Ish te persekutuar…”Kënaquni” me ekspozitat, se operativët vazhdojnë e kënaqen me punësimin dhe rrogat e majme, e të tjerët si pashallarë në Europë e Kanada .
Duke parë në rrjetet sociale fotot e ekspozitës për gratë e përndjekura gjatë diktaturës komuniste, paraqitur në Belsh më 21 gusht të vitit në vazhdim, syri më vajti te dosja formulare në ngarkim të të ndjerës Tefta Tasi. Ajo u internua në fshatrat e Lushnjës në vitin 1975.
Aty u mor në përpunim aktiv 2A më 3.8.1979, u demaskua më 1.9.1979, u arrestua më 17.10.1979 për agjitacion e propagandë, u dënua me 8 vjet burgim dhe u lirua me amnisti më 15.11.1982.
Pra, ju të përndjekur kënaquni me ekspozita, ndonjë film e me koncerte, ( në fakt ky nuk është faji i juaj, por i regjimeve pas diktaturë) e ndërsa Petraqi e shokët e tij nuk tunden nga funksionet dhe rrogat, pavarësisht se janë pa arsim të lartë (shkolla e sigurimit nuk është arsim për rendin e sotëm).
Sigurisht numëroni radhën e këstit, por “ndonjëherë” kërkoni edhe që persekutorët tuaj të paktën të mos të jenë në funksione shtetërore, se për tu dënuar për krimet e tyre,…_harroeni
Fjala e plote e Kennedy Junior – shume e forte RFK Jr. drops out of the 2024 race and endorses President Trump: Full Speech
Sixteen months ago, in April 2023, I launched my campaign for President of the United States. I began this journey as a Democrat. The party of my father and my uncle, the party which I pledged my own allegiance to long before I was old enough to vote.
I attended my first Democratic convention at the age of six, in 1960. And back then, the Democrats were the champions of the Constitution and of civil rights. The Democrats stood against authoritarianism, against censorship, against colonialism, against imperialism, and against unjust wars. We were the party of labor, of the working class. The Democrats were the party of government transparency and the champion of the environment. Our party was the bulwark against big money interests and corporate power. True to its name, it was the party of democracy.
As you know, I left that party in October because it had departed so dramatically from the core values that I grew up with. It had become the party of war, censorship, corruption, big pharma, big tech, big AG, and big money.r
When it abandoned democracy by canceling the primary to conceal the cognitive decline of the sitting president, I left the party to run as an independent. The mainstream of American politics and journalism derided my decision. Conventional wisdom said that it would be impossible even to get on the ballot as an independent, because each state imposes an insurmountable tangle of arbitrary rules for collecting signatures. I would need over a million signatures: something no presidential candidate in history had ever achieved. And then I’d need a team of attorneys and millions of dollars to handle all the legal challenges from the DNC. The naysayers told us we were climbing a glass version of Mt. Impossible.
So the first thing I want to tell you is that we proved them wrong. We did it because beneath the radar of mainstream media organs, we inspired a massive independent political movement. More than a hundred thousand volunteers sprang into action, hopeful that they could reverse our nation’s decline. Many worked ten-hour days, sometimes in blizzards and blazing heat, sacrificing family time, personal commitments and sleep, month after month, energized by a shared vision of a nation healed of its divisions. They set up tables at churches and farmers markets and campaigned door to door. In Utah and New Hampshire volunteers collected signatures in snowstorms convincing each supporter to stop in the frigid cold, to take off their gloves and to sign legibly during a heat wave in Nevada. A tall athletic volunteer cheerfully told me that he lost 25 lbs collecting signatures in 117-degree heat. To finance this effort, young Americans donated their lunch money and senior citizens gave up part of their Social Security checks. Our 50-state organization collected those million signatures and more.
No presidential campaign in American political history has ever done that. And so I want to thank all of those dedicated volunteers and congratulate the campaign staff who coordinated this enormous logistical feat. Your accomplishments were regarded as impossible. You carried me up that glass mountain. You pulled off a miracle. You achieved what all the pundits said could never be done. You have my deepest gratitude, and I’m never going to forget that. Not just for what you did for my campaign, but for the sacrifices you made, because you love our country. You showed everyone that democracy is still possible here. It continues to survive in the breadth of the idealistic human energies that still thrive beneath of a canvass of neglect and of official and institutional corruption.
Today, I’m here to tell you that I will not allow your efforts to go to waste. I’m here to tell you that I will leverage your tremendous accomplishments to serve the ideals that we share: the ideals of peace, of prosperity, of freedom, of health, all the ideals that motivated my campaign. I’m here today to describe the path forward you’ve opened with your commitment and with your hard labors.
In an honest system I believe that I would have won the election. In the system that my father and uncle thrived in. A system with open debates, with fair primaries and with a truly independent media untainted by government propaganda and censorship, and a system of nonpartisan courts, and election boards, everything would be different. After all, the polls consistently showed me beating each of the other candidates, both in favorability and in head-to-head match ups. But I’m sorry to say that while democracy may still be alive, at the grassroots, it has become little more than a slogan for our political institutions, for our media, and for our government, and most sadly at all, for me, for the Democratic Party.
In the name of saving democracy, a Democratic Party set itself to dismantle it. Lacking confidence that its candidate could win a fair election at the voting booth, the DNC waged continual legal warfare against both President Trump and myself. Each time that our volunteers turned in those towering boxes of the signatures needed to get on the ballot the DNC dragged us into court, state after state, attempting to erase their work, and to subvert the will of the voters who had signed those petitions. It deployed DNC-aligned judges to throw me and other candidates off the ballot and to throw President Trump in jail. It ran a sham primary that was rigged to prevent any serious challenge to President Biden. Then, when a predictably awful debate performance precipitated a palace coup against President Biden, the same shadowy DNC operatives appointed his successor, also without an election. They installed a candidate who was so unpopular with voters that she dropped out in 2020 without winning a single delegate.
My uncle and my father both relished debate. They prided themselves on their capacity to go toe to toe with any opponent in a battle of ideas. They would be astonished to learn of a Democratic Party presidential nominee who, like Vice President Harris, has not appeared in a single interview or an unscripted encounter with voters for 35 days. This is profoundly undemocratic. How are people to judge when they don’t know whom they are choosing? And how can this look to the rest of the world?
My father and my uncle were always conscious of America’s image abroad because of our nation’s role as the template for democracy, a role model for democratic processes and the leader of the free world. Instead of showing us her substance and character, the DNC and its media organs engineered a surge of popularity for Vice President Harris based on nothing. No policies, no interviews, no debates, only smoke and mirrors and balloons in a highly-produced circus. There, in Chicago, a string of Democratic speakers mentioned Donald Trump 147 times, just on the first day. Who needs a policy when you have Trump to hate? In contrast, at the RNC convention, President Biden was mentioned only twice in four days.
