintaining pure and unadulterated their distinctive traits with respect to race, language, ways and customs.
The history of this nation is an uninterrupted succession of the most murderous battles against cruel oppressors. But not even the bloodiest horrors have managed to exterminate this strong race. Also, the intellectual life of the Albanians has been remarkable despite the fact that the oppressors have nipped in the bud every possibility of cultural progress. This nation has given to the Turkish Empire its most outstanding generals and statesmen. The best judges in the Ottoman Empire are of Albanian origin. The most remarkable works in Turkish literature are written by Albanians.
Nearly all merchants in Montenegro were originally from this nation. The same may be said regarding merchants in many Romanian cities. In Italy, too, the Albanians have played an important role in various domains (Crispi,’ for one, is of Albanian origin) and in Greece, the most courageous soldiers were of Albanian descent.
Following the massive upheavals produced by the Balkan War, this nation’s age-old dream of freedom and independence was at last going to become a reality.
The European Superpowers decided to grant state autonomy to Albania.
However, the Serbs, prompted by their greed for conquest, devised a means of destroying the beautiful dream of a brave and freedom-loving nation shortly before it came true. Serbian troops invaded Albania with murderous assaults and arson. “Since we are not allowed to have Albania itself,” so the Serbs thought, “there is only one solution left: the extermination of the Albanians.”
October 18, 1912, King Peter of Serbia issued his manifesto, “To the Serbian People,” in which he stated, among others, the following:
The Turkish governments have shown a lack of understanding as regards responsibilities towards their citizens, and they have turned a deaf ear to all grievances and protests. The situation has eventually become such that in European Turkey nobody is satisfied any more. The Serbs, the Greeks and also the Albanians consider it intolerable.
As a result, I have ordered my brave army, in God’s name, to wage a holy war, in order to free our brethren and to secure for them a better life.
My army will meet in Old Serbia with both Christian and Moslem Serbs, who arejust as dear to us, but also with Christian and Moslem Albanians with whom our nation has shared for thirteen centuries, uninterruptedly, both joys and sorrows. We shall bring freedom, brotherhood and equality to all of them.
A half year has hardly gone by since the proclamation of this solemn manifesto. How did the Serbs fulfill the promise of their king?
The answer is: people were murdered in thousands; men, women, children; the elderly tortured to death; villages burned down or looted; women and young girls raped and a whole land, devastated and ransacked, has been immersed in blood.
The Serbs did not come to Albania as liberators of the Albanian people, but as their murderers. At the Ambassadors’ Conference in London, it was proposed that Albania’s borders should be defined on the basis of statistics pertaining to nationality and creed which were to be validated on the spot by a commission. The Serbs hastened to prepare these statistics with machine-guns, firearms and bayonets. They perpetrated atrocities impossible to describe. The feeling of indignation and horror aroused by these crimes is surpassed only by the dreadful uneasiness that one is bound to experience when considering that such frightful horrors may be committed in the twentieth century in the very heart of Europe not far away from important cultural centers. This feeling becomes the more disturbing because nothing has been done to put an end to the unspeakable massacres despite the fact that for months now reporters of all nationalities have been writing about these horrid deeds and notwithstanding the furious accusations that Pierre Loti2 hurled so vehemently at the world. A brave and remarkable people is being tortured on the cross before the eyes of the entire world, and Europe, Christian Europe, civilized Europe, is not uttering a word about it.
Tens of thousands of defenseless people have been butchered, women have been raped, elderly people and children strangled; hundreds of villages burned down, priests slaughtered.
Yet Europe is remaining silent!
Serbia and Montenegro have set out to conquer a foreign land. But that land is inhabited by a freedom-loving and brave people who, despite centuries of bondage has never gotten used to tolerating a foreign yoke. On account of this fact, the solution was: the Albanians must be exterminated.
A brutal, dehumanized army showed by means of dreadful procedures how this decision could be put into practice.
Innumerable villages were razed to the ground and countless people slaughtered in bestially cruel ways.
Where once stood modest homes that generations of poor Albanians had built diligently, there now lie heaps of smoking ruins. A whole nation is bleeding on the cross — and Europe does not say a word!
*****
The purpose of this publication is to arouse the awareness of the European public. The collected reports included in it constitute merely a fraction of the material that is available. Besides, their content is well known to the European governments through official consular accounts and abundant reports that have appeared in the press.
So far, these governments have remained silent.
But now any prolonged silence will imply complicity. The Great Powers must turn to the raging barbarians with an unconditional “Hands Off!” In Albania, the cruel expedition of genocide must be halted and an international investigation commission set up to inquire about the dreadful changes brought against the Serbian government.
Above all, the Serbo-Montenegrin troops must leave without delay the Albanian territory they have invaded and the Greek blockade which is cutting off Albania from every food supply, must also be lifted.
I appeal to the governments of the Great Powers; I appeal to the European public in the name of humanity, in the name of civilization, in the name of the distressed Albanian people.
I turn to the public of England, to the nation who at the time of the Armenian massacres raised so courageously her voice in defense of the oppressed.
I address my appeal to the French, to the nation that has so often proved that she stands for humanity and human rights.
A wretched nation enduring a dreadful fate is calling for help from her Golgotha.
Will Europe hear her call?
Vienna, Easter Sunday, 1913
Leo Freundlich
The Albanians Must Be Exterminated
In regard to the news report that 300 Albanians from Ljuma, who carried no arms, were shot in Prizrend without legal proceedings, the Frankfurter Zeitung wrote this: “It seems that in this particular case, the Serbian troops are to be blamed for the carnage. However, there is not the slightest doubt that on other occasions, when very bloody massacres were committed by irregular, auxiliary troops, these acted under the orders of Serbian authorities who fully approved them.
At the beginning of the war, we ourselves were often openly told by Serbian officials: “We shall exterminate the Albanians.” Since this policy of genocide has been continuing unabated despite European protests, we consider it as our duty to expose bluntly the intentions of the authorities in Belgrade. These will angrily deny their declarations, aware as they are that journalistic ethics, do not allow us to mention names. However, it is not difficult to understand that we would not release such information if we were not absolutely sure about it. After all, the facts exposed here are much more eloquent than the most sincere confessions. Since last fall when Serbian troops crossed the border and occupied land inhabited by Albanians, one bloodbath after another has been committed.
In an article published in the Kreuzzeitung, Professor Schiemann wrote this: Personal letters have been coming here from war headquarters, despite the tough censorship in the allied Balkan states as well as the pressure put on war correspondents. They describe the deportment of the Serbs and Greeks in the war. The picture that gradually emerges from these letters is unusually afflicting. The Serbs, Professor Schiemann declares in his article, are waging a war of genocide against the Albanians. They would like to exterminate this nation root and branch.
The Daily Chronicle reported on November 12, 1912, that the slaughter by the Serbs of thousands of Albanians was an undeniable fact. Near Üsküb, 2 000 Moslem Albanians and, not far from Prizren, 5 000 of them were butchered. Many villages have been set on fire and their inhabitants massacred. When homes were searched for weapons, the Albanians were simply killed even when no weapons were found. The Serbs made it clear that Moslem Albanians had to be eradicated. They contended that this would be the most effective way of appeasing the country.
*****
The war correspondent of Pome’s Messaggero gives an account of the frightful massacres perpetrated by the Serbs against the Albanians in the vilayet of Kosovo. As a result of the resistance opposed by the Albanians, such towns as Ferisovic, Lipian, Babus and others were completely destroyed and most of their inhabitants killed. A high ranking Catholic priest made it known that fighting in the surroundings of Ferizovic raged for three days. After the conquest of the town, the Serbian commander is said to have summoned the fugitives to return quietly and to hand in the weapons.
When this was done, three or four hundred people were slain. In all of Ferizovic, only half a dozen Moslem families remained alive. Poor Serbian families quickly settled in the homes of the well-to-do fugitives.
*****
The Paris newspaper Humanité published an official account which had been communicated to a consulate in Salonica. This communication tells about the way the Serbs acted in Albania; about their lootings, destructions and massacres. The number of Albanian villages completely or partially destroyed by the Serbs in a systematic way, amounts to thirty-one. The gangs, led by Kristo from Kumanovo, Ssiro Dilow from Üsküb, Alexandrowos from Ishtip and others, plundered all of the villages in the districts of Kratovo and Kotchana, set them on fire and slaughtered the entire Moslem population. In Shuyovo and Mesheli, all of the Moslems were slain; two hundred others were killed in Vetreni.
In Bogdanitza, sixty Turks were locked up in a mosque.
They were let out later on and thereupon killed one after the other. In the district of Kawadar, thirty-four villages out of ninety-eight were destroyed. The Turks, some of whom believed to have been saved thanks to a ransom paid to a gang, were butchered by another gang. In Drenovo, all of the inhabitants were killed. Between this place and Palikura a whole row of graves were discovered, including a few with heads sticking out of them. These were graves of martyrs who had been buried alive.
The war correspondent of the Danish newspaper Riget, Fritz Magnussen, is a man who was formerly well disposed toward the Serbs. In a telegram he sent from Üsküb to Semlin by a special messenger, in order to avoid the rigorous censorship, Magnussen describes as follows the comportment of the Serbs in regard to the Albanian population:
The war-making of the Serbs in Macedonia is characterized by a frightful slaughter of the Albanian population. The army is waging a horrible war of genocide. According to declarations made by officers and soldiers, 3 000 Albanians were killed between Kumanovo and Üsküb, and S 000 around Prishtina. The Albanian villages were encircled and set on fire.
Thereupon, the inhabitants were chased out of their homes and killed like mice. The Serbian soldiers boast about this manhunt.
Üsküb is in an absolutely horrifying state. Albanian homes have to be thoroughly searched. Should some object be found that looks like a weapon, the members of the household are killed on the spot. Streets are very unsafe because of the constant shooting from and at the houses.
Yesterday, thirty-six Albanians were sentenced to death by the war tribunal and shot down immediately.
Not a single day goes by without savage murders being committed against the Albanians. The river, further up, is filled with corpses. In the villages all around, hunting expeditions are organized every day. Yesterday, I was invited to participate in such a hunt by a Serbian officer who boasted, at the same time, of having killed with his own hand nine Albanians the previous day.
*****
The Reichspost received a file from a personality whose name and outstanding position must be considered by every respectable newspaper as a guarantee regarding the authenticity of the information included in it. This information concerns the dreadful crimes perpetrated in Albania by Serbian gangs and by regular Serbian troops.
The file contains the following reports:
The city of Üsküb and its surroundings bear evidence of the atrocities committed against the Albanians. For days together, I saw the battues organized against the Albanians by Serbian armed gangs and by regular troops. For three consecutive nights, I could see the sky red with the flames of burning villages.
As a result of these horrendous acts, five villages in the immediate vicinity of Üsküb were devastated. Almost all of their inhabitants were killed, despite the fact that in the surroundings of Üsküb the Albanians did not oppose any armed resistance to the invading Serbian troops. Behind the fortress of Üsküb, there is a precipice, which, to this very day is filled with corpses of over one hundred victims of this hunt.
Likewise, in the ravine of Vistala Voda, in the vicinity of Üsküb, lie eighty Albanians. A trustworthy informant with whom I spoke myself, visited the hospital of Üsküb shortly after the Serbs entered this town and found there, during his first visit, 132 wounded Albanians. The following day, only eighty of them were left and a few days later only thirty.
The treatment to which the wounded Albanians were subjected was absolutely cruel. They were refused food and drink. As a result, some of the wounded, as reported by eye witnesses, died of hunger at the hospital. The inhabitants of the region claim that many of the corpses and even bodies of wounded people still alive, were thrown into the Vardar. This river washes down, at a distance below the city, twenty to thirty corpses every day. In my hotel in Üsküb, several Serbian Komitatchis were stationed. They spoke very feely and boastfully, especially when the wine loosened their tongues, about robberies and human battues. One evening, in the middle of the street, two unarmed Albanians were killed.
They were going home quietly. The two killers, who shortly after their misdeed made their appearance in the hotel where they got drunk, remained unharmed by military authorities despite the fact that everybody in town knew that the crime was committed by them.
Another bloody incident took place in the city on the Vardar bridge. There, three Albanians, who were going downtown on errands, were attacked by Serbian soldiers and killed immediately without a trial, without a hearing. Since the soldiers seemed to find the digging of the graves strenuous because the soil is frozen, many bodies of those who had been killed were simply thrown into wells. The informant counted in the region of Üsküb thrity-eight wells filled with corpses of Albanians. The authorities in charge of the persecution are connected with bandits. I myself was present when a Serbian soldier in Üsküb produced two watches and 150 Turkish pounds which he had already gotten hold of. Thereupon, the soldier noticed a well-dressed Albanian who was passing by and, sincerely doleful, declared: “Too bad there are so many people present; otherwise I would have spent a bullet on him.” The Albanian is regarded as an unprotected outlaw, a being not safeguarded by any government principle or legal power. However, quite a few excesses are also committed under the influence of drink. The inebriated military bands who roamed about an broke into homes were the most dreadful ones.
Given the fact that I am very fluent in Serbian, Serbian officers and soldiers have often considered me as one of their co-nationals. I was thus told in a boastful manner by a Serbian soldier how he and his comrades had attacked an Albanian village near Kumanovo: “Many of the inhabitants who were no longer able to escape had concealed themselves in the attics of their homes. We forced them to come out by means of smoke, when their cottages were on fire they came out of them like moles out of their galleries, screaming, cursing and whiningly begging for mercy. We shot them down at the doors. For children, we used our bayonets, thus saving our bullets. We destroyed the village completely, because shots had come from a house which displayed the white flag.” Bloodbaths were not stopped by military authorities anywhere. Many of the officers took part in the atrocities, and there was not a single Serb who did not act from conviction that by committing these horrors he had accomplished a rewarding act in accordance with the will of his superiors.
*****
In Kalkandele, eighty-five Albanians were killed in their homes, where they were found by the Serbs, and the town was looted despite the fact that no armed opposition had previously taken place there. The shameful acts committed against women and girls, even against twelve-year-old children, are beyond description. The horrors reached perhaps their peak when the soldiers forced the fathers and husbands at gun point to be present and to light up the scene when outrages were committed by military gangs at home against their daughters and wives. The town of Ciostivar was saved because 200 Turkish pounds were paid to the Serbian commander. Here, only six Albanians were shot.
In contrast with the places previously mentioned, Ferizovic opposed an organized armed resistance. During the fight which lasted twenty-four hours, an Albanian woman, seized the gun of her husband who had just been killed and shot down five Serbs before she was killed herself. To the carnage of Ferizovic over 1 200 Albanians fell victim. As of this day, the town has almost no inhabitants: remaining are only three Moslem Albanians over fifteen years of age.
Also, in Gillane, where the Albanians did not defend themselves, the entire population perished by fire and sword; the only survivors were a few fugitives. At present, merely ruins are left to attest to the massacres and the fall of Gillane.
In Prishtina, the Serbian occupation was even bloodier. The Albanians estimated the number of the dead here at 5 000. One must admit, in all justice, that here the white flag was very improperly used for after the flag was hoisted, Turkish officers suddenly opened fire on Serbian troops. Their intention was obviously to obstruct the armistice negotiations with the Albanians. The consequence of this deed was the annihilation of hundreds of Albanian families; even infants in their cradles had to pay with their lives.
In the village of lescovac, near Ferizovic, eight unarmed Albanians were attacked by Serbian soldiers and immediately shot.
*****
The city of Prizren opposed no resistance to the entry of the Serbian army. Yet, here too, as elsewhere, blood flowed in streams. Prizren is now, after Prishtina, Albania’s most desolate town. The native people sadly call it “the kingdom of death.” It is here that Serbian gangs wrecked the greatest havoc. They broke into houses and massacred those who stood in their way, regardless of age or sex. For days, the corpses of the killed lay on the streets unburied because the Serbian conquerors were busy elsewhere, and the surviving Albanians did not dare to get out of their homes. The attacks were repeated every night in the city and its surroundings. Some 400 Albanians lost their lives during the first days following the invasion by the Serbs. Despite this fact, the commander-in-chief, Jankovic, forced, at gun point, both the notables of Prizren and the tribe leaders to sign a declaration of gratitude to King Peter for “the liberation that came about thanks to the Serbian army.” Then, as the Serbian troops, ready to proceed westward, were unable to obtain horses to transport their equipment, 200 Albanians were requisitioned. Each of them was to carry loads weighing fifty to sixty kilograms. These men were then obliged to walk for seven hours during the night over rough roads in the direction of the district of ljuma.
These unfortunate people reached their destination completely tired out and in a frightful state as a result of the extreme exhaustion and the ill treatment inflicted upon them. Even the Serbian commander expressed disapproval concerning this kind of proceeding.
A woman from Fandi, named Dila, came to Prizren with her son, another relative and two men from the village of Gjugja. She wanted to shop for her daughter’s dowry. Before leaving Prizren she applied, at the headquarters of General Jankovic, for a pass for herself and those accompanying her; they wanted to cross the Serbian military posts unharmed. She obtained the pass. When the five people arrived in Suni, which is at a distance of four hours from Prizren, they were robbed of their possessions. The four men were then tied up and thrown into a pit. Thereupon, these unfortunate people were shot dead by soldiers from the edge of the pit. The desperate mother, who witnessed the scene, called out to her son, but when she became aware that he no longer moved, that he was killed, she fell on her knees before the soldiers imploring them to kill her too. She was tied up to a tree. When officers came along having heard the shots, the soldiers exhibited a loaf of bread, all broken up, which they had taken away from the woman and in which they had inserted two Mauser cartridges. They showed this as alleged proof that the men were trying to smuggle ammunition. Thereupon, the officers left them alone.
The wretched woman remained from Monday afternoon until Wednesday tied up to a tree facing the pit where her dead son was laying.
On Wednesday, completely exhausted as she was from lack of food and the cold of the late autumn nights, she was dragged back to Prizren. She got there Wednesday night. She was locked up again and the following day was taken to the military headquarters. Although General Jankovic was obliged to admit that the sorrowful woman in front of him was innocent, she was not set free but remained in custody at the house of the Serbian bishop until the following day. Only then was she handed over to the Catholics and taken to the Church; there, the poor creature was able to freshen up.
In Prizrend there lived a baker, Gjoni i Prek Palit, who had to furnish bread to the Serbian troops. One day, the sergeant in charge of provisions came to the bakery. Since he was planning to come back, he left his gun hanging there. A few soldiers who haphazardly entered the bakery a little later noticed the gun and arrested the baker, claiming he had violated the law that prohibited arms. He was immediately taken to the military tribunal and shot dead. When Gini, the baker’s brother, heard about the arrest, he ran instantly to the sergeant and took him to the military headquarters. The aforementioned sergeant testified that the Mauser gun was his own, and that he had left it momentarily in the bakery. He also gave the correct number marked on the gun and recognized that it was his own gun. Gini and the Serbian witness were beaten up and chased away. Gini was unable to learn anything regarding his detained brother. Ten days later, the corpse of the shot man was found some fifteen minutes away from the city by the unfortunate mother. She had been looking for her son day and night, and believed him to be still alive. She requested that the dead body be left with her so that she could provide a Christian burial for him. Her request was denied. Thereupon, the Catholic priest appeared before the commander and asked, in the name of religious freedom, for permission to bury the body in the Catholic graveyard. This request was also rejected. The only authorization granted was to bury the dead body on the very spot where it was found.
Even officers took part in the massacres. In Prizren a soldier had asked in vain his regiment’s officer for shoes, or opankas. He was then advised by another officer that in case he would see an Albanian wearing good-looking opankas, he should take them away from him, for after all, did he not have a gun! The officer showed him his own opankas clearly indicating how he had appropriated them.
*****
In the surroundings of Prizren three Albanian villages were completely destroyed and thirty municipality representatives from the vicinity killed.
The latter were accused of “being pro-Austrian”. In one of these municipalities, the soldiers forced the women out of their homes, bound them together and obliged them to dance, lined up in rows. Thereupon, the soldiers opened gunfire on these captives and had fun watching the defenseless victims as they collapsed, bleeding, one after another.
When General Jankovic was informed that the Ljuma people were setting about to impede the march of the Serbian troops toward the Adriatic, he gave orders to proceed with excessive harshness. In the district of Ljuma, twenty-seven villages were completely destroyed, and the inhabitants, including children, killed. This region was the scene of the most frightening acts of cruelty perpetrated by the Serbs against the Albanians during the genocide war: women and children were literally wrapped in straw and burned alive before the eyes of their captive husbands and fathers. Pregnant women were torn to pieces in a horrible way and the unborn child was set on the bayonet. My informant, a highly responsible and absolutely trustworthy gentleman, added this to his report: “All this seems unbelievable, but is nonetheless true.” 400 men from Ljuma who surrendered voluntarily were taken to Prizren, where they were killed daily in groups of forty to sixty people. Similar executions continue to be carried out every day. In the surroundings of Prizren lie unburied to this day, hundreds of corpses. Djakova, too, is almost completely destroyed and its inhabitants are decimated.
Sixty Albanians were killed in Tertenik, thirty- two in Smira, twenty in Ferban, nineteen in Ljubista.
In Kameno Glava, which numbered fifty households, all of the men – without exception – were killed. In this latter village, the men were forced to place themselves in a rank, and then to salute. Thereupon, they were tied up and shot dead, without being tried by any military tribunal. In Presevo, too, there were few survivors. The number of the Albanians killed in the vilayet of Kossovo is estimated at 25 000, and this figure does not constitute an overstatement.
*****
On March 20, 1913, the Albanische Correspondent released this information: We have received the following report from a reliable Albanian source in Üsküb: Unbelievable crimes are being perpetrated both by Serbian troops and by Serbian Komitatchis against the population in the surroundings of Üsküb, in the territories occupied by them. European circles here were particularly horrified by the following incidents which were ascertained in the most reliable way. At the end of February, Serbian armed forces entered the village of Shashare. After they got all the men and the boys out of the way, the soldiers raped the women and the girls. Serbian soldiers committed the same shameful acts in the village of Letnica. It must be pointed out that the population of both Shashare and Letnica is entirely Slavic and Catholic. Serbian troops do not stop from committing unspeakable brutal acts even against Christian people of their own race.
In other districts, the wild troops have perpetrated even worse atrocities. In twenty-nine villages situated in Kara Dag, 280 farmhouses owned by Moslem Albanians were burned down, and all of the male inhabitants, unable to escape, were killed by the soldiers with bullets or bayonets. The Serbs go raging from village to village similar to the Huns. The villages of Trstenik, Senica, Vrban, Ljubista and Giulekar were the scene of a horrible bloodbath. Here, 238 men were pitilessly slaughtered. In Sefer, an old woman, together with her Catholic servant, were burned alive. The wretchedness of the population is immense.
In the village of Ljubista, the misery is such that Moslem Albanian women sell themselves for 400 plasters as property, or, so to speak, as slaves to surviving Moslems. In this latter village a man, an old woman and two children were burned alive by the Serbs. In Giulekar, the belly of a pregnant woman was slit open with a bayonet and her offspring forced out of her body.
In Presta, a Moslem woman whose husband was taken away from her, shot five Serbian soldiers. Thereupon, the Serbs set on fire the whole village, consisting of 90 farms, and let it burn down to the ground.
Entire regions are being devastated by the Serbs, and the inhabitants slaughtered. The Serbian rage is aimed against Catholics just as violently as against Moslems. The surviving population is in a state of indescribable misery and despair.
A report published in Deutsches Volksblatt, dated February 19, 1912, contains the following: “In the region occupied by the Serbs, there are only few villages and communities which may be considered as completely spared by the Serbs and too many Albanians who want to avenge themselves for the deaths of their wives and children. A very small number of individuals obeyed the orders issued in town to surrender weapons without delay. Most people concealed the weapons at home or escaped with them, for it is easier for an Albanian to give up his property than to surrender his gun. In order to enforce the law, patrols were sent to homes. They would search the house thoroughly, and woe betide those in whose homes weapons were found.
The military tribunal pronounces the verdict within a matter of hours. A striking case took place in Tirano. There, Serbian soldiers went to a merchant and bought all kinds of goods. When it was time to pay, it turned out that they had no money. Therefore, one of the soldiers gave the merchant his gun as a pledge of good faith. Later on, the soldier concerned about his deed, went to the commander in charge claiming that the merchant had taken the gun away from him. Shortly afterward, a patrol went to the merchant, found the gun, and took the Albanian before the military tribunal.
Although he insisted he had accepted the gun as security, he was, nonetheless, shot dead.
An Albanian man, from the village of Zala, north of Kruja, escaped after shooting dead a Serb who had entered his hut and was about to attack his wife. Later, when the Serbs arrived at the place where the shooting had occurred and did not find the killer, they massacred all the inhabitants of that village, numbering over one hundred, including women and children, and set the village on fire. This is, unfortunately, the sad truth.
The following has been reported by the special correspondent of the Daily Telegraph:
“The frightful persecutions in world history have all been surpassed by the horrible dealings of the troops led by General Jankovic. During their march through Albania, the Serbs have not only treacherously executed armed Albanians but, in their awful savagery, they have also murdered defenseless people: women, children, the elderly, and even infants on their mother’s bosom.
Serbian officers, carried away by their conquests, have proclaimed that the most effective way to bring peace to Albania is to exterminate all of the Albanians. Between Kumanovo and Üsküb, 3 000 people were massacred by the Serbs. In the surroundings of Prishtina alone, 5 000 Albanians fell under their blows. These people were not killed in an honorable battle; they were victims of a series of horrible slaughters. Also, Serbian soldiers have devised new methods of perpetrating atrocities to satisfy their blood thirst. In several villages, the houses were set on fire and the poor inhabitants ruthlessly killed like rats as they tried to rescue themselves from the flames. The men were slaughtered before the eyes of their wives and children, and the grieving mothers were forced to witness the massacres of their children, who were literally chopped in pieces.
For Serbian soldiers, executions constituted a daily entertainment. All of the inhabitants in whose houses weapons were found were executed.* They were either shot down or hanged. In one day, up to thirty-six executions took place. Worth mentioning is the fact that Serbian nationalists living in Hungary have shown indignation with regard to the massacres in Albania. Mr. Tomic, a former secretary of the Serbian prime minister Pasic, said that during his trip from Prizren to Ipek, he did not see anything else on both sides of the road but villages that were burned out and razed to the ground.
The roads were studded with gallows on which bodies of Albanians hung. The street of Diakovitza looked like an “avenue of gallows.”
Even newspapers published in Belgrade shamelessly recount the dreadful atrocities of the Serbs.
When the soldiers of his regiment marched into Prizren, Colonel Osbic told them: “KILL!” The newspapers in Belgrade made it known that when this order was pronounced, “the Serbian soldiers stormed into the houses and killed every being they could find.”
Later on, the Daily Telegraph published this report, based on the account of an Albanian notable who guarantees its authenticity: Whoever denounces an Albanian to the Serbs, can be sure that that particular Albanian will be executed. There have been people who owed money to Moslem Albanians. They went to the Serbs and denounced those Albanians as traitors. Those unfortunate Albanians were immediately hanged. As for the denouncer, he managed to acquire, at a ridiculous price, the house and the field of his victim.
In Üsküb, unarmed Albanians have simply been killed by Serbian officers. If even a hunting knife is found in a home, the owner of the house is killed.
In Ferisovitch, the Serbian commander had summoned the fugitives to return and to surrender the arms. But when over 400 people came back, they were murdered. In the whole town of Ferisovitch, there are hardly a dozen Moslem families left alive. This account was confirmed by the war correspondent of the Messaggero.
In Pana, the prisoners were killed by the Serbs.
In Varos and Prishtina, the population is literally decimated. The Serbian officers themselves admitted that ‘they are in chase’ of Albanians and one of them boasted to have killed with his own hand nine Albanians in one day.
According to the same source of information, a physician of the Red Cross reported this: The Serbs have killed mercilessly everywhere in Albania. Neither women nor children nor the elderly have been spared.
In Old Serbia, I have seen villages burning every day.
In the vicinity of Kratons, hundreds of prisoners were lined up in two rows, as ordered by General Stefanovic, and then shot dead with machine guns. Near Sienitza, 850 Albanian notables were murdered by order of General Zivkovic on account of the opposition they had shown.
*****
The Albanische Correspondenz reported from
Trieste on March 12 that “At the Albanian Congress was read aloud a letter from Kroja, near Durazzo, dated February 27. Therrein, it was stated, among others, that all of the buildings and also the villas of Mashar bey and Fuad bey (both of whom were participating in the Congress) were burned down. In Vignola, near Kruja, the brother of Ali Lam Osmani was buried alive up to the hip by the Serbs who later on shot him dead. The letter ended with these words: ‘We shall no longer see one another. May we meet again in the other world’!”
Ahmet Djevat, secretary of the Comité de Publication D.A. C. B., issued the following information which is based on accounts of various witnesses:
“In Strumitza, the Serbs committed unbelievable thefts and robberies. Alone Major Ivan Gribic, who is commander of the fourth battalion in the Serbian fourteenth line regiment, sent off to Serbia eighty cart-loads of furniture and rugs. All of the women and girls in Strumitza were raped and forcibly baptized. The remainder of the unfortunate Moslem population is dying of hunger, wretchedness and malady…”
*****
On March 21, 1913, the Albanische Correspondent received from Trieste the following report: The misery in Albania has become most frightening. The Serbian troops, having first taken Durazzo, were then thrown into the land without being provided by the Comissariat with supplies of food and fodder. They were thus advised to resort to requisitions. This was done with extraordinary cruelty. Of all the supplies that were available, they took nine out of ten for themselves. They also refused to deliver certificates for the supplies requisitioned by them.
Moreover, the Serbian troops did not make requisitions solely for their own needs. Whatever provisions they could lay their hands on were taken away and destroyed. Old olive trees, which had been planted way back during the Venetian rule and which constituted their owner’s livelihood, were felled by the Serbs, as were also slaughtered by them cattle big with young. No sheep, no hens, not an oka3 of corn which could be taken remained untouched by the Serbs. They also robbed and plundered extensively. The Serbs shipped large amounts of rugs and other looted goods from Durazzo to Salonica, whence they were then sent to Belgrade. The Serbs even took away antique benches from the government building in Durazzo and sent them off by boat, together with other spoils.
Fazil Toptani Pasha, to whom we presented this report for examination, explained: “Whatever is contained in this report is true. But these facts constitute merely a small fraction of all the hideous acts committed in our fatherland by the barbarians. The Serbs broke into Albania murdering, robbing, burning. They brought about devastations so abominable as to defy anyone’s imagination.
We were told this by Dervish Hima: Let it be publicly known that a large number of the Albanian people may die of starvation. We are in the spring season. It is the time when the land is cultivated. But the seed has been taken away by the Serbs. Yet even if the Albanians had the seed, they would still not be able to cultivate the land. For, as people say, “should something grow, the Serb would destroy it”. This indicates to what extent the Albanians are horrified by the Serbs.
A Romanian physician, Dr. Leonte, reported on January 6, 1913 in Bucarest’s Adeverul that the atrocities he had seen perpetrated by the Serbian army were much more frightening than one can imagine. The fact that hundreds of captured Moslems had been ordered to march for as long a distance as one hundred kilometers would have been for those unfortunate people the least of evils. However, when one of these wretched people collapsed of hunger and exhaustion, he was finished off with a bayonet by the next soldier and his corpse left right there. The fields are said to be strewn with corpses of murdered people, including young men, women and also children. When the Serbian troops entered Monastir, all of the wounded Turks lying in hospitals were killed in order to make room for wounded Serbs. The soldiers stole whatever they could lay their hands on. Even foreign banks were robbed. A Bulgarian professor, who became unpopular with Serbian officials because he proposed a toast to King Ferdinand, has disappeared without leaving a trace after that evening party when he proposed the toast. Also, Dr. Leonte furnishes descriptions of massacres similar to those perpetrated by the Serbs in Kumanovo, Prizren and elsewhere.
*****
On November 20, 1912, the well-known war reporter Hermengild Wagner reported from Semlin: During my three-day stay in Nish, I was able to ascertain shocking details relating to atrocities committed by Serbian troops. I should like to remark that I have highly respectable witnesses for all these details. A fifteen-year-old Albanian girl was taken to the fortress of Nish. She was suspected of having thrown bombs in Ferizovic at the Serbs who were entering that town. The poor girl who had been charged with the crime was handed over to the Serbian soldiers instead of being taken before a military tribunal. The soldiers hit her skull with clubs until it broke into pieces.
A Turkish Mulassim, named Abdul Kadri bey, who was taken captive, was beaten to death in the fortress of Nish. His corpse indicated that his nose bridge had been fractured and his liver ruptured. The victim, in fact, was trodden under foot until he died.
An Albanian, who made an attempt to escape, was pierced with bayonets and died. Even his dead body was treated in a horrible way while it was being taken to the morgue.
In the hospital of Nish, a number of Serbs entered a room where wounded Turks were lying. A Serb shouted jokingly while pointing at a seriously wounded Turk: “He is the one who wounded me.” Thereupon, the whole band of Serbs rushed headlong in the direction of the wounded and defenseless man and kicked him so harshly that he eventually expired under their feet.
I was told by a horrified Red Cross physician that the captives and the wounded, who may be seen in Nish and Belgrade, are merely for the show. “The Serbs,” he declared, “do not grant mercy. All of the Albanians, wherever they might have been caught, and whether they carried weapons or not, were murdered pitilessly. Women, children, the elderly … frightful things happened over there (in Old Serbia). I do not know how many villages have been burned down by Serbian troops. I saw them burning every day in the distance. Near Kratovo, General Stefanovic, having ordered hundreds of Albanians to form two rows, shot them down with machine guns. Thereupon, the general explained: “These scoundrels must be exterminated so that Austria may no longer be able to find her beloved Albanians.”
Ten thousand Albanians resisted the advance of Serbian troops. As a result, 950 notables of Albanian and Turkish nationality were slaughtered by order of General Zivkovic.
Only few of those who were wounded in the battle of Kumanovo were picked by the Serbs from the battlefield. The explanation was given by King Peter himself when he visited the military hospital in Nish: A wounded Serb complained to the king that the Albanians had fired at the Serbs with guns that they had captured from the Serbs and that this was how he had been wounded. Thereupon, King Peter replied:
“The pigs will have to pay a high price for that!”
Serbian eye witnesses who took part in the battle, told me with laughter how after the combat, the dead and the wounded — Turks and Albanians alike – were thrown into large graves. But after the heavy rainfall, the aspect of the battlefield wasn’t pleasant, indeed. The shallow mass graves of the Turks broke down. As a result, hands, feet and heads of horribly distorted corpses emerged from the soil.
In Üsküb, a Serbian officer, on his return to town, was absolutely convinced that the burning down of eighty villages in the region of Ljuma was justified.
The Deutsches Volksblatt published on
February 14, a report from southern Hungary containing the following statement:
The Serbian government should finally realize that the result of such denials is to make Serbia’s concern for truthfulness less and less credible. We already had the opportunity to test the truthfulness of such reports when the King was murdered. In fact, the government had at that time categorically and in highly official form denied the news that King Alexander and Queen Draga had been murdered by perjured officers. The government claimed, instead, that the king and the queen had killed each other as a result of an argument they had…
As far as Albanian massacres are concerned, the sad truth is that all of the descriptions that have reached the public so far, fully correspond to the facts. They have only one defect, that they are not complete.
This has been confirmed by numerous Serbs themselves often with great pride. In this connection I should merely like to repeat the declarations of someone who participated in the first part of the war and who, at the present time, is professionally active in southern Hungary. Although a native of the kingdom of Serbia, this man prefers to live under Austria’s ‘oppression’, as far away as possible from his fatherland in order not to disturb the ‘cultural and religious toleration’ reigning there. This witness, typical of all the others, told with obvious pleasure how Serbian soldiers had mercilessly slaughtered a whole crowd of Albanian peasants whose only ‘crime’ was that weapons had been found in their homes. My informant noticing my surprise, declared calmly: “We were not going to waste our time escorting these people to some far-away garrison center. What we did was much simpler; thus, we were free again and could quietly go to have drinks.” This practical point of view seems to be characteristic of the Serbian military in general, for a wounded man told a visitor in a Belgrade hospital, among others, the following: “We left the Turks alone, but we slaughtered the Albanian dogs(!) whenever it was possible.” Another example of this kind is the letter of a Serbian officer which was also published in the Magyoroszag, whose Balkan correspondent is the Austrian deserter, Ivan Ivanovic, formerly head of the royal Serbian press. In this letter, one can read, among others, that the officer had seen with his own eyes how the soldiers, after the capture of Monastir, had bound together Turkish men, women and children, in groups of ten each and had burned them alive. Here, every Serb who has returned from the war scene tells about such feats or similar ones. Obviously, these people have not read, in the foreign press, the official Serbian denials of the accusations.
*****
An Albanian from the vicinity of Scopio reported the following: “We saw Serbian soldiers coming toward our village. Everybody hurried back home. I was not afraid. Wanting to see strangers, I stood in front of the house. They came fast. I gave a coin to one of the soldiers. Thereupon, I was hit on the head and fell to the ground. The soldiers left me lying there, and stormed into the house where they killed my mother and father. Then they set the houses on fire and massacred everybody. When I was able to get up, everything was in flames.”
