âđœ Ilir Meta /
đđ đđÌ đ§đąđŹđąđŠ đŠđ 21 đđđ§đđ«đąđ§ 2011
Dëgjova edhe një gazetar të njohur që thoshte se kur atëherë për 700 mijë euro u bë nami në 21 Janar, tani duhet të bëhet hataja kur flitet për dhjetëra milionë euro. (Kjo është përmbledhje sintetike e imja.)
Nëse populli do të ishte revoltuar për atë montazh të stërprovuar më 11 Janar, do të kishte dalë në rrugë atë natë ose maksimumi ditën tjetër. Por 21 Janari ndodhi vetëm 10 ditë pas publikimit. Ndërkohë, përgatitjet kishin nisur muaj më parë.
Pas një viti në krye të Ministrisë së Jashtme, pasi kishim përmbyllur me sukses çështje madhore si vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë për Kosovën, liberalizimi i vizave pas takimit vendimtar të Sarajevës, dhe zmbrapsja e Projekt-Rezolutës së Serbisë në OKB kundër vendimit të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, ramë dakord me Kryeministrin Berisha për një rokadë brenda dy ministrive që drejtonte Lëvizja Socialiste për Integrim (LSI).
Vendimin ia komunikova edhe zotĂ«risĂ« me tĂ« cilin do bĂ«ja rokadĂ«n. Edhe pse i palumtur, ai i mirĂ«kuptoi argumentat e mia. Por çuditĂ«risht pasdite mĂ« mbĂ«rrijnĂ« disa sms nga ai, ku mĂ« thoshte se nuk ishte dakord dhe se duhej ta vlerĂ«soja edhe njĂ«herĂ« idenĂ«, pĂ«rndryshe ai kishte pĂ«rgjime me mua. Kaq mjaftoi qĂ« ai tĂ« âshkarkohejâ pa u propozuar.
đontazhi i 11 Janarit dhe 21 Janari
Montazhi i 11 Janarit nuk ishte aspak i papritur për mua dhe disa të tjerë. Menjëherë më 12 Janar, nisa një shkresë zyrtare Kryetares së Kuvendit për heqjen e imunitetit tim, dhe u paraqita në konferencë shtypi ku ftoja Prokurorinë të hetonte rastin.
Dita tjetĂ«r, mĂ« 13 Janar, pranova ftesĂ«n e Blendi Fevziut pĂ«r tĂ« dalĂ« nĂ« âarenĂ«â me njĂ« panel analistĂ«sh. Pyetjes pĂ«r dorĂ«heqje iu pĂ«rgjigja se kam hequr dorĂ« nga imuniteti dhe kjo mjafton.
Një i panjohur më solli një porosi nga jashtë që duhej të jap dorëheqjen sa më parë dhe të mos isha në zyrë gjatë sulmeve të mundshme. Besimi tek integriteti i porosi-dërguesit bëri që të përgatis dorëheqjen e parevokueshme dhe të takoja Kryeministrin Berisha.
Në 18 Janar, kam paralajmëruar Edi Ramën për të hequr dorë nga rekrutimi i elementëve kriminalë për të nxitur dhunë dhe gjakderdhje. Autoritetet ligjzbatuese nuk e parandaluan dhunën në kohën e duhur. Nuk ishin socialistët ata që sulmuan Kryeministrinë; ata ishin te ura e Lanës dhe përtej, ndërsa sulmuesit ishin të rekrutuar dhe të importuar.
đđÌ đ€đđ„đšđŁđŠđÌ đđ 14 đđĄđđđđšđ«đą 1998
Ngjarjet e 12 dhe 14 Shtatorit 1998 ishin të kushtëzuara nga njëra-tjetra. Vrasja e Azem Hajdarit ishte e paralajmëruar dhe duhej parandaluar.
Vrasja nuk ishte një konflikt lokal, por e orkestruar nga duar të padukshme për të arritur objektiva të caktuara. Kryeministri Fatos Nano ishte më i painteresuar për këtë ngjarje, por përmasat e saj e bënin Kryeministrin përgjegjës politik.
Paraditen e 13 Shtatorit, shpërtheu një llavë revolte e militantëve të Partisë Demokratike drejt Kryeministrisë, duke paralajmëruar ditën e nesërme. Nano mbajti një mbledhje me pjesëmarrës nga Qeveria dhe Presidenca dhe vendosi të mos japë dorëheqje menjëherë, duke humbur mundësinë për të shmangur 14 Shtatorin.
đ̧đÌđŹđĄđđŁđ đđđŁđđđ«đą pas marrjes sĂ« pushtetit nĂ« Tetor 1999
Kryeministër, pata presion të madh për çështjen Hajdari, nga jashtë dhe brenda vendit. Bëra takim me Prokurorin e Përgjithshëm dhe grupin e prokurorëve të çështjes, duke kërkuar zbardhje sa më të shpejtë të saj.
Një nga prokurorët më kërkoi takim konfidencial për të vlerësuar seriozitetin e kërkesës. Dëgjova edhe presionin e orkestruar kundër Ministrit të Mbrojtjes dhe Ministrit të Financave.
Qëllimi i shkrimit është të tregojë se 12 Shtatori, 14 Shtatori 1998 dhe 21 Janari 2011 mund dhe duhej të parandaloheshin.