I do interviews every day. Many of you have interviewed me. Anybody who asks gets to interview me. Some days I do as many as ten. President Trump, who actually was nominated and won an election, also does interviews daily. How did the Democratic Party choose a candidate that has never done an interview or debate during the entire election cycle? We know the answers. It did it by weaponizing the government agencies. It did it abandoning democracy. It did it by suing the opposition, and by disenfranchising American voters.
What most alarms me isn’t how the Democratic Party conducts its internal affairs or runs its candidates. What alarms me is the resort to censorship, media control, and weaponization of the federal agencies. When a U.S. president colludes with, or outright coerces, media companies to censor political speech, it’s an attack on our most sacred right of free expression. And that’s the very right upon which all of our other constitutional rights rest.
President Biden mocked Vladimir Putin’s 88% landslide in the Russian elections, observing that Putin and his party controlled the Russian press and that Putin prevented serious opponents from appearing on the ballot. But here in America, the DNC also prevented opponents from appearing on the ballot. And our television networks expose themselves as Democratic Party organs. Over the course of more than a year in a campaign where my poll numbers reached at times in the high twenties, the DNC-allied mainstream media networks maintained a near-perfect embargo on interviews with me. During his ten-month presidential campaign in 1992, Ross Perot gave 34 interviews on mainstream networks. In contrast, during the sixteen months since I declared, ABC, NBC, CBS, MSNBC, and CNN, combined, gave only two live interviews from me. Those networks instead, they ran a continuous deluge, hit pieces with inaccurate, often vile pejoratives and defamatory smears. Some of those same networks then colluded with the DNC to keep me off the debate stage.
Representatives of those networks are in this room right now, and I’ll just take a moment to ask you to consider the many ways that your institutions have abdicated this really sacred responsibility. It’s the duty of a free press to safeguard democracy and to challenge always the party in power. Instead of maintaining that posture, of fierce skepticism toward authority, your institutions and media made themselves government mouthpieces and stenographers for the organs of power. You didn’t alone cause the devolution of American democracy, but you could have prevented it.
The Democratic Party’s censorship of social media was even more of a naked exercise of executive power. This week, a federal judge, Terry Doty, upheld my injunction against President Biden, calling the White House’s censorship project: “The most egregious violation of the First Amendment in the history of the United States of America.” His previous, 155-page decision details how, just 37 hours after he took the oath of office swearing to uphold the Constitution, President Biden and his White House opened up a portal, and invited the CIA, the FBI, CISA, which is a censorship agency, the center of the censorship-industrial complex, DHS, the IRS and other agencies to censor me and other political dissidents on social media.
Even today, users who try to post my campaign videos to Facebook and YouTube get messages that this content violates community standards. Two days after Judge Doty rendered his decision, this week, Facebook was still attaching warning labels to an online petition calling on ABC to include me in the upcoming debate. They said that violates their community standards.
The mainstream media was once the guardian of the First Amendment and democratic principles, but has since joined this systemic attack on democracy. Also, the media justifies their censorship on the grounds of combating misinformation, but governments and oppressors don’t censor lies, they don’t fear lies. They fear the truth, and that’s what they censor.
I don’t want any of this to sound like a personal complaint, because it’s not. For me, it’s all part of a journey, and it’s a journey I signed up for. But I need to make these observations because I think they’re critical for us doing the thing we need to do as citizens in a democracy to assess where we are in this country and what our democracy still looks like, and the assumptions about U.S. leadership around the globe. Are we really still a role model for democracy in this country? Or have we made it a kind of a joke?
Here’s the good news: although mainstream outlets denied me a critical platform, it didn’t shut down my ideas, which have especially flourished among young voters and independent voters, thanks to the alternative media.
Many months ago, I promised the American people that I would withdraw from the race if I became a spoiler and altered the outcome of the election, but I had no chance of winning. In my heart, I no longer believe that I have a realistic path of electoral victory in the face of this relentless, systematic censorship and media control. So I cannot in good conscience ask my staff and volunteers to keep working their long hours or ask my donors to keep giving, when I cannot honestly tell them that I have a real path to the White House. Furthermore, our polling consistently showed that by staying on the ballot in the battleground states, I would likely hand the election over to the Democrats, with whom I disagree on the most existential issues: censorship, war, and chronic disease.
I want everyone to know that I am not terminating my campaign. I am simply suspending it and not ending it. My name will remain on the ballot in most states. If you live in a blue state, you can vote for me without harming or helping President Trump or Vice President Harris. In red states, the same will apply. I encourage you to vote for me.
And if enough of you do vote for me, and neither of the major party candidates win 270 votes, which is quite possible, in fact, today our polling shows them tying at 269, and I could conceivably still end up in the White House in a contention election. But in about ten battleground states, where my presence would be a spoiler, I’m going to remove my name, and I’ve already started that process and urge voters not to vote for me.
It’s with a sense of victory and not defeat that I’m suspending my campaign activities. I didn’t think we’d do the impossible by collecting a million signatures. We changed the national political conversation forever. Chronic disease, free speech, government corruption, and breaking our addiction to war, have moved to the center of politics. And so I can say to all those who have worked so hard for the last year and a half, thank you for a job well done.
Three great causes drove me to enter this race in the first place, primarily. And these are the principal causes that persuaded me to leave the Democratic Party and run as an independent, and now to throw my support to President Trump. The causes were: free speech, the war in Ukraine, and the war on our children.
I’ve already described some of my personal experiences and struggles with the government’s censorship-industrial complex. I want to say a word about the Ukraine war. The military-industrial complex has provided us with that familiar comic book justification like they do on every war. And this one is a noble effort to stop a supervillain, Vladimir Putin, invading the Ukraine and to thwart his Hitler-like march across Europe.
In fact, tiny Ukraine is a proxy in a geopolitical struggle initiated by the ambitions of the US neocons for American global hegemony. I’m not excusing Putin for invading Ukraine. He had other options, but the war is Russia’s predictable response. The reckless neocon project of extending NATO to encircle Russia is a hostile act. The credulous media rarely explain to Americans that we unilaterally walked away from two intermediate nuclear weapons treaties with Russia and then put nuclear missile systems in Romania and Poland.
This is a hostile act, and the Biden White House repeatedly spurned Russia’s offer to settle this war peacefully. The Ukraine war began in 2014, when U.S. agencies overthrew the democratically elected government of Ukraine and installed a handpicked pro-Western government. They launched a deadly civil war against ethnic Russians in Ukraine. In 2019, America walked away from a peace treaty, the Minsk Agreement, that had been negotiated between Russia and Ukraine by European nations. And then in April of 2022, we wanted the war. In April 2022, President Biden sent Boris Johnson to Ukraine to force President Zelenskyy to tear up a peace agreement that he and the Russians had already signed. The Russians were withdrawing troops from Kiev, Donbas, and Luhansk. And that peace agreement would have brought peace to the region and would have allowed Donbas and Luhansk to remain part of Ukraine.
President Biden stated that month that his objective in the war was regime change in Russia. His defense secretary, Lloyd Austin, simultaneously explained that America’s purpose in the war was to exhaust the Russian army and to degrade its capacity to fight anywhere else in the world. These objectives, of course, had nothing to do with what they were telling Americans about protecting Ukraine’s sovereignty.