In Sefer, in the district of Gilan, the Serbs set on fire a hut, and they threw alive into the flames its two elderly inhabitants who were unable to escape. Another man had his hands tied together. He was told to leave, but was shot.
This month, the following places were burned down for reasons which, as communicated, were inconsistent with one another: Limbishte, Kolish, Terpeza and Gilektar. In the latter three villages everything was annihilated, including women and children.
In the district of Djakova, in the village of Boba, four Serbian soldiers who tried to rape the women were severely beaten. This called for a punitive expedition, which was dispatched and Boba went up in flames.
Everything was devastated. When this was done, the soldiers came across seventy Albanian Catholics from Nikoi who were coming to the village to do their shopping. Among these people, too, there were atrocities committed by the soldiers.
In Ipek, three women were kidnapped by the Serbs. In their turn, the Montenegrins kidnapped three girls.
In the district of ljuma, thirty-two settlements were burned down. Whoever was caught there, was slaughtered.
In Dibra, too, Serbian soldiers perpetrated the meanest excesses. They took away whatever they could carry with them. Then came other troops who set fire to twenty-four villages and massacred all of the inhabitants.
In Prizren, the Catholic priest was not allowed to administer the last communion to the dying. Whoever contacts the priest has to appear before the military tribunal.
*****
It was reported from Durazzo on March 8 that the Serbian troops had burned down the following villages: Ses, Larusk, Minikle, Scej and Gromni.
In Ses, women, girls and several children, numbering twenty, were locked up in houses which were then burned down.
The inhabitants of the villages around Kroja- Kurbinao took refuge in the mountains in order to save their lives, leaving behind all their possessions.
*****
On March 12, the Albanische Corresppondenz reported from Trieste, the following:
Letters from Tirana, inform us that Serbian troops have once again committed atrocities in the surroundings of Tirana. The inhabitants of the kaza Tirana sheltered a division of Albanian volunteers and provided them with food. When the Serbian military commander found out about this, he ordered that the place be encircled by troop divisions. Thereupon, all the houses of this place, as well as those located on the property of Fuat Toptani bey, were reduced to ashes. Seventeen men perished in the flames. Ten men and two women were executed.
Christians, too, are killed by the Serbs
On March 20, the Reichspost published a letter from Albania containing the following information:
Serbian soldiers have robbed Don Tommaso, the parish priest in charge of the sanctuary of Cernagora (or Setnica), of all the money that belonged to the church. Holding bayonets in their hands, they forced Father Tommaso to open the cash box. They took from it the money, which represented all the savings of this place of pilgrimage.
The priest of Djakova, while threatened to be killed, was told: “Either you renounce the Austrian protectorate or else we blow your brains out.” But the priest was not intimidated. His courageous attitude defied the Serbs who gave up their threats.
In the past three months, the Serbs have denied the priest of Ferizovic the freedom to attend to his ministry. Whoever speaks with the priest or goes to mass or confession is imprisoned. The Serbs tried to do the same thing to two priests in Prizren.
All kinds of pressures are brought on the Catholics of Janjevo (400 families, almost all of Slavic origin) for the purpose of forcing them to give up their religion and accept the conversion to the schismatic church.
In this archdiocese have been living for several centuries 8 000 Catholics, so-called Laramans (secret ones) who, on account of Turkish persecutions, could not profess their faith openly. When the Serbs arrived, several hundreds of these Laramans wanted to be recognized openly as Catholics. But when representatives of the new government found out about it, the decision was proclaimed: “Either Moslem or Orthodox, but not Catholic.”
Near the sanctuary of Letnica is located the village of Shashara (ninety families, all of them Catholics). Serbian soldiers marched in, assembled all of the men on the fields and bound them with ropes.
Thereupon, they started to plunder the houses and to rape the women and the girls in abominable ways.
The murders perpetrated against Catholic Albanians are numerous. In Noshez, for example, thirty men, who were spending their time peacefully in the village, were killed in a single day. They called themselves Catholic Albanians; this was their only crime. Near Zhuri, whole families of Malissors, who had come to Prizren to buy salt, oil, sugar, etc., were for no reason at all treacherously murdered on their way.
This was also the fate of seventy other Catholics from the parish of Nikai who were slain not far from Djakova.
The Catholics are persecuted, whereas no harm is done to the native Orthodox population.
In the surroundings of Dibra and Monastir, as also in Kosovo, numerous villages have lately been completely destroyed. The robberies are indescribable. Suffice it to mention the fact that sheep now are sold at two francs apiece because the sheep that the Serbs and the Montenegrins have taken away from the Albanians are so numerous that one does not know what to do with them.
They also want to prevent us from speaking Albanian. Some schools where Albanian was taught have already been closed down. The letter ends with the words: “May God have mercy on us and may Europe come to our aid. Otherwise we shall perish!”
*****
The Neue Freie Presse reported the following in its issue of March 21:
Well-informed circles have reported to us, that recently both Catholics and Moslems, are being persecuted in the district of Dibra, as in the district of Djakova. Numerous murders are being committed every day. The inhabitants are fleeing in great numbers, leaving behind their possessions. The persecutions are not directed solely against the Albanians, but also against Catholic and Moslem Slavs.
The Neue Freie Presse reported on March 20: On March 7, in and around Djakova, the soldiers joined forces with fanatic Orthodox clergymen to convert the inhabitants, forcibly from the Catholic to the Orthodox faith.
Some 300 people including men, women and children, were tied with ropes and summoned, under death threats, to convert. Among them was Father Angelus Palic.
An Orthodox priest, pointing to the soldiers who were holding their guns ready, said: “Either you sign here that you have converted to our unique true faith, or else these military defenders of God will dispatch your souls to hell.”
Thereupon, the captives signed the sheet on which had been written beforehand the declaration of their conversion to the Orthodox faith.
Father Angelus’ turn came last. He was the only one who had the courage to refuse, in a calm and dignified way, to abandon his faith.
Father Angelus persisted in his refusal even after he was summoned three times, and despite the supplications of the Catholics who were forcefully converted. Then a scene so horrible took place that one couldn’t ever believe it possible in twentieth century Europe.
At a signal from the Orthodox priest, the soldiers fell upon the Franciscan, ripped off his clerical vestments, and started to hit him with the butts of their guns.
Father Angelus fell to the ground with several broken bones and ribs. The Orthodox clergymen ordered the soldiers to stop the beating and asked the seriously wounded priest whether he would now decide to become a convert.
The priest shook his head again and said calmly: “No, I will not give up my faith and I will not break my VOWS”.
Father Angelus was hit again with the gun butts numerous times. A soldier eventually pierced his lung with a bayonet, thus putting an end to the life of this ill-fated man.
A mandate was issued to the local leaders in the district of Kruja, in western Albania. It contained, among others, the following: “Should, at the arrival of the army, any attack or just the killing of a single Serbian soldier occur in the town, in a village, or anywhere else in the vicinity, the town shall be burned down and destroyed and all the men over fifteen years of age shall be bayoneted.”
The decree is dated January 5, 1913, and is signed in Kroja by Commander A. Petrovic, first class captain.
Kruja is the birthplace of the Albanian national hero, Skanderbeg. His castle can still be seen in that town. For the Albanians, it is a hallowed place.
The following appeared on February 8 in Deursches Volksblatt: “The Serbian under-secretary of state for Religion and Education, Ljuba Jovanovic, published in a Slav newspaper a declaration, in which he stated among others that with respect to citizens’ rights, the Moslems will, ofcourse, be treated the same way as everybody else. As for the Church-related properties, the assets of the Vakuv [church] will be administered by the Moslems and their convents will receive the same attention as Christian convents. The Moslems, with the exception of the regular troops, have not rebelled against the Serbian occupation. As a result, they have not been harmed by the Serbian army. As for the Albanians, they resisted the Serbian occupation; they have even shot at soldiers right after they had surrendered, and they have done so not only outdoors, but also from within houses in occupied territories.
What happened as a consequence, is actually something that occurs all the time and everywhere else when non- combatants come into conflict with a victorious army (i.e., the massacres of the Albanians).
*****
The Belgrade newspaper, Piemont, which is considered as the mouthpiece ofradical, military circles, dealt in its issue of March 20 with the Scutari question and declared that Scutari must fall to Montenegro. “But should this not be possible,” the newspaper continued, “Scutari must be razed to the ground.”
Serbian Officers Boast About Their Heinous Deeds
The Albanische Correspondent, received from Durazzo the following report:
The atrocities perpetrated by the Serbs against the Albanians are monstrous. Serbian officers boast about them quite freely. Serbian troops have committed dreadful acts, especially in Kossovo. Here, a Serbian officer reported this: The women hid their jewelry most of the time; they did not want to turn it over. In such cases, we would shoot a member of the household and the whole jewelry was produced at once. The Serbs proceeded in a particularly frightful way in the district of Ljuma. Men were burned alive; old people, women and children were murdered. In Kruja, Skanderbeg’s birthplace, a number of men and women were simply shot dead and a great number of houses burned down.
The Serbian commander, Captain Petrovic, published an ukas by which he made these shameful crimes officially known. In Tirana, many Albanians were sentenced to be thrashed. These unfortunate people were beaten so hard by the Serbian soldiers that they eventually died.
In Kavaja and Elbasan, people were, likewise, officially beaten to death. A well-known, decent and wealthy gentleman, son of a Turkish Colonel, was shot dead in Durazzo. The Serbian commander proclaimed later, by means of an announcement posted on the wall, that the man killed was accused of larceny and sentenced to death. The Serbs destroy Catholic churches; they claim that they are Austrian buildings and must be done away with. The population is harassed by Serbian soldiers and officers day and night.
Not too long ago, a Serbian soldier was found murdered. At once, five Albanians who were not guilty of the murder, were caught by the Serbian command and shot dead.
This was reported to the Albanische Correspondent from Podgoriza: After the battle of Brdica, which for the Serbs ended in a defeat involving great losses, the Serbian troops stormed, on their retreat, into the village of Barbalushi. Scared, the inhabitants, holding crucifixes in their hands, went to meet the Serbs and asked for mercy, but to no avail. The blood-thirsty troops attacked the defenseless inhabitants of the village, stabbing several men, women, old folks and children. The body of an eight-year-old child, lacerated by these ferocious people, had no less than six bayonet perforations.
The Serbian Denials Most of the reports regarding Serbian atrocities were denied of late by the Serbian government. These official denials were made promptly in all of the cases, but characteristic of all of them was that they were not credible. For it is not possible to do away with incriminations of such gravity by simply claiming that the accusations brought forward are not true.
When judged by the court of world justice, the present selection of reports from various sources — not only Austrian, but also Italian, German, Danish, French and Russian — reports which are in no way exhaustive, will certainly outweigh all the disavowals of the Royal Serbian press bureau.
In a denial, dated February 8, the Serbian press bureau declared that, “Such atrocities allegedly committed by the Serbian army are simply impossible nowadays, especially among a people who are downright religious and tolerant.” To this, one can reply: “Such atrocities may indeed be expected from an army whose officers attacked their own king and queen during the night,* threw their bodies out of the window after slashing them with fifty-eight sword cuts.
The Albanian massacres recounted in the foregoing reports become more plausible when one realizes that those who engineered the carnage in the Konak at Belgrade acted under the command of Captain Popovich, who was one of the leaders of the Serbian attack in Albania, and who at the present time is commander of the Serbian garrison in Durazzo.”
1.Francesco Crispi (1818-1901) was born in Sicily where many Albanian families found refuge in the 15th century after the death of their leader George Castrioti- Skanderbeg, which was followed by the invasion of Albania by the Turks. Crispi worked for the unification of Italy collaborating with Garibaldi who named him Minister of the Interior in 1860. Subsequently, Crispi served twice as Prime Minister of Italy. Crispi, who spoke Albanian very well, remained deeply attached to the country of his ancestors throughout his life.
Many Albanian descendants from families that found refuge in Italy in the 15th century became prominent figures. One of them is Alexander Albani whose name remains attached to the Villa Chigi-Albani (presently Villa Torlonia), where he assembled, assisted by Winkelmann, rare works of art. Several members of the Albani family, whose name was originally Lezhe, distinguished themselves for their fine taste, their talents and their scholarship. This family also gave to the Church important cardinals and nuncios, including, among others, Giovanni Girolamo (b. Bergamo, 1504 – d. Pome, 1591) and Annibale (b. Urbino, 1682 – d. Pome, 1751). To the Albani family also belonged Gian Francesco, who became pope under the name of Clement XI (pope from 1700 to 1721) and was noted for his piety. OfAlbanian origin was also the Venetian painter Marco Basaiti, whose talent, according to art historians, equals that of Bellini and Carpaccio.
2.Pierre Loti (pen name for Julien Viaud): French novelist (1850-1923), member of the Académie Française.
3. Oka = about three pounds
4.Alexander Obranovic and his wife, Draga, were assassinated in 1903. Milan IV Obranovich became prince in 1868. He served as King of Serbia from 1 882 until his abdication in 1889. His son Alexander followed him to the throne. After the assassination of Alexander Obranovich, in 1903, Peter Karageorgevich became king.
Ndër të tjera, në vazhdim:
•Kriminalizimi i eksportit të mallrave të vjedhura.
•Ndryshimet në mjetet e drejtësisë penale
Zhvillimi i mundësisë së shkëmbimit të informacionit ndërmjet policisë dhe shërbimeve socialeQeveria ka vendosur të krijojë një Autoritet Disbursimi për të aksesuar pagesat e pasakta të fondeve tatimore
Autoritetet kanë marrë gjithashtu mjete më të mira për të aksesuar krimin e organizuar, për shembull Agjencisë Suedeze të Taksave i është dhënë mundësia të përmirësojë të dhënat e popullsisë për të parandaluar, parandaluar dhe zbuluar pasaktësitë që çojnë në pagesa të pasakta
Prandaj, qeveria e drejtuar nga e moderuara po mbledh forcë për të thyer financat e bandave.
Ndër masat që po ndërmerren janë, ndër të tjera, më shumë kontrolle dhe hetime penale, mundësia e gjurmimit dhe rikuperimit të parave që bandat kanë përfituar me aktivitete të paligjshme, rritja e bashkëpunimit operacional, luftimi i infiltrimit dhe ndikimit të paautorizuar, ndalimi i kompanive, duke u përdorur si mjete kriminale dhe kundërmasa ndaj kërkesave të rreme të pagesave.
Svantesson: Krafttag mot gängens ekonomi
Att knäcka gängens ekonomi är en nödvändighet för att knäcka brottsligheten. Den kriminella ekonomin omsätter 100–150 miljarder kronor per år. För att stoppa brottsligheten måste pengaflödet brytas. Den moderatledda regeringen tar nu ytterligare steg i satsningen att stoppa den utbredda kriminaliteten.
Sedan den moderatledda regeringen tillträdde har en rad åtgärder vidtagits för att stoppa och förebygga den organiserade brottsligheten.
Bland annat pågår:
Kriminalisering av utförsel av stöldgods
Förändringar i straffrättsliga verktyg
Utveckling av möjlighet till informationsutbyte mellan polis och socialtjänst
Regeringen har beslutat att inrätta en Utbetalningsmyndighet för att komma åt felaktiga utbetalningar av skattemedel
Myndigheterna har också fått bättre verktyg för att komma åt organiserad brottslighet, exempelvis har Skatteverket fått möjlighet att förbättra folkbokföringen för att förebygga, förhindra och upptäcka felaktigheter som leder till felaktiga utbetalningar
Mycket görs, men mer behöver göras för att ytterligare växla upp arbetet mot den organiserade brottsligheten.
Den moderatledda regeringen kraftsamlar därför för att knäcka gängens ekonomi. Bland de åtgärder som nu vidtas finns bland annat fler kontroller och brottsutredningar, möjlighet att spåra och återta pengar som gängen kommit över genom olaglig verksamhet, ökad operativ samverkan, motverka infiltration och otillåten påverkan, ett stopp för att företag används som brottsverktyg samt motverkan mot falska betalningskrav.
Se pressträffen med finansminister Elisabeth Svantesson
E vërteta e një historie të lashtë vazhdon të shfaqet.
Ekspedita arkeologjike e kësaj vere në Ulpianën e Lashtë (afër Prishtinës) vjen me zbulime të jashtëzakonshme.
Përmendja nga Justiniani i Madh dhe gruaja e tij Teodora si themelues të qytetit dhe besimtarë të kishave gjigante në qytetin e DARDANIS, Justiniana Secunda, paraqesin dëshmi të rëndësishme historike, duke sjellë kështu dëshmi të reja për historiografinë.
Përmendja e “URBEM DARDANIAE” (Qyteti i Dardanisë) në mbishkrimin e sapo zbuluar vërteton faktin se DARDANËT dhe DARDANIA vazhdojnë të mbeten si identitet dhe territor i rëndësishëm edhe në shek. Ndërsa Justiniani i Madh (527-565), përmes këtij mbishkrimi, po na dëshmon se ka mbajtur lidhje me vendlindjen e tij - DARDANIA.
Nga Michael Rothfeld, Adam Goldman, William K. Rashbaum, NEW YORK TIMES
Por Charles Franklin McGonigal nuk ishte një agjent i zakonshëm. Si shef i kundërzbulimit për zyrën e FBI-së në Nju Jork, ai kishte për detyrë eliminimin e përpjekjeve nga shërbimet e huaja për vjedhjen e sekreteve jetike të sigurisë kombëtare dhe ekonomike në një nga qytetet kryesore të botës në spiunazh
Përveç pamjes së jashtme si zyrtar qeverie i shëndetshëm dhe i përgjegjshëm, kishte edhe një anë tjetër, më pak të dukshme, sipas prokurorëve dhe ish-kolegëve.
Ai kryente takime të paregjistruara me politikanë dhe biznesmenë të huaj dhe pranoi pagesa të paligjshme ndërsa bënte favore për bashkëpunëtorët, sipas padive federale të ngritura kundër tij në dy shtete në fillim të këtij viti.
Arrestimi i McGonigal, pjesërisht i bazuar në akuzat se ai kishte punuar për një oligark rus, erdhi në një kohë kur marrëdhëniet SHBA-Rusi kishin arritur pikën e tyre më të ulët që nga Lufta e Ftohtë, duke ngritur pyetje nëse një nga gjahtarët e spiunëve më të besuar ishte bërë vetë spiun.
Por një vështrim nga afër në jetën dhe karrierën e McGonigal zbulon një hark që duket se ka pak ose aspak të bëjë me spiunazhin dhe intrigat ndërkombëtare. Në vend të kësaj, duket se është një histori amerikane për lakminë.
I qetë dhe i përmbajtur ndërsa përshkonte trajektoren në rritje përmes burokracisë së FBI-së, ai ishte një njeri ndryshe me vartësit, me temperament të nxehtë edhe për gjërat më të vogla, thonë ish-bashkëpunëtorët.
Ekspert i kundërzbulimit për çështjet ruse, ai fliste publikisht për kërcënimet ndërkombëtare të sigurisë.
Në të njëjtën kohë, thonë prokurorët, ai kontaktonte privatisht oligarkun Oleg Deripaska, i cili luajti një rol të rëndësishëm në hetimin e Prokurorit Special Robert Mueller për ndërhyrjen ruse në zgjedhjet presidenciale 2016 në SHBA.
Tani McGonigal, 55 vjeç, duket se do të bëhet një nga agjentët e rangut më të lartë në FBI që është dënuar ndonjëherë. Të martën do të dalë para gjykatës federale në Nju Jork ku mund të pranojë akuzën për padinë që përfshin Deripaskën, ndërkohë që është në bisedime për të zgjidhur një aktakuzë të ngritur nga prokurorët federalë në Uashington. Për sa kohë që marrëveshja nuk është finalizuar, ajo edhe mund të tërhiqet dhe çështja mund të shkojë në gjyq.
Çështja ka ngritur pyetje shqetësuese në lidhje me aftësinë e FBI-së për të zbuluar korrupsionin brenda radhëve të saj. Prokurorët pretendojnë që McGonigal ka udhëtuar shumë gjatë kohës që ishte në detyrë, në takime me zyrtarë të huaj dhe biznesmenë, të cilët, në pamje të parë, nuk kishin asnjë lidhje me punën e tij.
Agjentëve u kërkohet të raportojnë kontakte të tilla dhe transaksione të caktuara financiare dhe të bëjnë teste të zbulimit të gënjeshtrës, por byroja mbështetet shumë në integritetin e njerëzve që ka vendosur në pozicione besimi.
Për më shumë se tre vjet, hetimi nuk ka prodhuar deri më tani asnjë provë se McGonigal u ka dhënë sekrete të sigurisë kombëtare rusëve ose dikujt tjetër, sipas zyrtarëve amerikanë që kërkuan anonimitetin për të diskutuar çështjet në vazhdim.
Edhe pse zyrtarët thanë se McGonigal duket se ishte i përfshirë në korrupsion të thjeshtë, veprimet e tij habitën shumë njerëz në FBI, ku një parim thelbësor është ngulitur te çdo agjent: “Asnjëherë mos e turpëroni byronë”.
Peter Lapp, një ish-agjent i FBI-së, i cili dikur ka punuar me McGonigal, tha se kalimi i limiteve aq hapur – “në sy të të gjithëve” – kërkonte guxim. Por akuzat nuk shpjegonin atë që ai e quajti “misteri i madh”.
Ndërsa hetuesit kanë përshkruar përpjekje të pacipë për të përfituar nga karriera e tij në FBI, krimet aktuale për të cilat akuzohet McGonigal janë teknike.
Midis dy aktakuzave, ai akuzohet për fshehje të detajeve financiare dhe aktiviteteve të tij jashtë shtetit, shkelje të sanksioneve të SHBA dhe pastrim parash.
Disa akuza mbartin dënime të mundshme me burg deri në 20 vjet, por gjykatësi mund të vendosë për shumë më pak.
“Sa herë që dëgjoj qeverinë ta përshkruajë këtë si një çështje të vogël nëpunësi, ndihem pak më i ngushëlluar”, tha ai.
Dhe prokuroria e Uashingtonit, thotë DuCharme, në thelb është “për disa lëshime në formularët e qeverisë”.
Ajo që i tronditi më shumë ish-kolegët ishte guximi i McGonigal. Nga sjellja e tij dukej sikur e dinte se do ta kapnin. Në 2020, dy vjet pas daljes në pension, ai foli në një panel për korrupsionin e Shërbimit Federal të Sigurisë, FSB., homologia ruse e FBI-së, duke përfshirë pjesëmarrjen e agjentëve të saj në pastrimin e parave dhe veprimin si “kontraktorë privatë” për biznesmenët dhe kriminelët.
Deri në atë kohë, sipas prokurorëve, McGonigal kishte pranuar tashmë para nga një ish-oficer i inteligjencës shqiptare — dhe kishte filluar të punonte me Deripaskën.
Nga fillimi i vitit 2016, McGonigal drejtonte Seksionin e Koordinimit të Kundërzbulimit Kibernetik të FBI në Uashington, ku agjentët analizuan hakerimet ruse dhe kineze dhe aktivitete të tjera të inteligjencës së huaj.
Në atë pozicion të lartë, McGonigal u bë i vetëdijshëm për referimin fillestar penal që çoi në hetimin e njohur si Uragani Crossfire – një hetim nëse fushata presidenciale dhe bashkëpunëtorët e Donald Trump po koordinoheshin me Rusinë.
Atë tetor, drejtori i atëhershëm James Comey emëroi McGonigal agjent special përgjegjës për kundërzbulimin në Nju Jork, ku mbikëqyrte qindra agjentë dhe staf mbështetës. Ishte një rikthim atje ku McGonigal kishte filluar, por në një rol shumë më të rëndësishëm.
Pavarësisht se predikonte kujdes, duket se McGonigal e kishte lënë atë pas dore në jetën e tij.
Ai kishte lënë familjen e tij në Maryland dhe, menjëherë pasi u transferua në Nju Jork, filloi një lidhje me një grua që shoqërohej në qarqet e zbatimit të ligjit.
McGonigal u njoh me Allison Guerriero, 49 vjeç, nga Florham Park, N.J., përmes punës së saj vullnetare në një organizatë jofitimprurëse të quajtur Federal Enforcement Homeland Security Foundation, e cila thotë se mbledh para për familjet e agjentëve federalë të plagosur ose të vrarë në detyrë - pjesërisht duke organizuar galá dhe lojëra golfi me njerëz të famshëm, si krijuesi i "Law & Order" Dick Wolf apo aktori Stephen Baldwin.
Zonja Guerriero, e cila ka qenë publikisht kritike ndaj McGonigal që nga arrestimi i tij, ka thënë se ai e bëri atë të besonte se martesa e tij ishte e vdekur, vetëm për t'i dhënë fund lidhjes së tyre pasi ai doli në pension nga FBI më 2018. Pas kësaj, Pamela McGonigal, duke përmendur ngacmimet, mori një urdhër ndalimi kundër zonjës Guerriero, e cila ka pranuar se ka bërë tejkalim gjatë periudhave të abuzimit me alkoolin.
Guerriero ka thënë se, në zemërim e sipër dhe e dehur, ajo i dërgoi një email kreut të zyrës së FBI-së në Nju Jork, duke i sugjeruar që të hetonte McGonigal, gjë që ka bërë që disa të dyshojnë se mosmarrëveshja e tij martesore ishte ajo që çoi përfundimisht në hetimin federal që rezultoi me arrestimin e tij.
Gjatë marrëdhënies së tyre 18-mujore, tha Guerriero, ajo dhe McGonigal ndonjëherë qëndronin në një apartament në Bruklin dhe shijonin jetën e qytetit. Atij i pëlqente Sparks Steak House dhe restorante të tjera të pasura dhe ishte i kujdesshëm për pamjen e tij.
Në gusht 2017, sipas prokurorëve, McGonigal propozoi të bënin marrëveshjen e tyre, në të cilën Neza do t'i jepte hua 225,000 dollarë në para.
Prokurorët nuk kanë thënë pse McGonigal i duheshin ato pará ose çfarë mund të ketë rënë dakord të bënte në këmbim. Por gjatë disa muajve të ardhshëm, thanë ata, ai u injektua në çështjet e jashtme politike dhe të biznesit, me sa duket ndërsa tregtonte pozicionin e tij në FBI, në marrëveshje që do të kulmonin me arrestimin e tij.
Ai u miqësua me kryeministrin e Shqipërisë Edi Rama dhe përdori pozicionin e tij për të siguruar përfitime për bashkëpunëtorët e tij, sipas aktakuzës së ngritur kundër tij në Uashington.
Në një rast, McGonigal hapi një hetim në FBI ndaj një lobuesi të rivalit kryesor politik të kryeministrit shqiptar, thanë prokurorët. Nga ana tjetër, prokurorët thanë se ai ndihmoi në sigurimin e një licence për shpime nafte për të përfituar Neza dhe të tjerë.
Gjatë gjithë kësaj kohe, kishte disa tregues se FBI ishte në dijeni të marrëdhënieve të tij me shqiptarët. Sipas dy personave që folën me të, McGonigal tha se FBI e kishte autorizuar që t'u drejtohej kontraktorëve amerikanë për të punuar me zotin Rama për të ndihmuar në reformimin e qeverisë shqiptare, e cila ishte rrënuar prej kohësh nga korrupsioni dhe joefikasiteti.
Ndoshta asnjë nga shoqëritë e McGonigal nuk ishte aq alarmuese sa ajo me oligarkun rus Deripaska. Manjat miliarder i metaleve, i parë si mendjemprehtë dhe i pamëshirshëm,
Deripaska e ndërtoi pasurinë e tij pas rënies së Bashkimit Sovjetik, pasi burimet shtetërore u morën nga biznesmenë me lidhje të ngushta me Kremlinin. Ai gjithashtu kultivoi lidhje me Perëndimin, duke organizuar festa në Evropë, duke u shoqëruar me politikanë dhe duke punësuar avokatë dhe lobues për t’u kujdesur për interesat e tij.
Në prill 2018, Departamenti i Thesarit e futi Deripaskën në listën e sanksioneve, duke përmendur ndër të tjera lidhjet e tij me Kremlinin dhe akuzat se ai pastronte pará dhe kërcënonte rivalët. Përpara se sanksionet të bëheshin publike, McGonigal shqyrtoi një listë me emrin e Deripaskës në të, thuhej në aktakuzën e Nju Jorkut.
Nga fundi i vitit 2018, prokurorët sugjeruan se ai po krijonte bazat për një marrëdhënie të ardhshme biznesi me Deripaskën.
McGonigal akuzohet se ka krijuar një stazh në Departamentin e Policisë së Nju Jorkut për vajzën e një ndihmësi të oligarku të paidentifikuar – një referencë për biznesmenin rus Evgeny Fokin, sipas njerëzve të njohur me rastin.
McGonigal ishte prezantuar me Fokin nga një ish-diplomat rus i cili ishte bërë përkthyes për gjykatat amerikane.
Pasi u tërhoq nga byroja në fund të vitit 2018 dhe nisi punë si zëvendëspresident për sigurinë në firmën e pasurive të paluajtshme Brookfield Properties, McGonigal filloi të punonte për Deripaska. Ai dhe ish-diplomati e lidhën oligarkun me një firmë ligjore amerikane, Kobre & Kim, në vitin 2019 për të ndihmuar në heqjen e sanksioneve.
Ata i referoheshin Deripaskës si “individi” ose “klienti i Vjenës” në komunikimet elektronike dhe McGonigal u takua me Deripaska e të tjerë në Londër dhe në Vjenë, thanë prokurorët.
McGonigal paguhej 25,000 dollarë në muaj nga firma ligjore për punën e lidhur me sanksionet, duke përdorur paratë e Deripaskës.
Në gusht 2021, Fokin thirri McGonigal dhe ish-diplomatin rus për një çështje të re: hetimin e një oligarku rival me të cilin Deripaska ishte përfshirë në një mosmarrëveshje biznesi. Dy burrat u paguan 218,000 dollarë, derisa agjentët e FBI-së konfiskuan pajisjet e tyre atë nëntor, thanë prokurorët.
Vitin e kaluar, prokurorët federalë në Nju Jork e akuzuan zotin Deripaska dhe të tjerë për mashtrime për t’iu shmangur sanksioneve duke u përfshirë në marrëveshje të pasurive të paluajtshme.
Në janar, agjentët e FBI-së takuan McGonigal në aeroportin Kennedy dhe e arrestuan atë teksa kthehej nga një udhëtim pune në Sri Lanka. Ai kishte humbur punën në firmën e pasurive të paluajtshme, por në muajt në vijim ai u bë një personazh i famshëm në Shqipëri, ku kundërshtarët e zotit Rama dhe mediat i referohen shkurt skandalit të tij në një mënyrë të veçantë.
Ata e quajnë “Çështja McGonigal”.
Ganimeti
Ganimeti ishte një nga femrat më të bukura të Tiranës.
Trupi i saj i gjatë dhe i mbushur, ishte në harmoni të plotë me ngjyrën trëndafili të fytyrës dhe me sytë gjithmonë të qeshur dhe të lotuar. Krahas bukurisë së trupit, ajo gëzonte dhe bukurinë e mendjes. Kishte kryer shkollën “Nëna Mbretneshë” dhe zotëronte disa gjuhë të huaja. S’kishte lënë libër pa lexuar dhe në bisedë ishte tepër e këndshme.
Më 1945, një oficer i Misionit anglez, u dashurua marrëzisht pas saj. Ai deshi të martohej me të, por e larguan brenda 24 orëve, si person i padëshiruar. Ganimetin e arrestuan me akuzën e “spiunazhit” në shërbim të fuqive të huaja.
Atë e torturuan barbarisht në qelitë e Sigurimit, kurse disa nga funksionarët e Ministrisë së Punëve të Brendshme, u përpoqën ta përdhunonin. Pas disa kohe e liruan nga burgu, por e lanë pa punë, që të vdiste urie. Për të mbijetuar zbukuronte vajzat e Tiranës, ditën e martesës.
Kësaj pune ia mori dorën në mënyrë të përsosur. Çdo mbrëmje, me nënën e saj përkrahu, bënte shëtitje në Bulevardin e madh. Me qindra sy e shikonin me adhurim e lakmi. Ajo ishte vazhdimisht e përgjuar. Ndjente dëshpërim, po kurrë nuk e tregonte në sy të të tjerëve.
Asnjëherë nuk u përkul dhe s’kërkoi mëshirë. Në një ditë tetori me shi, në fillim të viteve ’60-të, një kamion me policë u ndalua para shtëpisë së saj, në “Rrugën e Dibrës”.
E hipën forcërisht në makinë, së bashku me nënën plakë. E internuan në Grabian të Lushnjës dhe caktuan një kthinë, në një ish-stallë derrash.
Era e urinës të shponte hundët dhe vrimat e mureve të pa suvatuara, ishin plot me akrepa. Lagështira të hynte deri në palcë. Edhe ditën duhej ta mbaje llambën ndezur. Jashtë, baltën deri në gju, mund ta kaloje vetëm me çizme. Ganimeti u pushtua nga një dëshpërim i tejskajshëm.
Ashtu, ajo nuk mund të jetonte më. Asnjë rreze shprese nuk dukej në horizont. E shtrydhi trurin për disa ditë dhe qëndroi disa netë pa gjumë, për të gjetur rrugën e shpëtimit. Nuk mundi dot të çante errësirën.
E vetmja rrugë shpëtimi, ishte vdekja. Dhe vendosi të vdiste. Ia shfaqi nënës vendimin e saj dhe ajo e përqafoi duke u dridhur. “Do të vdesim së bashku i tha nëna. Unë e para dhe pastaj ti”.
Fjalët e nënës ia lehtësuan ngërçin që i shtrëngonte gjoksin. Ajo u ndie më pak e trishtuar, që po linte atë jetë mjerimi. Shkoi në dyqan dhe bleu 10 metra litar.
E preu në dy pjesë të barabarta dhe u ul në tavolinë, ku shkroi një letër. Se farë shkroi në atë letër dhe kujt i drejtohej ajo, askush s’e mori vesh, përveç operativit të Sigurimit, që e mori pas vdekjes së tyre.
Pasi pinë kafe në heshtje të mallëngjyera, Ganimeti hipi në tavolinë dhe vari mbi trarin e ish-stallës dy litarë të bërë lak. Punonte e qetë dhe pa ju dridhur duart, sikur të stoliste një nuse. Hipi nënën mbi karrige, i hodhi lakun në qafë dhe i ra karriges me shkelm. Nëna mbeti e varur në hapësirë.
E çoi karrigen një metër larg, hipi mbi të, vendosi lakun në fyt, duke shtrënguar fort dhëmbët, që edhe kur të vdiste, të mbetej e bukur. E rrëzoi karrigen me majat e gishtave dhe mbeti edhe ajo e varur si nëna. Disa fëmijë, që luanin para stallës, nga zhurma që dëgjuan u afruan te dera. Ata mbetën të lebetitur kur panë nga vrimat e derës, dy gra të veshura me të zeza, që lëkundeshin në hapësirë.
Fëmijët lajmëruan fqinjët e internuar, që banonin në të njëjtën stallë. Ata u turrën me vrap, shqyen derën dhe ngrinë në vend, para dy kufomave, që vazhdonin të lëkundeshin akoma. Askush nuk guxoj t’u afrohej dhe t’i zbriste në tokë, Një djalë, vrapoi për të lajmëruar të plotfuqishmin e policisë.
Pas një ore, ai erdhi së bashku me operativin e Sigurimit. Me një pamje demonjake, ata lëshonin shtëllunga tymi duhani, mbi fytyrat e brengosura të të internuarve. Urdhëruan një burrë, që t’iu priste litarët. I dëbuan të gjithë nga kthina dhe aty mbetën vetëm xhelatët e viktimat e tyre. Në mbrëmje vonë, ato i varrosën në një gropë buzë një kanali. Askush nuk vuri një lule dhe nuk shkroi një emër mbi grumbullin e dheut
Për doktor Miço Konomin, më kishte folur babai im, shumë vjet përpara se ta njihja. Fati i zi me bashkoi me të, për shumë kohë, në burgjet e diktaturës komuniste. Ai ishte minoritar grek. Kishte lindur më 1906, në katundin Dhivër të Sarandës. Studimet e larta i kishte kryer në Universitetin e Athinës, në Fakultetin e Mjekësisë.
Ishte diplomuar shkëlqyeshëm, si mjek i përgjithshëm. I ofruan punë në Greqi, por ai vendosi të kthehej në Shqipëri, atje ku kishe parë për herë të parë dritën e diellit. Kërkoi të punonte si mjek, në një zonë larg minoritetit, për të përvetësuar mirë gjuhën shqipe. Filloi punën në Krujë, në vitin 1929.
Nuk la fshat pa shkelur. Me punën e tij humane dhe i gatshëm ditë e natë për të shërbyer në zonat më të vështira: Kurvelesh, Skrapar, Myzeqe, etj., me qindra njerëz i kishte shpëtuar nga thonjtë e vdekjes. Kudo ku ishte shërbyer, kishte bërë miq dhe adhurues të shumtë.
