“Ikshi e mos u këthefshi ?” “Ardhshim e mos ju gjetshim”!

Në Iran frika u vra. Në Shqipëri ajo ende sundon.

Në Iran, njerëzit dolën në rrugë dhe vendosën me gjithshka munden ta vrasin frikën, ta vrasin me zë, me guxim dhe me sakrificë, duke ju dalë përballë plumbave, burgjeve dhe varjeve.

Ata më në fund kuptuan një të vërtetë të thjeshtë:
Jeta pa dinjitet është vdekje e ngadaltë.

Në Shqipëri, frika nuk është vrarë.

Ajo jeton mirë, ushqehet çdo ditë nga një mafieshtet që nuk ka më nevojë të të rrahë, sepse të ka lodhur, nuk ka më nevojë të të burgosë, sepse të ka varfëruar, nuk ka nevojë as të të vrasë, sepse të ka detyruar të ikësh.

Kjo është diktatura moderne shqiptare, një regjim që nuk të ndalon të largohesh, por të përzë, të përcjell me cinizëm: “Ikshi e mos u këthefshi.”

Dhe vendi boshatiset, ndërsa narkopushteti hajdut forcohet.

Në Iran, diktatura mbahet me dhunë të hapur.

Në Shqipëri, mbahet me patronazhistë, vota të vjedhura, institucione të kapura dhe një frikë krimi të shpërndarë si mjegull që nuk ulëret, por të gërryen, që nuk të vret menjëherë, por të konsumon pak e nga pak .

Populli iranian po rrezikon jetën për të fituar lirinë.

Populli shqiptar, në pjesën më të madhe, po zgjedh të shpëtojë veten duke ikur.
Dhe ky është triumfi më i madh i pushtetit të pinjollëve të bllokut,-jo bindja, por dorëzimi.

Veçse frika nuk zhduket me ankesa të kota apo qurravitje, as me emigrim masiv.
Ajo vritet vetëm kur njerëzit ndalojnë së besuari se janë të pafuqishëm.


Kur qytetarët ti përgjigjen mallkimit “rilindas”

“Ikshi e mos u kthefshi” !

Me mallkimin, guximin, dhe vendosmërinë e tyre:

“Ardhshim e mos ju gjetshim!” !

Deri atëherë, Shqipëria do të mbetet në mes të Europës, por jashtë demokracisë.

Në Iran frika u vra me guxim,në Shqipëri, ajo ende qeveris.

Pyetja nuk është pse regjimi është i fortë, por kur do të lodhemi së qeni të nënshtruar?

Leave and never return!” “We will come and never be found by you!”

In Iran, people took to the streets and decided, with everything they had, to kill fear—kill it with their voices, with courage, and with sacrifice—facing bullets, prisons, and executions. Finally, they understood a simple truth: life without dignity is slow death.

In Albania, fear has not been killed.
It thrives. Fed daily by a mafia-like state that no longer needs to beat you, because it has worn you down; no longer needs to imprison you, because it has impoverished you; no longer needs to kill you, because it has forced you to flee.

This is modern Albanian dictatorship: a regime that does not stop you from leaving, but drives you away, following you with cynicism: “Leave and never return!”
And the country empties, while the thieving, nepotistic regime grows stronger.

In Iran, dictatorship rules with open violence.
In Albania, it rules through clientelism, stolen votes, captured institutions, and a fog of fear that does not scream but gnaws at you, that does not kill immediately but slowly consumes you.

The Iranian people risk their lives to gain freedom.
The Albanian people, for the most part, choose to save themselves by fleeing. And this is the greatest triumph of the offspring of the old regime—not obedience, but submission.

Yet fear is not destroyed by empty complaints or whining, nor by mass emigration.
It dies only when people stop believing they are powerless.

When citizens respond to the “Rilindas” curse with courage and determination:
“Leave and never return!”
And deliver their unyielding verdict:
“We will come and never be found by you!”

Until then, Albania will remain in the heart of Europe—but outside democracy.

In Iran, fear was killed with courage.
In Albania, it still rules.

The question is not why the regime is strong.
The question is: when will we tire of being submissive?