Ukraine is a victim in this war, and it is victim of the West… both Russia and the West. Since then, we have forced Zelenskyy to tear up the agreement, we’ve squandered the flower of Ukrainian youth. As many as 600,000 Ukrainian kids and over 100,000 Russian kids, all of whom we should be mourning, have died. And Ukraine’s infrastructure is destroyed.
War has been a disaster for our country, as well. We have squandered nearly $200 billion already. And these are badly needed dollars, with our communities suffering all over our country. The Nord Stream pipeline sabotage and the sanctions have destroyed Europe’s industrial base, which form the bulwark of U.S. national security. A strong Germany with a strong industry is a much, much stronger deterrent to Russia than a Germany that is de-industrialized and turned into just an extension of a U.S. military base.
We’ve pushed Russia into a disastrous alliance with China and Iran. We are closer to the brink of nuclear exchange than at any time since 1962. And the neocons in the White House don’t seem to care at all. Our moral authority and our economy are in shambles, and the war gave rise to the emergence of BRICS, which now threatens to replace the dollar as a global reserve currency.
This is a first-class calamity for our country. Judging by the bellicose, belligerent speech last night in Chicago, we can assume that President Harris will be an enthusiastic advocate for this and other neocon military adventures. President Trump says he will reopen negotiations with President Putin and end the war overnight as soon as he becomes President. This alone would justify my support for his campaign.
Last summer, it looked like no candidate was willing to negotiate a quick end to the Ukraine war, to tackle the chronic disease epidemic, to protect free speech and our constitutional freedoms, clean corporate influence out of our government, or defy the neocons and their agenda of endless military adventurism. But now one of the two candidates has adopted these issues as his own, to the point where he has asked to enlist me in his administration. I’m speaking, of course, of Donald Trump.
Less than two hours after President Trump narrowly escaped assassination, Calley Means called me on my cell phone. I was in Las Vegas. Calley is arguably the leading advocate for food safety, for soil regeneration, and for ending the chronic disease epidemic that is destroying America’s health and ruining our economy. Calley has exposed the insidious corruption at the FDA, the NIH, the HHS, and the USDA that has caused the epidemic.
Calley had been working on and off for my campaign and advising me on subjects since the beginning. Those subjects have been my primary focus for the last 20 years. I was delighted when Calley told me that he had also been advising President Trump. He told me that President Trump was anxious to talk to me about chronic disease and other subjects and to explore avenues of cooperation. Then he asked if I would take a call from the president.
President Trump telephoned me a few minutes later, and I met with him the following day. A few weeks later, I met again with President Trump and his family members and close advisers in Florida. And in a series of long, intense discussions, I was surprised to discover that we are aligned on many key issues. And in those meetings he suggested that we join forces as a unity party.
We talked about Abraham Lincoln’s team of rivals. That arrangement would allow us to disagree publicly and privately and fiercely, if need be, on issues over which we differ, and also work together on the existential issues upon which we are in concordance. I was a ferocious critic of many of the policies during his first administration, and there are still issues and approaches upon which we continue to have very serious differences.
But we are aligned with each other on other key issues, like ending of forever wars, ending the childhood disease epidemics, securing the border, protecting freedom of speech, unraveling the corporate capture of our regulatory agencies, and getting the U.S. intelligence agencies out of the business of propagandizing and censoring and surveilling Americans and interfering with our elections. Following my first discussion with President Trump, I tried unsuccessfully to open similar discussions with Vice President Harris. Vice President Harris declined to meet or even to speak with me.
Suspending my candidacy is a heart-rending decision for me. But I am convinced that it is the best hope for ending the Ukraine war, for ending the chronic disease epidemic that is eroding our nation’s vitality from the inside, and for finally protecting free speech. I feel a moral obligation to use this opportunity to save millions of American children, above all things.
In case some of you don’t realize how dire the condition is or children’s health and chronic diseases in general. I would urge you to view Tucker Carlson’s recent interview with Calley Means and his sister, Doctor Casey Means, who was the top graduate of her class at Stanford Medical School. This is an issue that affects all of us far more directly and urgently than any culture war issue as well as all the other issues that we obsess over that are tearing apart our country. This is the most important issue. Therefore, it has the potential to bring us together. So let me share a little bit about why I believe it’s so urgent.
Today we spend more on healthcare than any country on Earth, twice what they pay in Europe. And yet we have the worst health outcomes of any nation in the world. We’re about 79th in health outcomes, behind Costa Rica, Nicaragua, Mongolia and other countries. Nobody has a chronic disease burden like we have. During the COVID epidemic, we had the highest body count of any country in the world. We had 16% of the COVID deaths even though we only have 4.2% of the world’s population.
The CDC says that’s because we are the sickest people on earth. We have the highest chronic disease rate on earth, and the average American who died from COVID had on average 3.8 chronic diseases. So these were people who had immune system collapse, who had mitochondrial dysfunction. And no other country has anything like this. Two-thirds of American adults and children suffer from chronic health issues. Fifty years ago that number was less than 1%. So we’ve gone from 1% to 66%. In America, 74% of Americans are now overweight or obese, including 50% of our children. One-hundred and twenty years ago, when somebody was obese, they were sent to the circus. There were case reports about them. Obesity is almost unknown. In Japan, the childhood obesity rate is 3% compared to our 50%.
Here, half of Americans have prediabetes or type two diabetes. When my uncle was president, when I was a boy, juvenile diabetes was effectively nonexistent. A typical pediatrician would see one case of diabetes during his entire 40 or 50-year career.
Today, one out of every three kids who walks to his office is diabetic or prediabetic, and the mitochondrial disorder that causes diabetes is also causing Alzheimer’s, which is now classified as diabetes. And it’s costing this country more than our military budget every year. There’s been an explosion of neurological illnesses that I never saw as a kid. ADD, ADHD, speech delay, language delay, Tourette’s syndrome, narcolepsy, ASD, Asperger’s, autism. In the year 2000, the autism rate was 1 in 1,500. Now autism rates in kids are 1 in 36, according to the CDC. Nobody’s talking about how 1 in every 22 kids in California has autism, and this is a crisis that 77% of our kids are too disabled to serve in the United States military.
What is happening to our country, and why isn’t this in the headlines every single day? There’s nobody else in the world that is experiencing it. This is only happening in America. And by the way, there has been no change in diagnosis, which the industry sometimes likes to say to say there has been no change in screening. This is a change in incidence. In my generation, seventy-year-old men, the odds and rate are about 1 in 10,000. And in my kids generation, 1 in 34… I repeat, in California, 1 in 22. Why are we letting this happen? Why are we allowing this to happen to our children? These are the most precious assets that we have in this country. How can we let this happen to them?