Emri dhe puna e tij ngjallën mërinë e organeve të diktaturës. I bënë presione nga më të ndryshmet, për ta bërë bashkëpunëtor të organeve të Sigurimit. Mospranimi i tij shërbeu si shkak për ta arrestuar. E dënuan me 10 vjet burg, për “agjitacion e propaganda”. Nuk u mjaftuan me kaq, por i dënuan me nga 20 vjet burg edhe djalin, edhe dhëndrin. Edhe kjo dhembje e madhe nuk e mposhti doktor Miçon. Ai s’undal për asnjë çast duke u shërbyer bashkëvuajtësve, pa dallim besimi dhe krahine.
Shpesh, me kursimet e tij, u blente barna të dënuarve të sëmurë, që s’kishin asnjë ndihmë. Megjithëse komanda e burgjeve nuk e lejoi asnjëherë të shërbente në ambulancën e kampit, ai u qëndronte të burgosurve të sëmurë rendë, natë e ditë mbi kokë. Fjala e tij ishte balsam dhe ndikonte te të sëmurët, më tepër se barnat që merrnim. Ata e quanin doktor Miçon, “Doktor me zemër të artë”. Ai gëzonte nderimin dhe dashurinë e gjithë të burgosurve.
Vuajtjet e burgjeve dhe hallet familjare, e plakën para kohe doktor Miçon., Kur mbaroi dënimin, e dënuan përsëri me 10 vjet burg. Diktatura i trembej lirimit të tij. Ai duhej të vdiste në burg. Pasi kishte vuajtur 18 vjet burg, në moshën 72 vjeçare, u sëmur rëndë. Komanda s’bëri asnjë përçapje për ta kuruar. Ai vdiq në burgun kobzi të Burrelit dhe e varrosën në gropën e përbashkët. Emri i tij mbeti në zemrat dhe mendjet e të dënuarve politikë, si simbol humanizmi.
Prof. Dr. Loci, ishte një nga kirurgët më të mirë, jo vetëm të Italisë, por edhe të Evropës. Ndërhyrjet e tij kirurgjikale shumë të suksesshme, e bënë të famshëm gjatë viteve tridhjetë. Pamja e tij e brishtë dhe fisnike, të detyronte respekt qysh në takimin e parë.
E urrente fashizmin dhe ndihej në ankth nga tamtamet dhe thirrjet histerike të alalave. Nxënësi i tij, mjeku shqiptar Gjergji Doko, i propozoi të vinte në Shqipëri, se ndoshta do ta ndjente veten më të qetë. Loci, e pranoi propozimin me kënaqësi. U vendos në Tiranë në fillim të vitit 1940. Punonte si kirurg në spitalin shtetëror dhe në klinikën e tij private në rrugën “Fortuzi” (sot rruga Asim Vokshi).
“Ishte fat për Shqipërinë dhe për ne, nxënësit e tij, që erdhi në Shqipëri profesor Loci. Ai ishte një talent i rrallë. Prej tij, ne mjekët shqiptarë, mësuam shumë”- tregon kirurgu i mirënjohur Maksut Dërrasa. Tirana e sidomos mali i Dajtit, e magjepste Locin. Ditët e fundit të javës, i kalonte në Dajt, duke u marrë me gjueti.
Bisturia në dorën e Dr. Locit, shndërrohej në një instrument magjik. Brenda pesë vjetëve, kishte bërë mijëra ndërhyrje kirurgjikale. Kishte operuar jo vetëm shqiptarë, por edhe italianë, malazezë, grekë dhe bullgarë. Pati rrezikuar disa herë jetën, duke operuar në fshehtësi shumë antifashistë ilegalë dhe udhëheqës të Partisë Komuniste Shqiptare.
Kurrë nuk i kishte shkuar ndërmend, se një ditë, për të gjitha ato që kishte bërë, për të shpëtuar jetë njerëzish, do të shpërblehej me plumba prapa kokës. E arrestuan në fund të vitit 1945, me akuzën, se kishte fshehur në barkun e një kufome, që dërgohej në Itali, një sasi ari, nga kursimet e tij. Kjo akuzë, u përdor si fasadë, për të mashtruar naivet. Në realitet, prof. Locit, i kërkoheshin të tjera gjëra.
Hetuesinë e bëri në godinën misterioze të Sigurimit, (“Shtëpia me Gjethe”), afër Postës Qendrore të Tiranës. E torturuan mizorisht dhe i kërkonin lidhjet me SIM-in dhe me misionet anglo- amerikane, të ardhura në atë kohë në Tiranë. Hetimet i drejtonte vetë major Vangjo Mitrojorgji, ish-shefi i Sigurimit të Tiranës.
Nuk u la torturë pa u përdorur, mbi atë korife të shkencës së kirurgjisë. Një ish-i burgosur, që kishte qëndruar në të njëjtën qeli, pas dënimit të prof. Locit, tregon se atje kishte lexuar një fjali, ku thuhej: “Sono inocente come un angelo” – Loci. (Jam i pafajshëm, si një engiëll).
Arrestojnë edhe mikun e tij mjekun, Gjergi Dako. Ai nuk i përballoi dot torturat dhe i dha fund jetës, duke u varur me këmishën e tij. Prof. Locin, shumë vende të botës do ta kishin për nder, që ai të ndodhej në vendin e tyre. Thuhet, se mbas dënimit me vdekje, Loci, kërkoi ti falnin jetën dhe premtoi, të punonte në Shqipëri, sa të ishte gjallë.
Po ku të dëgjonin të çmendurit?! Shqipërisë nuk i duheshin shkencëtarët! Flisni, o njerëz, a vritej profesor Loci?!
Krim në Tiranën e tiranëve”. Kështu e ka quajtur shkrimtari Petro Marko, vrasjen e gjeologut polak, me fame botërore, Stanislav Zuber. Po, kush ishte shkencëtari Zuber? Kishte lindur në Poloni, në qytetin Leopol më 1891, në një familje intelektuale. Studio për gjeologji në Universitetin e Krakovit dhe i përfundoi ato shkëlqyeshëm.
Punoi në katër kontinentet e rruzullit, për të zbuluar arin e zi (naftën). E ku nuk shkeli këmba e Zuberit?! Në Venezuela dhe në Rusi, në Gjirin Persik dhe në Egjipt, në Itali dhe në Ballkan. Kudo e nderonin. Zuberi, tepër modest u qëndronte larg, lavdërimeve pompoze. Në Baku i ngritën bust. Në Bander Abaz të Persisë, rafinerisë së parë të naftës, i vunë emrin e tij.
Stanislav Zuberi, ishte i pakët nga shtati, por kishte një mendje gjeniale. Ai ishte shkencëtar me përmasa botërore. Zotëronte nëntë gjuhë të huaja, midis tyre dhe shqipen që e fliste në mënyrë të përsosur. Kishte një kulture enciklopedike. Kur fama e tij mori dhenë, Fakulteti i Gjeologjisë në Krakovi, mbajti emrin “Stanislav Zuber”. Më 1927, Zuberi erdhi për herë të parë në Shqipëri.
Zbuloi shtresa nafte në Kuçovë dhe në Patos, duke punuar për shoqërinë italiane “AGIP”. Gjatë vitit 1930, bëri kërkime për zbulim nafte në zonën e Korçës dhe të Beratit. U largua nga Shqipëria me 1931, për të vazhduar punën e ndërprerë në Siri, Irak, Palestinë dhe Egjipt, gjithmonë në kërkim të naftës. U kthye përsëri në Shqipëri me 1936 dhe punoi me ngulm, për zbulimin e shtresave të tjera naftëmbajtëse.
Gruaja ë tij, kontesha italiane, Matilda, edhe ajo gjeologe, s’i ndahej për asnjë çast Zuberit, në punën e tij, gjersa vdiq dhe u varros në Kuçovë, (nga fundi i vitit 1943), nga një bombardim ajror. I plagosur rëndë nga kjo humbje e pazëvendësueshme, Zuberi, jo vetëm që s’e ndërpreu punën, por punoi duke thënë: “Me tokën shqiptare, më lidhin shumë rrënje. Nuk do të largohem nga Shqipëria, sikur të më kanoset edhe vdekja”.
Megjithëse antikomunist në ide dhe katolik i devotshëm, ai vazhdoi të punojë po me atë vrull edhe gjatë diktaturës komuniste. Përgjohej këmba-këmbës, deri sa në janar të 1947, i vunë prangat nën akuzën: “Agjent i imperializmit amerikan”, së bashku me Zuberin, arrestojnë dhe inxhinierët Riza Alizoti, Sulo Klosi, inxhinierë gjeologë të shquar, të cilët u dënuan me vdekje dhe u ekzekutuan në litar më 1947, i pari në Kuçovë dhe i dyti në Rubik) e të tjerë.
Gjatë hetuesisë speciale, mbi ta u eksperimentuan lloj-lloj torturash, për të pranuar se kishin sabotuar në sektorin e naftës dhe të gjeologjisë. Ata akuzoheshin se ishin vëne në shërbim të shërbimeve të huaja anglo-amerikane, për të sabotuar ekonominë shqiptare. Rizai dhe Suloja, nuk mundën t’i duronin gjatë torturat. Për t’u shpëtuar dhimbjeve të llahtarshme, pohuan ato që kërkonin hetuesit xhelatë. Vdekja do të ishte balsam floriri, para torturave të padurueshme.
Hetuesit e Zuberit, Thoma Karamelo dhe Xhavit Struga, përdorën ndaj tij tortura të veçanta, në përshtatje me fizikun e tij të imët. Zuberin, e futnin në mes të dimrit, në fuçi me ujë, me copa akulli. E varnin në tavanin e birucës, me duart në çengela dhe e linin ashtu me ditë të tëra. E goditnin me takat e çizmeve në gishtërinjtë e këmbëve, duke ia thyer kockat.
Zuberi, as nuk pranoi të pohonte ato që s’kish bërë, as nuk vdiq. Ai u çmend dhe doli jashtë realitetit. Megjithatë, Zuberin vazhduan ta torturonin, duke thënë, se ai “shtiret si i çmendur dhe luante pjesën, që i kishin mësuar padronët e tij”. Një ditë burgun e Tiranës, ku ndodhej Zuberi, e vizitoi ministri i Brendshëm, (ish-teneqexhiu Koçi Xoxe), që mbante mbi supe spaletat e gjeneral-leitnantit.
Ai donte ta shikonte me sytë e tij Zuberin, për të cilin “shokët” jugosllavë interesoheshin aq shumë. Koçi u ul rëndë-rëndë në kolltuk, në një nga zyrat e hetuesisë. Në të dy krahët e tij, qëndronin në këmbë, të heshtur si gurë varri, hetuesit e “grupit sabotator”.
Shkencëtarin e madh, të çmendur e sollën të tërhequr zvarrë nga krahët. Nga sytë e tij të çakërdisur, dukej açik, se me Zuberin nuk mund të punohej më. “Përse nuk tregon të vërtetën? – e pyeti ministri. – Kush të ka udhëzuar për të fshehur rezervat e naftës”? – vazhdoi Koçi Xoxe, duke ngritur zërin. Zuberi me shikim në tavan, bëri kryqin dhe pëshpëriti disa fjalë të pakuptueshme. Ai i lutej Zotit, në gjuhën e tij amtare. “Ky ka mbaruar, – tha Koçi. – Ma hiqni sysh”! Kur Zuberin e larguan, Koçi u tha hetuesve: “Me Riza Alizotin dhe të tjerët, punuat mirë.
Ata edhe në gjyq, e pranuan fajësinë e tyre. Me Zuberin e keni qelbur fare punën! Nuk u treguat të aftë t’i nxirrni sekretet, që mban në atë kokë, që e ka si qepë Bozhigradi. E çmendët, para se të tregonte ato që na duheshin. Shokët jugosllavë janë shumë të interesuar për Zuberin. Ata na pyesin vazhdimisht se ç’thotë Zuberi. Çfarë t’u them atyre, kështu si e katranosët ju punën?! E paçi haram bukën e Partisë!” U ngrit vrik nga kolltuku dhe doli jashtë, i shoqëruar në heshtje nga një shpurë oficerësh të Sigurimit.
Edhe pas takimit me Ministrin e Brendshëm, Zuberin vazhduan ta torturonin. Hetuesit shpresonin se Zuberi do ta zgjidhte gjuhën. Një ditë, një nga xhelatët e qëlloi me shqelm në kokë. Atij i shpërtheu hemorragjia, si një llavë vullkani. U mundua të bënte kryq për herë të fundit, por nuk mundi. Shkencëtari i madh botëror, Stanislav Zuber, që kishte bërë aq shumë për Shqipërinë, vdiq i çmendur dhe i vrarë mizorisht nga komunistët shqiptarë.
"Ishte nëna ime ajo që tha që unë duhet të bëhesha arkeologe, ndoshta për të përmbushur një ëndërr që kishte vetë.
Kështu që fillova të lëvroja arkeologjinë dhe osteoologjinë. Qëllimi ishte të bëhesha një mjek ligjor.
Pas pak më shumë se pesë vjetësh, mora masterin tim. , mori një punë në Åland dhe hapi varre mesjetare në kishën e Finström.
Kur pashë reklamën për teknikët kriminalistikë në Agjencinë e Policisë, më ndjeva shumë e drejtë.
Shërbimi përfshinte trajnimin e ngjeshur funksional të policisë, FPU, i cili ishte jashtëzakonisht pozitiv, sepse gjithmonë kam dashur të bëhem oficer policie.
Preferohet me mjekësi ligjore. Kështu që aplikova. E vërteta është se unë ndoshta kisha aplikuar për trajnimin e policisë Vernega të këshilluar më parë dhe hyra.
Por duke qenë se kisha punuar për kaq shumë vite deri atëherë, mendova se duhet të punoja, jo të merrja më shumë kredi studentore. Kështu që ëndrra e policisë duhej të priste.
Çdo tre javë ne kemi studime të ngushta do të thotë se jemi në kampus. Pastaj është një orar i ngjeshur nga 8-17.
Përndryshe, ne studiojmë në distancë. Disa leksione janë të regjistruara paraprakisht.
Ju mund t'i shihni ato kur ju përshtatet, që është väydge könnte.
Pjesa më e vështirë ndoshta ka qenë të bësh gjëra që nuk i ke bërë kurrë më parë. Për shembull, unë kurrë nuk kam luftuar dikë. Pra ishte e re, por edhe shumë e qetë.Më e keqja për mua personalisht nuk ka qenë “oborri i manovrimit” siç quhet. Ju duhet të vozitni ngadalë dhe mbrapa. Unë që kam 11 vjet patentë shoferi dhe e kalova këtë pjesë çdo herë në praktikën optoveona, u nervozova aq shumë sa gati më ra të fikët. Por tani ia kam dalë edhe unë.
Gjëja më e mirë është që ju merrni njerëz kaq të mirë gjatë trajnimit.
Të gjithë kanë prejardhje, mosha dhe përvoja jetësore krejtësisht të ndryshme.
Është kaq interesante dhe e këndshme të marrësh pjesë në njohuritë e bukëpjekësit.
Tani jam më i interesuar të shoh se çfarë do të ofrojë semestri i ardhshëm. Dhe kështu mezi pres të bëj shërbimin aspirant sigurisht.
Të vendosim gjithçka që mësuam në një kontekst. Unë mendoj se do të jetë super argëtuese!”
Olivia, studente e FPU dhe shkencëtare e ardhshme e mjekësisë ligjore
.
RRETH FPU
Trajnimi funksional 1.5-vjeçar është një version i ngjeshur i trajnimit të rregullt policor.
Gjatë kohës që ndiqni trajnimin, jeni i punësuar në Autoritetin e Policisë. Kur të keni mbaruar dhe mbaruar, ju ofrohet punësimi në rolin tuaj të specialistit, por ju keni kompetencat e një oficeri policie
"Det var min mamma som sa att jag borde bli arkeolog, kanske för att det var en dröm hon haft själv. Så jag började plugga arkeologi och osteologi. Målet var att bli forensiker. Efter drygt fem år tog jag min Master, fick jobb på Åland och grävde upp medeltida gravar vid Finströms Kyrka.
När jag såg annonsen för kriminaltekniker på Polismyndigheten kändes det så rätt för mig. I tjänsten ingick den komprimerade funktionsinriktade polisutbildningen, FPU, vilket var otroligt positivt eftersom jag alltid velat bli polis. Helst med kriminalteknisk inriktning. Så jag sökte. Sanningen är att jag också hade sökt den vanliga polisutbildningen året innan och kommit in. Men eftersom jag redan hade pluggat i så många år då kände jag att jag behövde jobba, inte ta mer studielån. Så polisdrömmen fick vänta.
Nu är jag anställd på Polismyndigheten och har hunnit gå ett halvår av den komprimerade polisutbildningen. Jag är otroligt tacksam för den här möjligheten. Det är så kul. Även om jag hade ställt in mig på att det skulle vara svårt är det en helt ny värld för en akademiker och väldigt annorlunda från hur jag studerat innan. Det är mycket mer fysiskt och praktiskt, plus ett högt studietempo.
Var tredje vecka har vi närstudier vilket innebär att vi är på campus. Då är det fullspäckat schema från kl. 8-17. Övrigt läser vi på distans. En del föreläsningar är färdiginspelade. De kan man se när det passar vilket är väldigt skönt.
Det svåraste har nog varit att göra saker man aldrig har gjort innan. Jag har till exempel aldrig brottats med någon. Så det var nytt, men det är också väldigt roligt. Det värsta för mig personligen har nog varit ”manövergården” som det heter. Du ska köra bil långsamt och backa. Jag som har haft körkort i 11 år, och klarat det här momentet varje gång på övningstillfällena, blev så nervös att jag nästan ballade ur. Men nu har jag klarat det också.
Det bästa är att man får träffa så härliga människor under utbildningen. Alla har helt olika bakgrunder, åldrar och livserfarenheter. Det är så intressant och givande att ta del av varandras kunskaper. Nu är jag mest taggad på att se vad nästa termin har att erbjuda. Och så ser jag fram emot att få göra aspiranttjänstgöringen såklart. Att få sätta allt vi lärt oss i en kontext. Det tycker jag ska bli superkul!"
Olivia, FPU-student och blivande kriminaltekniker
OM FPU
Den funktionsinriktade utbildningen på 1,5 år är en komprimerad variant av den ordinarie polisutbildningen. Under tiden som du går utbildningen är du anställd på Polismyndigheten. När du är klar erbjuds du fortsatt anställning i din specialistroll, men du har också polismans befogenheter.
Läs mer och anmäl dig till höstens informationsträff 7 september via denna länk: https://lnkd.in/dmBpJbEw
Natën e së enjtes, ambasada suedeze në Bejrut iu nënshtrua një sulmi të dështuar ku një bombë e ngjashme me molotovin u hodh në hyrje pa shpërthyer.
Në të kaluarën, ambasada në Bagdad gjithashtu i është nënshtruar një tentative sulmi.
Shkak janë djegiet e Kuranit që janë bërë në Suedi dhe Danimarkë dhe shqetësimi tashmë është i madh në ambasadat suedeze.
Kryetarja e Sindikatës ST, Karina Åbom-Engberg, thotë se ka frikë, sidomos te punëtorët vendas. Diçka SVT raportoi gjithashtu për .
– Stafi i ambasadës ka familje në vend dhe nuk mund të bëjë shumë. Qëndrojnë në shtëpi derisa të bie, thotë ajo dhe vazhdon:
– Por unë nuk mendoj se punonjësit vendas me origjinë të huaj reklamojnë se janë të punësuar në ambasadat suedeze. Ata mbajnë një profil të ulët nga frika, fare thjesht, thotë ajo.
Çfarë thonë stafi për djegien e Kuranit?
- Nuk mendoj se dikush dëshiron që ne të lejojmë djegien e Kuranit.
Ata kanë bërë të ditur se është e vështirë me djegien e Kuranit dhe kanë thënë “ju lutemi a është e mundur të bëhet diçka”, thotë ajo dhe vazhdon:
- Situata është ashtu siç është. Dhe nuk është vetëm në Suedi, por edhe në Danimarkë.
Por ne kemi një kushtetutë që na jep lirinë e fjalës dhe që përdoret nga kundërshtarët e NATO-s që nuk duan që ne të anëtarësohemi në NATO .
Ata duan publicitetin që ne po u japim tani.
Por kushtetuta nuk mund të ndryshohet sa hap e mbyll sytë.
Duhen shumë vite.
Qeveria sigurisht që po punon për këtë tani dhe është e rëndësishme të gjejmë zbrazëtira, mendoj unë
Kryetari i ST-së thotë se po punohet intensivisht si në Ministrinë e Jashtme ashtu edhe në atë të qeverisë për të ndihmuar stafin e ambasadës.
– Vazhdon gjatë gjithë kohës në departamentin e sigurisë në Ministrinë e Jashtme. Ata janë në kontakt të vazhdueshëm me policinë lokale, shërbimet e sigurisë dhe shërbimet e inteligjencës dhe ka ndodhur që ambasadat të jenë evakuuar para sulmeve falë bashkëpunimit të mirë me policinë vendase.
Ministri i Punëve të Jashtme të Suedisë Tobias Billström (M).Foto: Robin Lorentz Allard
Ministri i Jashtëm Tobias Billström (M) shkruan në një koment për Aftonbladet se siguria e stafit të ambasadës merret seriozisht:
“Për mua si ministër i Jashtëm dhe shef departamenti, nuk ka asgjë më të rëndësishme se siguria e stafit.
Ndaj në javët e fundit qeveria ka marrë masa për të forcuar sigurinë në misionet tona”, shkruan ai dhe vijon:
“Kjo verë është karakterizuar me menaxhim krize dhe punë intensive për punonjësit e Ministrisë së Jashtme dhe shumë autoritete të huaja.
Kjo ka nënkuptuar punë të vështirë dhe kërkuese për shumë njerëz.
Unë jam jashtëzakonisht mirënjohës për punën e palodhur të të gjithëve dhe shfrytëzoj çdo mundësi për ta shprehur atë, si me fjalë ashtu edhe me vepra.
Ndjej vlerësim të thellë për profesionalizmin, përkushtimin dhe ndjenjën e detyrës që karakterizon stafin e Shërbimit të Jashtëm, përfshirë punonjësit tanë vendas. Punonjësit vendas në misionet tona japin kontribut të paçmuar dhe mundësojnë punën diplomatike të Suedisë
Salwan Momika mban një flamur suedez dhe danez. Së bashku me Salwan Najem, ai dogji një Kuran në Mynttorget në Stokholm në korrik.Foto: Stefan Jerrevång
Ambassadpersonalen: Stoppa koranbränningarna. https://www.aftonbladet.se/nyheter/a/69gJ5W/personalen-pa-svenska-ambassader-stoppa-koranbranningarna
Nga Peter Hille, DW
I arrestuari i fundit për spiunazh në Gjermani ishte nga ata spiunë që u ofruan vetë, por autoritetet gjermane ngrenë alarmin për aksione ruse të spiunazhit. Se sa i madh është rreziku kuptohet nga deklarata e ministres së Punëve të Brendshme në Gjermani, Nancy Faeser.
Lufta ruse kundër Ukrainës nënkupton edhe një "kthesë për sigurinë e brendshme", tha sagte ministrja e Brendshme Nancy Faeser, kur prezantoi në qershor 2022 raportin e mbrojtjes kushtetuese.
Si mbështetëse e Ukrainës, Gjermania është vënë veçanërisht në fokusin e shërbimeve sekrete ruse.
Faeser sërish tërhoqi vëmendjen së fundi për fushatat e desinformimit, sulmet kibernetike dhe spiunazhin e shërbimeve të huaja sekrete.
Shkas për këtë dha edhe arrestimi të mërkurën (9.08.2023) në Koblenz i Thomas H. Prokuroria federale e akuzon oficerin gjerman, se i ka shërbyer autoriteteve ruse.
Ai akuzohet të ketë tradhëtuar tek rusët duke kaluar informacionepër materiale dhe armë të Ushtrisë Gjermane.
Sipas gazetës "Tagesspiegel" i pandehuri kishte rënë në sy në qarqet e brendshme për shkak të simpatisë ndaj partisë pjesërisht të ekstremit të djathtë Alternativa për Gjermaninë (AfD) si dhe ndaj politikës ruse.
Në fund të vitit 2022 një rast i ngjashëm tërhoqi vëmendjen. Carsten L. ishte drejtor sektori në shërbimin BND përgjegjës për "sigurinë e personelit" – por ai ishte kthyer vet në një rrezik të madh.
Ish-oficeri i Bundeswehrit akuzohet, se si agjent i dyfishtë ka punuar për shërbimin sekret rus FSB duke u interesuar veçanërisht për të dhëna mbi pozicionet e aviacionit të mbrojtjes kundërajrore, që shtetet perëndimore i kanë dhënë Ukrainës.
Por në fakt Carsten L. nuk ka pasur akses në informacione të tilla. Ai u arrestua më 21.12.2022.
Ndaj tij dhe një personi tjetër të involvuar po hetohet për tradhëti ndaj atdheut.
Por raste të spiunazhit nga Gjermania në Moskë ka pasur prej kohësh jo vetëm tani me luftën në Ukrainë.
Çifti i agjentëve rusë me emrat Andreas dhe Heidrun Anschlag për dekada paraqiteshin si një çift me jetë të rëndomtë: ai si inxhinier dhe ajo si grua shtëpiake.
Por në fakt që të dy që nga fundi i viteve 1980 kanë qenë aktivë si agjentë për Moskën.
Ata spiunonin fillimisht për sovjetikët dhe më pas për shërbimin sekret rus duke u çuar atyre informacione nga Gjermania për NATO-n dhe Bashkimin Europian.
Ata merrnin porosi me mesazhe të koduara përmes valëve të shkurtëra – asokohe spiunazhi ende nuk ishte një biznes digjital.
Në vjeshtën e vitit 2011 ata u zbuluan – falë të dhënave nga shërbimi sekret i SHBA-së.
Më 2013 të dy u dënuan me shumë vite burgim dhe më pas u dëbuan në Rusi.
Gabriele Gast ishte nga Gjermania Perëndimore dhe më 1968 gjatë një udhëtimi për hulumtime për temën e dizertacionit "Roli i gruas në RDGJ" ajo u rekrutua nga një oficer i Stas-it në Gjermaninë Lindore.
Me emër të rremë ajo bëri karrierë në shërbimin informativ, BND në RFGJ. Ajo konsiderohet si spiunia kryesore e RDGJ-së në Perëndim.
Si agjent i dyfishtë punonte edhe drejtori prej shumë vitesh i referatit të BND-së "kundërzbulimi Bashkimi Sovjetik", Heinz Felfe.
Ky ish- SS deri në vitin 1961 i raportonte KGB-së në Moskë. Gjatë jetës së tij Felfe ka punuar për shërbime të ndryshme sekrete, ndër to edhe për shërbimin britanik MI6 dhe "shërbimin e sigurisë" nacionalsocialist SS.
Por rasti më spektakolar i spiunazhit nga koha e luftës ë ftohtë në Gjermani mbetet ai i Günter Guillaume, i ardhur në RFGJ si refugjat nga Lindja më 1956 bashkë me gruan e tij Christel.
Detyra e tyre nga Stasi ishte të jepnin informacione të brendshme nga partia socialdemokrate SPD:
Guillaume arriti të bëjë karrierë duke u ngjitur deri në postin e referentit personal të ish-kancelarit socialdemokrat Willy Brandt
▪️Miku i trafikantëve emërohet ministër i brendshëm, e Ish ministri tjetër i brëndshëm i dënuar, drekon në burg me vrasësit e policëve të tij. ( keta janë tamam bashkë vuajtës, bashkë fajtorë)
▪️Qazimi dikur punonte mekanik në kombinatin e tekstileve Berat, ish dënuar 7 vjet për vjedhje të pasurisë shtetërore.
Mbas dy vitesh burg Qazimit i vjen e shoqja për herë të parë ne takim në burgun e Spaçit .
Mbas dy vitesh burg Qazimit i vjen e shoqja për herë të parë ne takim në burgun e Spaçit .
Shqiperine e vizitonte princi i dëbuar i Kamboxhisë, Norodom Sianuku.
I merzitur mbas asaj pritjeje të gjatë, që nuk u takua dot me familje, me lot në sy, Qazimi nxjerr nëpër dhëmbë një sharje …
Të qif…a, nënën o Sianuk.
”dikush” e dëgjoj dhe llafi shkoj në komandë, Qazimi përfundon në birucë, i thyejnë ca brinjë, del në gjyq ridënohet edhe 10 vite të tjera, për sharjen e miqve të partisë, dhe çohet në Qaf-Bari .
Plot 17 vjet burg nxorri për një të sharë që i bëri kamboxhianit, Qazimi i shkretë.
▪️Në fshat kishim një të ri komunist,(nga ata të betuarit) Qatipi i Rrahmanit i thoshin …
Qatipi i sherbente partise me perkushtim aq sa çdo mëngjes kontrollonte me dorë bajgat e lopeve te fshatit. kjo për të parë mos fshataret ju shtinin lopeve miser a elb dhe nuk e dorzonin në shtet.
Nje dite Qatipi u gjet i vdekur (i vrarë) në rrugën nacionale, në Ura e Otomit .
Fillimisht arrestuan Jaçen e Velitërnit ( Jaçja ishte kulak, shante nëpër dhëmbë pushtetin popullor )
Plot 5 javë Jaçja me djemtë në dy pallancinat e Korçës, në gjysëm metri në ujë dhe tortura dit natë.
Mbas 5 javeve e therret hetuesi dhe i thote ikë je i pa fajshem.
E çe dua tani pafajsinë i përgjigjet Jaçja, nuk e sheh ? Unè po vdes, ju më vratë.
Mbas tre javëve lëngimesh në shtrat nga torturat, ndrroj jetë Jaçja i shkretë…
Lëshuan Jaçen, arrestuan një fshatarin tonë, Laver Koritarin e Çaushlisë, për vrasjen e Qatipit.
Laveri një burrë i urtë, ai s’vriste një mizë jo më Qatipin, por ishte familje anti pushtet, duhej dënuar …
Tortura dhe 10 vjet burg kot së koti i hëngri mbi kurris edhe Laveri i shkretë.
Kur ishim fëmijë i vinim në shtëpia, na ngjiste çizmat, (më shumë na i ngjiste çizmat falas ) Deri sa ndrroj jetë me pompë ajri i ndihmonte mushkeritë e tij, burgu e shkaterroj.
Ndersa vrasësi i Qatipit su gjet që su gjet dot .
Ca thonë se e vranë vetët, ca thonë se vrasja ishte konkurence spiunësh brënda lloit .
Kanë dalë OJQ-të sorosjane.
Apo …si quhen…Shoqëri (shkërdhatokraci) e hapur .Kanë dalë të kërcënojnë dhe trafikantët e drogës, (këta skanë faj, biznesin e kanë të përbashkët me qenveritarët)
Në sulm kanë dalë horrat e djeshem dhe te sotem, bijtë, niprit, dhe mbesat e ish bllokut.
Kanë dallë përfituesit e këtij narkopushteti.
Kanë dalë veteriner topet dhe analist Frroket
Bashkpunim apo bashkqenverisje me narkopushtetin, do bëjë dhe ”opozita” e lulushit , për hatër të reformave, (tenderave milione euro)
Kështu janë aktivizuar kundër Partisë Demokratike (rithemelimit) si kater silurusit e ndryshkur edhe grupi i ish informatorëve, gazetarëve dhe analistëve, ish bashkpuntorët më tè ndyrë të ish sigurimit të shtetit, sot të punësuar nè të gjitha pushtetet shtetërore, politike dhe mediatike që pëllasin, sepse paguhen nga inceneratorët dhe shullazen me leket e drogës .
Ngrihuni !
Ngrihuni dhe ndiqini si derrat,
keta janë monstra jo qeveritarë.
Janë hajdutë, maskarej, barbarë,
bashkohuni, ngrihuni, dhe hiqini zvarrë .Ngrihuni !
Fjalet mbaruan, ata spyesin për fjalë,
hallet dhe lotët tuaja zgjidhje nuk kanë.
Ndaj bashkohuni kundër së keqes,
të gjithë si shqiptarë, dhe hiqini zvarrë.Ngrihuni !
Mos hesht po ngrihu kundër së keqes,
mos fli pa bukë, mos ikë malit drejt greqisë.
Bashkohu për familjen tënde, fëmijet e tu,
thyeje diktaturën, merri zvarrë me hu …
Pavarësisht rritjes së kontrollit kufitar dhe gatishmërisë në vendet fqinje, aktualisht nuk ka asnjë informacion që ndikon në gatishmërinë e policisë në Norvegji. Kështu shkruan Drejtoria e Policisë Norvegjeze në një njoftim për mediat.
Policia është njohur me situatën në vendet fqinje dhe ndjek nga afër zhvillimet.
Ne kemi një dialog të ngushtë me PST rreth asaj se si situata ndikon në kushtet norvegjeze, por deri më tani nuk kemi asnjë informacion që tregon se tabloja e kërcënimit kundër Norvegjisë ka ndryshuar, thotë Ushtruesi i detyrës së Drejtorit të Përgatitjes Emergjente Jørn Schjelderup në Drejtorinë e Policisë Norvegjeze.
Më tej, Schjelderup shkruan se policia aktualisht nuk ka asnjë informacion që do të ndryshonte gatishmërinë e policisë.
Është PST që vlerëson kërcënimin terrorist në Norvegji. Këshilltari i lartë Eirik Veum në PST gjithashtu shkruan në një SMS për NRK se nuk ka ndryshime të rëndësishme në vlerësimin e PST për situatën e kërcënimit të premten.
- Ne jemi të përditësuar për zhvillimet në zonat tona të afërta dhe në vendet fqinje. PST është gjithashtu në dialog të ngushtë me aktorë të tjerë në Norvegji dhe jashtë saj për situatën. Ne vlerësojmë vazhdimisht nëse vlerësimi ynë për situatën e kërcënimit duhet të ndryshojë, thotë Veum për NRK-në.
Suedia ka rritur vlerësimin e saj të kërcënimit pas disa djegjeve të Kuranit dhe zemërimit të mëvonshëm jashtë vendit. Policia tashmë do të ketë kompetenca të zgjeruara në kufi.
Kjo do të thotë ndër të tjera se policia suedeze do të autorizohet të kryejë kontrolle trupore dhe kontrolle të veturave, thuhet në një komunikatë të policisë.
Përveç kësaj, policia mund të kërkojë të shohë letrat e identifikimit në aeroporte, porte dhe stacione hekurudhore, si dhe në ura të ngarkuara për në ose nga jashtë dhe në pikat kufitare në rrugët publike.
Sipas kryeministrit Ulf Kristersson, qëllimi është të parandalohen njerëzit me lidhje të dobëta në Suedi që të udhëtojnë në vend për të kryer krime.
Autorizimi do të zbatohet deri më 1 mars 2024 dhe është për faktin se policia suedeze e sigurisë Säpo thotë se tabloja e kërcënimit në Suedi ka ndryshuar. Ata besojnë se Suedia është kthyer nga një objektiv legjitim i kërcënimeve terroriste në një objektiv prioritar.
Sfondi i vendimit është një seri djegiesh të Kuranit si në Suedi ashtu edhe në Danimarkë, të cilat, ndër të tjera, kanë çuar në protesta të gjera në një numër vendesh myslimane.
Policia daneze po shton përpjekjet e saj në kufijtë e vendit në dritën e djegies së fundit të Kuranit në Suedi.
Ata do të kryejnë kontrolle të rastësishme kufitare kur të hyjnë në Danimarkë nga Suedia.
Kështu deklaroi Ministria daneze e Drejtësisë në një deklaratë për shtyp të enjten vonë, shkruan DR.
Djegiet e Kuranit në Stokholm dhe Kopenhagë kanë çuar në protesta të mëdha në vendet myslimane javët e fundit. Qeveria suedeze forcoi kontrollet kufitare të martën , për të njëjtën arsye.
Në Norvegji, PST ka konkluduar përkohësisht se ndryshimi i situatës së kërcënimit nuk ndikon në situatën në Norvegji.
Ndalimi i djegies së Kuranit nuk kufizon lirinë e shprehjes, thotë kryeministrja daneze Mette Frederiksen.
“Nuk është shprehje djegia e librave, prandaj nuk është kufizim i lirisë së shprehjes nëse ndalohet djegia e teksteve fetare”, thotë Frederiksen në një intervistë për Weekendavisen të enjten.
Është hera e parë që kryeministri danez flet në debat për djegien e Kuranit. Të dielën, Ministri i Jashtëm Lars Løkke Rasmussen njoftoi se qeveria po kërkon një "mjet ligjor" që mund të parandalojë më shumë djegie të Kuranit.
- Nuk më pëlqen që njerëzit ta bëjnë këtë. Librat duhet të lexohen, jo të digjen. Dhe deri pak vite më parë nuk mund ta bënit këtë pa u gjobitur në Danimarkë, thotë Frederiksen.
Në intervistën për Weekendavisen, kryeministri nuk do të komentojë nëse ka pasur presion ndaj Danimarkës dhe nëse ajo është thirrur nga krerët e shteteve dhe të tjerë që duan ndalimin e djegies së Kuranit.
Djegiet e Kuranit në Stokholm dhe Kopenhagë kanë çuar në protesta të mëdha në vendet myslimane javët e fundit.