Në fund të vitit 2010, kishte nisur edhe Pranvera Arabe.
The Truth About January 21, September 14, and the Hajdari Case
When people with integrity do not speak the truth, they only help history falsifiers legitimize their lies.
Not only that, but they are also forced to listen to âmorality lessonsâ from people whose sense of morality is measured only by the paycheck they receive (official or under-the-table).
Even worse is hearing lies from former institutional leaders who were responsible for actions or deceptions while holding government or state positions.
âž»
Letâs Begin with January 21, 2011
I heard a well-known journalist say that while 700,000 euros caused an uproar on January 21 in the past, now tens of millions are being discussed, yet no outrage occurs. (This is my own brief summary.)
If the public had truly revolted over that extensively tested montage on January 11, they would have taken to the streets that nightâor at the latest the next day. But January 21 occurred only ten days after the publication. Meanwhile, preparations had begun months earlier.
After a year as Minister of Foreign Affairs, having successfully concluded major issues such as the International Court of Justice decision on Kosovo, visa liberalization after a decisive Sarajevo meeting, and blocking Serbiaâs draft resolution at the UN, I agreed with Prime Minister Berisha to conduct a reshuffle within the two ministries led by the Socialist Movement for Integration (LSI).
The main reason was not only that I had achieved the primary objectives in the Ministry of Foreign Affairs but also that I could not effectively lead the LSI while the local elections were approaching. In one year, I had spent nearly 170 days abroad.
I communicated this decision to the person with whom I would conduct the reshuffle. Although initially unhappy, he understood my arguments. Surprisingly, however, later that afternoon I received messages from him saying he disagreed and that I should reconsider the plan, otherwise he had recordings of me. This was enough for him to be âdismissedâ without being formally proposed.
I forwarded these messages to Prime Minister Berisha and made it clear that this individual could not be Foreign Minister, proposing Mr. Edmond Haxhinasto instead, who had valuable diplomatic experience. Thus, the blackmail was rewarded with dismissal, not negotiation.
A few weeks later, the blackmailer apologized via phone and in a meeting at âPiazza,â offering that I could become Prime Minister under conditions tied to Edi Ramaâs parliamentary minority. I declined because I had over 60 MPs and could not accept a minorityâs terms.
Shortly after, a media owner, a mutual friend, urgently requested a meeting at âRogner,â showing me a photo of me with the blackmailer. I told him to publish whatever he wanted, whenever he wanted, as I was confident that nothing incriminating existed in my conversations.
Meanwhile, I informed Prime Minister Berisha and had taken measures to replace him as MP with Socialist Party deputies. Between December 2010 and early January 2011, I spent nearly 90% of my time leading the Government Committee for Emergency Situations due to floods in Shkodra and Lezhë.
âž»
The January 11 Montage and January 21
The January 11 montage was not unexpected for me and a few others. On the morning of January 12, I sent an official letter to the Speaker of Parliament to waive my immunity and held a press conference inviting the Prosecutorâs Office to investigate.
The next day, January 13, I appeared on Blendi Fevziuâs program with a panel of analysts. When asked about resignation, I replied that waiving my immunity was sufficient.
An unknown person delivered a message from abroad urging me to resign immediately and avoid being in the office during potential violence. Trusting the senderâs integrity, I prepared my irrevocable resignation as Deputy Prime Minister and Minister of Economy and informed Prime Minister Berisha.
On January 18, I publicly warned Edi Rama to stop recruiting criminal elements to provoke violence and bloodshed. Authorities failed to prevent the violence in time. It was not Socialist Party members who attacked the Prime Ministerâs Office; they were on the other side of the Lana River. The attackers were recruited and imported individuals.
âž»
September 14, 1998
The events of September 12 and September 14, 1998, were interrelated. The assassination of Azem Hajdari was anticipated and should have been prevented.
It was not a local dispute but orchestrated by invisible hands exploiting certain individuals to achieve their objectives. Prime Minister Fatos Nano was minimally interested in the event, but the scale and circumstances made the Prime Minister politically responsible.
On the morning of September 13, a wave of Democratic Party militantsâ revolt erupted toward the Prime Ministerâs Office, signaling the next dayâs events. Nano held a meeting with government officials and Presidency representatives, deciding not to resign immediately, which lost the opportunity to prevent September 14.
âž»
The Hajdari Case After Assuming Power in October 1999
As Prime Minister, I faced significant internal and international pressure regarding the Hajdari case. I met with the Attorney General and a team of five prosecutors led by Haxhi Giu to expedite the investigation.
One prosecutor requested a confidential meeting to confirm the seriousness of my commitment. At the same time, pressures and orchestrated scandals were targeting the Minister of Defense and Minister of Finance, who were close friends of mine.
In a government meeting open to the media, I declared:
âWe will find not only the murderers of Azem Hajdari but also the murderers of his murderers.â
The location of Jaho Salihi, a key suspect, was discovered, and his arrest proceeded as planned, reducing the stateâs responsibility for the September 12 events.
The purpose of this account is not only to state some truths in a time of widespread lies but also to emphasize that September 12, September 14, 1998, and January 21, 2011, could and should have been prevented. By the end of 2010, the Arab Spring had also begun.
AL in Sweden. 