About 18% of American teens have fatty liver disease. That’s like one out of every five. That disease, when I was a kid, only affected late-stage alcoholics who were elderly. Cancer rates are skyrocketing in the young and the old. Young adult cancers are up 79%, and one in four American women is on antidepressant medication, 40% of teens have a mental health diagnosis, 15% of high schoolers are on Adderall, and half a million children are on SSRIs.
So what’s causing this suffering? I’ll name two culprits. First and the worst is ultra-processed foods. 70% of American children’s diet is ultra-processed, which means industrially manufactured in a factory. These foods consist primarily of processed sugar, ultra-processed grains, and seed oils. Laboratory scientists, many of whom formerly worked for the cigarette industry which purchased all the big food companies in the 1970s and ‘80s, deployed thousands of scientists to invent new chemicals to make the food more addictive. And these ingredients didn’t exist a hundred years ago, humans aren’t biologically adapted to eat them. Hundreds of these chemicals are now banned in Europe. But they are ubiquitous in American processed foods.
The second culprit is toxic chemicals in our food, our medicine, and our environment. Pesticides, food additives, pharmaceutical drugs and toxic waste permeate every cell of our bodies. This assault on our children’s cells and hormones is unrelenting. And to name just one problem: many of these chemicals increase estrogen. Because young children are ingesting so many of these hormone disruptors, America’s puberty rate is now occurring at age 10 to 13, which is six years earlier than girls were reaching puberty in 1900. Our country has the earliest puberty rates of any continent on the earth. And no, this isn’t because of better nutrition. This is not normal. Breast cancer is also estrogen-driven and now strikes 1 in 8 women. We are mass poisoning all of our children and our adults.
Considering the grievous human cause of this tragic epidemic of chronic disease, it seems almost crass to mention the damage it does to our economy. But I’ll say: it is crippling the nation’s finances. When my uncle was president, our country spent $0 on chronic disease. Today, government healthcare spending is almost all for chronic disease, and it’s double the military budget, and it is the fastest growing budget item in the federal budget. Chronic disease costs more to the economy as a whole, at least 4 trillion dollars, five times our military budget. And that’s a 20% drag on everything we do, and everything we aspire to. Poor and minority communities suffer disproportionately. People worry about DEI or about bigotry of any kind. This dwarfs anything. We are poisoning the poor, we are systematically poisoning minorities across this country.
Industry lobbyists have made sure that most of the food stamp lunch program, about 70% of food stamps, and 70 or 77% of school lunches are processed foods. There’s no vegetables. There’s nothing that you would want to eat. We are just poisoning the poor citizens. And that’s why they have the highest chronic disease burden of any demographic in our country and the highest in the world. The same food industry lobbied to make sure that nearly all agricultural subsidies go to commodity crops that are the feedstock of processed food industry. These policies are destroying small farms and they’re destroying our soils.
We give about eight times as much in subsidies to tobacco than we do to fruits and vegetables. It makes no sense if we want a healthy country. The good news is that we can change all this, and we can change it very, very quickly. America can get healthy again. To do that, we need to do three things: first, we need to root out the corruption in our health agencies. Second, we need to change the incentives in our healthcare system. And third, we need to inspire Americans to get healthy again. 80% of NIH grants go to people who have conflicts of interest. These are the people… virtually everybody who Joe Biden just appointed to a new panel at the NIH to decide food recommendations, they’re all people who are from the industry, they are all people who are from the processed food companies. They’re deciding what Americans hear is healthy: the recommendations on the food pyramid, what goes to our school lunch programs, what goes to the food stamp programs, they’re all corrupted and conflicted individuals.
These agencies, the FDA, the USDA, CDC, all of them are controlled by giant for-profit corporations. 75% of the FDA funding doesn’t come from taxpayers. It comes from pharma. And pharma executives and consultants and lobbyists cycle in and out of these agencies. With President Trump’s backing, I’m going to change that. We’re going to staff these agencies with honest scientists and doctors who are free from industry funding. We’re going to make sure the decisions of consumers, doctors, and patients are informed by unbiased science. A sick child is the best thing for the pharmaceutical industry. When American children or adults are sick with a chronic condition, they’re put on medication for their entire life.
Imagine what happens when Medicare starts paying for Ozempic which costs 1,500 dollars a month, and that’s being recommended for children as young as six over a condition, obesity, that is completely preventable and barely even existed a hundred years ago. Since 74% of Americans are obese, the cost if all of them took their Ozempic prescription is $3 trillion a year. This is a drug that has made Novo Nordisk, the biggest company in Europe – it’s a Danish company, and the Danish government does not recommend it. It recommends a change in diet to treat obesity, and exercise. In our country, the recommendation now is for Ozempic to children as young as age six. Novo Nordisk is the biggest company in Europe, and virtually its entire value is based upon its projections of what Ozempic is going to sell to America.
And we have the food lobbyist… We have a bill in front of Congress today that is backed by the White House, backed by Vice President Harris and President Biden, to allow this to happen. This $3 trillion cause is going to bankrupt our country. For a fraction of that amount we could buy organic food for every American family, three meals a day, and eliminate diabetes altogether.
We’re going to bring healthy food back to school lunches. We’re going to stop subsidizing the worst foods with our agricultural subsidies. We’re going to get toxic chemicals out of our food. We’re going to reform the entire food system. And for that, we need new leadership in Washington, because unfortunately, both the Democrats and the Republican parties are in cahoots with the big food producers, Big Pharma and Big AG, which are among the DNC’s major donors.
Vice President Harris has expressed no interest in addressing this issue. Four more years of Democratic rule will complete the consolidation of corporate and Neocon power, and our children will be the ones who suffer most. I got involved with chronic disease 20 years ago, not because I chose or wanted to. It was essentially thrust upon me; it was an issue that should have been central to the environmental movement. I was an essential leader at the time. But it was widely ignored by all the institutions including the NGOs who should have been protecting our kids against toxins. It was an orphaned issue, and I have a weakness for orphans. I watched generations of children get sicker and sicker. I had 11 siblings and I have 7 kids myself. I was conscious of what was happening in their classrooms and to their friends. And I watched sick kids, these damaged kids in that generation, almost all of them were damaged and nobody in power seemed to care or to even notice.
For 19 years I prayed every morning that God would put me in a position to end this calamity. The chronic disease crisis was one of the primary reasons for my running for president along with ending the censorship and the Ukraine war. It’s the reason I’ve made the heart-wrenching decision to suspend my campaign and to support President Trump. This decision is agonizing for me because of the difficulties it causes my wife, and my children, and my friends, but I have the certainty that this is what I’ve meant to do, and that certainty gives me internal peace, even in storms.
If I’m given the chance to fix the chronic disease crisis and reform our food production, I promise that within two years we will watch the chronic disease burden lift dramatically. We will make Americans healthy again. Within four years America will be a healthy country. We will be stronger, more resilient, more optimistic and happier. I won’t fail in doing this.
Ultimately, the future, however it happens, is in God’s hands and in the hands of American voters and in those of President Trump. If President Trump is elected and honors his word, the vast burden of chronic disease that now demoralizes and bankrupts the country will disappear. This is a spiritual journey for me. I reached my decision through deep prayer, through hard-nosed logic, and I asked myself what choices must I make to maximize my chances to save America’s children and restore national health.