- Rreziku i të qenit i izoluar në skenën ndërkombëtare është gjithashtu problematik tani. Danimarka bën shumë përpjekje në ndërtimin e partneriteteve dhe aleancave, vazhdon Frederiksen
Këto janë takime të dokumentuara nga hetuesit amerikanë. Në dy raste, Rama është takuar dhe ka darkuar në SHBA me McGonigal. Në një rast ka darkuar në Nju Jork dhe në rastin tjetër në Uashington.
Por në darkën e Uashingtonit më 4 mars të vitit 2018, përveç McGonigal dhe Agron Nezës, i pranishëm ka qenë edhe një ish-agjent special i FBI, thuhet në dosjen amerikane.
Eksperti kanadez, Stephen McIntyre, shkruan se me shumë mundësi bëhet fjalë për ish-agjentin special, Louis Bladel. Ky i fundit ka qenë paraardhësi i McGonigal në postin e lartë të kundërzbulimit të FBI.
Më pas krijoi një firmë konsulente, e cila sipas McIntyre, mori një kontratë të majme nga qeveria shqiptare në maj të vitit 2018. Vetëm disa muaj pas takimit me Ramën, ai mori kontratën nga qeveria shqiptare.
“Lou Bladel është paraardhësi i Charles McGonigal në postin e shefit të kundër inteligjencës në zyrën e Nju Jorkut. Bladel qëndroi në detyrë deri në 2016, kur u zëvendësua nga McGonigal, për t’u tërhequr në sektorin privat, duke kaluar tek “Ernst&Young”. Në vitin 2018, qeveria shqiptare nënshkroi një marrëveshje me “Ernst&Young” për të luftuar krimin dhe evazionin fiskal. Louis Bladel erdhi të punonte në Shqipëri dhe u emërua nga kryeministri Rama si shefi i strukturës së posaçme, të ngritur pranë qeverisë,” shkruan gazetari Klodian Tomorri.
“I uroj mirëseardhjen në Shqipëri skuadrës së Ernst & Young. Dua ta nënvizoj qysh në fillim se përtej emrit të madh, të njohur botërisht, vlera e kësaj skuadre që vjen në Shqipëri, për të punuar me agjencitë tona kundër krimit ekonomik dhe evazionit, qëndron në faktin se, së pari, është një skuadër gjermano-amerikane, apo amerikano-gjermane si të doni, me dy drejtues, përkatësisht zotin Bladel (Louis) dhe zotin Heissner (Stefan), i pari me një eksperiencë të njohur botërisht si një ndër drejtuesit e FBI-së dhe i dyti me një eksperiencë, po ashtu shumë të vyer, si pjesë edhe pastaj si një person që ka mbuluar pozicione drejtuese në strukturat e shtetit gjerman kundër krimit ekonomik.
Nga ana tjetër është e rëndësishme që kjo marrëveshje nuk është një marrëveshje konsulence, por është një marrëveshje veprimtarie të përbashkët në terren. Një ekip i gjerë gjermano-amerikan ekspertësh do të vendoset këtu në Shqipëri dhe do të punojë ngushtësisht me strukturat e hetimit të Ministrisë së Financave, hetimit tatimor, hetimit doganor dhe strukturën e krimit ekonomik të Policisë së Shtetit, për të mundësuar, nga njëra anë, çeljen e një procesi pune të përbashkët me një metodologji bashkëkohore dhe të sofistikuar dhe nga ana tjetër, rritjen e kapaciteteve të këtyre agjencive në goditjen e një fenomeni me të cilin është koha që të merremi edhe më thellësisht, pasi kemi shënuar disa rezultate të rëndësishme,” pati deklaruar Edi Rama kur nënshkroi kontratën me Bladel.
1-Barazoni KORRUPSIONIN me TRADHËTINË ndaj ATDHEUT dhe zyrtarët e korruptuar me tradhtarët deri në BREZIN E SHTATË”.
2 – Bëni tre profesionet më të paguara dhe më të respektuara që të jenë:
USHTARIKËT, MËSUESIT dhe MJEKËT”.
”CORRUPTION TO BE TREATED as
TREASON TO THE FATHERLAND "
Regarding the state building, Golda Mair said:
"If you want to build a country where her sons and daughters will return, if you want to build a country where departures are only made for holidays, if you want to build a country where there is no fear of the future, then do these two things:
1 - Equate CORRUPTION with TREASON to the FATHERLAND and Corrupt Officials with Traitors up to the SEVENTH GENERATION".
2 - Make the three highest paid and most respected professions to be:
the MILITARY, the TEACHERS and the DOCTORS."
MOS E HARRONI 97-tën!
Ka një vit që e kam në dorë librin e Koloniel Kostandin Koliqit ‘PRAPASKENA E VITIT 1997’!
E kam lexuar disa herë dhe kam hezituar deri sot t’i hedh disa fjalë për këtë dëshmi në vetë të parë të Kolonielit që i sherbeu shtetit, vendit dhe atdheut tonë në periudhën më të vështirë të shtetit shqiptar që nga krijimi i tij sepse doja që të mos gaboja me ndonjë fakt sepse të tilla janë shumë në libër.
Koloniel Koliqi na jep një dëshmi të sinqertë, pa dorashka duke i treguar publikut se çfarë ndodhi në atë pranverë të zezë të vitit 1997!
Ai na tregon rrethanat si u fermentua rebelimi i zi komunisto-kriminal i ndihmuar fort nga agjenturat greko-serbe.
Shqiptarët sidomos ata të lindur pas vitit 1990 nuk besoj ta kenë dëgjuar emrin e Lekë Çokut oficerit të cilit ja copëtuan trupin banditët e rebelimit që drejtoheshin nga Sabit Brokaj, Skender Gjinushi e të tjerë e që direktivat i merrnin nga ai që sot shumë shqiptarë e quajnë të moderuar si Rexhep Mejdani.
Skenën e gruas që thithte gjakun e Lekë Çokut e me të cilin lyhej Luiza Hoxha pak shqiptarë e dinë.
Po ashtu brezi i ri sot nuk e di që kjo kanibale do bëhej deputete e Kuvendit të Shqipërisë në të ashtquajturat zgjedhje të vitit 1997!
Sa herë e shihja Luiza Hoxhën në foltoren e parlamentit përfytyroja fytyrën dhe duart e saja të lyera me gjakun e shqiptarit Lekë Çoku krimi i vetëm i të cilit ishte që ishte zyrtar i shtetit të malokut Sali Berisha.
Rebelimi komunist i 97-es ka qenë ngjarja më e rëndë kombëtare të paktën në jetën time tani mbi gjysmë shekulli.
Shteti ynë i pas 90-tës pavarësisht një 5-vjeçari të jashtëzakonshëm zhvillimi të shkëlqyer të viteve 2005-2010 nuk ka arritur ta marrë veten nga shkallmimi që ju bë në këtë vit të zi.
Siç ju thashë unë e kam lexuar librin disa herë dhe e ndjej që këtë libër jo voluminoz por që ka informacion të ngjeshur ashtu si librin e At Zef Pllumit duhet ta ketë e ta lexojë çdo familje shqiptare!
Duke qenë se unë kam një interes të rritur për historinë dhe identitetin kombëtar të shqiptarëve më ka lënë shumë mbresë kapitulli: “GRABITJA NË MUZEUN ARKEOLOGJIK NË DURRËS”;
Unë nuk i kam marrë leje autorit Koliqi por do ta sjell një fragment nga kjo pjesë e librit..;
“…më datë 14 Mars (97) informohem se nga Muzeu Arkeologjik në Durrës ishin vjedhur objektet arkeologjike vetëm të periudhës Ilire, ndërsa ato të periudhës romake dhe helene ishin të paprekura
Dija që këto objekte ruheshin në vende tepër të sigurta, me kod sekret dhe këto i dinin dhe mund të hynin atje vetëm pesë veta, në shkallë vendi, duke filluar nga Kryeministri!
Ky arkeologu i njohur e ndryshoi qëndrimin brenda disa ditëve edhe për aferën e Parkut Arkeologjik të Butrintit i cili ju dha për menaxhim një fondacioni antishqiptar e filogrek.
Sikur shtetarët e sotëm shqiptarë ta donin atdheun sa 30 % e Koloniel Koliqit Shqipëria nuk do shkatërrohej siç është shkatërruar e definitivisht do të ishte një vend më i mirë e më i begatë!
Këtë libër ju a rekomandoj fort të gjithë lexuesve të këtij statusi dhe autorit, Mikut tim Kosta Koliqit i uroj jetë të gjatë e prodhimtari të mëtejshme intelektuale.
Nga Sotiraq Naka /
Si dhe herë të tjera ,sa niste të binte muzgu , pasi kishim përcjellë diellin visheshim për të dalë. Shprehja ” në Pogradec takon atë që s’e pret e s’e ke parë tërë jetën ” është një e vërtetë e çuditshme ?!
Është qyteti që i fton të gjithë , në gjirin e tij të gjerë e të shtrirë përgjatë buzëujit.
Mikpritja,dashuria,qetësia,freskia,bukuria, trëndafilat, hijet e pemëve, bari,sheshpushimet, stolat e pasqyra e ujitku mbi të fluturojnë pulëbardhat , të joshin me njerzillëkun pogradecar.
” Dashurisë” së vjetër sa s’mbahet mënd të nisur që fëmijë , i ardhur në kampin e pionierëve apo më pas në atë të puntorëve apo me grupe shokësh, nuk i shpëton as ” dashurisë ” së re me shikim të parë !
Edhe ata që s’kishin dëgjuar për Lasgushin e Kutelin , magjia e kaltër e liqenit , që i shfaqej kur zbriste nga Qafë Thana apo Qafë Plloça , është “zamka” që i ngjit në zëmër .
Na priste aty , që të vazhdonim bisedën , kur ktheheshim nga jashtë çdo ditë . Sa biseda , kujtime nga vitet e tij . Një kujtesë e pa ngacmuar , ku sa të rrëmoje dilnin fragmente të jetuara nga ajo kohë …
Ishte veshur sikur na priste për vizitë .Ashtu ndreqej mbasditeve e shkëputej nga shtëpia , për t’i takuar miket e saj , aty buzë gjolit , para fasadës së shtëpisë .Shmallej e kthehej se do dilnin dhe djali e nusja, ishin të rinj e duhet ta shijonin jetën.
-Po dilni , tha ?
A po vjen me ne , ja kthyem e ngulmuam.Ja kështu siç je , eja të dalim bashkë.
-Jo , juve kini shoqëri e unë ju pengoj .
Jo , i thamë , sonde do dalim bashkë .Dhe herë të tjera të kemi ftuar , por ke patur edhe punë e s'të është bërë, sonte mos na e prish .
E vumë në mesin tonë e zbritëm në oborr mes luleve e dolëm në rrugë.
Ajo të nxirrte në pedonalen buzë liqenit e ju bashkuam të tjerëve që ecnin.Nuk deshi të uleshim për të marë diçka , donte të ecte e të fliste.
Ishim larguar goxha e kur befas ndaloi dhe me dorë tregoi : - Ja pisha e mbetur …Sa herë të tjera , kishim kaluar para saj .Trungtrashë e drejtë, me kurorë të plotë, krahas pemëve të tjera jo pisha .Kishim dëgjuar nga rrëfimi i Dokes (shkruar në librin tim të parë, për shtëpinë e tyre , dikur buzë gjolit …).U drejtuam nga ajo, ndali e me krahë të shtrira kufizoi hapësirën , tashmë imagjinare ku shtrihej e kufizohej toka , oborret, shtëpia , pemët, baçja buzëgjolit.
Ishte shtëpia , ku hyri nuse e jetoi plot njëzet vjet e më pas e rrënuan .Në këmbim të saj ju dhanë një hyrje në pallat !?Ju afruam pishës , nën lëvoren e saj rinin fshehur , sa e sa kujtime , që nga viti 1957.
Ajo pishë e mbjellë në dasmën e tyre , para 66-viteve.Mbetur e vetme si dëshmimtare e ndryshimeve rreth e qark saj .
E sheh e i dhëmb ajo që humbi, shtëpia që u deshën ditë për ta rrënuar e zhbërë , nga faqja e dheut. Sa njerëz ikën nga ai vënd , i fundit ishte ai që e mbolli , dhëndri, Dokia që e njoha në moshën mbi 90- vjeçare.
Bëmë foton pranë pishës. Pengu për foton e munguar me Doken, pranë saj më rëndoi si " gabimi im "!?Sa pengje kemi nga jeta , sikur t'i kishim pyetur të parët tanë për shumë pyetje, që sot i kemi pa përgjigje…Vjet ai rrëfeu mjaft, do dëgjoja edhe sivjet, sipas premtimit të bërë, ku u ndamë , por "heshtjen " e tij evëndin bosh të munguar , ndofta do plotësojë nënë Edija.
Në të dy anë të pishës nëna e unë , e fiksuam atë çast , në foton e më pas nisi të tregojë historinë e jetës së saj.
Kur mbusha 18- vjeç më fejuan , pranova se ishin familje e mirë. Para 66- vjetësh, hyra me fustan të bardhë nusërie, në atë derë e sipas zakonit konaku u mbush me miq e nga tërë fisi.
Zgjati 3 ditë dasma me këngë e valle me saze. Në oborrin e shtëpisë , Dokia mbolli një pishë , që jeta e çiftit të ishte e gjatë dhe e veshur me gjelbërim begatije.
Erdhi fëmija i parë, e linda në maternitetin e Korçës, zgjodhëm për të emrin Shpëtim. Ishte gëzimi i parë, e mbajta në krahë e lumtur, kjo dhe për faktin se dera u hap me djalë.
Fati nuk deshi të kisha vajzë, ajo lindi por s’rrojti , u trishtuam … Jeta na dha djalin e dytë Ilirin.
U rritën djemtë në atë shtëpi , nëpër ashefe, oborre Ishin të mbarë e me shoqëri që e ruajnë ende dhe sot.
Oborret në të dy anët e shtëpisë , para dhe nga ana e gjolit ishin të mëdha.Ajo nga gjoli qe shtruar me kalldrëm .Në dy ashefet mbaheshin zahiretë e liheshin kafshët , kur farefisi e miqtë vinin me kafshë .
Aty mbaheshin drutë, butet. Porta hyrëse nga rruga , qe sa një portë futbolli.Kur luanin djemtë me shokët , nga ana e rrugës, njeri portjer e të tjerë pas topit .Sa e sa herë topi është përplasur në atë portë me dru gështënje.
Oborri kishte pjergull me rrush të bardhë e të kuq, dy mana që bënin kokra të mëdha sa gishti e mjaltë të ëmbla, të zes e të bardhë .
Dy mollë starkinga në anë të tij , mbusheshin plot me kokra erëmirë.I mblidhnim e i mbulonim me kashtë e ronin goxha. Avllia qe rrethuar me mur të lartë tulle.
Shtëpi dy katshe , me dy hyrje në të, nga liqeni e nga rruga. Në baçe, nga ana e liqenit rriteshin zarzavate.
Ndonse e vetmja shtëpi muslimane, mes të krishterëve shkuam mirë e miqësinë e ruajmë ende, traditë familjare.Shpëtimi është 64- vjeç e ende shkon e takohet me shokët e komshinjtë e fëmijërisë.
Mer biçikletën e s’përton, ulet me ta në kafe e biseda e shplodh.
Pas 20 vjetësh në atë shtëpi , na u desh ta lëmë.Ishte caktuar , për ta rrënuar, si dhe shumë të tjera buzë liqenit?!Nisu puna , i erdhi radha tonës .
Erdhën makineritë e ndërmarjes së Gurit të Kuq, makineri të rënda e Tatra të fuqishme.
Përpiqeshin të tërhiqnin kavot, që e kishin rrethuar, por jo, rrezistoi gjithë inat, se e ndjente që i ishte bërë padrejtësi !.
Dha e dha e u dorëzua , u shëmb…
Kujtimet u shpërndanë mes gurëve , trarëve, dërrasave.
Rrënoja që nisën t’i ngarkojnë mbi Tatrat që gulçonin.
Vëndi u zbraz , mbeti vetëm pisha.Mollët i shkulën, manat e pjergullat i prenë .
Ju afruan dhe pishës
që po shihte gjithçka nga lart.
U mblodhëm aty e s’i lamë, le të mbetej kujtimi i vetëm i jetës në atë
shtëpi , në oborrin buzë gjolit.
Nisëm jetën me pak gjëra në katin e dytë të pallatit në dy dhoma e guzhinë.Krahasuar me tërë atë shtëpi që lamë, ishte hapësirë e vogël, dhomat na dukeshin si kuti shkrepse!?
Pallati ishte 150 metra larg , asaj hapësire boshe, pa shtëpinë tonë e të tjerat në krah të saj…
Sot erdhëm bashkë , që të kujtohet kjo histori jete , e bërë dhe zhbërë, nisur rinisur…
Ngritëm shtëpinë e re të Blacerëve, pemët që u prenë në shtëpinë buzë gjolit,mollët , rrushin , kumbulla , fiq, zarzavate i kemi në oborrin para shtëpisë , që sheh nga liqeni e era e tij e harin…
Është një ndërtesë e këndshme, komode, e gjelbëruar mbushur me trëndafila .
Pushuesit janë të njëjtët të përvitshëm prej kohësh.
Edhe ne për të dytin vit rradhazi pushojmë , mes kujdesit, dashurisë së nënë Edijes, Shpëtimit,Linditës e Denisit .
Truri i ketij kombi ka marre arratine.
Kombi po plaket nga raportet e frikshme te lindshmerise me mortalitetin.
E dhimbsme, tragjike, komike………..
Si njeri, artist, kam armet e mia per te mbjelle faren e mire, ne konservimin, evidentimin e vlerave me te mira kulturore, historike te vendlindjes, krahines, vendit tim.
Kete shkrim po e nis duke perifrazuar nje mikun tim Skender Demolli:"Duhet të jesh në gen komit, që të përcjellësh kodin e tyre dhe të vetes, i cili është kodi i së drejtës dhe lirisë së individit, në një vend të lirë për të gjithë.
Tablo kompozicionale e vendosur në peizazhin mitik të krahinës së Gorës, ku Guri i Kamjes është jo vetëm monument natyre, por njëherazi simbol qëndrese i popullit të saj, ngritur në luftë pët liri, me Çetat Historike famëmëdha të kapedanëve të Gorës".Po Skender, me perulesi por edhe me krenari.
jam me gen komit.
Eshte hera e pare qe shprehem, edhe pse me ben te skuqem.
Te jesh patriot ne kohet moderrne, eshte vertet çmenduri, çmenduri sepse patriotizmi eshte "streha e fundit e horrave".
Dikush me thote : Lame, pse i merr seriozisht keto ngjarje, iku ajo kohe……..!?
U pertypa, e pashe ne bebe te syrit, pastaj heshta, por heshtja ime zgjati disa sekonda.
Impulsiviteti nuk me la te qete, duke u shprehur me ton te ashper se historine e bene gjysherit tane e ne duhet ta ruajme, jo duke marre armet, por duke rritur vetedijen lombetare.
Venndi po çkombetarixohet, po shpopullohet.
Ne po vertitemi nder dherera te botes si "miza pa koke".Pjesa me emadhe e popullsise se fshatrave eshte braktisur duke rendur drejt zonave urbane, jo per qef, por per mungese infrastrukure.
Truri i ketij kombi ka marre arratine.
Kombi po plaket nga raportet e frikshme te lindshmerise me mortalitetin. E dhimbsme, tragjike, komike………..
Shqiponja dykrenare u miratua si stemë perandorake për herë të parë nga një perandor Ilir
Shqiponja dykrenore u miratua si stemë perandorake për herë të parë nga perandori romak Kostandini I, i njohur si i Madhi, dhe më pas mbeti si stemë në Perandorinë Romake të Lindjes deri në dinastinë e fundit të perandorëve bizantinë: atë të Paleologut.
Sot, Kisha Ortodokse Greke përdor shqiponjën dykrenare si trashëgimi e bizantinëve. E njëjta stemë u përdor më pas nga arsacidët, mbreti i Armenisë, dhe më vonë nga Habsburgët, perandorët e Austrisë dhe nga Romanovët, carët e të gjithë Rusisë.
Mbretërit e Serbisë, princat e Malit të Zi dhe heroi shqiptar i rezistencës kundër turqve osmanë, Gjergj Kastriori Skenderbeu, morën si emblemë shqiponjën dykrenore.
Sipas disa autorëve, njëra kokë përfaqëson Perëndimin dhe tjetra Lindjen, në veçanti dy gjysmat e Perandorisë Bizantine, njëra në Evropë dhe tjetra në Azi.
Nga Kostandini i Madh tek Kostandini i XI, fisnikët ilirë që u shquan për vizion dhe trimëri
Konstandini i Madh lindi më 27 shkurt të vitit 272, nga një familje fisnike ilire në Naissus të Dardanisë.
I ati i tij Kostanti, ishte në kohën e Dioklecianit njëri prej dy Çezarëve, që mbretëronte në Galinë, Britaninë e madhe dhe Spanjën.
Më 25 korrik të vitit 306 i vdes babai, Konstanti në Jork dhe Konstandini shpallet August (perandor) nga ushtria, e cila përbëhej kryesisht nga ilirë.
Konstandini i Madh ishte perandori i parë i krishterë dhe themeluesi i Kostandinopojës. Vizioni i tij për Romën qytet të përjetshëm që mishërohej në Kostandinopojën jetoi për 1129 vjet.
Është shpallur shenjt nga Kisha Katolike. Kisha e Lindjes e konsideron si shenjtorin më të madh.
Siç e thekson Mathieu Aref: “Ishte Kostandini i Madh nga Naisi ilir, ai që ligjëroi dhe mbështeti krishterimin, njëkohësisht themeloi edhe Perandorinë Romake të Lindjes, Bizantin.
Nga ana tjetër, ai që e mbrojti i fundit këtë perandori, më 29 maj 1453, duke rënë heroikisht me shpatë në dorë si një ushtar i thjeshtë, ishte Kostandin Paleologu XI, shqiptar.”
Perandorët ilirë
Perandorët ilirë ishin një grup perandorë romakë gjatë krizës së shekullit të tretë, të cilët vinin nga rajoni i Iliricum (Ballkani modern perëndimor) dhe u ngritën kryesisht nga radhët e ushtrisë romake (ku ata renditen ndër të ashtuquajturit “perandorë kazermash”).
Në shekujt II dhe III, Iliriku dhe provincat e tjera danubiane (Raetia, Pannonia, Moesia) mbanin përqendrimin më të madh të forcave romake (12 legjione, deri në një të tretën e ushtrisë totale) dhe ishin një vendrekrutim kryesor. Përparimi i këtyre provincialëve të lindur të ulët u lehtësua nga një ndryshim i madh në politikën perandorake që nga koha e Gallienus (260-268) e tutje, kur emërimet më të larta ushtarake pushuan së plotësuari ekskluzivisht nga senatorët.
Në vend të kësaj, ushtarë profesionistë me origjinë modeste, të cilët ishin ngjitur nëpër gradat në postin e primus pilus (që gjithashtu përfshinte pranimin në rendin e kuajve) u vendosën si drejtues të legjioneve dhe plotësuan strukturën komanduese të ushtrisë.
Periudha historike e vetë perandorëve ilirë fillon me Klaudi Gotikun në vitin 268 dhe përfundon në vitin 284 me ngritjen e Dioklecianit dhe institucionin e Tetrarkisë.
Kjo periudhë mjaft e shkurtër ishte shumë e rëndësishme në historinë e Perandorisë, pasi përfaqëson rimëkëmbjen nga kriza e shekullit të tretë, një periudhë e gjatë uzurpimesh dhe vështirësish ushtarake.
Të gjithë perandorët ilirë ishin ushtarë të stërvitur dhe të aftë, dhe ata rimorën disa nga provincat dhe pozicionet e humbura nga paraardhësit e tyre, duke përfshirë Galinë dhe provincat lindore.
Burrat me origjinë ilire ose thrako-dake megjithatë vazhduan të jenë të shquar në Perandori gjatë gjithë shekullit të IV-të dhe më tej.
Vijueshmëria mes dy epokave, “Piana degli Albanesi“
(shqip: Hora e Arbëreshëvet) është një komunë me 6.234 banorë në Provincën e Palermo, Siçili.
Qyteti është vendbanimi më i rëndësishëm dhe më i populluar shqiptar (arbëresh) në Siçili dhe është selia peshkopale e kishës bizantine italo-shqiptare që, pas pesë shekujsh nga themelimi i saj, ruan tërësisht identitetin e saj etniko-gjuhësor.
I vendosur në një pllajë malore dhe i rrethuar nga male të larta, qyteti, i cili pasqyrohet në një liqen të madh, është 24 kilometra (15 mi) nga kryeqyteti i provincës.
Komuniteti ka ruajtur shumë elemente etnike të kulturës shqiptare si gjuha, ritualet fetare, kostumet tradicionale, muzika dhe folklori. Banorët janë pasardhës të familjeve shqiptare, duke përfshirë fisnikë dhe të afërm të Skënderbeut, që u vendosën në Italinë Jugore gjatë pushtimit osman turk të Ballkanit. Qeveria bashkiake përdor dokumente dygjuhëshe dhe tabela rrugore në shqip dhe italisht sipas legjislacionit ekzistues italian për mbrojtjen e pakicave etnike dhe gjuhësore.Variant of the emblem in the former Town Hall – “Piana degli Albanesi“
Shqiponja dykrenare në zbulimet arkeologjike
Në Muzeun e Harvardit gjendet një riprodhim modern i një stolie ari në formën e dy shqiponjave. (Shiko figurën) Shqiponjat kanë kokën e tyre të kthyer në drejtime të kundërta, ndërsa trupat e tyre përballen me njëri-tjetrin drejt qendrës.
Origjinali ishte ndoshta pjesë e një gjerdani me një dizajn të përsëritur. Origjinali është një nga pesë pjesët identike të gjetura në Rrethin e Varrit A në Mikenë dhe gjendet në Muzeun e Athinës.
Prof. Mathieu Aref nënvizon se në intervalin kohor të “Epokës Mikenase” u vendosën në Atikë: Lapët dhe Molosët, që iu përshtatën mjedisit Jonian shumë shpejt.
Herodoti përcjell perceptimin popullor, se Jonët janë fis Pellazg dhe Dorët janë Helenë. Diku tjetër quan edhe “Dorët Pellazgë” dhe vetëm për Athinejtë thotë, se edhe ata janë Pellazgë, por u greqizuan.
Mirëpo, nëse do të ishin dhe ata Pellazgë, atëhere del, se nga kush u greqizuan, duke qenë, se të gjithë fiset e tjera Athinase ishin me prejardhje nga popujt Molosë, Thesprotë dhe Lapë, që ishin “PELLAZGË”.
Nga erdhën pra Grekët, që greqizuan Jonët Pellazgë?
Por ekzistojnë edhe traditat Athinase, që thonë, se Skilakiu dhe Plakinë e Elespondit (Dardaneleve) i themeluan Athinasit.
Por, në këto lagje siç konstatoi Herodoti flisnin Pellazgjisht, gjë që do të thotë, se Athinasit që në vitet e lashtësisë u vendosën në Plaki dhe Sikali flisnin gjuhën Pellazge, pra ishin Pellazgë.
Artifakti pellazg me shqiponjë dykrenare, i zhdukur në Akademinë e Shkencave të Shqipërisë
Në Kalanë e Katafiqit në Vlorë, në vitin 1974 u gjetë nga studiuesi dhe etnologu Rrok Zojzi një pllak guri me permasat 40X65 në qendër të së cilës ishte gdhendur një shqiponjë dykrenare me simbolin e lisit në gjoks (simboli Dodonës).
Ilustrimi i kesaj pllake është bërë nga Pandi Mele. Por në vitet 1980-1981 ky artifakt zhduket nga mjediset e Akademisë së Shkencave.
Ilustrimi i artifaktit është publikuar në vitin 1982 në kopertinën e punimit me titull “Etnogjeneza e popullit shqiptar në dritën e historisë” nga profesor Aleks Buda.
Ilustrimi i artifaktit është publikuar në vitin 1982 në kopertinën e punimit me titull “Etnogjeneza e popullit shqiptar në dritën e historisë” nga profesor Aleks Buda.Pllaka në fotografi, është një riprodhim nga mjeshtri dhe studiuesi nga Prishtina, zoti Xhemajl Gashi.
Pllaka në fotografi, është një riprodhim nga mjeshtri dhe studiuesi nga Prishtina, zoti Xhemajl Gashi.
ADN e dhënë bindëse për prejardhjen e shqiptarëve nga ilirët
“Origjina e popullit shqiptar i ka shqetësuar gjuhëtarët dhe historianët me shekuj, pasi shqiptarët shfaqen për herë të parë në të dhënat historike në shekullin e 11-të të erës sonë, ndërsa gjuha e tyre është një nga degët më enigmatike të familjes indo-evropiane.
Për të identifikuar popullsitë që kontribuan në prejardhjen e shqiptarëve, ne ndërmarrim një transekt gjenomik të Ballkanit gjatë 8000 viteve të fundit, ku analizojmë më shumë se 6000 gjenome të lashta të botuara më parë duke përdorur mjete dhe algoritme të bioinformatikës më të fundit që përcaktojnë sasinë.lëvizshmëria hapësinore e njeriut.
Ne zbulojmë se shqiptarët modernë rrjedhin nga popullsitë e Ballkanit Perëndimor të epokës romake, me përzierje shtesë nga grupe të lidhura me sllavët. Padiskutim, prejardhja e vjetër shqiptare tregon vazhdimësi nga popullsitë ballkanike të epokës së bronzit, duke përfshirë ato të njohura si Ilire.
Rezultatet tona ofrojnë një kuptim të paprecedentë të proceseve historike dhe demografike që çuan në formimin e shqiptarëve modernë dhe ndihmojnë në gjetjen e zonës ku u zhvillua gjuha shqipe.”
ADN zbulon origjinën e stërlashtë të shqiptarëve
Përgatiti Elis Buba / usalbanianmediagroup
Ref;
http://en.wikipedia.org/wiki/Piana_degli_Albanesi
http://it.wikipedia.org/wiki/Aquila_bicipite
http://en.wikipedia.org/wiki/Illyrian_emperors
http://piusmegumi.com/html/Greece0907/AthensMuseum.htm
“Mikenët Pellazgët” Mathieu Aref 2008
bioRxiv.org 2023.06.05Stema heraldike e Kstrioteve – Symbolet kombetare te Shtetit Shqiptar
Për çdo shqiptar Basha është peng i Ramës.
Basha nuk është i kapur me dosje spiunazhi, por me dosje krimi.
Dosja e krimit të tij nuk është shpikje e Berishës, por realitet në Prokurori, dosje e cila është ngritur me akuzën për larje parash kundër Bashës, që shkon nga 6 deri në 12 vite burg.
Edi Rama me një prokuror e bllokoi dërgimin e dosjes në Gjykatën e Lartë. Dosja është jo e mbyllur sepse një prokuror nuk ka firmos, dhe kur të dojë Rama e çon atë dosje.
1-In Albania, you never become a strategic investor without having the prime minister of the country as your friend
2-The most serious secret services of the world are present in Albania, such as M16 of Great Britain, American CIA, etc.
In order not to go further, let’s say that the Albanian secret service is totally under the control of the American and British service.
3-It is certain that the former ambassador Kim, the British ambassador, Alastair King Smith have full knowledge of Edi Rama’s criminal connections with the mafia, with drug traffickers and murder as a concrete case.
But neither of them said half a word about this, they even unconditionally supported the criminal power of Edi Ramë
4-Sali Berisha was declared non grata as a result of this mafia of ambassadors sponsored (lobbying) with crime and drug money, as was the McGonigall case
5-Lulzim Basha was used and continues to be used by this mafia of drugs, ambassadors and crime to destroy the opposition
6- This is the fact, everything else you see on TV counters and read in the opinions of bodyguards paid by crime and the renaissance mafia, lured and supported in their analyzes by the ambassadorial mafia is a fairy tale and a disgrace to a people who unfortunately, he is very willing to be deceived.
He likes to believe the lie more than the truth
Grupi i tij, thonë raportet, është pjesë e një rrjeti më të madh që ka shfrytëzuar dobësitë e sistemit të emigracionit të Australisë për t’i futur anëtarët e saj shqiptarë në Adelaide, Melburn, Perth dhe New South Wales.
Sipas hetuesve, këto banda shqiptare me bazë klanore përfshihen në aktivitete kriminale si kultivimi i paligjshëm i kanabisit, armët dhe trafiku i drogës
Tom Doshi, një biznesmen dhe politikan i fuqishëm shqiptar i lidhur me kryeministrin e vendit, dyshohet se drejton një grup të organizuar kriminal i përfshirënë pastrimin e parave, trafikun e drogës, dhe veprave të tjera penale në Australi, sipas raporteve konfidenciale të shërbimeve sekrete.
Ky klan, baza e të cilit është në Shkodër, ka abuzuar sistematikisht me sistemin e emigracionit të Australisë, duke ndërtuar “një strukturë të tërë kriminale shqiptare të krimit të organizuar” në të gjithë Australinë e Jugut, sipas raporteve të inteligjencës.
Dokumentet e hartuara nga Komisioni Australian i Inteligjencës Kriminale (ACIC) dhe të shpërndara në agjencitë policore vendase dhe të huaja, bazohen në raporte të shumta nga forcat e policisë lokale dhe informacione nga organet e huaja të zbatimit të ligjit.
Raportet u lexuan nga gazetarët e OCÇRP-së dhe gazetarët e gazetave australiane “The Age” dhe “Sydney Morning Herald”.
Në këto dosje përshkruhet mënyra se si klanet shqiptare, duke nisur nga viti 2000, kanë përdorur identitete të rreme dhe lidhje të afërta me agjentët e migracionit për të dërguar njerëzit e tyre në Australi e më pas atje ngritën celulat në Adelaide, Melburn, Perth dhe vende të tjera.
Në dosje, Doshi përshkruhet si “koka” e një grupi “që përbëhet kryesisht nga familja e tij e madhe”. Megjithëse dokumentet nuk përmbajnë detaje rreth aktiviteteve të tij specifike, ato vënë theksin tek fakti se tetë nga të afërmit e tijjanë të përfshirë në hetimet për trafik droge dhe pastrim parash, në disa raste si “shënjestra kryesore”. Në këto raporte evidentohet se të afërmit e tij kanë marrë viza australiane nëpërmjet dokumenteve të rreme. Njëri prej tyre është nën akuzë për trafik droge.
Doshi, i cili ka jetuar në të dyja shtetet, në Australi nuk është akuzuar për asnjë krim. Në atdheun e tij, ai ka ndërtuar një perandori biznesi që ka përfituar gjerësisht nga kontratat shtetërore. Ai u shpall persona “non grata” nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës në vitin 2018 për “përfshirje në korrupsion domethënës” dhe u detyrua të largohej nga Parlamenti në vitin 2021, pas një sërë skandalesh të profilit të lartë, ndër vite. Dyshimet për përfshirjen e tij në rrjetin kriminal australian nuk janë bërë kurrë publike më herët.
“Asnjëherë në jetën time nuk kam qenë i përfshirë në asnjë lloj forme me kontrabandën e drogës, trafikun e qenieve njerëzore, trafikun e armëve, pastrimin e parave, apo emigracionin e paligjshëm në Australi, Shqipëri apo dhe në ndonjë shtet tjetër”, ka shkruar Tom Doshi në përgjigje të pyetjeve të gazetarëve. “Në fakt, si deputet i Kuvendit të Shqipërisë, kam qenë mbështetës i fuqishëm i luftës kundër këtyre aktiviteteve”.
“Nuk kam asnjë lidhje me asnjë ‘klan kriminal’ shqiptar me bazë në Australi, apo me ndonjë kriminel shqiptar në ndonjë vend tjetër”, ka shkruar ai. “Numri i vëllezërve dhe motrave të mia, sëbashku me fëmijët e tyre, shkon në 33. Unë kam pak ose aspak kontakt me ta, përveçse kur i takoj në funerale apo festa familjare.”
Grupet kriminale shqiptare janë shumë aktive në trafikun e drogës në Mbretërinë e Bashkuar, Itali dhe shumë vende apo dhe kontinente të tjera.
Aktivitetet e tyre të mirë organizuara dhe sistematike në Australi nxjerrin në pah kërcënimin që vjen nga zgjerimi i tyre ndërkombëtar.
Ndër aftësitë e tyre kryesore, thonë oficerë aktualë dhe ish-zyrtarë të forcave ligj zbatuese, është shfrytëzimi i rregullave të emigracionit për të kontrabanduar anëtarët e tyre në vendet ku ata veprojnë.
Shpesh ata aplikojnë për një vizë të caktuar duke e ditur se do t’u refuzohet”, thuhet në një nga dosjet e inteligjencës australiane, “por (ata) shfrytëzojnë procesin e gjatë të apelimit në mënyrë që të mund të sigurojnë prova për të mbështetur një aplikim tjetër për vizë
“Ata kanë persona që i ndihmojnë, që janë shumë profesionistë, që i asistojnë në çështjet e aplikimit të vizave, çështjet ligjore apo çështjet të tjera,” tha Paul O’Halloran, Komandant i Policisë në Victoria. “Ata janë ekspertë të këtyre punëve
Gangsterët shqiptarë në Australi “mund të shfaqin dhunë ekstreme”, tha O’Halloran, dhe ata konsiderohen nga detektivët e tij si “shumë të rrezikshëm”.
