Koha e hipokritëve !

Koha e hipokritëve !

Më kujtohet jo pa emocion dita kur filloi koha e hipokritëve.
Ishte viti 2013.
Sistemi i propagandës kishte nisur të depërtonte në çdo qelizë të shoqërisë shqiptare.

“Nuk i duhet lënë askujt tre mandate,” thoshin.
“Është për të mirën e demokracisë,” shtonin.
Me bindje të hekurt, pishtarët e rotacionit flisnin për “parime”, për “rregulla të shenjta” sikur të mos kishte rëndësi kush vinte në pushtet, mjafton që të kishte rotacion.

Unë e dija që ishte hipokrizi.
Por nuk e dija se ishte fillimi i një valleje që do zgjaste dekada,
ku hipokritët do ndërronin maskat, por jo rolin.

Sot, pas katër mandatesh, kërkoj kot mes miqve e të njohurve “parimin e madh” që dikur mbrojtën me pasion.
Është zhdukur.
E kanë mbytur gënjeshtrat më të mëdha që ekzistojnë,
Ato që njeriu i tregon vetes.

Vitet kalojnë,
arsyet ndryshojnë,
por përfundimi është gjithmonë i njëjtë:
Regjimi sundon.

Hiqeni Berishën thonë, dhe jeta juaj do të jetë më e bukur,

Dielli do shndrij më fortë, qielli do të jetë më blu.
Hiqeni Berishën dhe Regjimi do dorëzohet,
Mafia do ul armët, patronazhistët do bëhen qytetarë model.
E kështu me radhë, pjesën tjetër e kuptoni vet.

Po a ju duhet kujtuar hipokritëve se në 2017 Basha bëri listën e vet në mes të natës, zhduku logon dhe emrin e PD-së për konceptin e “Republikës së Re”?

A duhet kujtuar se ishte humbje e dhunshme, e asaj që u quajt “strategji e re”?
A duhet kujtuar se çdo parti e re që ka lindur që atëherë, ka marrë vetëm hije, jo dritë?
Se shqiptarët kanë pasur mundësin jo më vonë se 3 ditë, të zgjedhin të ndryshëm nga ne, demokratët?

Në thelb, hipokritët e djeshëm dhe të sotëm,
Urrejnë demokracinë.

Urrejnë lirinë.
Ndaj me ne, nuk mund të pajtohen kurrë.

Si mund të arsyetosh me ata që kanë një justifikim për çdo gjë?
Në çdo kohë, hipokritët gjejnë arsye për të justifikuar dobësinë e tyre të karakterit.
E pranojnë nënshtrimin sepse është rruga më e lehtë.

Rruga që na shpëton nuk është ajo e lehtë.
Është rruga e vështirë, e lodhshme, e mendimit kritik,

Është ajo që kërkon analizë, dyshim, ballafaqim.
Rruga që nis me një pyetje të lashtë:
A e njohim ne veten tonë?

Është pyetje thelbësore, sepse hipokritët nuk i ndryshojmë dot .

Ndërsa veten tonë, po.

Dhe me të mund të marrim përpara regjimin .

Por për ta njohur veten, duhet të çlirosh fjalën.
Është kusht i pazëvendësueshëm.
Duhet të kesh guximin të përballesh me realitetin, pa maska dhe pa frikë.
Por a po e bëjmë këtë sot?

Fatkeqësisht, koha e hipokritëve ka hyrë edhe mes nesh.

Edhe tek njerëz me të cilët kemi ndarë beteja, shpresë dhe ideal.

Po, jetojmë nën sundimin e një regjimi autokratik,

Po, regjimi përdor çdo mjet,
krimin, administratën, manipulimin, blerjen, propagandën.
Po, Po, Po, Po.

Por kjo nuk justifikon çdo gjë.

Sepse regjimi mund të shpjegojë sistemin e nënshtrimit që ka ngritur,
por nuk justifikon dobësinë e karakterit që e pranon.

Kjo na vendos në një situatë morale të vështirë,
Sepse duhet të gjejmë rrugën pa ushqyer mullirin e regjimit.