I felt that if I refused this opportunity, I would not be able to look myself in the mirror, knowing that I could have saved the lives of countless children and reversed this country’s chronic disease epidemic. I’m 70 years old. I may have a decade to be effective. I can’t imagine that a President Harris would allow me or anyone to solve these dire problems.
After eight years of a President Harris, any opportunity for me to fix the problem will be out of my reach forever. President Trump has told me that he wants this to be his legacy. I’m choosing to believe that this time he will follow through. His son, his biggest donors, his closest friends, all support this objective. My joining the Trump campaign will be a difficult sacrifice for my wife and children, but worthwhile if there’s even a small chance of saving these kids.
Ultimately, the only thing that will save our country and our children is if we choose to love our kids more than we hate each other. That’s why I launched my campaign, to unify America. My dad and uncle made such an enduring mark on the character of our nation, not so much because of any particular policies that they promoted, but because they were able to inspire profound love for our country and to fortify our sense of ourselves as a national community held together by ideals.
They were able to put their love into the intentions and hearts of ordinary Americans and to unify a national populist movement of Americans – blacks and whites, Hispanics, urban and rural Americans. They inspired affection, love, and high hopes, and a culture of kindness that continued to radiate among Americans from their memory.
That’s the spirit on which I ran my campaign and that I intend to bring into the campaign of President Trump. Instead of vitriol and polarization, I will appeal to the values and goals that we could achieve if only we weren’t at each other’s throats. The most unifying theme for all Americans is that we all love our children. If we all unite around that issue now, we can finally give them the protection, the health, and the future that they deserve. Thank you all very much.
Thjesht dhe qartë, sepse nuk ka fakte, nuk ka prova, nuk ka përgjime, nuk ka biseda kompromentuese, nuk ka asnjë dëshmi të tillë!
Keni dëgjuar nga ikanakët e Partisë Demokratike të thonë qoftë dhe një detaj në biseda ose në takime konfidenciale e të thonë se “Sali Berisha u ka thënë këtë ose atë”, gjithnjë në shkelje të ligjit apo të etikës qeverisëse?!
Unë jo! Ti më the gjithashtu se nuk ke dëgjuar!
Nuk kam dëgjuar më thanë edhe ata dhe ato!
Si ka mundësi, në 34 vite në politikë të mos ketë gabuar asnjëherë Doktori e të fliste pa u menduar mirë në mënyrë të komprementuar, qoftë dhe me një bashkëpunëtor të tij?!
Po këto shërbimet e huaja të inteligjencies dhe sigurisë, europiane apo amerikane, thoni po të doni, edhe ruse, kineze e serbe, nuk e paskan përgjuar Doktorin?!
Në ndonjë moment kanë tentuar edhe ta asgjësojnë, jo më të mos e përgjojnë! Në Serbi njihet si armik i saj dhe nacionalist që kërkon të destabilizojë rajonin?!
Ndryshe do të ishte bërë objekt bisedash, thash e themesh, goditjesh dhe akuzash të pafund e të pamëshirshme.
Sali Berisha is a person declared non-grata by the US State Department with a letter from Rama and Soros.
Jo se nuk akuzohet pa asnjë provë e dëshmi.
I thonë gjithçka, por pa asnjë fakt.
Megjithatë Sali Berisha është person i shpallur non-grata nga Departamenti i Shtetit Amerikan me letër-porosi të Ramës dhe Sorosit.
Eshtë dhe në arrest shtëpiak nga departamenti i drejtësisë se Edi Ramës.
Por ama nuk është Berisha, por është Rama objekt i talljeve dhe barcoletave, si dhe objekt talljeje ironike nga përgjimet e shërbimeve të huaja dhe nga akuzat që i bëjnë ish-bashkëpunëtorët e tij.
Ish- bashkëpunëtorë të Doktorit kanë thënë se Berisha “është kriminel” pa dhënë asnjë fakt dhe provë kriminale.
Kanë thënë se ai “është diktator”, por janë penduar më vonë, kur kanë përfituar nga toleranca e tij.
Por asnjë prej tyre deri më sot nuk ka thënë se “Sali Berisha është i korruptuar”!
Kanë folur për korrupsionin në qeverisjen e Berishës, por kurrë nuk e lidhën direkt kryeministrin Berisha me rastet e korrupsionit në administratën e tij!
Shërbimet e huaj me përgjimet dhe investigimet e tyre nuk e akuzuan kurrë Sali Berishën për paligjshmëri, siç po bëjnë sot me pasuesin e Berishës, Edi Ramën.
🔺Rama tashmë është në krye të skandaleve të përgjimeve për grabitjen e votave e të zgjedhjeve.
🔺Eshtë personazhi kryesor që mban një koordinator në selinë e tij për lidhjet me krimin e organizuar dhe grupet mafioze.
🔺Eshtë lideri i vetëm në botë që u jep favore strategjike kriminelëve që porosisin vrasje dhe grabisin qindramijë m2 tokë në bregdet.
🔺Eshtë koordinatori i korrupsionit bremda vendit dhe atij ndërkombëtar.
👉🏽Të gjitha këto njerëzit i gjejnë në transkriptet e përgjimeve dhe dëshmitë e ish-bashkëpunëtorëve të tij, si ish-zv. Kryeministri, Arben Ahmetaj.
Por në arrest shtëpie e non-grata është Sali Berisha, nuk është Edi Rama!
Kjo e bën drejtësinë shoshë, një katraurë, tek e cila askush nuk ka e nuk mund të ketë besim.
Drejtësia është balancë.
Nëse ajo mbron kriminelët në pushtet si Edi Rama, edhe kur ka prova pa fund për ta ndëshkuar e dënuar atë dhe, ndëshkon liderin e opozitës pa asnjë provë dhe fakt, pa akuzë dhe në kundërshtim me kushtetutën e ligjin, atëherë kjo nuk është balancë. Eshtë zhdrejtësi e disbalancuar, e deformuar, selektive, dmth është padrejtësi e kontrolluar dhe e komanduar.
🔺Kontrollorët dhe komanduesit e saj janë ata që e shohin Sali Berishën si non-grata, edhe pse zyrtarët e atij shteti i korrupton Edi Rama e jo Sali Berisha.
🔺Kontrollorët e komanduesit e saj janë gjithashtu të korruptuarit e vërtetë të pushtetit të Tiranës.
Shkruan Kostadin Koliqi, Kolonel i SHIU-t, dhe k.inspektor i ministrit të brëndshëm .
Nisur nga ngjarja e rende, vrasja makabre ne Pogradec, por jo vetem, po i drejtohem ketu, mikut time, ne radhet e policise, Z. Muhamet Rrumbullaku.