Tony Saggers, ish-oficer i rangut të lartë në Agjencinë Kombëtare të Krimit të Britanisë, është marrë prej shumë vitesh me gjurmimin e kriminelëve shqiptarë.
”Thjesht përfshirja në këtë aktivitet nuk mjafton për ta. Ata pëlqejnë të dominojnë”, tha ai në lidhje me përfshirjen e tyre në tregtinë e drogës.
”Ata angazhohen shumë për të qenë të respektuar për atë çka bëjnë, dhe për t’u ditur që e kryejnë mirë. Thjesht kryerja e (aktivitetit kriminal) nuk mjafton për ta.
Atyre u pëlqen të dominojnë, duke zotëruar kontrollin e plotë të këtij aktiviteti, duke dëshmuar se janë më të mirët dhe se plotësojnë dhe kënaqin kërkesat e klientëve."
Së pari, thuhet në raport, njerëzit rekrutohen nga Shqipëria, ndonjëherë me premtimin e rremë për t’u gjetur punë jashtë vendit. Së dyti, ata hyjnë në Australi duke përdorur deklarime të rreme në aplikimet për marrje vize dhe dokumente të hartuara mbi mashtrim. Së treti, ata arrijnë të qëndrojnë në Australi duke përfituar nga procedurat e gjata të vizave dhe lidhjet e tyre të krijuara me agjentët e emigracionit (disa shqiptarë aplikojnë për të qëndruar në Australi duke pretenduar se janë në gjakmarrje dhe se rikthimi në shtëpi do t’u rrezikonte jetën). Së katërti, kryejnë veprimtari kriminale. Së pesti, arrestohen, dënohen dhe u hiqen vizat.
Shkodra është identifikuar si një epiqendër nga e cila e kanë origjinën shumë prej këtyre grupeve kriminale. Pesë nga shtatë hetimet e kryera nga ACIC në Australi nga viti 2015 deri në vitin 2020 tregojnë se “objektivi kryesor” i hetimeve e ka prejardhjen nga ky qark.
Doshi, një “kingmaker” politik në Shkodër, në dokumente rezulton si lideri i dyshuar i një grupi të krimit të organizuar të përbërë nga familjarë të tij, të referuar si “banda e familjes Doshi”. Hetuesit besojnë se klani angazhohet në pastrim parash dhe shfrytëzon sistemin e migracionit të Australisë për të lehtësuar aktivitetet e tyre kriminale.
Anëtarët e klanit, thonë dokumentet, u bënë pjesë e një liste “të personave me interes” të krimit të organizuar shqiptar, listë e hartuar nga zyrtarët australianë.
Kjo listë u dërgua më pas edhe tek agjencitë e zbatimit të ligjit në shumë vende evropiane.
Në të njëjtat dokumente hetimore, thuhet se këto agjenci i kishin të skeduar anëtarët e klanit Doshi, nga hetimet e tyre të mëparshme.
Në këto dokumente përfshihet gjithashtu një “rast studimor” ku përshkruhet një grua me “lidhje familjare me Doshin” që punon si “agjente e regjistruar migracioni” në Australi, e cila “me gjasë ndërmjetëson procesin [kriminal], duke arritur rezultate me procedurat e emigrimit për anëtarët e grupit të arrestuar për kultivim kanabisi ose të lidhur ngushtë me trafikun e kokainës”.
Dosjet nuk përmendin asnjë akuzë kriminale kundër gruas dhe tregojnë se nuk ka “baza për të anulluar regjistrimin e saj [si agjent migracioni] në bazë të lidhjeve kriminale të rrethit të ngushtë familjar”.
Dosjet përmbajnë detaje hetimore mbi aktivitetin e dy nipave të Doshit. Për të dy thuhet se janë anëtarë të bandës së trafikut të drogës “Lleshi”, një bandë tjetër kjo që mban emrin e një familjeje e cila dyshohet se përdor paratë e përfituara nga “shtëpitë e barit”, për të trafikuar kokainë në Australi dhe jashtë saj.
Në mars 2022 në Adelaide, policia arrestoi një nga nipat e Doshit dhe ngriti akuza ndaj tij për trafik droge dhe pastrim parash, pasi sekuestroi një sasi kokaine me vlerë 1.6 milion dollarë australianë, të fshehur brenda një pajisjeje tymuese (Shënim i autorit: pajisje që përdoret për të përhapur tym në diskoteka dhe festa).
Nipi kishte filluar të vizitonte shpesh Evropën pasi kishte marrë nënshtetësinë australiane pothuajse një dekadë më parë, thuhet në dosjet e inteligjencës. Gjatë kësaj kohe, ai dhe familja e tij blenë prona të shtrenjta në Australi, duke ngritur dyshime tek hetuesit rreth burimit të të ardhurave. Dosjet tregojnë se ai ka zhvendosur para nga Australia në Shtetet e Bashkuara, duke përdorur një të njohur të tij, student në shtetin e Massachusetts. Zyrtarët e gjykatës nuk iu përgjigjën pyetjeve rreth statusit aktual të gjykimit të këtij rasti.
Nipi tjetër i Doshit nuk ndodhet më në Australi, por dyshohet se është ende i përfshirë në krimin e organizuar shqiptar dhe trafikun e drogës në nivele të larta. Edhe ai ka pasur një numër të madh çështjesh në konflikt me ligjin. Sipas dosjes së tij në emigracionin australian, e këqyrur nga gazetarët, ai ka një histori dënimesh penale në vend, që daton që nga viti 2012. Dosja citon një ministër që refuzoi kërkesën e tij për vizë duke thënë: “Unë dyshoj në mënyrë të arsyeshme se [ai] ka qenë ose është anëtar i një grupi apo organizate … i përfshirë në veprimtari kriminale”.
Në Shqipëri, ai u akuzua në vitin 2016 për sulm ndaj një punonjësi të policisë rrugore. Oficeri nuk pranoi të ngrinte akuza dhe nuk dihet fundi i procesit gjyqësor.
Dy incidente të tjera dhune të shkaktuara nga anëtarët e familjes Doshi përfunduan gjithashtu pa dënime.
Në fillim të këtij viti, djemtë e Doshit, James dhe Marcos, së bashku me truprojën e tyre, u akuzuan në Shqipëri për rrahjen e një burri me shufra hekuri dhe mosbindje ndaj urdhrave të policisë. Çështja u pushua pasi personi që u sulmua e përshkroi incidentin si një keqkuptim dhe kërkoi që të tre të mos ndiqeshin penalisht.
Një gazetar shqiptar, për të cilën dyshohet se u sulmua nga vetë Doshi në vitin 2008, gjithashtu refuzoi të ngrinte akuza kundër tij.
James dhe Marcos Doshi nuk iu përgjigjën pyetjeve për koment.
Megjithëse akuzat australiane ndaj Doshit janë të reja, ai prej kohësh është një figurë kontraverse në vendlindjen e tij. Ai krijoi pasuri nga industria farmaceutike dhe e ndërtimit dhe gëzon lidhje politike të nivelit të lartë. Por karriera e tij është shënjuar nga dhuna, përballjet me ligjin dhe akuzat për korrupsion.
Në një kabllogram të ambasadës amerikane të vitit 2009, hartuar nga një diplomat amerikan që shërbente në Shqipëri, Doshi rezultonte në krye të listës së ligjvënësve “me lidhje me krimin e organizuar”, duk\e e përshkruar atë si “deputetin më të pasur” në vend, duke shtuar se ai ishte “i dyshuar për trafik narkotikësh”.
Përballja e parë e Doshit me ligjin ndodhi në fillim të viteve 2000. Në vitin 1990, gjatë kryerjes së shërbimit të detyrueshëm ushtarak, ai u dënua me një vit burg për sjellje të pahijshme, pasi përfshirja e tij në një sherr në gjendje të dehur në qytetin bregdetar të Durrësit përfundoi me goditijen me thikë të një personi.
Dënimi nuk e pengoi karrierën e Doshit. Nga mesi i viteve 1990, ai hyri në sektorët e ndërtimit dhe karburantit, ndërsa Shqipëria iu nënshtrua një tranzicioni të shpejtë drejt kapitalizmit të tregut të lirë.
Në vitin 1997 Doshi ndërtoi një jetë edhe në Australi, duke blerë prona të shumta në qytetin jugor të Adelaides dhe duke jetuar midis dy vendeve për disa vite. Pikërisht gjatë kësaj periudhe dyshohet se ai krijoi grupin kriminal të identifikuar nga hetuesit australianë.
Por dhe në vendlindje ai ishte po aq aktiv. Arriti suksesin më të madh në vitin 2000, kur firma e tij Aldosch Sh.pk fitoi tenderët për të blerë dy kompani të mëdha shtetërore në sektorin e qumështit dhe atë farmaceutik.
Teuta Shamku, gazetare që ka mbuluar për një kohë të gjatë sektorin e ekonomisë dhe tani punon për Radio-Televizionin Publik Shqiptar, e përshkruan këtë fitore si “surprizë”, veçanërisht pasi Aldosch u lejua të privatizonte dy kompani që operonin në sektorë krejtësisht të ndryshëm.
Për më tepër, Aldosch nuk ishte një emër i madh në biznesin shqiptar në atë kohë. “Ishin të panjohur,” tha Shamku për firmën e Doshit. “Aktiviteti i kësaj kompanie ishte pak enigmë.”
Në përgjigje të pyetjeve të gazetarëve, Doshi shkroi se këto blerje “ishin rezultat i një procesi privatizimi publik me tender të hapur. Kam bërë ofertën më të lartë në çdo rast. Nuk kishte asnjë favorizim”.
Transaksionet nga kompania aksionere kyçe e Doshit, Aldosch, u shfaq në radarët e Drejtorisë së Përgjithshme të Tatim Taksave në 2008. Autoritetet e akuzuan kompaninë e Doshit për fshehje të të ardhurave nga librat e tyre kontabël nga shitja e dy kompanive shtetërore – njëra prej tyre kompania e qumështit dhe tjetra farmaceutike, që Doshi kishte blerë në 2000.
Autoritetet e tatim taksave gjobitën Aldosch me thuajse 18 milion lekë, por gjoba më vonë u rrëzua në gjykatën e apelit. (Në përgjigje të kërkesës sonë për koment, Doshi shkroi se gjoba u rrëzua sepse “pas dy viteve audit të gjithë kompanive tona dhe financave tona personale nuk u gjet asnjë bazë për akuzat”)
Doshi bleu prapë kompanitë e farmaceutikëve nga pronari i saj gjerman disa vite më pas. Sot, kompania e tij Profarma, dominon tregun e farmaceutikëve në Shqipëri dhe gjithashtu përfiton shumë nga “rimbursimi i ilaçeve” pasi i jep mundësinë disa pacientëve që të përfitojnë disa medikamente përmes skemës së rimbursimit nga shteti. Thuajse një e treta e 352 medikamenteve që janë të mbuluara nga programi i rimbursimit janë të prodhuara nga Profarma. (Doshi u shpreh se kompania e tij ka qenë e suksesshme pasi “ne kemi investuar për të modernizuar dhe automatizuar prodhimin dhe kemi prodhim të një cilësie të mirë dhe modern”. Kompania, u shpreh ai “operon në nivelet më të larta të integritetit dhe në përputhje të plotë me frymën e ligjit”.
Miq, si këta
Njeriu që u akuzua për dëshmi të rreme përkrah Doshit – i njohur si miku i tij i ngushtë, vuajti dënimin me burg për këtë akuzë por dhe për krime të tjera – ishte Mark Frroku, deputet që përfaqësonte qarkun e Shkodrës.
Marrëdhënia mes Doshit dhe Frrokut u acarua si pasojë e kësaj ngjarjeje. Por deri në atë kohë, Doshi dhe Frroku – fillimisht i dënuar për vrasje në Belgjikë, – ishin bashkëpunëtorë si në politikë, ashtu edhe në biznes.
Ishte Doshi ai që përfshiu Frrokun, i njohur deri atëherë si një biznesmen që merrej me lojërat e fatit, në politikë në vitin 2013, duke e ndihmuar të siguronte një mandat në Parlament. Një vit më pas, Frroku bleu disa prona nga Doshi, duke shënuar fillimin e një marrëdhënieje biznesi që përfshinte bashkëpronësinë e një hoteli dhe një fabrike pulash.
Deri atëherë Frroku ishte dënuar me 10 vjet burg në Belgjikë për vrasjen e një anëtari të bandës shqiptare atje në vitin 1999. Dënimi nuk mund të zbatohej, pasi Frroku ishte arratisur nga vendi pas vrasjes.
Megjithëse belgët u përpoqën të ekstradonin Frrokun nga Shqipëria, Ministria e Drejtësisë tha se nuk do ta bënte këtë pasi ai ishte shtetas shqiptar. Në vitin 2015, Frrokut iu hoq imuniteti si deputet në Shqipëri, dhe ai u gjykua për vrasjen dhe u shpall i pafajshëm në vitin 2017.
Në një rast të veçantë atë vit, Frroku u dënua me gjashtë vjet burg për fshehje pasurie, pastrim parash dhe ndërtim pa leje. Ai u lirua për sjellje të mirë pas tre vjetësh.
Një tjetër incident, kur Frroku kishte pushtet politik, ndodhi kur ndihmoi në mbrojtjen e një personazhi famëkeq: Bardhok Pllanajn, mbreti i dyshuar i drogës i njohur gjerësisht si “kumbari” i Shkodrës.
Në dosjen e vëzhgimit policor të siguruar nga gazetarët jepen detaje të këtij skandali: Kur Pllanaj ishte në arrati nga policia në vitin 2014, një makinë të cilën ai drejtonte, u ndalua nga oficerët. Por makina rezultoi se kishte një tjetër pasagjer të spikatur: vetë Frrokun. Duke folur nga dritarja e hapur, ai i tha policisë se nuk kishin të drejtë t’ia ndalonin makinën sepse ishte deputet. Duke vepruar sipas urdhrave të oficerëve të lartë, policia i la të lirë të dy burrat.
Restoranti nga i cili ishte nisur makina, një lokal luksoz në Tiranë që nuk mund të frekuentohet nga kushdo, i quajtur “Antika”, besohej gjerësisht se ishte në pronësi të Doshit. Megjithëse të dhënat nga regjistri i bizneseve nuk janë të disponueshme për të konfirmuar këtë fakt, gazetarët gjetën fakte që e vërtetojnë këtë :
Së pari, në raportin e policisë përmenden numrat e targave të automjeteve të parkuara jashtë restorantit natën në fjalë. Sipas të dhënave të regjistrave, një nga këto targa i përkiste Doshit. Së dyti, në dosjen kundër Doshit në lidhje me komplotin e rremë të “vrasjes” në të cilën ai ishte përfshirë me Frrokun, dëshmitarët nga policia cilësohen si punonjës të “Antika”, për të cilën në dosje thuhet se është në pronësi të Doshit.
Frroku nuk iu përgjigj kërkesave për koment. Pllanaj u vra me armë zjarri në vitin 2021.
Gjithashtu në vitin 2015, autoritetet e akuzuan Doshin për deklarim të pasaktë të pasurisë së tij në vlerën 14 milionë euro. Por ndonëse hetuesit shqyrtuan pallatet, magazinat, apartamentet, fabrikat dhe makinat luksoze si në Australi ashtu edhe në Shqipëri, ai u shpall i pafajshëm. Një grup akuzash lidhur me pastrim parash u rrëzuan.
Në atë kohë ILDKPKI, deklaroi shkeljet ligjore ishin konstatuar edhe me parë, por që”drejtuesit e mëparshëm të ILDKPKI i mbanin të fshehura”.
E ngarkuar me punë.
Doshi nuk u dënua për asnjë akuzë në lidhje me këtë çështje. Pas nisjes së hetimeve, prokuroria e ngarkuar me çështjen kërkoi të tërhiqej nga hetimi, duke përmendur ngarkesën e saj të madhe në punë.
Dy prokurorë të rinj ndanë elementët e dosjes për pastrim parash dhe fshehje pasurie. Hetimi për pastrim parash u pushua dhe përfundimisht Doshi u akuzua vetëm për fshehje.
Akuza për pasurinë bën ping-pong në sistemin gjyqësor të Shqipërisë për dy vjet përpara se çështja të gjykohej. Në gjykatë, prokurorët pretenduan se Doshi kishte nënvlerësuar pasurinë në të paktën 26 raste midis 2005 dhe 2014. Por në prill 2019 çështja u pushua dhe Doshi u lirua nga akuzat.
Në përgjigje të kërkesave për koment, ILDKPKI u tha gazetarëve se në vitin 2019 i kërkuan Drejtorisë së Përgjithshme të Tatimeve të shqyrtonte nëse kompanitë e Doshit po ndiqnin ligjin tatimor. Autoriteti tatimor nuk iu përgjigj kërkesave për koment.
Ndërkohë Doshi u shndërrua në një deputet i pavarur dhe më pas kryetar i një partie më të vogël, nën logon e së cilës fitoi mandatin e katërt parlamentar në 2017-ën.
Një vit më pas, Shtetet e Bashkuara e sanksionuan Doshin për “përfshirje në korrupsion madhor” dhe ndërsa zgjedhjet e vitit 2021 po afroheshin u rrit dhe presioni kundër tij – deklaratat publike të ambasadores së atëhershme amerikane, Yuri Kim – e detyruan atë të jepte dorëheqjen.
Ai ende ka fuqi të konsiderueshme. Në videot e postuara në Facebook atë vit, teksa deklaronte mbështetjen për Partinë Socialiste të Ramës, ai deklaronte se kandidatët e saj në zgjedhje ishin të zgjedhur nga vetë ai.
Në maj 2021, opozita kërkoi që prokuroria të hetonte Doshin dhe një bashkëpunëtor për atë që ata e përshkruan si “korrupsion zgjedhor” – që përfshin blerjen e votave me para në dorë ose me favore të tjera – duke i akuzat ata si pjesë e një “grupi të strukturuar kriminal”.
Çështja pasi u regjistrua nga Prokuroria e Posaçme e Krimit të Organizuar, më vonë u dërgua në prokurorinë e Tiranës, ku hetimet ende vijojnë – megjithëse prokurorët zgjodhën të mos hetojnë konkretisht Doshin dhe bashkëpunëtorin e tij, por fenomenin e blerjes së votës në Shqipëri.
Në përgjigje të kërkesave për koment, bashkëpunëtori i dyshuar i Doshit, Pëllumb Gjoka, tha se ai nuk kishte “absolutisht asnjë lidhje me zotin Doshi, as personale dhe as biznesi, dhe … kurrë nuk ishte përfshirë në blerjen e votave apo intimidimin e votuesve”.
Gjoka u arrestua në Shqipëri më 26 korrik 2023, por autoritetet shqiptare nuk kanë bërë publike arsyet e këtij arrestimi.
Në përgjigje të pyetjeve të gazetarëve, Doshi tha se “ nuk jam angazhuar kurrë në blerjen e votave – nuk kam nevojë ta bëj këtë”. Mbështetësit e tij, tha ai, janë besnikë ndaj tij për shkak të admirimit të tyre për familjen e tij madhe”.
Ai e përshkroi vendimin e Shteteve të Bashkuara si një “gjendje të jashtëzakonshme shoku” duke pasur parasysh “mbështetjen e tij të palëkundur për reformën gjyqësore të sponsorizuar nga SHBA dhe agjendën anti-korrupsion” dhe tha se ajo bazohej në “thashetheme të rreme mediatike” të mbjella nga kundërshtarët e tij politikë.
Ai gjithashtu doli vullnetar duke treguar se ai ishte “shpallur non grata dhe i përjashtuar nga Britania e Madhe”, duke shtuar se “aktualisht po ndjek çështjen në rrugë juridike”.
Në përgjigje të pyetjeve, një zëdhënës i kryeministrit Rama distancoi Partinë Socialiste nga Doshi.
Partia më e re e Doshit, tha ai, “asnjëherë nuk ka qenë në koalicion me Partinë Socialiste, as në nivel qendror dhe as në nivel lokal”.
“Shqipëria është një vend model përsa i përket sistemit të ri të drejtësisë që ka ndërtuar,” shtoi ai. “Sigurisht, Shqipëria ka ende shumë për të bërë dhe për këtë arsye ka hapur negociatat e anëtarësimit me Bashkimin Evropian, për t’u bërë një vend i denjë i familjes evropiane, duke vazhduar reformat dhe luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar.
Një takim i nivelit të lartë me FBI-në
Raportimet e reja tregojnë se edhe pse Doshi ishte i kritikuar publikisht dhe në vijimësi nga ambasada e SHBA-së në Shqipëri, ai u takua disa herë me një oficer të lartë të zbatimit të ligjit në SHBA.
Njeriu që takoi është Charles McGonigal, në atë kohë shef i kundërzbulimit për zyrën e FBI-së në Nju Jork. McGonigal u padit në SHBA pas dyshimeve se kishte shkelur sanksionet amerikane të vendosura ndaj Oleg Deripaska, të cilin dyshohet se po përpiqej ta ndihmonte që ta hiqte nga lista e sanksioneve të SHBA.
Ai u akuzua gjithashtu për marrjen e 225,000 dollarëve nga një shqiptar me nënshtetësi amerikane, i cili jetonte në Nju Xhersi, dhe se nuk tregoi për çfarë ishin dhënë paratë.
Sipas njërës prej aktakuzave, në shtator 2017 McGonigal u njoh me “një biznesmen dhe politikan shqiptar” i cili i tha atij se donte që dikush “të hetonte një komplot të supozuar” për ta vrarë.
Dy burime, të dyja pranë disa prej palëve të përfshira, i thanë OCÇRP se biznesmeni ishte Doshi dhe se “komploti” dhe “vrasja e rreme” ishte saga për të cilën Doshi ishte akuzuar në Shqipëri.
Burimet, emrat e të cilëve nuk mund të zbulohen për të garantuar sigurinë e tyre, kanë qenë dëshmitarë të më shumë se një prej takimeve mes McGonigal dhe Doshit. Njëri tha se takimet ishin miqësore – ata “u takuan si vëllezër”, tha burimi – por nuk e dëgjoi drejtpërdrejt bisedën.
Në përgjigje të pyetjeve të gazetarëve, Doshi konfirmoi se është takuar me McGonigal, duke thënë se këtë e ka bërë me kërkesë të McGonigal dhe një bashkëpunëtori të tij. Takimi, tha ai, ishte në lidhje me një hetim që i ishte thënë se po kryenin për një “figurë të shquar politike shqiptare”.
“Isha i lumtur të ndihmoja” – deklaroi Doshi.
Megjithatë, Doshi u fut në listën e zezë nga Departamenti Amerikan i Shtetit në prill 2018, duke i ndaluar hyrjen në vend.
McGonigal nuk iu përgjigj pyetjeve të dërguara nëpërmjet avokatëve të tij
Gazetari investigatif Basir Çollaku /
He tries to lie but the published documentation exposes the truth.
Transparency has problems with revealing the names of the beneficiaries, who are electoral cousins of power at every level.
Sports betting after the disappearance of Ervis Martinaj, started the good road of return.The knowledgeable players of Rama’s court have divided the pieces, then made the law. Everything is ready to spend in September with the start of the football championships.
▪️Foreign companies as a criterion in this inclusion are a new possibility of money laundering.
We remember the investigations carried out by the Italian Antimafia for the matches of the Albanian championship, not leaving out those of the national team, placed in betting tables in Latin America, and then the tricks brought millions of dollars, used to pay for cocaine shipments to Albania and then the European market.
A clearing to complicate the investigation maximized profitability.
Call-centers of financial fraud, a market of over two billion dollars until the arrival of the German and Spanish investigation in Tirana, have not been shut down, but they have been somewhat better sheltered. They have changed several actors in the facade, the money flows into similar bags.
The investigative writings of the European media about the involvement of Olsi Rama, the Prime Minister’s brother, did not go beyond the small ring, where the private and general prosecution offices are located. Outlying points were seized, the game’s bigwigs were let go, and peace returned along with the looting around the world.
The port of Durrës under the name of an Arab sheikh, but where Albanian is spoken under the guise of investments, continues to sell hundreds of millions of euros of square meters in the air, without even pleasing the objections of the EU and NATO, where we are candidates for one member of the other. Government and opposition members praise and oppose the investment in turn, according to the behavior and respect of sharing the cake.
The Constitutional Court, with the exception of one of its members, voted as almost always on the order of the Prime Minister. As with the Theater, the trial by fire of the independence of the new system, caught worse than the old one, which it claims to have replaced. The incinerators receive 80,000 euros from the daily municipal demand because the prosecution cannot find the owners where they are.
In this war map of illegality, two energy ships arrived with diplomatic mediation, without firing a single kilowatt hour of production, they receive 90 thousand dollars a day, like thieves without masks, and no one will know about this budget crunch
Albanians flee to the exodus as a solution without fighting, without staying, or reacting, young doctors are taken hostage for five years for some reason of private education, or later party control.
The Academy of Sciences, run by Enver’s soldier and contemporary, is nothing more than a cell, an extension of the Labor Party Bureau and State Security,
The trial against former head of FBI counterintelligence Charles Mcgonigal in the USA, where Edi Rama is in the files, raises the temperature of Edi Ra’s troubles, more than the heat.
Money is laundered to a frightening extent, where euro and dollar coins crumble like never before in 33 years, out of step in the region or Europe, under the mustache of the central bank, because Albania has become the island of black money…
Shqipëria, ishulli i parasë së zezë
Korrupsioni shqiptar zyrtarizohet në Bruksel, nga hetimet e bërë nga zyrtarët e tyre. IPARD projektet e mbështetjes financiare të bujqësisë, u ngrinë nga vjedhja e shfrenuar, paratë u ndaluan. Qeveria reciton poezi shfajësimi me dardha para e pas kurrizit të shefit të ekzekutivit. Përpiqet të gënjejë por dokumentacioni publikuar e nxjerr lakuriq të vërtetën. Transparenca ka probleme me nxjerrjen e emrave të përfituesve, të cilët janë kushërinj elektoral të pushtetit në çdo nivel.
Bastet sportive pas zhdukjes së Ervis Martinajt, nisën udhën e mbarë të rikthimit. Lojtarët me dijeni të oborrit të Ramës, kanë ndarë pjesët, pastaj kanë bërë ligjin. Gjithçka është gati për ta kaluar në shtator me nisjen e kampionateve të futbollit. Kompanitë e huaja si kriter në këtë përfshirje janë një mundësi e re e pastrimit të parave.
Kujtojmë hetimet e bëra nga Antimafia italiane për ndeshjet e kampionatit shqiptar, pa lënë jashtë ato të kombëtares, të vënëa në skedina bastesh në Amerikën Latine e më pas trukimet sillnin miliona dollarë, të shërbyera për pagesa të ngarkesave të kokainës drejt Shqipërisë e më pas tregut evropian. Një klering për të vështirësuar hetimin e maksimalizuar përfitimin.
Call-centerat e mashtrimit financiar, një treg mbi dy miliardë dollarë deri në mbërritjen e hetimit gjerman e spanjoll në Tiranë, nuk janë fikur, por janë strehuar disi më mirë. Kanë ndërruar disa aktorë në fasadë, e paraja rrjedh në çanta ngjashëm.
Shkrimet investiguese të medies evropiane për përfshirjen e Olsi Ramës,vëllait të Kryeministrit, nuk është se kaluan përtej unazës së vogël, ku kanë zyrat prokuroritë e përvetçme dhe të përgjithshme.
U sekuestruan pika periferike, lanë të largohen të mëdhenjtë e lojës dhe qetësia u kthye bashkë me alotë e grabitjes npër botë.
Droga mori më në fund leje në Kuvend të mbillet gjoja për hesape mjekësore, ndonëse licencat janë premtuar para se të votohej, nga krerë bandash të cilat kanë monopolin prej afro 10 vitesh, Renditur gjithnjë me medalje nga vendi parë në të tretin, në shkallaren e trafikut të narkotikëve, ku shtuan rëndësinë e milionat, heroina dhe kokaina, ne jemi një telash evropian në rritje për lidhjet me krimin e organizuar dhe Mafian.
Në këtë pikë risku të lartë Shqipëria e rrit pasigurinë e sundimit të ligjit dhe kontrollit të territorit, duke ndërtuar urën për të shtuar e jo pakësuar trafiqet.
Porti i Durrësit nën emrin e një sheiku arab, por ku nën mbulesë investimesh flitet shqip, vazhdon të shesë në ajër qindra milionë euro metra katror nëpër letra, pa begenisur as kundërshtitë e BE dhe NATO, ku ne jemi kandidat tek njëri e anëtar të tjetri.
Qeveritarë e opozitarë lëvdojnë e kundërshtojnë me turne investimin, sipas sjelljes e respektit të e ndaj tortës.
Gjykata Kushtetuese në shumicë përjashtuar njërin nga anëtarët votoi si pothuajse gjithnjë porosinë e kryeministrit.
Njëlloj si me Teatrin, prova e zjarrit e pavarësisë së sistemit të ri, kapur më keq se ai i vjetri, të cilin pretendon se zëvëndësoi.
Inceneratorët marrin 80 mijë euro ng akërkimi ditor bashkiak sepse prokuroria nuk po gjen dot pronarët ku ndodhen.
Një minsitër e një deputet në burg, një misnitër në kërkim kombëtar, kur zëvëndëskryeministri Arben Ahmetaj i la puplat drejtësisë dhe nga arratia u dërgon habere sekretesh të firmosjeve shokëve të dosjes. Edi Rama, Damian Gjiknuri, Niko Peleshi, Engjëll Agaçi, Erion Veliaj janë pjesa jashtë qelive, duke shtrydhur SPAK-un mos i marrë të pandehur dhe në hetim, ndonëse në dosje thuhen plot mëkatë ligjore për to.
Njëlloj si Fieri e Elbasani djegësi i Tiranës është një katrahurë e dëmit të madh financiar, Erion Veliaj është i pandehuri i madh i munguar e Prokuroria ende nuk ka thënë përsenë e kësaj mungese.
Në këtë hartë luftë të paligjshmërisë dy anije energjie ardhur me ndërmjetësim diplomatik, pa shkrepur asnjë kilovat orë prodhim, marrin 90 mijë dollarë në ditë, si hajdutë pa maska e askush nuk do tia dijë për këtë zgrapje buxheti.
Shqiptarët ikin në eksod si zgjidhje e pa luftuar, pa qëndruar, apo reaguar, mjekët e rinj merren peng pesëvjeçar për ndonjë qokë shkollimi privat, apo kontrollit të mëvonshëm partiak.
Akademia e Shkencave, drejtuar nga ushtari dhe bashkëkohësi i Enverit, nuk është asgjë më shumë se një celulë, zgjatim i Byrosë së Partisë së Punës dhe Sigurimit të Shtetit.
Gjyqi ndaj ish drejtuesit të kundërzbulimit të FBI Charles Mcgonigal në USA ku Edi Rama është nëpër dosje, rrit temperaturën e telasheve Edi Ra,mës më shumë se vapa.
Toleranca amerikanë ndaj korrupsionit trafiqeve, pastrimit të parave, është efekti Soros ku Rama mbahet dhe bën çdo gjë kërkon fondacioni duke kthyer vendin në një plaçkë me qera për intersat e tyre.
Ndërtimet e kullave janë tregues se Ndragheta dhe organizata të tjera të krimit kontrollojnë vendimmarrjen e Tiranës dhe qeverisë së bregdetit duke shtënë në dorë çdo metër katror. Paratë pastrohen në një masë të frikshme, ku monedhat euro e dollarë shkërmoqen si asnjëherë në 33 vite, jashtë ecurisë në rajon apo Evropë, nën mustaqet e Bankës qendrore, sepse Shqipëria është bërë ishulli i parasë së zezë...
The publication of a document of the British Embassy in Tirana exposes the true purpose of the non-woman placement against the leader of the opposition, Sali Berisha.
The document prepared by Ambassador Alistair King-Smith reveals that the reason is related to the damage to the opposition.
After the declaration of Berisha as a non-woman, the British government requested information from the ambassador on this issue, casting doubt on this decision that came after the information received from King-Smith's sources.
Open summary of Appendix G
Appendix G – Stakeholder Views
British Embassy in Tirana
- The exemptions in July 2022 have not adversely affected the relationship between the United Kingdom and Albania and have strengthened our reputation as an international leader in dealing with criminality and corruption.
- At the time of writing, there is no evidence to suggest that diplomatic relations or operational cooperation with the Government of Albania has suffered as a result of these exceptions. Also, the action of the United Kingdom received support from both significant parts of Albanian society and international partners.
However, in response, the contested leader of the Democratic Party, Sali Berisha, has launched public attacks against the UK Government and the UK Ambassador himself.
Berisha has repeatedly accused the Ambassador of the United Kingdom of being corrupt and collaborating with the Socialist Government of Albania to suppress the opposition in Albania.
These claims do not gain much traction outside Berisha’s constituency, but they have caused a degree of damage to the UK’s reputation among his supporters. They show that the decisions of the United Kingdom have put pressure on Berisha.
Exclusion decisions have had a deterrent effect. Politicians and senior officials have contacted the UK Ambassador several times to ask if other individuals will be excluded or sanctioned and when a new list might be decided.
This is a regular question in interviews with the Albanian media, which has helped to continue the debate to end impunity. We have also received praise from politicians and civil society for not releasing the names of the first wave, as this has caused other individuals to worry that they may be involved in the future.
While it is difficult to capture direct evidence of a reduction in corrupt practices, we anticipate that our action will have influenced some of the choices such individuals make and will have indirectly strengthened the determination of independent justice institutions to prosecute. senior figures in Albania.
If Berisha’s legal challenge to his expulsion is successful, the UK Government will face damage to its international reputation, particularly in the Western Balkans region. The group of exemptions in July received considerable coverage in the regional news. Berisha’s regular public attacks on the Ambassador of the United Kingdom in Tirana have kept the focus on Great Britain’s action against him.
If his challenge were successful, Berisha would seek to publish this fact as evidence that he has not committed any corrupt or criminal acts.
This risk is increased by the deadline for local elections taking place in May 2023, where Berisha faces a difficult challenge to maintain his party’s share of votes and seats.
A successful challenge would undermine the UK’s credibility internationally and regionally and reduce the leverage and deterrence effect of the threat of other anti-corruption acts (eg sanctions, further exemptions).
The United Kingdom has taken this action and we recommend that we stick to the exclusion decision because we recognize the damaging impact that organized crime and corruption has had in Albania and the Western Balkans.
It also reaffirms that the UK takes strong action without prejudice where we assess that their presence is not conducive to the public good because of their involvement in organized crime and corruption.
This action also emphasizes to Albania that the UK takes corruption and organized crime seriously and is a reminder to the Government of Albania to take further steps to fight corruption.
The original document describes the potential risk of negative impact that these exemptions present to the actions of the Home Office.
At that time, the CSN and International Operations team at the Home Office took action to mitigate the impacts and the Western Balkans Department at the Foreign, Development and Commonwealth Office and the British Embassy in Tirana assessed the risk of a tangible impact on the cooperation between the Kingdom of the United States and Albania at the political and operational level as low.
Heqja e non-gratës e ndihmon Berishën në zgjedhje’/ DOKUMENTI skandaloz i ambasadorit britanik
Publikimi i një dokumenti të Ambasadës Britanike në Tiranë ekspozon qëllimin e vërtetë të vendosjes së non-gratës ndaj kreut të opozitës, Sali Berisha. Dokumenti i përgatitur nga ambasadori Alistair King-Smith zbulon se arsyeja lidhet me dëmtimin e opozitës.
Pas shpalljes së Berishës si non-grata, qeveria britanike i kërkon informacion ambasadorit për këtë ccështje, duke hedhur dyshime për këtë vendim të ardhur pas informacioneve të marra nga burimet e King-Smith.
Ky i fundit, në mënyrë skandaloze, thotë se heqja e non-gratës ndaj Berishës do të dëmtonte reputacionin e qeverisë britanike, duke implikuar kështu shtetin e tij në këtë aferë. Për më tej, ai thotë se Berisha ka nisur të sulmojë qeverinë britanike, kur në fakt kreu i opozitës ka mbajtur qëndrime vetëm ndaj ambasadorit. Kulmi arrin kur ambasadori shkruan se heqja e non-gratës për Berishën, do e ndihmojë atë në zgjedhje, ccka nënkupton se qëllimi i vërtetë ishte shkatërrimi i opozitës.
DOKUMENTI I PLOTE
Përmbledhje e hapur e Shtojcës G
Shtojca G- Pikëpamjet e palëve të interesuara
Ambasada Britanike në Tiranë
-Përjashtimet në korrik të vitit 2022 nuk kanë ndikuar negativisht në marrëdhëniet mes Mbretërisë së Bashkuar dhe Shqipërisë dhe kanë përforcuar reputacionin tonë si lider ndërkombëtar në trajtimin e kriminalitetit dhe korrupsionit. Në momentin e shkrimit, nuk ka asnjë provë që sugjeron se marrëdhëniet diplomatike apo bashkëpunimi operacional me Qeverinë e Shqipërisë e ka pësuar si pasojë e këtyre përjashtimeve. Gjithashtu, veprimi i Mbretërisë së Bashkuar mori mbështetje si nga pjesë të konsiderueshme të shoqërisë shqiptare, ashtu edhe nga partnerë ndërkombëtarë.