Foltorja ishte arritja më e madhe e demokracisë moderne,

Ajo duhet të përsëritet, e zmadhuar nga mësimet e gabimeve që e preken.ja më e madhe e demokracisë moderne,

Ajo duhet të përsëritet, e zmadhuar nga mësimet e gabimeve që e preken.

Çlirimi i fjalës = antidoti i kohës së hipokritëve.
Çlirimi i fjalës = energjia pozitive e ndryshimit.
Çlirimi i fjalës = jetëzimi i teorisë së hapësirave.

Çlirimi i fjalës = besimi se militanti është çelësi.

✍🏽 Andi Mustafaj /

/

The Era of Hypocrites

I remember, not without emotion, the day the era of hypocrites began.
It was 2013.
The propaganda system had started to infiltrate every cell of Albanian society.

“They must not be allowed three terms,” they said.
“It’s for the good of democracy,” they added.
With iron conviction, the torchbearers of rotation spoke of “principles,” of “sacred rules,” as if it didn’t matter who came to power, as long as there was rotation.

I knew it was hypocrisy.
But I did not know it was the beginning of a dance that would last decades,
where the hypocrites would change masks, but not roles.

Today, after four terms, I search in vain among friends and acquaintances for the “great principle” they once defended with passion.
It has disappeared.
They have buried the greatest lies that exist—
the ones a person tells themselves.

Years pass,
reasons change,
but the conclusion is always the same:
The regime rules.

In 2013, rotation was a “principle.”
In 2021, “it was the PD’s fault for not inspiring.”
In 2025, “it’s Sali’s fault for being old.”
The same people, different justifications.

These are the hypocrites who today
speak to me about my good, about the good of Albania,
but in reality, sing the sirens’ song, inviting me toward submission.

“Remove Berisha,” they say, and your life will be better,
The sun will shine brighter, the sky will be bluer.
Remove Berisha, and the regime will surrender,
The mafia will lay down its arms, the patronage officials will become model citizens.
And so on, the rest you can figure out yourself.

But should we remind the hypocrites that in 2017, Basha made his list in the middle of the night, erasing the PD’s logo and name for the concept of a “New Republic”?
Should we remind them that it was a violent loss, of what was called a “new strategy”?
Should we remind them that every new party born since then has only cast a shadow, not brought light?
That Albanians had the opportunity—no later than three days—to choose differently from us, the Democrats?

At their core, yesterday’s and today’s hypocrites
hate democracy.
They hate freedom.
Therefore, they can never reconcile with us.

How can you reason with those who have a justification for everything?
At all times, hypocrites find reasons to justify their weakness of character.
They accept submission because it is the easier path.

The path that saves us is not the easy one.
It is the difficult, exhausting path of critical thinking,
the one that requires analysis, doubt, confrontation.
The path that begins with an ancient question:
Do we know ourselves?

It is an essential question,
because we cannot change hypocrites.
But we can change ourselves.
And with that, we can move the regime forward.

But to know ourselves, we must free speech.
It is an irreplaceable condition.
We must have the courage to face reality, without masks and without fear.
But are we doing this today?

Unfortunately, the era of hypocrites has entered even among us.
Even among people with whom we have shared battles, hope, and ideals.

Yes, we live under the rule of an autocratic regime.
Yes, the regime uses every tool:
crime, administration, manipulation, purchase, propaganda.
Yes, yes, yes, yes.

But that does not justify everything.
Because the regime can explain the system of submission it has built,
but it does not justify the weakness of character that accepts it.

Today, among us, there are people who use the regime as an alibi to cover their inability to change themselves.
To change others.

Today, among us, there are people who use the regime as an alibi to cover inaction.
Lack of responsibility.

This places us in a morally difficult situation,
because we must find a path without feeding the regime’s mill.
The platform was the greatest achievement of modern democracy,
It must be repeated, expanded by the lessons of mistakes that have touched it.

Freeing speech = the antidote to the era of hypocrites.
Freeing speech = the positive energy of change.
Freeing speech = bringing theory into life.
Freeing speech = the belief that the activist is the key.