Miku im,- Muhamet Rrumbullaku
Jo se ti nuk e di por dua tjau theksoi – se Edi Rama, vetem genjen,
ai nuk ka fare lidhje, por fare, me te verteten. Qyshse belbezoi fjalen e pare, mbas lindjes, genjeu, nuk tha mama apo baba por tha….. soros dhe keshtu do te largohet nga jeta, si GENJESHTAR,
Por……me habit Muhamet Rrumbullaku te porositet qe te genjejë!..!
Si eshte e mundur qe Meti, polici nga me te miret, (ne mos me i miri),
Nga me te aftet, me te drejtet, me te ndershmit .
Me i drejperdrejti qe nuk bente kompromis per te verteten, i vleresuar nga te gjitha organizmat, vendase dhe nderkombetar qe ishin instaluar ne M/Brendshme dhe ne Drejtorin e Pergjithme te Policise,
I vleresuar edhe nga Presidenti BUSH, kur vizitoi Shqiperine por edhe qe e kam njohur personalisht ne pune, nepermjet inspektimeve, opinionet e kolegeve te tije nga më të mirat per nje periudhe jo te vogel….
🔺Të katandiset ne kete derexhe ‼️
Të bjere dakord me genjeshtrat dhe te dali te lexoi jo të vërtetën por ato genjeshtra qe i japin, e ti thote, aqë turpshem.
Largohu nga çadra e MAFIAs shteterore, ku mblidhen mashtruesit, hajdutet dhe grabitesit me te medhenj ne historine e Shqiperise,
Pastro ate pake pisllek qe te kane hedhur deri tani, banditet, grabitesit, bashkepuntoret me kriminelet, mafiozet e pushteteve….Kumbari i MAFIAs qe ti i drejtohesh – kryeminister.
📌 Ti që bëre lojë dyfishe me “Çështjen e Detit” bashkë me Ramoviçin duke tradhtuar rëndë interesat kombëtare të shqiptarëve; 📌 Ti që shite mandatet e opozitës për bizneset e kunatit dhe vjehrrit; 📌 Ti që bëre lojë dyfishe më “21 Janar”; 📌 Ti që mbylle me procedurë “Rrugën e Kombit”;
📌 Ti që shite dhe tradhëtove gjakun e Dëshmorëve të UÇK për llogari të Serbisë si përkthyes i rremë;
📌 Ti që kujton se fëlliqësirat e Ramaformës do të mbrojnë nga korrupsioni yt dhe i familjes tënde; 📌 Ti që rrahe, helmove me gaz dhe qëllove me gurë demokratët që shkuan në selinë e tyre;
“A guy looked at my airplane the other day and said I wonder how many people I could have fed for the price of that airplane…
I replied I am not sure, it fed a lot of families at the Dassault factory where it was built. I’m sure it fed a bunch of families that rolled the aluminum at the Alcoa factory. It surely fed a lot of people at the Honeywell factory where the experts built the turbines. It fed a whole company for a few weeks when I had them build me a new interior. It feeds the families of the linemen that fuel it.
That’s the difference between capitalism and a welfare mentality. When you buy something, you put money in people’s pockets, and give them dignity for their skills.
When you give someone something for nothing, you rob them of their dignity and self worth.
Capitalism is freely giving your money in exchange for something of value.
Socialism is taking your money against your will and shoving something down your throat that you never asked for.”
ushqeu shumë familje në fabrikën Dassault ku u ndërtua.
Jam i sigurt që ushqeu një grup familjesh që rrotulluan aluminin në fabrikën Alcoa.
Me siguri ushqeu shumë njerëz në fabrikën Honeywell ku ekspertët ndërtuan turbinat.
Ajo ushqeu një kompani të tërë për disa javë kur i kërkova të më ndërtonin një brendshme të re.
Ajo ushqen familjet e linjave që e ushqejnë atë.
Ky është ndryshimi midis kapitalizmit dhe mentalitetit të mirëqenies. Kur blen diçka, i fut paratë në xhepat e njerëzve dhe i jep dinjitet për aftësitë e tyre.
– Marrë nga Libri “Mëkatarët 3” i Av.Nafiz Bezhanit
Kur krisi monizmi ( spy -story)
Ajo që ndodhi me 12/12/1985 ishte një nga ngjarjet më të rënda që ka ndodhur gjatë gjithë kohës së regjimit monist.
Shumëkush mendonte se pas saj do të “priteshin koka sigurimsash”, por çuditërisht ndodhi ajo që nuk besohej.
Edhe pse ngjarja u krahasua me një tërmet serioz, lëkundjet ishin aq të vogla sa krijuan vetëm disa plasaritje në themelet e të ashtuquajturit pushtet popullor që për më shume se 40 vjet ishte prapaganduar si i pavdekshëm.
Por kjo krisje në themele, pa dyshim tregoi pleqërine dhe fundin e tij…
….Hyrja e Familjes Popa në Ambasadën Italiane ishte aq befasuese sa tronditi gjithë politikën shqiptare.
Familja Popa, ka qënë e cilësuar familje e deklasuar, për shkak të babait të tyre, Moisi Popa, ka qënë bashkëpuntor i fashisteve italiane, pas 7 Prillit 1939, kur italia fashiste pushtoi Shqipërine.
Si e tillë ishte degdisur në fshatin Kulle të Sukthit.
Kishte kaluar degada në gjëndje ferri dhe pa parë dritë në fund të tunelit…Pikerisht keto kushte perjetonte familja Popa ne v. 1985, në këto kushte ajo morri vendimin për tu futur në Ambasadën Italiane në Tiranë për të kërkuar strehim politik.
Dhe realizimi i kësaj ëndre u bë në mënyrë të persosur duke shkaktuar një tronditje të rënde organeve të shtetit.
Për një kohë të gjatë kjo ngjarje u bë një nga objektet me të rëndësishme të masmedias, gjithashtu një nga problemet kryesore të shtetit monist që kerkonte zgjidhje tepër tē kujdesshme.
Eshte fjala për vënien në provë të qëndrimit që do të mbahet nga shteti kundër tyre. Në rast se një ngjarje e tillë do të kishte ndodhur kur ishte gjallë Enver Hoxha, padyshim që shkelësit e ligjit do të arrestoheshin me njëherë, kudoqofshin ndoshta edhe po të rrezikoheshin mardheniet diplomatike.
Po tani? Ne qofte se shteti shqiptar do te toleroje deri në masën e bisedimeve për gjetjen e rrugëve të zgjidhjes paqësore të çështjes, pa dyshim, do të konsiderohej sukses i tyre, një provë e ndryshime në politikën shqiptare, një krisje në themelet e shtetit socialist.
…Kaloi një kohë e gjatë me diskutime e propozime nga më të ndryshmet por asnjë zgjidhje nuk u pranua nga vëllezërit Popa.
Nga italia erdhi një grup senatorësh, nga të cilët dy ishin demokristianë, një socialist, e një komunist.
Bisedimet u zhvilluan në bodrumin e Ambasadës, me qëllim që të ishin sa më të rezervuara e të sigurta.