-Megjithatë, si kundërpërgjigje, lideri i kontestuar i Partisë Demokratike, Sali Berisha, ka nisur sulme publike kundër Qeverisë së Mbretërisë së Bashkuar dhe vetë Ambasadorit të Mbretërisë së Bashkuar. Berisha e ka akuzuar vazhdimisht Ambasadorin e Mbretërisë së Bashkuar se është i korruptuar dhe bashkëpunon me Qeverinë Socialiste të Shqipërisë për të shtypur opozitën në Shqipëri. Këto pretendime nuk fitojnë shumë tërheqje jashtë bazës elektorale të Berishës, por ato kanë shkaktuar një shkallë dëmtimi të reputacionit të Mbretërisë së Bashkuar në mesin e mbështetësve të tij. Ato tregojnë se vendimet e Mbretërisë së Bashkuar kanë ushtruar presion ndaj Berishës.
-Vendimet e përjashtimit kanë pasur një ndikim parandalues. Politikanë dhe zyrtarë të lartë kanë kontaktuar disa herë me Ambasadorin e Mbretërisë së Bashkuar për të pyetur nëse individë të tjerë do të përjashtohen apo sanksionohen dhe kur mund të vendoset për një listë të re. Kjo është një pyetje e rregullt në intervistat me median shqiptare, e cila ka ndihmuar në vazhdimin e debatit për t’i dhënë fund pandëshkueshmërisë. Kemi marrë edhe lavdërime nga politikanët dhe shoqëria civile për mospublikimin e emrave në valën e parë, pasi kjo ka bërë që individë të tjerë të shqetësohen se mund të përfshihen në të ardhmen. Ndërsa është e vështirë të kapësh prova direkte të një reduktimi në praktikat korruptive, ne parashikojmë se veprimi ynë do të ketë ndikuar në disa nga zgjedhjet që bëjnë individe të tillë dhe do të ketë përforcuar indirekt vendosmërinë e institucioneve të pavarura të drejtësisë për të ndjekur penalisht figurat e larta në Shqipëri.
-Nëse sfida ligjore e Berishës për përjashtimin e tij do jetë e suksesshme, Qeveria e Mbretërisë së Bashkuar do të përballet me një dëmtim të reputacionit ndërkombëtar, veçanërisht në rajonin e Ballkanit Perëndimor. Grupi i përjashtimeve në korrik mori një mbulim të konsiderueshëm në lajmet rajonale. Sulmet e rregullta publike të Berishës ndaj Ambasadorit të Mbretërisë së Bashkuar në Tiranë kanë mbajtur fokusin në veprimin e Britanisë së Madhe kundër tij. Nëse sfida e tij do të ishte e suksesshme, Berisha do të kërkonte ta publikonte këtë fakt si një dëshmi se ai nuk ka kryer vepra korruptive apo kriminale. Ky rrezik rritet nga afati kohor për zgjedhje vendore që zhvillohen në maj 2023, ku Berisha përballet me një sfidë të vështirë për të ruajtur pjesën e votave dhe vendeve të partisë së tij. Një sfidë e suksesshme do të minonte besueshmërinë e Mbretërisë së Bashkuar ndërkombëtarisht dhe rajonalisht dhe do të zvogëlonte ndikimin e levave dhe parandalimit që ka kërcënimi me akte të tjera kundër korrupsionit (si p.sh sanksione, përjashtime të mëtejshme).
-Heqja e përjashtimit të Berishës përpara sfidës së tij ligjore do të sillte një dëm po kaq të madh reputacional- në mos edhe më të madh. Berisha do ta shfrytëzonte publikisht këtë në të njëjtën mënyrë sikur të kishte kundërshtuar me sukses vendimin. Për më tepër, tërheqja e vendimit përpara një sfide ligjore ka të ngjarë të portretizohet- dhe të interpretohet- si një kthesë e turpshme nga Qeveria e Mbretërisë së Bashkuar.
-Mbretëria e Bashkuar e ka ndërmarrë këtë veprim dhe ne rekomandojmë që t’i përmbahemi vendimit për përjashtimin për shkak se ne e njohim ndikimin e dëmshëm që ka pasur krimi i organizuar dhe korrupsioni në Shqipëri dhe në Ballkanin Perëndimor. Kjo ripohon gjithashtu se Mbretëria e Bashkuar ndërmerr veprime të forta pa paragjykime ku ne vlerësojmë se prania e tyre nuk është e favorshme për të mirën publike për shkak të përfshirjes së tyre në krimin e organizuar dhe korrupsion. Ky veprim gjithashtu thekson për Shqipërinë se Britania e Madhe e merr seriozisht korrupsionin dhe krimin e organizuar dhe është një kujtesë për Qeverinë e Shqipërisë që të ndërmarrë hapa të mëtejshëm për të luftuar korrupsionin.
-Dokumenti origjinal përshkruan rrezikun e mundshëm të ndikimit negativ që këto përjashtime paraqesin ndaj veprimeve të Ministrisë së Brendshme (Home Office). Në atë kohë, ekipi i CSN dhe Operacioneve Ndërkombëtare në Ministrinë e Brendshme ndërmorën veprime për të zbutur ndikimet dhe Departamenti i Ballkanit Perëndimor në Ministrinë e Jashtme, Zhvillimit dhe Komonuelthit dhe Ambasada Britanike në Tiranë e vlerësuan rrezikun e një ndikimi të prekshëm në bashkëpunimin mes Mbretërisë së Bashkuar dhe Shqipërisë në nivel politik dhe operacional si të ulët.
-Heqja e përjashtimit të Berishës mund të paraqesë rreziqe reputacioni për Ministrinë e Jashtme (Home Office) dhe më gjerë për Qeverinë e Mbretërisë së Bashkuar. Mbretëria e Bashkuar ka marrë kritika publike së fundmi nga liderë të lartë shqiptarë (përfshirë kryeministrin Edi Rama) lidhur me prezantimin e emigrantëve shqiptarë në media.
Cdo mengjes…
Kam harruar te te them
qe cdo mengjes nena JOTE
futet e heshtur ne dhomen tende
me mendimin ..qe te zgjoje
Kam harruar te te them
qe cdo mengjes nena JOTE
futet e heshtur ne dhomen tende
me mendimin ..qe te zgjojeKam harruar te te them
qe ajo cdo nate rri ne dritare
te pret ….sic te priste dikur
me ankthin .hyjnor te nenesKam harruar te te them
qe vellai yt ..te pret tek lokali
te shkosh e ti thuash nuk vonohem
kam pak pune vij shpejtKam harruar te te them
per babane tend ..i zhytur ne mendime
pret ………..TY te pret
dhe shoket te gjithe ne te presim…..
Mbreme ne enderr ndenjem shume te dy ….
pime pak vere si dikur..
” Te kujtohet ??”
Ke ngelur plage ne shume zemra
tek shikojme foton tende ne mur…!!
e malli nga shpirti fillon e rizgjohetMbreme ne enderr me the- dhe pak do vij
thuaj nenes lotet ngadale ti fshij…
Mbreme ne enderr me the – po vij une
ndoshta ne enderra tek flini gjume…!!
Dhe pak dite do te vij
aty ku prehesh madheshtor
mermer te ftohte do prek
lule plot ..kurora me kujtimeDo mbaj nje min heshtje
per ty ….nje tulipan te zi
vendos ngadale me duar qe drithen
dhe zemra gjithashtu…Nuk do te te them pse ike
sdo guxoj ..shume fjale nuk them
ne heshtje do rri perpara teje
me fatin qe ne shpirt dhemb ……
Rere e nxehte e pashkelur kjo shkretetira
gjurme njeriu .. nuk shikoj
Nje hije me te bardha ecen e vetmuar
Ti me nje qiri ne dore drejt perjetesiseGjurma jote ne shkretetiren e jetes
firme e njeriut ,te qeshur ..qe kurre sdo vdesi
Shenje qe koha nuk do ta mbuloje kurre
e ne mes nesh kujtimi YT perjete do mbesi
E di qe i lexon cfare shkruaj per TY
shpesh here mendon ..qe une u lodha
Dhe une pres te me shikosh ne sy
dhe dhimbjen larg ne humnere e hodhaE di qe je mire atje….. ku je
me te bardha rroba …i shenjteruar
E di qe naten gjumi .. ste ze
e di qe per ne ke ….enderruarE di qe nje dite TI …do zbresesh
e di e ndjej .. ne shpirt e besoj
E di qe do te kem prane.. do me qeshesh
e di dhe per kete cdo dite do jetoj …….
A e mban mend ate dite qe ike
ne heshtje
dhe asnje pershendetje …??A e ke idene sa zemra
sa duar
sa shpirtera
ke lene bosh ..??Shiko po flasim shpirterish
sic e kemi bere
kaq kohe bashke
ti duhet te kthehesh
duhet
nuk di …
por..Te kujtohet kur ike
he ??Shiko…..
ke lene shume -Pse
tek ne
shume ..
DORNIL !
Me dhimbje dhe mall ! Na jep mundesine per komunikim te here pas hershem qofte dhe nepermjet enderave.O Zot ! Krijo mundesine qe Dornili te jete i kudondodhur ne qiell dhe prane njerezve qe i do dhe e duan, per njerezit qe kane mall ta shohin dhe ti degjojne zerin. OOOOOOO ZOT !
Engjëlli mbrojtës është një engjëll i caktuar nga Perëndia, që ruan, kujdeset, shoqëron, mbron dhe drejton një njeri. Koncepti i engjëjve kujdestarë dhe kryrenditja e tyre është zhvilluar në krishterimin e qindvjeçarit të 5-të nga Dionysius Areopagita. Teoria e engjëjve, dhe shpirtrave kujdestarë, ka pësuar shumë përpunime që prej viteve 400, dhe besimtarët e vërtetë si në kishat e perëndimit dhe ato të lindjes besojnë se engjëjt mbrojtës janë dhe mbrojnë njeriun si edhe paraqesin lutjet e njerëzve tek Perëndia.
Lutja e engjëllit mbrojtës
Engjëlli i Perëndisë, kujdestari im i dashur
prej dashurisë së Perëndisë të jam besuar
Këtë ditë/natë pran meje qëndro
më ndriço e ruaj, më drejto e udhëzo.’
Ashtu qoftë!
PAK FJALE PER TY!!!!
Dita e dyte e ketij viti ,vendi yt bosh….bosh dhe ne zemrat tona nje vend i erret……
Per dike ishe bir ,,per dike tjeter vella ,shok i dashur,,,, e sot te gjithe ne ndjejme qe ishe dicka me shume …
Dicka qe nuk shpjegohet … A ka ndonje shpjegim per engjejt ?????
Nje nga shoket tu shpreh nuk ishte vellai im biologjik ……cfare rendesie ka per ty ai ishte dhe do mbetet vella
Sa fjale e madhe kjo sa fort tingellon sa dhimbje ka …
Jam i bindur qe gjithkush nga ne qe shkruan ketu sigurisht loton ne tastiere , e si mund te bejme ndryshe ????/
Po ka fjale te mbushin boshllekun qe le ti DORNIL????
JOOOOOOO …. te gjitha fjalet qe jane thene e do thuhen per ty do mbushin vetem nje pjese te vogel ,,,,,e pjesen tjeter do perpiqemi ta mbushim me dashuri dhe respekt per KUJTIMIN TEND
Nise rrugen e perjetesise pak heret o NJERI MBI NJERI ,,,
gjithkush nga ne kishte nevoje per ty ketu ne toke……
Koha do ndryshoje lulet dhe kurorat tek varri YT do thahen njerezit do ndryshojne por kujtimi yt do jete i pavdekshmem
Ka njerez qe jane te gjalle dhe trajtohen si te vdekur
por ka dhe te vdekur qe mbahen mend si te gjalle ..e nejri nga ata je TI DRONIL …….
PREHU NE QETESI VELLA SHOK BIR
Kam pak fjale per te thene..
mund te guxojPse nuk di a flasin njerezit me Engjejt ..?
A lejohet te komunikosh me Engjejt ?
A lejohen te preken Engjejt ..?Lexo tani ,pse e di qe je Engjell
dhe po e lexon…
po te them me ze te larte ….
meso dicka – Po mungonPo ,po mos u cudit ,po mungon…
po mungon kudo
ne cdo cep shtepie…..po mungon
kete e dije
po pse ike …….??Pse ike …me fal qe te bej kete pyetje ..
kerkoj ndjese ..
po pse ike .
pse
pse ….!A lejohen te flasesh me Engjej si ty
a lejohen te shikohen Engjejt ne sy..??
Leter e hapur per z.Mustafa Nano (Muçin) Nga -Gaqo Çyfeku .
Si ka mundësi që je kaq i paditur e qëndron në piacë të opinionbërjes shqiptare ?
Po duhet të të ketë thënë gjyshi si bektashi pe Skrapari, që e këtu është një popullsi, që ju me zell i quani Çobanë delesh, e që kanë një kulturë të përkorë që fillon me Frig-Bryg, të ishullit TENEDION pranë Troii, ku shkrimet në monedha lexohen me këtë gjuhë çobane, gjuhë korace e gjallë, e që etnonimohen në Thrake, Thrakë-Macedon e Thrak-Ilir, e Vlleh, Komanas, Gogë, L’tinë, Kultura Komane.
Pra, me zell të madh i kaloni në sllav, grek e dreqi me të birin, e nëse nuk dini mund e të pyesni se emrat Vojsava, Tribal, Andronika Komneni, ju i thoni Donika Kastriotu, i mbartin ende këta Vllehë, që janë Invizibel e i injoroni si në sistemin diktatorial.
Marin Biçikemi(Barleti), shkruesi i njëkohshëm i Historisë së Escanderbegut, ka qënë VLLAH prej Shkodër Loce, Referon Studiuesi Ilia Karanxha.
Edhe Janush Huniadi ishte THRACH, edhe e shoqja po ashtu.
Thjesht për kulturë, emrat që Kastriotët ju ngjisnin fëmijëve, ende, vllahët apo aromej, Macedo-romanët, i kanë ende sot këto emra po kështu të pa ndërruara asnjë shkronjë, si:
Mara, -E madhja,
Vllaica po dihet – e martuan tek Muzakajt
Mara,
Jella,
Angjelina,
Vllaica
e Mamica.
Andronika -Donika, ishte nga princërit Komnenë, disa perandorë të Bizantines.
Pra ja ku dalim, që studiuesit shfrytezonin emrat për rrjedhojë e historinë, se si është e, një shkronjë ti ndërrosh fjalës, ndryshon.
RAD- iq, nuk është emër sllav por vllah, që në këtë gjuhë do të thotë Rreze drite, e në kuptimin e rrënjës fisnore, Rade, Radu, e noj shtesë- IQ e, ja bënin se ajo kohë qe.
Le të mendoj se është një dimension interesant për formatin tuaj, pse jo e për të tjerë.
Nga e vërteta, sado e hidhur që të jetë, nuk ka parë keq njeri. Përshëndetje !
Pra; bashkë i kemi; zotëri Mustafa Nano !
Nga Basir Çollaku
Arbër Paplekaj: Më mirë vdes me nder se jetoj i çnderuar
Arbër Paplekaj një familje me tradita të mëdha patrotike. Një kontribut i pazakontë. Ai nje oficer i jashtëzakonshëm. Ekselent në edukim dhe punë. Si u ndje në Elbasan në rrethana më befasuese se në Afganistan.!
Papleka, rrëfen në seancë gjyqësore ngjarjen e 21 prilli 2021 në Elbasan, ku humbi jeten Pjerin Xhuvani. Ai kërkon vetëm drejtësi. Pergjegjshmëri hetimore. Kolegët e tij, 13 oficerë policie prej te cilëve 6 ishin drejtues, mosveprimi që rëndoi situatën. Dorëzimi tek RENEA të vetmit që ju besonte si në shtëpinë e tij.
Fjala e plote
Një filozof i vjetër ka thënë që: “I mbjellë nga era e i korrë nga era, Diell krijues e që s’perëndon është Njeriu”. Njeriu është kriju në shëmbëlltyrën e Perëndisë dhe duke u kriju në shëmbëlltyrën e Perëndisë jo në pamjen fizike por në natyrën e tij krijuese ka kriju gjana të ndryshme në jetë. Një ndër institucionet më thelbësore që njeriu ka krijuar është Gjykata, përfaqësues direkt i cili jeni ju.
E vetmja gjë që përfaqëson të drejtën hyjnore është gjykimi. Dhe juve kur ju shikoj, nuk ju shikoj thjesht si një njeri. Ju shikoj si një autoritet, e kam thënë edhe tek seanca gjyqësore për vlerësimin e masës së sigurimit, do e pranoj me përulësi çdo vendim që do të merrni. Nuk do e komentoj, as edhe një i afërm i imi, as një lidhje e imja s’do e komentojë… ama deri në momentin që do të vijë një vendim, unë do të shfrytëzoj të drejtën time për me komentu çdo gjë që e quaj të padrejtë.
Tani, më lejoni që tu flas pak për subjektin, kush është Arbër Papleka. Nuk do u marr kohë me përsërit vetveten. Jam i bindur që keni lexu disa gjëra.
Në seancën e parë gjyqësore kam tregu gjenealogjinë time, këtu e 15 breza, për 500 vjet. Pra, nuk jam një njeri që njeh thjesht babën edhe gjyshin, jam një njeri që njeh historinë e fisit të vet, këtu e 500 vjet, kur jena kriju. Nuk po përsëris emrat e tyne, që unë i kam përmend me emra në këtë sallë.
Por do ndalem shkurtimisht për diçka që më ka formu mu si njeri.
Halil Papleka, djali i axhës i gjyshit tim, është vra 26 vjeç nga forcat komuniste.
nderpritet seanca disa minuta
Po e vazhdoj aty ku e lashë, tek një përshkrim i shpejtë i personave që kanë ndiku në fillimin e jetës time, në atë kohë ku formohet karakteri i njeriut qëështë mosha 7-8 vjeç. Siç e thashë, Halil Papleka, djali i axhës së gjyshit tim, një njeri atdhetar i cili ka luftu nga veriu në jug, kudo që ka patur nevojë atdheu, është vra në moshën 26 vjeçare nga forcat komuniste me duar të lidhuna.
Gjyshi im në moshën 31 vjeçare, i cili mbasi ishte vra djalës i axhës së vet me grupin e tij ishin betu që të mos binin të gjallë në duart e komunistave, vendosi që me ardhë me marrë familjet e shokëve të vet që ishin në Tropojë për me i çu në Mal të Zi, e masandej me i emigru që të ishin të sigurtë.
Por, në këtë vendim që mori, filloi duke marrë familjet e shokëve, që me e lënë të fundit familjen e vet. Gjatë kohës që po shkonte me marrë njërën prej familjeve, i bëjnë pritë. Nga prita ai plagoset, për mos me ra i gjallë në duart e tyne, ai vret veten.
Vajza e stërgjyshit tem, në Muzeun Kombëtar janë një palë pantolla të një fëmije 12 vjeç, që janë të qepura me flokët e gruas…të cilët ishin të internum. Në kampin e Tepelenës na vdiq një djalë tjetër 3 vjeç. Gjithë këto janë një përmbledhje e shkurtër se kush ishte familja jeme.
Unë kam lind në një familje me origjinë nga Lekbibajt, edhe me dajët e mi nga Dukagjini, i edukum me tri vlera kryesore.
▪️Përgjegjshmëria, duke pas parasysh që çdo veprim që një person bën nuk ndikon vetëm tek personi por ndikon tek krejt familja dhe te krejt fisi.
▪️Me ndjenjën që një burrë nuk ka frikë dhe nuk ka asgja përtej nderit të vet. Ashtu siç e përshkruan dhe Gjergj Fishta tek Lahuta e Malsis kur thotë: “Për nder, mbret edhe fe, një malsor e bën dekën si me le”.
▪️Dhe gjëja më kryesore që mësova në jetë, ose që u edukova, ishte pikërisht nderi.
Linda në Shkodër, u arsimova në Shkodër, si një ndër nxënësit më të mirë qoftë në shkollë 8 vjeçare, qoftë në shkollë të mesme, si një ndër njerëzit më aktiv në shoqërinë civile të atij qyteti.
Vazhdova shkollën e lartë, Akademinë e Policisë, ku mbarova si studenti më i mirë i të tre viteve, dhe gjatë këtyne kohëve u njofta me teologjinë dhe me filozofinë.
Këto dy elementë më dhanë një zhvillim të parimeve ose të mënyrës si isha edukuar unë. Ndjenjën e përgjegjësisë që e kisha marrë që fëmijë nga prindt e mi, nga familja jeme, e zhvillova edhe ma tepër tu pas parasysh që nji person ruhet ndaj asaj që njerëzit shohin edhe mban përgjegjësi ndaj asaj që njerzit shohin.
Kjo ndjenjë u thellu edhe ma tepër, njeriu mban përgjegjësi edhe për atë që mendon para Zotit. Pra, ndjenja jeme e përgjegjësisë evoloi.
Ndërsa ndjenja jeme e frikës që thonte që një burrë nuk ka kurrë frikë, të cilën e kisha luftuar për shumë vite sepse realisht çdo njeri ka frikë, edhe thosha me vete kto m’kan msu që s’ke frikë po realisht ke frikë, gjeti mbështjetje të thënia e një gjenerali të Luftës së Dytë Botnore i cili thonte që: “Një burrë i vërtetë nuk e lejon kurrë frikën që të mposhtë ndjenjën e tij të detyrës, të mposhtë nderin e tij dhe të mposhtë ndjenjën e burrërisë së lindur”.
Për shumë njerëz mund të duket pakuptim por kët e them nga thellësia shpirtit tem. Nuk ka gja ma me vlerë për mu se nderi personal. Kët kushdo që më njeh nga afër, kushdo që ka ni për mu, kët e ka të qartë.
Kjo është edukata jeme, kjo është mënyra si jam rrit, sepse nuk kam pas kurrë frikë njerëzit por kam pas frikë vete, sepse e vetmja ndjenjë së cilës unë i ruhem është ndjenja e fajit. Nuk mundem ti baj dikujt një të padrejtë edhe mos ti them më fal…ama ska shans me më ba dikush mu një të padrejtë, kur sja bëj.
Nuk do zgjatem tek ngjarja, nuk do zgjatem te argumentet sepse avokati i përmendi shumicën e tyne.
Do ndalem vetëm te momenti final.
Në momentin që drejtuesit e policisë, punonjësit e policisë, kanë ardhë aty, unë kam ken në gjendje totalisht të fjetun.
Pse? Kam punuar 10 vjet në Polici të Shtetit. Çdo fjalë që unë flas ktu e flas me përgjegjësi të plotë, edhe mundet me u vërtetu me 100 njerëz jo me 1. Asnjëherë një kriminel, një grup i organizum i krimit, asnjë shans nuk ka pas me dal i fitum me mu.
Unë kam drejtu operacione anti terror, kam drejtu operacione kundër terrorizmit, kundër krimit të organizum, nuk ka asnjë shans asnjëherë që krimi ka dal i fitum me mu.
Ardhja e policisë për mu ka ken direkt vënie në gjumë, edhe shikohet edhe në filmim, unë jam krejt i qetë. Në atë moment mbaj mend vetëm që ka ardhë një turmë edhe jam zgju nga gjendja e gjumit edhe kam pa duke sulmu gjithë njerëzit që ishin me mu.
Instikti i parë ka ken me shku në atë turmë me nda njerëzit. Në momentin e parë jam ken me të dy duart lart, e kam shumë të qartë kët gjë, tu than “Mos, mos, se nuk ban kshu, secili në punë të vet”, me predispozitën e vetme me nda. Nuk më shkonte në mend, as me u përplas fizikisht, asgjë.
Pse?
Nji, ishte policia. E dyta, kisha pa tre njerz me çantë dore, me çantën që mbahen krahaqafë. Unë kam eksperiencë në polici të shtetit. nuk ka asnjë në këtë sallë që është përplas me armë si unë.
Jam përplas me armë për me shpëtu jetën e një doktori, vrasje e cila do u bënte në një ambjent ku kishte mbi 100 njerëz. Jam përplas me armë, personi është arrestu, njerëzit që janë ken me mu kanë shpëtu. Jam përplas për me shpëtu jetë gjyqtari, jam përplas disa herë me armë.
Në atë moment unë e disha, dhe e perceptova rrezikun por nuk kisha në mend me u përplas sepse thashë, ishte policia dhe e dyta shikosha tre njerez me armë në dore. Nuk isha budall me i ra kujt ose me u shty me kënd. Di që kam fol me një person që më është duk ma seriozi, se ka pasë xhaketë më duket, që “Secili në pun të vet, secili në pun të vet”.
Në kët moment, unë nuk e kuptoj… pa e sha një person, pa e ofendu, pa e shty, pa i ra, pa asgjë, më ka ardhë ai person, me një egërsi që unë nuk ta përshkruaj dot. Asnjë person, unë jam përplas në jetën teme, po pa asnjë shkak, me një urrejtje.
Unë e kam edhe në kët moment fytyrën e tij, me një urrejtje, me fjalë që unë as i kam përmend as kam me i përmend ndonjëherë në jetën teme që i ka përdor. Me më sha ropt je duke më sha nanën teme. Nana jeme ashtë nderi i dajëve të mi. me më sha ropt, je duke më sha motrën teme.
Ashtë nderi i babës tem, nderi i dhëndrave të mi, nderi i nipave të mi. me më sha grun, ashtë nderi jem. Po me më sha vajzën 13 vjeçe…ta harrojë kush se e duroj. Nuk ja kam sha kurrë në jetën teme kurrkujt.
Mirë sharje, nuk ka problem. Shtyrje, dhunë, nuk ka problem.Në momentin final, ka ken një shtyrje e fortë me sharjen finale që ka ba, me afrimin e dorës te trupi edhe në kët moment ka pas krisëm, kur kam pa Pavlon… Pavlon, nuk do hy me e përshkru, nuk du me ju marrë kohë, çfarë ka ken për mu e ça është për mu. Kam pa Pavlo Vuksanin që humbi ekuilibrin dhe tha “Oh mos!”. Vetëm kam ndi “Mos”, bërtitje, dhe dorën mbas krytit. Në atë moment, po ju them, unë jam ba copë mishi.
Nuk kam ken njeri, nuk kam ken Arbër Papleka. Jam ba copë mishi. Kam ba atë që jam trajnu, kam ba atë që jam betu, kam ba ca jam përgatit tan jetën teme. Kam mbrojt nderin tem, kam mbrojt jetën teme, jetën e shokëve të mi.
Unë në jetën teme kam kalu rreziqe, kam ken në Afganistan, thashë jam përplas me armë, por në jetën teme unë nuk di një moment ku unë të kem pas një… nuk e përshkruj dot me fjalë po kan ken thjesht veprime mekanike, copë mishi.
Nuk ekzistonte më asgjë fiziologjike tek unë. Ishte thjesht veprime robotike, veprime për të cilat unë isha përgatit për me vepru me mbrojt veten time, kan ken instikte.
Nëqoftëse mund ta krahasoj, e krahasoj vetëm me një moment në jetën teme kur ne bëshim vetmbrojtje në akademi, një profesor shumë i përgatitur të bënte 100 herë me ba një stil, dhe e kundërshtoshe, thoshe nuk e kuptoj pse më ben 100 herë me e bë kët stil, deri në momentin që unë u përplasa në rrugë edhe instiktivisht unë e bana atë stil edhe pse mendoja se unë se kisha mësu.
Pra, du me thën që nga momenti që Pavlo e ka humb ekuilibrin deri në momentin që unë kam shku te parkingu, aty jam kthjellu dhe kam thanë “Tani duhet të ikësh nga Elbasani”
Ai ka ken momenti kur truni jem mund të them ashtë ndez prapë, “duhet të gjesh mënyrën me ik nga Elbasani”. Dhe i vetmi vend ku mendova unë me shku ashtë vendi që ka njerëzit e fundit në këtë Republikë që i shërbejnë këtij vendi me atdhedashuri dhe me ndjenjën e sakrificës.
Ka problemet e veta ai vend po e di që aty janë njerëzit e vetëm ndoshta që kanë ngel që e donë kët vend me gjithë shpirt. edhe kam shku aty ku ashtë shpia jeme, te Renea, i vetmi vend ku jam ndi i sigurtë.
Në asnjë moment s’kam mendu me ju shmang drejtësisë, në asnjë moment, i kam pas të gjitha mundësitë. Pse? E disha se pse e kam ba, e disha se si e kam lanë vendin e ngjarjes.
Ka dhanë argumenta avokati, po të lexoni dosjen ka argumenta sa të duash me manipulime të paftyrshme që janë ba në atë vendngjarje. Nuk më prish punë, kam besim te Zoti.
ndërhyn gjyqtarja, duke thënë se kamera nuk manipulohet
Prandaj, kamera nuk është e manipulume. Jam shumë falenderues Zotit që ajo kamer është sot. Jam shumë falenderues prokurorisë që e ka administruar atë provë.
Pres drejtësi! Ja kam thënë kët fjalë edhe dikujt po s’e ka kuptu. Një drejtësi e tillë ligjore, dhe një drejtësi që kur shikoni burrin tuaj në shpi, djemtë tuaj, nipat tuaj… mos t’ju vrasë ndërgjegja. Vetëm drejtësi.
Fjala e fundit që do them është:
A ndjej keqardhje…që jam detyru me vra një person?
Ndjej keqardhje, shumë!
A më dhemb shpirti që kam vra babën e një vajze?
Kam 3 djem. Tre djem dhe një vajzë. Çdo babë ka marrëdhënien e vet me vajzën. Por vajza jeme është e vetmja që mundet me më dhan mu urdhër, është e vetmja që më largon nga detyra, është e vetmja që mundet me më tregu se ça me ba, është e vetmja që zgjedh edhe teshat e mija.
Ka vetëm një person në Republikë të Shqipërisë dhe në kët botë ndaj të cilit unë e mbaj krytin ulë, edhe është ajo vajzë. As edhe një person tjetër në kët botë. Ajo vajzë ka të drejtë me folë ça të dojë, ajo vazjë ka të drejtë me keqkuptu, me keqinterpretu uljen e krytit tem. Kushdo tjetër që uljen e krytit tem e keqinterpreton, nuk i bën llogaritë mirë. Ajo vajzë është e vetmja në kët botë që unë kam për t’nejt me krye ulë deri ditën që të vdes.
– Ka qenë një ditë e gjatë dhe një rrugëtim i gjatë në rrugën drejt anëtarësimit të Suedisë në NATO, thotë ai.
– Unë jam një person që i përkushtohem më shumë fakteve sesa ndjenjave, por ndjehet mirë.
Gjysmë ore më parë, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s , Jens Stoltenberg, kishte thënë se Turqia kishte pranuar kërkesën e Suedisë në aleancën e mbrojtjes.
Kristersson e quan atë një “hap shumë, shumë të madh në rrugën drejt ratifikimit të plotë”.
Një pjesë e rëndësishme e marrëveshjes me presidentin turk Rexhep Tajip Erdogan është i ashtuquajturi bashkëpunim dypalësh për sigurinë mes vendeve.
Bëhet fjalë për ne që të vazhdojmë përpjekjet tona të përbashkëta për të luftuar krimin e organizuar dhe terrorizmin. E kemi vazhduar atë bashkëpunim në kuadër të memorandumit ekzistues. Tashmë vazhdon në formë dypalëshe në nivel të lartë, në nivel ministror, thotë ai
-Në takim biseduam edhe për pjesë të tjera të marrëdhënieve tona dypalëshe. Dhe ranë dakord për bashkëpunimin tonë të thelluar në financa, tregti dhe investime.
– Ne kemi bërë përpjekje shumë të mëdha në Suedi për t’u bërë më të mirë në zbulimin e lidhjeve midis krimit të organizuar dhe terrorizmit. Për shembull, financimi, për të marrë një shembull shumë aktual, thotë ai.
– Për mua ka qenë e rëndësishme të nënvizoj, edhe për palën turke, se ky është një angazhim afatgjatë nga ana e Suedisë. Pra, kjo nuk është diçka që ne bëjmë për t’u bërë anëtarë të NATO-s.
Suedia gjithashtu duhet të qëndrojë pas bashkëpunimit të forcuar turk me BE-në, thotë Kristersson.
Shumë kompani suedeze dhe kompani turke mendojnë se është ndryshe.
– Nga pala suedeze, ne vazhdojmë të mbështesim bashkëpunimin më të ngushtë midis Bashkimit dhe Turqisë. Ka qenë një pikëpamje tradicionale e fortë suedeze për një kohë të gjatë, thotë Kristersson.
– Mund të jetë, për shembull, për një bashkim doganor të modernizuar, ose për çështje vizash. Ne kemi parasysh faktin se në konkluzionet e fundit të Këshillit Evropian ka edhe një formulim të tillë për rifillimin e dialogut me Turqinë në vjeshtën e vitit 2023.
– Jam shumë i lumtur që kemi shtrënguar duart, të tre; Presidenti i Turqisë, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s dhe unë.
Në konferencën për shtyp, Kristersson komenton edhe djegien e Kuranit në Suedi, e cila shkaktoi reagime të forta në Turqi dhe në pjesën tjetër të botës myslimane.
– I theksoj Presidentit Erdogan por edhe Sekretarit të Përgjithshëm se mendoj se ajo që është bërë, e cila është e ligjshme, nuk duhet të jetë gjithmonë e përshtatshme dhe se kjo bëhet në një masë të madhe për të dëmtuar veçanërisht marrëdhëniet e Suedisë me Turqinë ose për të prishur procesin e pranimit të Suedisë
në NATO, thotë Kristersson.
The chairman of the Democratic Party, Sali Berisha, through a statement from the blue headquarters, reacted to the appointment of Taulant Balla as Minister of the Interior, who will replace Bledi Çuçin in this post.
The President of the Democratic Party, Sali Berisha, said that the appointment of Taulant Balla, the main exponent related to crime, drugs, murder, leaves order in the hands of gangs. Berisha said that the members of the party directly connected to Edi Rama and Ball, brutally mistreated Bilbil and Jashar Maja, Edi Rama treated him like a godfather.
Berisha also reacted after the publication of the news that SPAK requested the arrest of Arben Ahmetaj. The President of the DP told the media that Ahmetaj should tell where he was when Rama went to him by plane to impose the signature.
Declaration of the Democratic Party
In charge of order and security, Taulant Balla, the main representative of drugs, crime and murder in Albania, is appointed.
In the last throes of his regime, Edi Rama, the head of the narco-state, the first and only one in Europe, appointed as head of the Ministry of the Interior, Taulant Balla, the man most connected, like flesh and blood, to the gangs of Elbasan, Lushnja, Librazhdi , Cërrik, Shkodra and Fushë Krujë.
After the horror event in which the main members of the most vicious mafia clan of central Albania, Rrajat of the party, directly connected to Edi Rama and Balla, mistreated Bilbil and Jashar Maja animalistically and hospitalized them. Edi Rama reacted like a padrino, or head of the medusa of his narco-state. In accordance with the mafia code, he did not condemn with a single word the barbarism, the horror act of the Rraja mafia clan and his, but ordered on Twitter the dismissal of the Çuçi family and the appointment of Taulant Balla in his place, as well as the surrender of the mandate of the godfather of the Rraja clan, a member of parliament highly appreciated by Edi Rama.
The Democratic Party declares that Taulant Balla is the most incriminated and accused politician in 32 years in Albanian politics, for concrete, direct and powerful links with drug trafficking, mafia murders and other crimes.
Taulant Balla is the politician publicly accused and with official documents as a member of parliament who has registered over 50 trips with his diplomatic passport abroad as a shield for the activities of the international drug trafficker according to Italian justice and one of the cruelest exponents of the Lushnja Gang. Edmond Begos.
Edi Rama’s new Minister of the Interior, Taulant Balla, is convinced that in the April 2021 elections, on April 21, he had engaged the trafficker Mehmet Greca, sentenced to 7 years in Britain for cocaine trafficking, to buy votes in Elbasan.
He, together with Ardi Veliu and narcotics prosecutor Alfred Shehu, manipulated the event of April 21, 2021 in Elbasan, where one person was killed and three others were injured.
Taulant Balla is the politician who, according to authentic records, is directly connected to the criminal economic activity and the profit in public tenders of hundreds of millions of lek from the company of the wife of the wanted criminal Gentian Sharra, a close associate of Suel Çela and Talo Çela and a main participant in the massacre of February 2016 and the robbery of the century of 11 million euros at Rinas airport, as well as murder and other criminal acts
Taulant Balla is the incriminated politician, closely connected with the gang of traffickers and murderers and traffickers Rraja of Fushë-Kruja. He is the person accused by the State police officer, Emiljano Nuhu, of direct personal interference in the police station of Fushë Kruja on July 21, 2018, for the forced release of the criminal Rexhep Rraja, today wanted, the son of the socialist deputy, Rrahman Rraja , who was arrested after torturing, burning the meat with cigarettes, hitting the defenseless girl Xjisiela Maloku with the butt of a revolver.
