Kategori
Uncategorized

Dëshmorët e Atdheut: Kujtesa që nuk duhet harruar

Të rënët për Atdhe, sigurisht që meritojnë Panteonin e Kombit dhe mirënjohjen e brezave. Por dëshmorët janë të Atdheut dhe jo të Partisë.

✍🏽 Albert Avdyli /

Ky është lapidari i dëshmorëve në Çorrush të Mallakastrës, një simbol i bukur, por jo i plotë. Pse shprehem kështu? Sepse Shqipëria, pra dhe fshati jonë, nuk u krijuan më 8 nëntor 1941. Ato ishin aty prej shekujsh, dhe në kohë e epoka të ndryshme kanë pasur patriotë të shquar dhe heronj të çështjes kombëtare.

Pa u ndalur te lëvizjet antiturke, pa përmendur vullnetarët që shkuan e luftuan për mbrojtjen e Janinës, ndalemi në vitin 1920.

Në Luftën e Vlorës, shumë burra e djem nga fshati ishin në radhët e luftëtarëve. Disa u plagosën, por një djalosh ra dëshmor i Atdheut:

Haziz Lelo Xhelilaj. I njohur Dëshmor i Atdheut në kohën e mbretërisë, dha gjakun për këtë tokë, por në 105 vite, ne nuk patëm kurajo, nuk patëm daltë të gdhendnim emrin e tij në pllakën e kujtesës. Ky është fakti më tronditës dhe më i pakundërshtueshëm i historisë që na tregon pjesërisht.

Nacionalistët… pa ta, vdesin kombet.

Nacionalistët… pa ta, vdesin kombet.

Një tjetër anë e historisë duhet treguar me realizëm, sepse pyetjet vijnë një mbas një: pse u pushkatua pa gjyq Sami Xhelilaj dhe të tjerët?

Pse u vra në pritë Xhevit Aliaj?

Pse u kalbën në burgje dhe galeri Kujtim Aliaj?

Ndjesë atyre familjeve që nuk i përmenda, të vrarëve, të burgosurve dhe të dërrmuarve nga komunizmi.

Kjo histori është e dhimbshme, por duhet treguar e plotë.

Sepse dëshmorët e Atdheut nuk janë vetëm emra në pllaka; ata janë kujtesa jonë, frymëzimi ynë dhe përgjegjësia jonë për të mos harruar rrënjët dhe sakrificat që na sollën këtu ku jemi.

Lini një koment