Senatori demokristian bëri prezantimin, kur, pa mbaruar fjalë, u përgjegj Liljana (pjestare e familjes) me një italishte të përsosur:
Komunistët të dalin jashte, ato nuk duam ti dëgjojmë, per shkak se nga ato kemi vuajtur e po vuajme.
Zonjë – u përgjegj senatori demokristian,- ne kemi një grup senatoresh që përfaqësojme forcat politike të Italise, ju nuk keni të drejtë të bëni të tilla dallime.
-Zoteri,- tha ajo me ze me te vendosur,. Familja jone eshte sakrifikuar për Italinë.
Ju nuk kini të drejtë të bëni të tilla dallime, ju jeni në borxh me familjen tonë.
-Mund te jeni me te qarte ?- e pyeti Senatori.
-Natyrisht. Babai im, në v.1939 ndihmoi italianët me të gjithë fuqinë e tij ekonomike. Pikërisht për këtë po na persekutojnê komunistët.
Zonjë, babai juaj ka ndihmuar fashizmin, që është dënuar edhe në Itali, dakort? Pas këtij dialogu, gjakrat u qetësuan, por, edhe pse bisedimet vazhduan me qetësi, ato nuk dhanë asnjë përfundim. Palët kishin mbetur në pozicione të pa lëvizura. Nga njëra anë, qeveria shqiptare që e kish bëre te qartë qëndrimin e saj në deklaratën që publikoj Agjencia Telegrafike Shqiptare me 22/12/1985, sipas të cilës “6 shtetasit të kompromentuar me veprimtari antishtetrore në shërbim të një shteti të huaj… të mos mendojnë se do të dalin nga Shqipëria”…Ministri i Brendshem Hekuran Isa deklaroi se: ” edhe po të vdesin, do varrosen në krevatin e Ambadadorit Italian”. Ky ishte pra qendrimi i pa ndryshuar që kishte shteti shqiptar, ndersa nga ana tjeter kemi qendrimin e qeverisë italiane dhe të pjestarreve të familjes Popa të cilët nuk pranonin asnjë alternativë tjetër, veç paisjen me pasaporta dhe me vizën përkatëse për të gjashtë të strehuarit në ambasadën italiane. Kryeministri italian Betino Kraksi, kishte deklaruar se ishte disponibël për një zgjidhje paqësore, por në fakt , këmbëngulja e tyre, pa paraqitur alternativë të pranueshme, tregon se bisedimet kishin ngecur dhe ishin larg një zgjidhjeje paqësore…
Cilat vallë do ishte formula e zgjidhjes Paqësore të kësaj çështje?
Ndoshta, një nga zgjidhjet më shpresëdhënëse, e pranuar edhe nga liderët e shtetit shqiptar, ishte ajo e propozuar nga deputeti i zonës së Sukthit, në të cilën perfshihej edhe fshati Kulle, zoti Kristaq Rama.
Pasi morri miratimin e organeve përkatëse, ai kërkoj të takohej personalisht me disidentët, të dëgjonte kërkesat e tyre, dhe, më në fund tu propozonte një zgjidhje të pranueshme, apo siç u shpreh vetë Ai, e vetmja zgjidhje e pranueshme nga autoritetet shqiptare…
Deputeti, në emër të zgjedhësve të zonës së tij, do tu paraqiste atyre ofertën për tu kthyer në shtëpinë e tyre në Kullë, nën garancinë publike të deputetit, të pranuar paraprakisht nga shteti, duke garantuar të gjithë pjestarët e kësaj familje se, jo vetëm nuk do kishin ndonjë pasojë, por përkundrazi, do të kishin një trajtim më njerëzor në plotësimi e kërkesa të tyre të ligjëshme.
Ky premtim do të formalizohej me anë të një marrëveshje që do të hartohej në Ambasadën Italiane e cila do të firmosej nga Familja Popa, nga Deputeti Kristaq Rama, dhe nga Ambasadori Italian në Tiranë.
Për të garantuar zbatimin e kësaj marrëveshje, përveç angazhimit të deputetit Rama, do ti jepeshin të drejta të posaçme diplomateve italianë të akredituar në Tiranë të shkonin sa herë ta shikonin të arsyeshme, në Familjen Popa në Kullë ose të thërrisnin cilindo pjestar të kësaj familje në Ambasadën italiane në Tiranë.
Me këtë projekt, deputeti Rama ishte entusiast dhe parashikonte zgjidhjen e këtij problemi, prandaj nuk vonoi ti kërkonte Ambasadorit italian të jepte kontributin e tij për të arritur këtë marreveshje.
Në asnjë mënyrë! Pa mendoni pak, ku ka qënë deri më sot ky deputet?
Përse nuk na u gjend kur ne po hiqnim te “zitë e ullirit”, por na vjen sot? Ta them Unë ku ishte ai: bënte qef në rrugët e Parisit sëbashku me zonjen Nexhmije Hoxha.
Ndërsa ti më thua takohemi me të, ë? Në asnjë mënyrë!
Marre nga faqja e Ylli Dylgjeri/
Ndërsa në emisionin e dytë të “Debati në Channel One” për këtë sezon, gazetari Roland Qafoku ka bërë një zbulim që vjen për herë të parë për opinionit publik.
Në janar të vitit 1987, Presidenti i regjimit komunist Ramiz Alia dërgoi në Ambasadën italiane për të negociuar me 2 vëllezërit dhe 4 motrat e familjes Popa që kishin kërkuar azil politik, Kristaq Ramën, babain e kryeministrit të sotëm Edi Rama.
Gazetari publikoi mbrëmë të gjithë raportin që Kristaq Rama, deputet dhe anëtar i presidumit të Kuvendit Popullor hartoi për Ramiz Alinë pas takimit disa orësh me familjen Popa. Më poshtë është e zbardhur një pjesë e këtij raporti të hartuar nga Kristaq Rama.
“Sot më datë 23 janar 1987, ora 10.00 u bë takimi në Ambasadën italiane. Në hyrje të Ambasadës na priti një punonjës i Ambasadës i cili na drejtoi në një studio ku na priste Ambasadori (Claudio Gentile).
Paraprakisht, mbasi u ulëm, Ambasadori filloi të më pyesë a po punoj për statujën e shokut Enver në sheshin “Skënderbej” dhe biseduam për monumentet që kam punuar unë… Në dhomë u futën një burrë dhe një grua që ishin Akili dhe Liljana. Kur u futën ata as nuk na përshëndetën por na shihnin pak të çuditur.
Vumë re se ishin shumë të irrituar dhe ishin veshur me rroba shumë të përdorura shqiptare që nga këpucët e deri te palltot. Kur i tha Ambasadori që e njihin zotin Rama, ata e mohuan atëherë unë i thashë se njihemi se jemi durrsakë dhe me Liljanën kemi qenë në shkollë, në Liceun Artistik, ajo prapë nuk dha të njohur.
Ishte shumë e zbehtë dhe e zbardhur komplet. Kur u ulëm i thashë ku janë të tjerët?