He together with Edi Rama, after the release of the criminal, attacked and threatened the officer Emiljano Nuhu with ferocity, and forced him to leave the country and seek political asylum in other countries
With the appointment of Taulant Balla at the head of the order by Edi Rama, for the first time in the history of the Albanian state, a person who currently has two open criminal investigations, one international and the other national, is appointed minister.
Taulant Balla is the man directly accused on June 22, 2018 in the parliament as the recipient of 5 million euros of money brought to Albania with Toyota Yaris cars. It is true that he closed this accusation made by Lulzim Basha in Albania, but absolutely not in the Kingdom of Belgium, where he is being investigated together with his accuser for the file in question.
Taulant Balla is under investigation in Albania and has recently been in SPAK several times for his connections with Gentian Sharra and the interventions documented by numerous recordings which prove his commitment to corruption for the illegal awarding of tenders worth hundreds of millions of lek to his wife’s company of Gentian Saw.
With the appointment of Taulant Balla, the main exponent of crime in politics at the top of the order, Edi Rama guarantees the criminal organizations of the gangs of the main cities of Albania and his proven connections with the Sinaloa cartel of Mexico and other cartels, that Albania will be the main haven of drug trafficking and money laundering, but also the main country of export of crime, drugs and trafficking in Europe.
Thank you
Berisha: As you know, in 2012, the DP and the ruling coalition removed the immunity for the corruption affair. So, the State Prosecutor’s Office has no obstacle to investigate corruption due to immunity.
The chilli affair is one of the biggest corrupt affairs, I recall here that only yesterday or the day before, Erion Veliaj handed over 800 thousand euros to his company managed by Bruno Preseci, Zoto and Company.
So, the crime company continues to siphon Albanian taxpayers’ money for the account of Edi Rama and Erion Veliaj.
Now, regarding the specific case, supporting without any hesitation any implementation of the law, I add here that in the most indisputable way, the head of Medusa in this affair has only one name, and that is Edi Rama. It is Edi Rrama who declared that he signed paf, pafd, paf and fap, fap, fap when he should never have signed.
However, let’s follow the process. You ask me, the Minister of Finance does not have any discussion that he has the indisputable responsibilities, either by action or by inaction, because there are some places that he has not signed. He did not sign, but he did not act in these matters.
I wish he would tell the Albanians how Edi Rama imposed on him, where he was when Rama went by plane to impose the signature on him.
But on the other hand, the law never has mercy for a coward, because the law knows no mercy. At least, as a last obligation to tell the Albanians, where was he when Edi Rama went to him on a special plane to force him for the firm. That’s it!
Berisha: There is no discussion, because I said it here. That we must be fair. The Minister of Finance in this whole affair cannot wash his hands, no, no, with action or inaction. Because this affair, for you to know, involves taking the government’s reserve fund, that Lefter can stay there as long as he wants, there was not a penny in the ministry’s budget, they found Lefter as a useful thief and took the money .
That fund never moves without the Minister of Finance. Of course, he is the main prime minister, but the second, and without whom the fund does not move, is the Minister of Finance.
I salute you!
DEKLARATË E PËR MEDIA E KRYETARIT TË PD, SALI BERISHA
EKSTRAKT
Kryetari i Partisë Demokratike, Sali Berisha me anë të një deklarate nga selia blu, reagoi në lidhje me emërimin e Taulant Ballës si ministër i Brendshëm, i cili do të zëvendësojë në këtë post Bledi Çuçin.
Kryetari i PD, Sali Berisha tha se, emërimi i Taulant Ballës, eksponentit kryesor të lidhur me krimin, drogën, vrasje, e dorëzon rendin në duart e bandave. Berisha tha se, Rrajat e partisë të lidhur direkt me Edi Ramën dhe Balln, keqtrajtuan shtazërisht Bilbil dhe Jashar Majën, Edi Rama regoi si një padrino.
Berisha ka reaguar gjithashtu pas publikimit të lajmit se SPAK ka kërkuar arestimin e Arben Ahmetajt. Kryetari i PD u shpreh për median se, Ahmetaj të tregojë ku ishte kur Rama i shkoi me avion për t’i imponuar firmosjen.
DEKLARATA E PLOTË
Deklaratë e Partisë Demokratike
Në krye të rendit dhe sigurisë, emërohet Taulant Balla, përfaqësues kryesor i drogës, krimit dhe vrasjeve në Shqipëri.
Në grahmat e fundit të regjimit të tij, Edi Rama kreu i narkoshtetit, të parë dhe të vetëm në Europë emëroi në krye të Ministrisë së Brendshme, Taulant Ballën, njeriun më të lidhur, si mishi me thoin me bandat e Elbasanit, Lushnjes, Librazhdit, Cërrikut, Shkodrës dhe Fushë Krujës.
Pas ngjarjes horror në të cilën anëtarët kryesorë të klanit më të egër mafioz të Shqipërisë së mesme, Rrajat e partisë, të lidhur direkt me Edi Ramën dhe Ballën, keqtrajtuan shtazërisht dhe bënë për spital, Bilbil dhe Jashar Majën. Edi Rama reagoi si një padrino, apo kreu i meduzës së narkoshtetit të tij. Ai në përputhje të kodit të mafias, nuk dënoi me asnjë fjalë të vetme barbarinë, aktin horror të klanit mafioz Rraja dhe të tij, por urdhëroi në Tëitter shkarkimin e familjes Çuçi dhe emërimit në vend të tij, të Taulant Ballës si dhe dorëzimit të mandatit të kumbaros së klanit Rraja, deputet shumë i vlerësuar nga Edi Rama.
Partia Demokratike deklaron se Taulant Balla, është politikani më i inkriminuar më i akuzuar në 32 vite në politikën e Shqipërisë, për lidhje konkrete, direkte të fuqishme me trafikun e drogës, vrasjet mafioze dhe krimet e tjera. Taulant Balla është politikani i akuzuar publikisht dhe me dokumente zyrtare si deputet që ka të regjistruara mbi 50 udhëtime me pasaportën e tij diplomatike jashtë vendit për mburojë të veprimtarisë së supertrafikantit ndërkombëtar të drogës sipas drejtësisë Italiane dhe njërit prej eksponentëve më mizorë të Bandës së Lushnjes, Edmond Begos.
Taulant Balla është politikani i akuzuar me zë dhe figurë në sallën e gjyqit, se sipas regjistrimeve autentike ai është i implikuar direkt në masakrën e Elbasanit të shkurtit 2016, ku në përleshje mes bandave rivale u vranë tre dhe u plagosën 7 persona, anëtarë të tyre.
Por po në sallën e gjyqit ai është denoncuar si njeriu që ka porositur vrasjen e avokatit Ravik Gurra, sepse avokati kishte në dorë dhe do të publikonte pikërisht këto regjistrime zyrtare të cilat provonin komunikimin direkt të Taulantit me eksponentë kryesorë të vrasjeve, trafiqeve dhe akteve kriminale të bandave rivale të lidhura me masakrën e Elbasanit të shkurtit të vitit 2016.
Ministri i ri i Brendshëm i Edi Ramës, Taulant Balla, është i faktuar se në zgjedhjet e prillit 2021, më datë 21 prill kishte angazhuar për blerjen e votave në Elbasan, trafikantin Mehmet Greca, të dënuar me 7 vite në Britani për trafik kokaine. Ai bashkë me Ardi Veliun dhe narko prokurorin Alfred Shehu, manipuluan ngjarjen e 21 prillit të vitit 2021 në Elbasan, ku mbeti i vrarë një person dhe u plagosën tre të tjerë.
Taulant Balla është politikani që sipas regjistrimeve autentike është i lidhur direkt me veprimtarinë ekonomike kriminale dhe fitimit në tendera publikë të qindra milionë lekë nga kompania e bashkëshortes së kriminelit në kërkim Gentian Sharra, bashkëpunëtor i ngushtë i Suel Çelës dhe Talo Çelës dhe pjesëmarrës kryesor në masakrën e shkurtit të vitit 2016 dhe grabitjen e shekullit të 11 mln eurove në aeroportin e Rinasit, si dhe vrasje e të tjera akte kriminale.
Taulant Balla është politikani i inkriminuar, i lidhur kokë e këmbë me bandën e trafikantëve dhe vrasëse dhe trafikantëve Rraja të Fushë-Krujës. Ai është personi i akuzuar nga oficeri i policisë së Shtetit, Emiljano Nuhu për ndërhyrje personale direkte, në komisarit e Fushë Krujës me datën 21 korrik 2018, për lirimin me forcë të kriminelit Rexhep Rraja, sot në kërkim, djalit të deputetit socialist, Rrahman Rraja, i cili ishte arrestuar pasi kishte torturuar, djegë mishin me cigare, goditur me qytën e revoles, vajzën e pambrojtur Xhisiela Maloku.
Ai së bashku me Edi Ramën, pas lirimit të kriminelit sulmuan dhe kërcënuan me egërsi oficerin Emiljano Nuhu, dhe e detyruan atë të largohet nga vendi dhe të kërkojë azil politik në vende të tjera.
Me emërimin e Taulant Ballës në krye të rendit nga Edi Rama, për herë të parë në historinë e shtetit shqiptar, emërohet ministër një person që ka aktualisht dy hetime penale të hapura, njëri ndërkombëtar dhe tjetri kombëtar.
Taulant Balla është njeriu i akuzuar direkt në 22 qershor 2018 në parlament si pritës i 5 milionë eurove para të sjella në Shqipëri me veturat ‘Toyota Yaris’. Vërtetë ai këtë akuzë të bërë nga Lulzim Basha e ka mbyllur në Shqipëri, por absolutisht jo në mbretërinë e Belgjikës, ku ai hetohet bashkë me akuzuesin e tij për dosjen në fjalë.
Taulant Balla është nën hetim në Shqipëri dhe është së fundmi disa herë në SPAK për lidhjet e tij me Gentian Sharrën dhe ndërhyrjet e dokumentuara nga regjistrimet e shumta të cilat provojnë angazhimin e tij korruptim për dhënien e paligjshme të tenderave prej qindra milionëve lekëve kompanisë së bashkëshortes së Gentian Sharrës.
Partia Demokratike e Shqipërisë deklaron se, Edi Rama, duke emëruar në krye të rendit, Taulant Balla, eksponentin kryesor në politikë të lidhur me krimin, drogën, vrasje, e dorëzon në mënyrën përfundimtare rendin dhe sigurinë e qytetarëve shqiptarë në duart e bandave të krimit të organizuar.
Me emërimin e Taulant Ballës, eksponent kryesor i krimit në politikë në krye të rendit, Edi Rama garanton organizatat kriminale të bandave të qyteteve kryesore të Shqipërisë dhe lidhjet e tij të faktuara me kartelet e Sinaloan e Meksikës dhe kartelet e tjera, se Shqipëria do jetë parajsa e kryesore e trafiqeve dhe larjes së parave të drogës, por dhe vendi më kryesor i eksportimit të krimit, drogës dhe trafiqeve të Europë.
Faleminderit!
Pyetje: Prokuroria e Posaçme ka dorëzuar në Kuvend ditën e stome një kërkesë për heqjen e imunitetit dhe kërkesën për ta lejuar arrestimin e Arben Ahmetajt. A keni ju një koment në lidhje me këtë kërkesë të SPAK dhe cila është thirrja juaj për Kuvendin?
Berisha: Siç e dini, në vitin 2012, PD dhe koalicioni qeverisës, ka hequr imunitetin për aferën e korrupsionit. Pra, Prokuroria e Shtetit nuk ka asnjë lloj pengesë për të hetuar korrupsionin për shkak të imunitetit.
Afera e djegësave është afera ndër më të mëdhatë korruptive, rikujtoj këtu se vetëm dje apo pardje, Erion Veliaj i ka dorëzuar kompanisë së tij që menaxhohet nga Bruno Preseci, Zoto dhe Company, 800 mijë euro.
Pra, kompania e krimit vazhdon të thithë si lubi, për llogari të Edi Ramës dhe Erion Veliajt paratë e taksapaguesve shqiptarë.
Tani, lidhur me rastin konkret, duke mbështetur pa asnjë hezitim çdo zbatim të ligjit, shtoj këtu se në mënyrën më të padiskutueshme kreu i Meduzës së kësaj afere ka vetëm një emër, dhe ai është Edi Rama. Është Edi Rrama që deklaroi se firmosja paf, pafd, paf e fap, fap, fap kur nuk duhej të firmoste kurrë.
Megjithatë, ta ndjekim procesin. Më pyet mua, ministri i Financave nuk ka asnjë diskutim që ka përgjegjësitë e padiskutueshme, qoftë me veprimin, qoftë me mosveprimin, se ka disa vende që ai nuk ka firmosur. Nuk ka firmosur, po nuk ka vepruar në këto çështje.
Uroj t’u thotë shqiptarëve që se si ia imponoi Edi Rama, ku ishte kur Rama i shkoi me avion për t’i imponuar firmosjen.
Por nga ana tjetër, kurrë ligji mëshirë për frikacakun nuk ka, se ligji nuk e njeh mëshirën. Të paktën, si një detyrim i fundit t;u thotë shqiptarëve, ku ishte kur Edi Rama i shkoi me avion të posaçëm për ta detyruar për firmën. Kaq!
Pyetje: Taulant Balla dhe Arben Ahmetaj, të dy janë bashkëpunëtorë të kryeministrit Rama. Ju e keni akuzuar SPAK-un shpesh si të kapur politikisht. Mos është dhe arrestimi i Ahmetajt një urdhër politik? Kurbani i radhës i Ramës?
Berisha: Asnjë diskutim nuk ka, se e thashë këtu. Se duhet të jemi të drejtë. Ministri i Financave në gjithë këtë aferë nuk mund të lajë duart, jo, jo, me veprimin, ose mosveprimin. Sepse kjo aferë, që ta dini ju ka marrjen e fondit rezervë të qeverisë, se Lefteri dhe mirë i bëhet të rrijë atje sa të dojë, nuk kishte asnjë qindarkë në buxhetin e ministrisë, po e gjetën Lefterin si hajdut të dobishëm dhe të çonin paratë.
Ai fond pa Ministrin e Financave nuk lëviz kurrë. Sigurisht është kryeministri kryesor, por i dytë, dhe pa të cilin fondi nuk lëvizet është Ministri i Financave.
Ju përshëndes
Zoti Henze, ju jeni një nga ekspertët e paktë të specializuar për Evropën Lindore dhe Ballkanin Perëndimor në perëndim, le të flasim për Shqipërinë dhe Kosovën. Pjesa e parë.
Ku qëndron rreziku në Ballkan?
Aktualitet në Ballkan janë përcaktimet kulturore heterogjene të kombeve dhe veprimet e Rusisë.
Ballkani shtrihet në udhëkryqin e krishterimit dhe islamit, dhe pozicioni i tij strategjik në Adriatik, Mesdhe, Egje dhe Detin e Zi e ka bërë gjithmonë një qendër tërheqëse për ushtrimin e pushtetit edhe më larg.
Kësaj i shtohet edhe lufta në Ukrainë. Putin ka një interes të konsiderueshëm për një tjetër konflikt të nxehtë që do të shpërthejë në krahun jugperëndimor të NATO-s.
Këtë po e përjetojmë aktualisht në veri të Kosovës. Aty ku agjentët e inteligjencës serbe provokojnë konflikte.
Një problem tjetër është qeveria e Ramës në Shqipëri.
Rama prej 11 vitesh po e shndërron politikisht të gjithë Shqipërinë në autokraci, shtypi ndërkombëtar e ka cilësuar qeverinë si shtet NARKO, të vetmin në Europë. Rama bën një pakt me Vuçiqin dhe kështu me Putinin.
Ai nuk është një partner i besueshëm i Perëndimit dhe, aq më problematik, ai e tradhtoi kombin e tij duke organizuar projektin ruso-serb të hapur ballkanik.
Në thelb, njeriu i përket një gjykate dhe jo në skenën politike të bashkësisë ndërkombëtare.
Njerëzit qeshin me djalin në Evropë, Evropën Lindore dhe SHBA-në, ai duket se nuk e vëren se ai është de facto i pafavorshëm dhe vetëm konventat diplomatike lejojnë një shtrëngim duarsh. Burri duhet të japë dorëheqjen nëse ende dëshiron të gëzojë të ardhmen e tij në liri.
A kemi shoqëri të drejta e të lira në Kosovë dhe Shqipëri?
Shoqëria civile shqiptare është përpjekur prej vitesh, brenda dhe jashtë parlamentit, në të gjitha variacionet, qoftë për temën e rritjes eksponenciale të eksporteve të drogës në Bashkimin Europian apo pastrimin e parave, për mashtrimin masiv zgjedhor të anëtarëve të Partisë Socialiste.
Rama në Shqipëri, për reduktimin masiv të lirisë së shtypit nga qeveria Rama për të ndërhyrë në politikat katastrofike ekonomike dhe sociale në Kosovë dhe Shqipëri.
Në këtë aspekt, shoqëria civile shqiptare nuk ka pse të akuzohet se nuk është e denjë, kjo vlen edhe për popullin e Kosovës.
E shihni, një shtet i denjë, demokratik karakterizohet nga fakti që anëtarët, njerëzit, nuk poshtërohen.
Pra shqiptarët janë një komb i lumtur pasi nuk janë të poshtëruar?
Shoqëria civile shqiptare është e gjallë dhe ka një bazë kulturore. Problemi në Shqipëri nuk është në ADN-në e kombit shqiptar, problemi i Shqipërisë është në ADN-në e Ekzekutivit të korruptuar Rama.
Problemi në Republikën e Kosovës janë në radhë të parë projektet e destabilizimit në Beograd. Cili investitor vjen në Kosovë kur po afrohet një luftë e dytë ballkanike.
Pra, më lejoni të jem i saktë: të poshtërosh njerëzit do të thotë t’i trajtosh ata sikur të mos ishin njerëz, por thjesht një gjë, një mjet, një qenie njerëzore e dorës së dytë.
Ekzekutivi shqiptar Rama dhe sektorët ekonomikë të familjes Rama e trajtojnë kombin shqiptar sikur të ishte fëmijë, sipas mendimit tonë. Kjo më kujton shumë kohën socialiste të para 1989-ës, qeveria komuniste përbëhej nga kriminelë që poshtëronin vazhdimisht popullin.
Nëse nuk jeni dakord me ta, nuk i nënshtroheni këtij sistemi.
Çdokush që nuk merr pjesë në organizatën Rama, që kritikon organizatën apo edhe merr pjesë në opozitën properëndimore, apo në shumë mënyra edhe femrat shqiptare që nuk i nënshtrohen fizikisht punëdhënësve të tyre, kërcënohen ekzistencialisht.
Përforcues për këtë ishte mosfunksionimi i shtetit ligjor shqiptar për shkak të reformës së dështuar ligjore në vitin 2018. Kjo është Shqipëria e 2023.
Jo pa arsye qindra mijëra shqiptarë kanë emigruar apo aplikuar për azil në vendet europiane dhe shumë kontinente të tjera në 11 vitet e fundit të qeverisjes Rama. Në qeveritë e mëparshme nuk ishte kështu, vetëm gjatë luftërave ballkanike.
Pra, poshtërimi përfshin një kërcënim ekzistencial, sepse autori, sidomos kur është një institucion shtetëror si Rama në Shqipëri, ushtron pushtet mbi viktimat e tij.
Një pjesë thelbësore e poshtërimit është se dhunuesi u jep viktimave të tij ndjenjën e të qenit plotësisht në mëshirë.Pafuqia dhe pambrojtja e shumë viktimave në Kosovë dhe Shqipëri manifestohet në frikën se mos mund të kujdesen për interesat e tyre jetike.
Në Shqipëri kemi qenë dëshmitarë të dy episodeve novatore të poshtërimit të kombit shqiptar në vitet e fundit, të lidhura ngushtë me ndërveprimin e një ambasadori tejet problematik, Ambasadores së SHBA-së, Kim, dhe përfaqësuesit të pushtetit më të korruptuar të ekzekutivit në Evropë, Rama.
Kryeministri Edi Rama i ka kaluar pritshmërite me propozimin e ri në krye te ministrisë së Brendshme.
Kreu i qeverisë emëron në postin më të rëndësishëm, atë të ministrit të Brendshëm, Taulant Ballën, që cilësohet si miku i bandave dhe i lidhur me krimin.
Opozita e akuzon Ballën, si i lidhur me bandat e Elbasanit, mik e Edmond Begos i dënuar ne Itali për trafik droge si dhe sipas dëshmisë së ish-oficerit Nuhu, ka ndërhyrë në rastin Xhisiela për lirimin e Rexhep Rrajës.
Më poshtë po rendisim një pjesë të ‘CV’-së së tij personale:
“Prej gati një jave Partia Demokratike ka sjellë prova, të bazuar në dokumenta zyrtarë se trafikanti I drogës, Edmond Bego, u shndërrua në biznesmnen të fuqishëm pas miqësisë familjare që lidhi me Taulant Ballën.
• 10 milionë euro të përfituar nga punimet në rrugën Tiranë Elbasan
• 1 miliard lekët për ndërtimin e nënstacionit të Librazhdit
• 3 miliardë lekët në disa punë të tjera publike kryesisht në zonën elektorale të Taulant Ballës, në Elbasan
Pra, rreth 14 milionë euro nga buxheti i shtetit janë fakte të mjaftueshme që prokuroria të nisë kryesisht hetimin për të provuar se kryetari i grupit parlamentar të Partisë Socialiste, taulant Balla ka bërë rolin e sekserit për shumëfishimin e pasurisë së trafikantit të drogës, kompania e të cilit, para miqësisë familjarëe me Taulant Ballën, ishte në prag falimenti dhe 2 herë nën sekuestro”, denonconte Gazment Bardhi, në 24 gusht 2018.
Kompania “Beton Ekspres” në pronësi të biznesmenit Edmond Bego është sekuestruar nga Përmarimi. Prej një viti kompania në fjalë refuzonte të paguante një gjobë prej 20 milionë lekë të vendosur nga Inspektoriati Kombëtar i Mbrojtjes së Territorit.
Më herët, Gjykata Administrative e Shkallës së Parë ka lëshuar Urdhrin e Ekzekutimit në bazë të të cilit kompania e Mond Begos detyrohet të paguajë një gjobë prej 20 milionë lekë të vjetra, shkruante Syri.net në 25 nëntor 2021.
Në Maj të vitit 2020, Inspektorati Kombëtar i Mbrojtjes së Territorit ka gjobitur ‘Beton Ekspres’. Sipas të dhënave zyrtare, kjo gjobë nuk është ankimuar nga subjekti tregtar, ndërkohë që ai ka refuzuar për të kryer pagesën.
Kryetari i PD-së Sali Berisha ka publikuar një denoncim që njoftonte se baxhanaku i Edmond Begos, do bëhet kryetari i PS Lushnje me ndihmën e Taulant Ballës.
‘Baxhanaku i Edmond Begos do emërohet me ndihmën e Taulant Begos, Kryetar i PS në Lushnje’, shkruan Berisha në Facebook.
Pjesëtarët e familjes Doçi kanë adresuar në Syri TV një problematikë që lidhet me pronën e tyre.
Ata pretendojnë se një sipërfaqe toke prej 2500 metrash u është marrë padrejtësisht nga i dënuari për trafik droge, sot biznesmen, Edmond Bego për të ndërtuar një kompleks pallatesh, ndërsa leja është dhënë nga Bashkia e Tiranës.
Kjo është vetëm një pjesë e aktivitetit kriminal të Taulant Ballës, tashmë të propozuar nga Edi Rama si Ministër i Brendshëm./ A.Zeneli
A refutation that accuses more!
On Monday, July 3, the head of the Information Council of the Government of Iran, Sepehr Khalaji, in a communique on behalf of the Information Council of the Islamic Republic of Iran, states that part of the 232 computers confiscated by the Albanian Police, dated June 20, in the Ashraf 3 camp of the People’s Mujahideen in Manez, they are in Tehran, in the hands of the competent official Iranian security bodies. From Monday until yesterday, Thursday afternoon, the Albanian authorities were as silent as a blade of grass regarding this news that spread rapidly around the world, which, if it is true, proves:
This news, if proven true, is the handing over of information, family ties and associates of the Resistance Front of Iran into the hands of Iran’s Secret Police, resulting in the discovery, arrest, imprisonment and execution of thousands and thousands of members’ family members and associates of the Iranian Resistance Front, which would remain in history as an act of extreme disloyalty and a black mark for the Albanian nation that has faith as its main virtue.
Seeing the complete silence of the Albanian authorities for several days towards this terrible news, with which they in a way, with this silence, accepted as a fact the statement of the spokesperson of the Iranian government, on Thursday at 14:00, the president of DP, Sali Berisha declared before the media that if this act is true, the government of Edi Rama has committed an unprecedented act of high treason with very serious consequences for the Iranian Resistance Front.
Only after this statement, the Albanian Police reacted with an alleged denial, with which it raised even more doubts than it dismissed the news. In their statement, the police of the narco-state deny that the materials were sent to Tehran, but surprisingly they say that: “All the announcements circulating on social networks and the media about the above are not only false, but also in specific cases have other goals that go beyond informing the public”.
As you can see, in its communique, the State Police does not dare to refer to the official communiqué of the head of the Islamic Information Council as an official source of the shocking news, but refers to social networks and media, which have published, broadcast the news. In this way, Edi Rama’s government avoids confronting the official public source of news, the Information Council of the Islamic Republic of Iran. This deliberate avoidance of quoting the official source testifies to the fear of refutation by referring you directly to Iran’s Information Council as it can substantiate its statement with evidence.
In addition to these, the very fact of the denial by the State Police of the news of the head of the Information Council of the Islamic Republic raises strong doubts. This is because this refutation should come from the Information Office of the Albanian Government and not from the State Police, which has no authority to speak on behalf of the country’s prosecution and intelligence services.
In addition to these, regarding the cooperation of the authorities of Tirana with the regime of the Ayatollahs, the member of the parliamentary committee of foreign affairs and security of the Tehran regime, Brigadier General Esmaeil Kowasari has stated that: “For several months there have been communications between the security apparatuses of Iran with countries such as Albania and this has had very positive results”.
Thirdly, the statement of the Iranian general about the cooperation with very positive results in the field of security between the regime of the Ayatollahs of Tehran and the regime of the narco-state of Tirana is also deliberately ignored.
The truth is that the official indictment of the Albanian judicial authorities against the People’s Mujahideen sheltered in Camp Ashraf 3 in Manez is: Declaration of war!
In other words, the People’s Mujahideen have declared war from Manza on the Islamic Republic of Tehran. This indictment against the freedom fighters is shameful and seems to have been formulated entirely in Tehran and is a clear proof of the cooperation of the official Tirana with the Tehran of the Ayatollahs and the authorities of Tirana cannot refute the statement of the Iranian general.
The Democratic Party, which in power has decided the acceptance of the People’s Mujahideen in the territory of Albania, has supported and supports their cause towards their resistance to the obscurantist regime of the Ayatollahs. It has condemned the brutal state police raid on Camp Ashraf 3 of the People’s Mujahideen based on trumped-up charges in Tehran, as a flagrant violation of the country’s Constitution, the European Convention on Human Rights, the UN Convention on Refugees. Expressing her full solidarity with the just cause, the struggle and effort of the People’s Mujahideen against the totalitarian Iranian theocratic regime, she condemns any form of cooperation of the regime of Tirana with the regime of the Ayatollahs and called on the United Nations Organization to investigate prioritize the dangerous cooperation of these regimes against the Iranian Resistance Front.
Përshëndetje Urim,
Kur mora detyrën si Kryeministër, thashë se ndryshimi nuk është vetëm i nevojshëm – por ai ndryshim është gjithashtu i mundur. Se është e vështirë dhe se kërkon kohë, por që në fakt funksionon. Na është dhënë ai mandat dhe në tetë muajt e fundit kemi dëshmuar se funksionon.
Suedia tani ka një qeveri të udhëhequr nga të moderuarit që ka shumicën e Riksdag pas saj. Për herë të parë në dhjetë vjet, kaosi politik i jepet fund, me rënie të buxheteve dhe dorëheqje të qeverive. Ne të moderuarit sigurojmë që të ketë rregull dhe rregull në politikën suedeze.
Gjatë vjeshtës dhe pranverës kam udhëtuar nga Kiruna në Malmö.
Në çdo takim me anëtarët, më ka bërë përshtypje se të gjithë kemi një gjë të përbashkët: jemi këmbëngulës dhe të padurueshëm.
Të qëndrosh sepse e dimë se puna përpara është një maratonë, jo një sprint. Të paduruar sepse tani duhet të bëjmë atë që nuk është bërë në tetë vjet.
🔹Ne po zgjerojmë programet e mbështetjes prindërore, ndërkohë që shkatërrojmë fshehtësinë midis policisë, shkollës dhe shërbimeve sociale.
▪️Më 1 qershor u ashpërsuan dënimet për shtrëngim të paligjshëm, kanosje, grabitje dhe zhvatje.
▪️Ne i kemi dhënë policisë të drejtën të përdorë mjete të fshehta shtrëngimi – edhe për qëllime parandaluese.
▪️Në pranverë do të ketë dënime të dyfishta për shkelje të rënda me armë. Ashtu siç thashë në fushatën zgjedhore: do të ketë dënime daneze për krimet suedeze.
🔹Në të njëjtën kohë, ne kemi ndryshuar politikën e migracionit, në rrugën drejt mini-nivelit të BE-së.
▪️Ne reduktojmë imigracionin në mënyrë që të kemi një shans për të përballuar integrimin.
▪️Numri i refugjatëve të kuotave është ulur me 80 për qind.
Ne po shtrëngojmë kërkesat për vendet që refuzojnë të pranojnë qytetarët e tyre, të dëbuar.
Ne revokojmë lejet e qëndrimit për ata që kanë gënjyer apo mashtruar.
▪️Ne po rrisim kërkesat e jetesës për imigracionin për motive punësimi. Dhe tani po shohim se si presioni i migracionit po zvogëlohet, veçanërisht drejt Suedisë.
Po rikthejmë shkollën e dijes – me tekste reale. Shkollat e urgjencës dhe më shumë mësues specialë.
Ne heqim kohën e “zgjedhjes së nxënësve” në shkollën fillore dhe i bëjmë më shumë hapësirë lëndëve bazë.
Dhe ne trajtojmë vlerësimet fyese të lumturisë. Do të ketë një ndalesë për studentët dhe shkollat që duan të mashtrojnë rrugën e tyre drejt suksesit.
Më në fund,43 vjet malli për energjinë bërthamore suedeze i vjen fundi. Duke filluar nga viti i ardhshëm, lejohen më shumë reaktorë dhe në më shumë lokacione.
Në Ringhals, përgatitjet tashmë janë duke u zhvilluar.
Ne kemi ndryshuar objektivin e politikës së energjisë nga 100 për qind e rinovueshme në 100 për qind pa fosile.
Në tetë muaj, ne kemi miratuar gjithashtu dy herë më shumë energji të erës në det të hapur sesa qeveria e mëparshme në tetë vjet.
Ne kemi rritur shumë mbështetjen ushtarake dhe humanitare për Ukrainën, si vend dhe në BE.
Dy paketa të reja sanksionesh kundër Rusisë dhe një milion predha artilerie për Ukrainën.
Suedia gjithashtu pati sukses në atë që shumë menduan se ishte e pamundur: marrëveshja historike për një politikë të re dhe strikte evropiane të migracionit.
E gjithë kjo është falë të gjithë neve që tani po luftojmë për një Suedi më të mirë.
Pavarësisht nëse është në qeveri, në qark, në komunë apo si anëtar. Ne bëjmë atë që duam dhe bëjmë atë që duhet.
Dhe ne do të vazhdojmë ta bëjmë këtë derisa të kemi mposhtur inflacionin, derisa të ndalojmë të shtënat, derisa të kemi menaxhuar integrimin, derisa reaktorët e rinj të jenë gati - dhe derisa Suedia të bëhet anëtare e plotë e NATO-s.
E kemi nisur udhëtimin me qëllim dhe me shpejtësi të mirë, por kemi ende shumë për të bërë për ta bërë Suedinë një vend më të sigurt, më të gjelbër dhe më të lirë. Mezi pres ta bëj atë udhëtim me ju!
Ju uroj të gjithëve një verë të mbarë!
Përshëndetje nga Ulf Kristersson/Kryeministër dhe kryetar partie
Hej Urim,
När jag tillträdde som statsminister sade jag att förändring inte bara är nödvändig – utan att förändring också är möjlig. Att det är svårt och att det tar tid men att det faktiskt går. Vi fick det mandatet och de senaste åtta månaderna har vi bevisat att det går.
Nu har Sverige en moderatledd regering som har riksdagens majoritet bakom sig. För första gången på tio år är det slut på politiskt kaos, med budgetar som faller och regeringar som avgår. Vi moderater ser till att det är ordning och reda i svensk politik.
Under hösten och våren har jag rest från Kiruna till Malmö. I varje möte med medlemmar har det slagit mig att vi alla har en sak gemensamt: vi är uthålliga och otåliga. Uthålliga för att vi vet att det jobb som ligger framför oss är ett maraton, inte sprint. Otåliga för att vi nu måste göra det som inte gjorts på åtta år.
Efter de första åtta månaderna börjar förändringen märkas.
Vi lägger om kriminalpolitiken. Vi moderater förstår att det krävs både prevention för barnen, och repression mot gängen.
Vi bygger ut föräldrastödsprogram samtidigt som vi river sekretessen mellan polisen, skolan och socialtjänsten. Den 1 juni skärptes straffen för olaga tvång, hot, rån och utpressning. Vi har gett polisen rätt att använda hemliga tvångsmedel – också i förebyggande syfte. Till våren kommer dubbla straff för grova vapenbrott. Precis som jag sade i valrörelsen: det blir danska straff mot svenska brott.
Samtidigt har vi lagt om migrationspolitiken, på väg mot EU:s mininivå. Vi minskar invandringen så att vi får en chans att klara av integrationen. Antalet kvotflyktingar har minskat med 80 procent. Vi skärper kraven på länder som vägrar ta emot sina egna, utvisade medborgare. Vi återkallar uppehållstillstånd för dem som har ljugit eller fuskat sig till dem. Vi höjer försörjningskravet för arbetskraftsinvandring. Och vi ser nu hur migrationstrycket minskar, mot just Sverige.
Vi har också lättat på hushållens ekonomiska börda: 55 miljarder i elstöd till hem och företag. Ett förlängt och förhöjt bostadsbidrag. Och vi stoppar nu den orimligt höga reduktionsplikten.
Vi återupprättar kunskapsskolan – med riktiga läroböcker. Akutskolor och fler speciallärare. Vi avskaffar tiden för ”elevens val” i grundskolan, och gör mer plats för kärnämnen. Och vi tar itu med de stötande glädjebetygen. Det blir stopp för elever och skolor som vill fuska sig till framgång.
Och så har vi lagt om energipolitiken. Till slut upphör 43 års velande om svensk kärnkraft. Från och med nästa år tillåts fler reaktorer och på fler platser. Vid Ringhals är förberedelserna redan i gång. Vi har ändrat det energipolitiska målet från 100 procent förnybart till 100 procent fossilfritt. På åtta månader har vi också godkänt dubbelt så mycket havsbaserad vindkraft, som den förra regeringen gjorde på åtta år.
Allra sist, under våren har Sverige varit ordförandeland i EU. Vi har fört i hamn ett av världens mest ambitiösa klimatpaket. Förbud mot nya bensinbilar. Laddinfrastruktur i hela unionen. Biobränsle i flyget och fartygen.
Vi har kraftigt ökat det militära och humanitära stödet till Ukraina, både som land och i EU. Två nya sanktionspaket mot Ryssland och en miljon artillerigranater till Ukraina. Och vi har behållit den viktiga transatlantiska enigheten med USA. Sverige lyckades också med det som många trodde var omöjligt: den historiska uppgörelsen om en ny och stram europeisk migrationspolitik.
Allt det här är tack vare alla oss som nu kämpar för ett bättre Sverige. Oavsett om det är i regeringen, i regionen, i kommunen eller som medlem. Vi gör det vi vill och vi gör det vi måste. Och vi kommer fortsätta göra det tills vi har besegrat inflationen, tills vi har fått stopp på skjutningarna, tills vi har klarat integrationen, tills nya reaktorer står färdiga – och tills Sverige är fullvärdig medlem i Nato.
Vi har inlett resan målmedvetet och med god fart, men har mycket kvar att göra för att göra Sverige till ett säkrare, grönare och friare land. Jag ser fram emot att göra den resan tillsammans med er!
Jag önskar er alla en fin sommar!
Hälsningar
Ulf Kristersson
Statsminister och partiledare
Disa ditë më parë Edi Rama njoftoi tërheqjen nga projekti ‘Open Balkan’ në mënyrë të papritur.
U kujdes që këtë lajm ta japë nga Mali i Zi, krah mikut të tij Dritan Abazoviç, i cili i shërbeu duke bërë pjesë Malin e Zi në “Open Balkan’.
Menjëherë pas këtij lajmi Aleksandër Vuçiç doli dhe tha nuk e besoj ta ketë thënë Edi këtë gjë.
Rama për vite me radhë e minoi Procesin e Berlinit me një prepotencë dhe vendosmëri të pashembullt duke kalëruar projektin ruso-serb.
Në këtë mënyrë nismën e Procesit të Berlinit Rama e shpërfilli hapur.
Sot gjatë vizitës së parë të turit ballkanik Rama ndaloi në Maqedoninë e Veriut.
Pas takimit, doli në konferencë me homologun e tij, Dimitar Kovaçevski, i cili i bëri Ramës një ‘surprizë’ të padëshiruar dhe i minoi turin ballkanik që në nisje.
Ai i qëndroi aleancës me Aleksandër Vuçiçin e Serbisë dhe tha se do t’i qëndrojë Ballkanit të Hapur, pavarësisht se Edi Rama tashmë e quan inisiativën të përmbushur.
“Ballkani i hapur nuk ka përfunduar. Ballkani i Hapur dha shumë rezultate të dukshme, të prekshme. Të dielën e ardhshme do kem takim me Bërnabiç për taksat. Ballkani i Hapur nuk e ka kryer misionin e vet, meqënëse ai angazhohet për të njëjtat vlera si Procesi i Berlinit” tha Kovaçevski në konferencën e përbashkët që mbajti në Shkup me Edi Ramën.
Pra, kryeministri Kovaçevski dëshmoi se është në një mendje me Aleksandër Vuçiçin për Ballkanin e Hapur dhe e la Edi Ramën me ngërdheshje në buzë në konferencë për shtyp.
Duke qenë se ka qenë kalorësi i “Ballkanit të Hapur” deri pak ditë më parë nuk pati asnjë mundësi të kundërshtojë Kovaçvskin dhe u mundua ta kalojë me batuta bajate siç bën gjithmonë kur mbetet keq:
“Nëse doni që të nxjerr një lajmërim vdekje nuk e kam dhe nuk kam për ta nxjerrë. Megjithatë jeta është e bukur se secili mund të këndojë këngën e vet, aq më tepër në një situatë liri demokracie, kështu që secili prej jush të zgjedhë të këndojë këngën e vet dhe të thotë si e dëshiron.Kush ka pritur që Ballkani i Hapur të dështojë le ta këndojë fundin e tij” tha Rama.
Refuzimi i Kovaçevskit për të zbritur nga kali i Ballkanit të Hapur, tek ai i Procesit të Berlinit siç bëri Edi Rama dërrmon kalorësin e paqtimit të Ballkanit dhe mikut të madh të sllavëve, të cilët pas mbi 30 e ca vitesh gjetën një tjetër argat në trojet shqiptare për ta hipur në kalin e ideve të tyre pansllaviste shekullore.
Kohë e trishtë për këtë njeri që i shërbeu më zell dhe vedosmëri nismave ruso-sllave.
Propaganda se pas Open Balkan është Amerika, është Europa kanë rënë.
Edi Rama është kryeministri i parë shqiptar në 30 vite që marrëdhëniet me Kosovën i ka çuar në pikën më të ulët dhe ato më Serbinë në pikën më të lartë.
Ai do të shkojë sot në Kosovë si qyqar, Albin Kurti i ka thënë se nuk do ta presë.
“Do rrijë 2 ditë dhe 1 natë në Prishtinë në kuadër të Procesit të Berlinit. I kërkova të bënim mbledhje qeverie për të firmosur marrëveshjet. Nuk e takoj, nëse nuk do jetë mbledhje e përbashkët e qeverive që u anulua”, ka thënë Kurti.
Por Edi Rama për interes të ruso-serbëve nuk la kryeministër e president të Kosovës pa sulmuar sa herë këto interesa ia kërkuan.
Thaçin, Haradinajn, Mustafën, Osmanin (e bojkotoi fjalimin e saj në Parlamentin e Shqipërisë), dhe Albin Kurtin e ka sulmuar më shumë se gjithë të tjerët dhe në momentet më të vështira për Kosovën e Kurtin vetë.
Atëherë kur Kosovës i është dashur mbështetje vëllazërore Edi Rama i ka ngulur thikën edhe më thellë në plagë.
Sot Edi Rama nis turin blic në vëndet e Ballkanit Perëndimor. Ai e nis këtë tur më i poshtëruar se kurrë ndonjëherë një kryeministër i një vendi sovran.
Së pari ai e nis turin i poshtëruar sepse për katër vite me rradhë, ai më shumë se kushdo tjetër në rajon kishte anatemuar procesin e Berlinit dhe kishte tundur në emër të padronit të tij flamurin e Ballkanit të Hapur, Serbisë së madhe, domethënë hegjemonisë serbo-ruse në rajon.
Kështu Edi Rama sot ulet para bashkëbiseduesve në tovolinë me bisht nën shalë dhe lutjen si i ngratë, mos kujtoni se jam Edi Rama i Ballkanit të Hapur.
Së dyti ai nis turin me “Ismailin” e tij në kurriz të takspaguesve shqiptar, më i poshtëruar se çdo kush tjetër, pasi për shkak të një ndërhyrje brutale në punët e saj të brendshme Kosova zyrtare:
I refuzoi prerazi dhe me dinjitet ofertën e tij për ndërmjetes i pakërkuar dhe hodhi në kosh projektin e tij të marrë nga sirtaret e Vuçiç për Asocacionin e Komunave me shumicë serbe në Kosovë.Kështu Prishtina bëri pluhur ëndrrën e tij, të ndërmjetësit, të negociatorit të cilin ai e konsideronte jetike për lëkurën e tij në një kohë kur ai është në hetim penal të hapur në Washington.
Së treti Edi Rama nis këtë tur i poshtëruar sepse ai ulet perballë interlokutorëve të cilët shohin në sfond prapa tij McGonigal-in e lidhur me hekura që e pret Ramën të mbarojë bisedën për ta marrë si të bashkëakuzuar në sallën gjyqit.
Shtoj këtu se akuzat për të dy nuk janë tashmë vetëm për korrupsion, por janë maisur keq edhe për disa çështje të tjera që si vepra penale, së paku trefishojnë dënimin me burg.
Se katërti ky është turi i poshtërimit sepse ai nga Shkupi shkone në Kosovë jo si kryeministër, por si turist i pa ftuar nga njeri, mbasi homologu i tij ka refuzuar ta pres në rol ndërmjetësi sepse dihet botërisht se Rama është një argat i shpifur i Vuçiç.
Asnjë kryeministër në botë nuk do të poshtëronte veten të shkonte në një vend të pavarur kur kryeministri i atij vendi i kushtëzon takimin dhe nuk e pret.
Pretendimi se takimin Rama e kërkoi në emër të nismës së Berlinit pikërisht ditën kur në Kosovë ishin për vizitë dy kryeministra të vendeve anëtare të BE për t’i përcjellë qeverisë së Kosovës mesazhet e BE, e bënë Ramën një qesharak që turperon veten dhe vendin e tij.
During the weekly conference with journalists of the chairman of the Democratic Party, Sali Berisha, he also spoke about the police action of Prime Minister Edi Rama, towards the mujahedin in the MEK camp in Manz.
According to Berisha, Rama is taking steps for mitigating circumstances for himself, since on July 26, 2023, the trial for the McGonigal affair will begin, where both files have been merged into one, that of Washington DC and New York, where it is also involved the Albanian prime minister.
To the question of the journalist of SYRI TV, Ermal Rizaj, what steps Rama is taking, Berisha answered that ‘in the agreements that have been made or are being made with Tehran, the Iranian side has sued the Albanian side, and in this case, the Albanian side to reach stupidity and present as a charge in court ‘declaration of war’, for the mujahedin of the MEK camp’.
”You understand, don’t you? Declaration of war, says the first charge, against the MEK. How come there is a declaration of war at a time when Iran itself hacks not one, but several free countries, and there is no convention that considers it a declaration of war, except for Edi Rama’, said Berisha.
Reporter: As for the document on the McGonigal case, is it a document document that you can make public to the public?
Berisha: Yes, yes, public. Yes, without a doubt, it is not a secret. Those who have sent me this are public. It is found on the website of the Court, or of the Ministry of Justice.
Journalist: They should also distribute it to the Albanian media.
Berisha: Shall I send it to them? Yes Yes. We send it to you.
Question: You stated that before July 26, Rama is taking steps for mitigating circumstances. What is Rama doing in your opinion, Mr. Berisha?
Berisha: All his external activity is now, how and how to appear important at a time when there is absolutely zero importance in the Prishtina-Belgrade dialogue issue. Not to mention other actions by the MEK, terrible excesses against the refugees who are in Albania, in the shelter of the Albanians. Acts that flagrantly violate the European Convention on Human Rights and the United Nations Convention on Refugees.
So, it is possible that in this case, in the agreements that have been made or are being made with Tehran, the Iranian side has sued the Albanian side, but this does not mean that the Albanian side will reach stupidity and present a declaration of war as an accusation in court. . You understand, don’t you? Declaration of war, says the first charge, against the MEK. How, there was a declaration of war at a time when Iran hacked not one, but several free countries, and there is no convention that considers it a declaration of war, except for Edi Rama. Can this accusation be formulated, you tell me? Declaration of war! That the ayatollahs tell him, that is a declaration of war from Manza, that they may have done some hacking. What does she mean? Hacking is a kind of civil disobedience, because after all these are Iranian citizens, after all these are the resistance. They are fighting an autocratic regime, one of the most autocratic in the world.
Berisha: Rama në marrëveshje me Iranin, akuza muxhahedinëve të MEK për ‘shpallje lufte’
Gjatë konferencës së përjavshme me gazetarët të kryetarit të Partisë Demokratike, Sali Berisha ka folur edhe për aksionin policesk të kryeministrit Edi Rama, drejt muxhahedinëve në kampin MEK në Manz.
Sipas Berishës, Rama është duke ndërmarrë hapa për rrethana lehtësuese për veten, pasi në datë 26 korrik 2023 do të fillojë gjyqi për aferën McGonigal, ku të dyja dosjet janë bashkuar në një, ajo e Ëashington Dc dhe Neë York, ku është i përfshirë edhe kryeministri shqiptar.
Pyetjes së gazetarit të SYRI TV, Ermal Rizaj se çfarë hapash është duke marrë Rama, Berisha i’u përgjigj se ‘në marrëveshjet që janë bërë ose po bëhen me Teheranin, pala iraniane të ketë paditur palën shqiptare, dhe në këtë rast, pala shqiptare të arrijë në marrëzi dhe të paraqesë si akuzë në gjykatë ‘shpallje lufte’, për muxhahedinët e kampit MEK’.
‘E kuptoni ju, apo jo? Shpallje lufte, thotë akuza e parë, ndaj MEK-ut. Po si, qenka shpallje lufte në një kohë kur, Irani vet hackeron jo një, por disa vende të lira, dhe nuk ka një konventë që ta konsiderojë shpallje lufte, përveç Edi Ramës’, u shpreh Berisha.
Gazetari: Sa i takon dokumentit për çështjen McGonigal, është një dokument dokument që ju mund ta bëni publik për qytetarët?
Berisha: Po, po, publik. Po, padiskutim, nuk është sekret. Ata që ma kanë dërguar e kanë publik këtë. Gjendet në faqen e Gjykatës, ose të Ministrisë së Drejtësisë.
Gazetari: T’ua shpërndanin edhe mediave shqiptare.
Berisha: T’ua dërgoj? Po, po. Ua dërgojmë.
Pyetje: Ju deklaruat se para datës 26 korrik Rama po ndërmerr hapa për rrethana lehtësuese. Çfarë po bën Rama sipas jush, z.Berisha?
Berisha: E gjithë veprimtaria e tij e jashtme është tani, se si e si të paraqitet i rëndësishëm në një kohë kur ka absolutisht zero rëndësi në çështjen dialogun Prishtinë-Beograd. Për të mos thënë veprime të tjera nga MEK, tejkalime të tmerrshme ndaj refugjatëve që ndodhen në Shqipëri, në strehën e shqiptarëve. Akte që shkel në mënyrë flagrante Konventën Europiane të të Drejtave të Njeriut dhe Konventën e Organizatës së Kombeve të Bashkuara për refugjatët.
Pra, mundet që në këtë rast, në marrëveshjet që janë bërë ose po bëhen me Teheranin, pala iraniane të ketë paditur palën shqiptare, por kjo nuk do të thotë që pala shqiptare të arrijë në marrëzi, dhe të paraqesë si akuzë në gjykatë shpallje lufte. E kuptoni ju, apo jo? Shpallje lufte, thotë akuza e parë, ndaj MEK-ut. Po si, qenka shpallje lufte në një kohë kur, Irani vet hackeron jo një, por disa vende të lira, dhe nuk ka një konventë që ta konsiderojë shpallje lufte, përveç Edi Ramës. A mund të formulohet kjo akuzë, më thoni ju mua? Shpallje lufte! Se i thonë ajatollahët, pra shpallje lufte nga Manza, se mund të kenë bërë ndonjë hackerim. Çfarë do të thotë ajo? Hackerimet janë një lloj mosbindje civile, se në fund të fundit këta janë shtetas iranianë, në fund të fundit këtajanë rezistentë. Këta po luftojnë një regjim autokratik, nga më autokratikët në botë.
Qeveria e Kosovës i ka shpallur terroriste organizatat “Mbrojtja Civile” dhe “Brigada e Veriut” që veprojnë në veri të vendit.
Kryeministri Albin Kurti ka theksuar në mbledhjen e së enjtes se këto organizata paraqesin kërcënim serioz dhe të drejtpërdrejtë për sigurinë dhe rendin kushtetues të Kosovës.
Ai ka thënë se në këtë drejtim, terrorizmi dhe ekstremizmi i dhunshëm mbetet një ndër shqetësimet kryesore që e kanë kërcënuar Kosovën.
“Në kuadër të mandateve përkatëse, institucionet relevante kanë identifikuar disa grupe terroriste që janë duke kryer veprime të drejtpërdrejta terroriste ndaj Kosovës.
Këto grupe ndër vite janë toleruar.
Për më shumë se 2 vjet, vendimet tona të ligjshme janë sfiduar me barrikada, sulme të armatosura ndaj pjesëtarëve të Policisë, sulme ndaj objekteve shtetërore, sulme ndaj kundërshtarëve politikë, sulme ndaj gazetarëve dhe të ngjashme.
MPB-ja është angazhuar në identifikimin e këtyre personave që kanë shkaktuar vepra penale”, ka thënë ai.
Ky propozim i Qeverisë u kundërshtua nga ministri për Komunitete dhe Kthim, Nenad Rashiç.
Ai kërkoi nga ministri i Brendshëm, Xhelal Sveçla, që ta rishqyrtojë propozimin e të mos “merren vendime të ngutshme”.
Ai ishte vota e vetme kundër.
Ndërkohë që përfshirja e grupve kriminale shqipfolëse në trafikun e kokainës në Europë, nga viti 2012 vlerësohet se ka rritur ndjeshëm konkurrencën, ka ulur çmimet dhe përmirësuar cilësinë, duke ndikuar në këtë mënyrë në rritjen e konsumit, tendencë që u bë e dukshme pas vitit 2015.
Raporti publikoi dy harta në të cilat përfshihet Shqipëria. Në hartën e parë: “Vendet kryesore të identifikuara si burim dhe tranzit i ngarkesave të heroinës, bazuar në konfiskimet për periudhën 2018-2021”, Shqipëria është e ngjyrosur me rozë së bashku me shtete të tjera të Ballkanit, si rrugë tranzite e trafikimit të heroinës.
Në një tjetër hartë “Rrugët e raportuara të trafikut të kokainës dhe kanabisit midis shtetit shumëkombëtar të Bolivisë dhe vendeve dhe territoreve të tjera, 2010–2022”, Shqipëria ka lidhje direkte me Bolivinë për trafikun e kokainës.
Vendi është dhe në harta të tjera si ajo e trafikimit nga Kolumbia, por gjithsesi për këtë të fundit rekordin në Europë e mbajnë Italia, Belgjika e Spanja.
Sipas raportit, kokaina (përfshirë drogat e llojit kokainë) e prodhuar dhe tranzituar nëpër katër vendet e pellgut të Amazonës po arrin tregjet globale. Në total, mbi 900 rrugë droge që niseshin nga vendet e pellgut të Amazonës të Kolumbisë, Brazilit, Perusë dhe Bolivisë u raportuan gjatë 2010-2021.
Raporti përmend se nga viti 2012 është rritur konkurrenca e grupeve nga Ballkani, duke filluar me grupet shqipfolëse, në prokurimin direkt të kokainës nga Amerika Latine, çka ka rritur konkurrencën mes trafikantëve që furnizojnë tregjet e Europës Qendrore e Lindore, destinacioni i dytë më i madh për drogat. Kjo konkurrencë ka përmirësuar eficiencën në zinxhirët e furnizimit, ka përmirësuar cilësinë dhe ka ulur çmimet, duke ndikuar në rritjen e konsumit, thekson raporti.
Si oferta ashtu dhe kërkesa për kokainë janë në rritje, po nxiten tregjet të reja
Raporti thekson se bota aktualisht po përjeton një rritje të qëndrueshme të ofertës dhe kërkesës për kokainë, e cila tani po ndihet në të gjithë globin. Kjo ka të ngjarë të nxisë zhvillimin e tregjeve të reja përtej kufijve tradicionalë.
Tregu aktual global i kokainës është rezultat i një kombinimi të faktorëve të kërkesës dhe ofertës. Nga ana e ofertës, kultivimi i biimëve të kokainës mbuloi 315,500 ha në vitin 2021, që përfaqëson një rritje të dukshme nga viti 2020, dhe prodhimi total i kokainës arriti në 2,304 tonë, që ishte rritja e shtatë vjetore radhazi. Të dyja janë nivele rekord.
Nga ana e kërkesës, popullsia e përdoruesve të kokainës, e vlerësuar në 22 milionë në vitin 2021, është rritur gradualisht, por në mënyrë të qëndrueshme, e nxitur nga rritja e popullsisë globale.
Aktorët kriminalë të përfshirë, duke përfshirë të dy grupet, si ata në burim dhe ata që orkestrojnë trafikimin në tregjet e destinacionit, janë diversifikuar në përputhje me dinamikën e konkurrencës, specializimit dhe bashkëpunimit, duke çuar përfundimisht në zinxhirë furnizimi më efikas, veçanërisht në Europën Perëndimore dhe Qendrore, një rajon, i cili vitet e fundit ofroi hapësirë për rritje dhe stimuj të fortë për trafikantët. Zhvillimet në aktorët, rrugët dhe modalitetet lejuan që oferta të përshtatej me kërkesën, me një pikë kthese të dukshme rreth vitit 2015, pas rënies në periudhën midis 2006 dhe 2014.
Megjithëse tregu global i kokainës vazhdon të jetë i përqendruar në Amerikë dhe në Europën Perëndimore dhe Qendrore (me prevalencë shumë të lartë edhe në Australi), në terma relativë duket se rritja më e shpejtë, megjithëse e nisur nga një bazë e ulët, po ndodh në tregjet në zhvillim në Afrikë, Azi dhe Europën Juglindore, thekson raporti.
Tregu global i drogave
Sipas raportit, përdorimi i drogës vazhdon të jetë i lartë në mbarë botën. Në vitin 2021, 1 në çdo 17 persona të moshës 15-64 vjeç në botë kishte përdorur një drogë në 12 muajt e fundit. Numri i vlerësuar i përdoruesve u rrit nga 240 milion në 2011 në 296 milion në 2021 (5.8 për qind e popullsisë globale të moshës 15-64 vjeç). Kjo është një rritje prej 23 për qind, pjesërisht për shkak të shtimit të popullsisë.
Kanabisi vazhdon të jetë droga më e përdorur, me rreth 219 milionë përdorues (4.3 për qind e popullsisë së rritur globale) në vitin 2021. Përdorimi i drogës po rritet dhe megjithëse globalisht përdoruesit e kanabisit janë kryesisht meshkuj (rreth 70 për qind), ndarja gjinore po zvogëlohet në disa nënrajone; gratë përbëjnë 42 për qind të përdoruesve të kanabisit në Amerikën e Veriut.
Vlerësohet se në vitin 2021, 36 milionë njerëz kishin përdorur amfetaminë, 22 milionë kishin përdorur kokainë dhe 20 milionë kishin përdorur substanca të llojit “ekstazi” vitin e kaluar.
Përqindja e përdoruesve femra është më e lartë në rastin e stimuluesve të llojit amfetamine (45 për qind e përdoruesve janë gra) dhe përdorimi jomjekësor i produkteve farmaceutike (midis 45 dhe 49 për qind e përdoruesve janë gra), ndërsa pjesa më e lartë e meshkujve gjendet tek përdoruesit e opiateve (75 për qind) dhe kokainës (73 për qind), sipas raportit.
Opioidet vazhdojnë të jenë grupi i substancave me kontributin më të lartë në dëmtimin e rëndë të drogës, përfshirë mbidozat fatale. Rreth 60 milionë njerëz u përfshinë në përdorim jo-mjekësor të opioideve në vitin 2021, 31.5 milionë prej të cilëve përdorën opiate (kryesisht heroinë)./Monitor
Më kujtohen vitet 1990 shkruan Doris Pack.
Koha e viteve fatkeqe nga genocidi sërb ndaj popullsisë së pa mbrojtur të kosovës , ku kasapi i Ballkanit Millosheviç, bëri kërdinë pa dhënë llogari në kohë …
Wie EU sich gegenüber Kosovo aufführt schreit zum Himmel!
Ich werde an die unseligen Zeiten in den 90igern erinnert,als Milosevic sein Unwesen treiben konnte,ohne dass er rechtzeitig zur Rechenschaft gezogen wurde.
Man kapituliert vor dem vermeintlich Stärkeren! PFUI!
Si sillet BE-ja ndaj Kosovës ulërima deri në qiell!
Më kujtohen kohët fatkeqe të viteve ’90 kur Millosheviqi mundi të bënte kërdinë pa dhënë llogari në kohë.
I dorëzohet gjoja më të fortit! POOH!
“A merge of the two cases against McGonigal was requested and approved.
It’s called Global Resolution, which means that Edi Rama’s criminal offense can pass without any difficulty from the bribery and corruption of the highest counterintelligence official on duty to the Russian connection”, said Berisha
Berisha: Edi Rama rrezikon fajësimin nga drejtësia amerikane, do të ulet në të njëjtën stol me McGonigal
Kryetari i Partisë Demokratike, Sali Berisha tha sot se kryeministri shqiptar Edi Rama rrezikon të fajësohet nga drejtësia e Shteteve të Bashkuara dhe të ulet në të njëjtën stol me ish-zyrtarin e lartë të FBI-së, Charles McGonigal.
“U kërkua dhe u miratua një bashkim i dy rasteve kundër McGonigal. Quhet Rezolutë Globale, që do të thotë se vepra penale e Edi Ramës mund të kalojë pa asnjë vështirësi nga ryshfeti dhe korrupsioni i zyrtarit më të lartë të kundërzbulimit në detyrë në lidhjen ruse”, tha Berisha.
“Ky është një lajm i tmerrshëm për Ramën. Gjyqi do të fillojë në tetor dhe gjithçka do të zbulohet. Edi Rama do të ulet pranë McGonigal për të dëshmuar për lidhjet e tij të errëta”.
TAKIM ME NJË MIK TË VEÇANTË!
Portret i paatorizuar për mikun tim, Muharrem Meko drejtor i Radio – Televizionit të Korçës
Kur vjen në Korçë është e pamundur të mos takosh miqtë, që nuk i ke takuar prej kohësh, duke e kthyer në një ditë të gëzuar ardhjen dhe shumë miqësore e të këndshme mes bisedave për artin, me mendimin se jeta e pasur shpirtërore, është vlerë e trashëguar!
Korça gjithmon të duket ndryshe, jo si herët e tjera kur ke ardhur këtu e bukur me përmasa të admirueshme në të gjitha fushat e jetës, e sidomos në arsim e kulturë, me intelektualë që hijeshojnë atë dhe i kontribuojnë në zhvillimin e saj.
Shpesh fjalët më vijnë natyrshëm kur shprehet takimi me miq plot vlera. Prandaj sot në këtë status, më lindi dëshira të shkruaj për Muharrem Mekon.
E takova aty në kafenenë e Radio Televizionit të Korçës.
Miq si Muharremi dy gjëra i kanë gjithmonë të pranishme, respektin dhe buzëqeshjen, që i japin të plota dhe kurrë të copëzuara. I mëkuar me traditën e një trungu të lashtë lirik, por që njëherazi ushqehet me punë e përkushtim në vitalitetin e kohës që jetojmë, me energjitë e njerëzve të çmuar, me emocionet dhe mbresat e pafundme respekti meriton fjalë përgëzuese.
Gazetar veteran i kësaj treve prej 30 vjetësh dhe sot drejtues i Radio Televizionit të Korçës, ka kontribuar për pasqyrimin e kulturës së trevës, si ideator dhe projektues i shumë rubrikave radio-televizive, të ndjekura kudo në Shqipëri.
Vërtet si njeri i veçantë, është i thjeshtë si ne, madje shumë i thjeshtë, me problemet e shqetësimet e tij.
Si çdo njeri që ka kaluar shumë çaste të vështira në jetë, e nuk është përkulur, dhe gëzuar me çaste të bukura, optimiste, e të gëzuara.
Kur takohesh me të nuk të flet për kostume firmato, për makinat e shtrenjta, për vilat, për pronat, që nuk i ka, por të flet për familjen, për njerëzit e dashur, për të patur sukses në jetë.
Të flet me pasion më shumë për gjëra që ushqejnë trurin dhe shpirtin.
Mund të ndryshojnë nga një grusht i fuqishëm i jetës, nga një dhimbje e fortë, nga një dashuri, nga një përkëdhelje, nga një urrejtje, pabesi, por njeriu nuk ndryshon, duke u shoqëruar me njerezit e zakonshëm.
Ata janë dhe duhet të jenë të vetmit që meritojnë gëzimin, lumturinë, respektin dhe admirimin tonë, se janë ata që pa zhurmë, me modesti, pa kërkuar asgjë na krijojnë këtë miqësi të pastër.
Ne biseduam për shumë gjëra; rreth artit të shkruar, traditave e kulturës sonë, me admirim për dashurinë ndaj familjes, për profesionin, dëshirat, projektet, e sigurisht miqëve tanë të mirë.
E në fund bëmë dhe foto atje në ambientet e Radio Televizionit të Korçës.
Muharrem Meko, në çdo kohë i thjeshtë, i mençur, i ditur, zemërhapur për miqtë e shokët, për të pirë një kafe, për të shijuar një gotë raki a verë, ku ndjesia dhe përkushtimi ndaj fjalës së kultivuar mbetet gjithnjë hapësinore dhe e lakmueshme.
E ndjej si detyrim, të shkruaj për udhën e bukur te vlerave të Muharremit, mundin dhe sakrificat deri në shkëlqimin e merituar.
Në këtë rast ndihem i emocionuar e i motivuar, të nxjerr nga vetja thesarin e shpirtit të njerëzve me zemër të madhe, të bukurës jetë, që është kaq e bukur nëse kapesh pas saj.
Muharrem Meko ka një portret rrezatues. Shumë fisnik. Pyes veten a motivohet njeriu sot me veprën jetë, të këtyre njerëzve!?
Kryetari i Partisë Demokratike Sali Berisha në një dalje për mediat nga selia e PD ka akuzuar kreun e qeverisë Edi Rama se punon për interasat e Serbisë në rajon.
Berisha:
Por unë jam sot këtu gjithashtu për të dënuar me forcën më të madhe ndërhyrjet brutale në punët e Brendshme të Kosovës të Edi Ramës. Sulmet e tij të përditshme ndaj qeverisë së Kosovës.
Përpjekjet e tij donkishoteske për të marrë një rol të caktuar në këtë problem të madh, të thellë, të rëndësishëm
Rikujtoj këtu shqiptarëve dhe komunitetit ndërkombëtar se Edi Rama ka një përgjegjësi direkte të madhe, në bllokimin e zhvillimeve pozitive dhe zgjidhjes së problemeve mes Kosovës dhe Serbisë.
Me ardhjen e tij në pushtet Edi Rama u bë krah haptas i Vuçiçit dhe projekteve të tij të Serbisë së Madhe.
Ai u bë një nga promotorët e ndarjes dhe ndryshimit të territoreve mes Serbisë dhe Kosovës.
Përpjekje kjo që pati pasoja shumë të rënda, përveç bllokimit të negociatave, u pasqyrua dhe në qëndrime të tjera ndaj udhëheqjes politike të Kosovës.
Së fundi, Edi Rama i urdhëruar nga Vuçiç ndërmori ndërhyrje brutale dhe sanksione ndaj qeverisë së Kosovës.
Ai çdo ditë del me deklarata dhe veprime mbrapa të cilave ka strikt interesa antishqiptare të ndarjes së Kosovës dhe interesa strikte personale të shpëtimit të lëkurës së tij nga hetimi i hapur penal në Uashington, ndaj personalisht atij, ministrave dhe bashkëpunëtoreve të tij të afërt për aferën McGonigal.
Korruptimi i shefit të kundërzbulimit së FBI-së për Nju Jorkun, përdorimin e tij në kohën kur ai ishte në detyrë, për qëllime private në luftë kundër opozitës dhe shkatërrimin e saj.
Po kërkesa e prokurorit të SHBA-së për bashkimin e çështjeve mban erë dhe lidhje të tjera shumë obskure të skandalit McGonigal-Edi Rama.
“The accusation contains elements of extreme humiliation of Albania and Albanians, like it is not a NATO member but it is a vassal of Iran instead. I demand the immediate departure of the Minister of the Interior”
Head of the Socialist parliamentary group Taulant Balla said the investigation of the prosecution at the MEK camp is an issue of justice not of the parliament.
Luçiano Boçi :LUFTA E RE E HASHASHIT TË VJETËR
Tek njerëzit e zakonshëm tingëllon disi absurde situata e lajmeve që vijnë për hashashin.
Ata shohin se si policia duket se është “e egërsuar” me kultivuesit, ndërkohë që kanë dëgjuar kryeministrin e tyre të deklarojë miratimin e mbjelljes së hashashit.
Publikut i ngjan se ka një mospërputhje brenda vetë shtetit sepse tek e fundit, parcelat aty kanë qenë, kultivatorët dihen kush janë, sikurse dhe përfituesit njihen botërisht.
Ndërkohë asgjë në të gjithë këtë histori nuk është as e çuditshme dhe as e rastit.
Historia e hashashit është e vjetër, mos të themi që nga kërpi i Hoxhës.
Por legalizimi i tij tashmë ka ndezur luftën e cila nuk plaste më parë për shkak të pranimit në heshtje e pa heshtje të krimit vertikalisht, nga kultivuesi deri tek kryepolici e pushtetari.
Gjithçka sipas devizës “bashkëkriminelë e bashkëpolitikë”, ku secili brenda paligjshmërisë nxirrte pjesën e majmë të përfitimit, në euro disa, në vota disa të tjerë e të dy bashkë në pushtet.
Lufta ka plasur dhe territori duhet i pastër me qëllim që ai të ndahet qetësisht nga askush tjetër përpos atij vetë: kryekontrabandistit të fateve të shqiptarëve, Ramës.
Policia tani ka nxjerrë dhëmbët dhe nuk i bën syri tërr, sepse pas çdo aksioni sot, nisin e bëjnë llogaritë e përfitimit nesër, kur për ta fillon një periudhë e lumtur dhe pse jo gjysëm legale.
Tendosja është e madhe, sepse tregu është gjigand me një qarkullim vjetor miliona dollarësh e konkurrenca e rrugës do jetë përcaktuese.
Ajo mbulon 3.8% të sasisë botërore të hashashit kontrabandë që e përkthyer në shifra përbën një shumë marramendëse.
Ndërkohë ky fakt e bën qesharak vendimin për legalizimin e tij dhe kufizimin e prodhimit të tij në vetëm disa qindra hektarë siç pretendohet në ligjin tallës të legalizimit për qëllime mjekësore.
Lejimi i tij është thjesht lojë për të ligjëruar një trafik shumëllojesh e shumëplanësh.
Implikimi i politikës, i policisë e i krimit do të njohë tani një stad të paparë me shije lufte e paqe.
Dhe ethet e arit jeshil duket që janë ndezur. Grupet kriminale tanimë me licence e me bekimin e shtetit do hyjnë në një hulli prodhuese dhe pastrimi parash të tjera frenetike.
Koperturën e e kanë dhe mbështetjen e kanë.
Ndaj lufta do jetë e ashpër dhe konfliktet paralajmërohen të forta.
Përfituesi më i qetë sot do jenë zyrtarët e fushave specifike dhe dora vetë politika, e cila shton jo vetëm burimet financiare të mbështetjes por dhe burimet njerëzore, sepse dhe sot rrjeti që merret me ciklet e hashashit është ndër rrjetet me numrin më të madh të vetëpunësuarve dhe të punësuarve.
Ata që do të marrin goditjen ekonomike e sociale si pasojë e kësaj lufte do jenë qytetarët, fermerët e mbi të gjitha vota, rrjedhimisht dhe sistemi politik e demokracia.
Amoraliteti i Ramës nuk njeh kufij.
Hashashi do fillojë të hajë koka në parajsën e ballkanit ku trullosja nga tymi ka kohë që ka trullosur politikën.
Luftë të mbarë, është urimi që doli nga Rama në momentin e miratimit të legalizimit prej tij.
Tashmë pushteti politik në Shqipëri buron nga gjethja e hashashit e simotrave të tij!
THE NEW WAR OF THE OLD HASHISH
To ordinary people, the news situation about hashish sounds somewhat absurd.
They see how the police seem to be "brutal" with the growers, while they have heard their prime minister declare his approval of the cultivation of hashish.
It seems to the public that there is a discrepancy within the state itself because in the end, the plots were there, the cultivators are known who they are, as well as the beneficiaries are universally known.
Meanwhile, nothing in this whole story is either strange or accidental.
The history of hashish is old, let's not say since Hoxha's hemp.
But its legalization has already ignited the war that did not erupt before due to the silent acceptance of the crime vertically, from the cultivator to the chief police and the ruler.
Everything according to the motto "co-criminals and co-politicians", where everyone within the illegality extracted the major part of the profit, some in euros, some in votes and both together in power.
Now that the government has given itself the license to issue cannabis cultivation licenses, everything has changed.
The war has broken out and the territory needs to be cleared in order for it to be peacefully separated from no one else but himself: the chief smuggler of the Albanians' destinies, Rama.
The police have now pulled out their teeth and don't turn a blind eye, because after every action today, they start calculating the benefits tomorrow, when a happy period begins for them and why not semi-legal.
The groomsmen are being determined and the wedding is ready.
The plans have just started and the most powerful gangs in Albania, with the intuition of war generals, are setting the lines of plots and territories, after receiving the Prime Minister's nod of approval.
The tension is great, because the market is giant with an annual turnover of millions of dollars and the competition on the road will be decisive.
Today, thanks to this government, Albania is among the top ten countries with the largest production of hashish.
It covers 3.8% of the world's amount of smuggled hashish, which translated into figures is a staggering amount.
Meanwhile, this fact makes ridiculous the decision to legalize it and limit its production to only a few hundred hectares as claimed in the mock law of legalization for medical purposes.
Our country is universally known and proven to all that it does not have the capacity to ensure and control things and more basic and no longer control the coveted production of hashish.
Moreover, this legalization has proven to bring no income to the state budget itself. The countries that have applied it (some, mostly Asian) have proven that the beneficial income in the state budget from medical hashish is only 1%, while smuggling has increased tenfold.
Allowing it is just a game to legislate a multi-faceted, multi-faceted traffic.
The implication of politics, police and crime will now know an unprecedented stage with a flavor of war and peace.
And the green gold rush seems to be on. Criminal groups now licensed and blessed by the state will enter into another frenetic production and money laundering frenzy.
They have the cover and they have the support.
Therefore, the war will be fierce and the conflicts are predicted to be strong.
The quietest beneficiary today will be the officials of specific fields and the political hand itself, which increases not only the financial resources of support but also the human resources, because even today the network that deals with hashish cycles is among the networks with the largest number of self-employed people. and employees.
Those who will receive the economic and social blow as a result of this war will be the citizens, the farmers and above all the votes, therefore the political system and democracy.
Rama's immorality knows no bounds.
Hashashi will start eating coke in the Balkan paradise where the stupor from the smoke has long stupefied politics.
Happy war, is the greeting that came out from Rama at the moment of the approval of the legalization by him.
Now the political power in Albania originates from the hashish leaf of his sisters!
E shoh te rrethuar nga disa zjarre .
Zjarrin serbi-amerikano-europiane,
zjarrin që i vjen si thike mbas shpine, nga Shqiperia e Rames,
Dhe zjarri me i keq eshte brenda Kosoves, zjarri i asaj qe quhet opozite qe e do Kosoven edhe sa nje lagje te Prishtines dhe pjesa tjeter e saja te quhet Serbi, mjafton qe njeri nga keta opozitare, te jete kryeminister i asai lagjeje me emrin Kosove.
Duhet mbeshtetje e fuqishme per qeverine Kurti ku rol te rendesishem munde te luajne protestat e shqiptareve qe jetojnë jashtë.
proteste ne hyrje te parlamentit europiane me parulla kunder Borrellit, kunder Laicakut, kunder atyre te plotfuqishmeve te Amerikes qe flasin me rrjedhshem serbishten se sa anglishten etj.
AL in Sweden. 