Kjo pyetje i befasoi, panë njëri-tjetrin dhe thanë këtu janë. Kur i pyetëm përse nuk duan të vinë unë dua të bisedoj me të tërë, përgjigja qe se janë të sëmurë dhe jemi ne dhe s’ka nevojë ëpr ta.
Po kaq keq janë sa nuk mund të lëvizin? Unë desha të bisedoj dhe takoj edhe ata që të dëgjojnë edhe ata. Por dhoma ku ishim ne dhe nga karriget që ishin vendosur dukej që paraprakisht ishte menduar se ato do të ishin vetëm dy vetë.
Akili më pyeti përse kisha ardhur. Unë i shpjegova që si deputet në takim me popullin më kanë pyetur për ju dhe më kanë ngarkuar t’ju takoj tju shpjegoj dhe sqaroj pozitën tonë duke ju bërë thirrje të reflektoni. ….
Herë pas herë ata bënin këto ndërhyrje: Ne nuk kemi punë me ju. Jemi italianë se jemi në tokë italiane. Çështjen tona do ta shqyrojë OKB dhe gjyqi i Hagës.
Nuk kemi punë me autoritetet tuaja.
Unë i thashë që Ambasada është në tokë shqiptare.
Unë ju përgjigjem se ne jemi shtet sovran e i pavarur që lirinë e kemi mbrojtur gjithmonë vetë dhe asjë armik nuk na tremb. Këtë e ka treguar historia. ….Akili falenderoi Ambasadorin italian dhe u largua pa na përshëndetur. …
Ambasadori më tha se policia shqiptare nuk mund të futet në godinën e Ambasadës italiane se kjo është tokë e padhunueshme. Ai më tha se Sigurimi kishte përgjuar bisediat e tij me Popajt por unë e kundërshtova.
..Gjatë gjithë kohës Liljana fliste italisht. Gjatë gjithë kohës më drejtoheshin me fjalën Juve, qeveria juaj duke nënkuptuar që ata nuk ishin shqiptarë. Mua më thanë se i kishim burgosur, internuar dhe persekutuar. Unë iu thashë se ju nuk keni qenë as të burgosur e as të internuar dhe se lëvzinin si ju donte qefi.
I sigurova ata se nga territori shqiptar ata nuk kishin për të dalë kurrë prej andej nëpërmjet Ambasadës, por të dalin vetë dhe se do jenë të lirë.
Do përfitojnë edhe nga amnistia.
Në këtë moment Liljana nxori nga xhepi një pilulë dhe tha: Unë pi këtë dhe nuk dal prej këtej. Atëherë Akili brofi në këmbë dhe tha po atëherë përse për Aleksandër Kondon iu drejtua Gjykatës së Hagës?”
Në foto, autori i shkrimit Shefqet Meko, dhe Ladi Miminllari /
Pëllumb Seitlliun e kishte plagosur rëndë një vagon i shkëputur pabesisht.
E kishin marrëlart. E kishin nxjerrë nga errësira e nëntokës me shpresë se duke parë diellin do shpëtonte. “E shtrimë në një tavolinë druri.Kockat i ishin dërrmuar. Aty mësova se në plagosje të tilla viktima shtrihej në një vend të sheshtë… Ai përpëliste sytë. Mëshikonte mua sikur do ta shpëtoja. Ishim të gjithë rreth tij, të trembur nga ajo që kishte ndodhur, të frikur nga fati i tij…
Ai, akoma ishte me shpirt.
Nuk qeshte më. Ishte në dhimbje.
Njëçast, si nëpër filma kërkoi një krëhër të krihej për të ikur i bukur. Duart nuk i kontrollonte dot. Me sy mbytur në lot, me krëhërin pranë tha: “Amanet fëmijët.I kam të vegjël…Shumë të vegjël”.
TESTI I NËNTOKËS
-Prozë për minatorët, njerëzit që më bënë ta dua jetën ndryshe-
Ditë më parë pata një bisedë telefonike me Ladin e Blacës, siç e kemi njohur Ladi Miminllarin, djalin e qeshur, normistin e dikurshëm të minierës së qymyrgurit në Pretushë.
Në pak minuta kujtuam vite të shekullit që shkoi:punën në minierë.Ladi ka një rrëfim shpërthyes për vitet kur “puna normohej” dhe vakti “ahej me rracion”.
Ai shpesh nuk të le të flasësh, të tregon gjëra të habitshme, kapërcen temat, kthehet prap tek rrëfimi i parë dhe përsëri “ngjesh” kujtime, mbresa, çaste…Më mbeti në mendje rrëfimi i tij kur kujtonte një vdekje në minierën e qymyrgurit që lëvrinte nën fshatin tim, mbase nën themelet e shtëpisë sime të ato kohëve.
Një njeri i mrekullyeshëm, që kur isha pionier, kishim punuar bashkë në parcelat e kooperativës, Pëllumb Seitlliu,kishte fituar shansin të punonte në minierë. Ishte njeriu symbol i urtësisë dhe punës. I pafjalë.I papërtuar.
Me një vështrim ëndërrimtar dhe durimmadh. Për bashkëfshatarin që njihja, Ladi i Blacës, më rrëfente çastin dramatik: E kishte plagosur rëndë një vagon i shkëputur pabesisht. E kishin marrë lart. E kishin nxjerrë nga errësira e nëntokës me shpresë se duke parë diellin do shpëtonte. “E shtrimë në një tavolinë druri. Kockat i ishin dërrmuar. Aty mësova se në plagosje të tilla viktima shtrihej në një vend të sheshtë… Ai përpëliste sytë. Më shikonte mua sikur do ta shpëtoja. Ishim të gjithë rreth tij, të trembur nga ajo që kishte ndodhur, të frikur nga fati i tij… Ai, akoma ishte me shpirt.
Nuk qeshte më. Ishte në dhimbje.Një çast, si nëpër filma kërkoi një krëhër të krihej për të ikur i bukur.Duart nuk i kontrollonte dot.
Me sy mbytur në lot, me krëhërin pranë tha: “Amanet fëmijët.I kam të vegjël…Shumë të vegjël”.
Pëllumb Seitlliu ishte një nga viktimat që solli në bisedë Ladi i Blacës.Ai një njeri i urtë, që pushteti popullor nuk e donte. Unë e desha Pëllumbin.Ishte njeri që të bënte ta deshte.
Miniera e qymyrgurit në Pretushë, ishte edhe një “shans për të vdekur”, por që për të shkuar dhe punuar atje, bëhej luftë e madhe. Unë jam një nga ata që ëndërroja të kisha shans të punoja në minierë për “të bërë para”.
Fill pas vitit të parë në fakultet, mu dha shansi. Vetëm dy muaj.
Dy muaj punë nëntokë, për të blerë një kostum që e ëndërroja.Pas vititi të parë në shkollë ku hanim dy veta një rracion, puna në minierë më bëri me më shumë para.
Ishte “shkolla” që nuk më dha asnjë diplomë, por më testoi karakterin, më bëri ta shihja ndryshe jetën mbi tokë.Isha vetëm 20 vjeç. Kujtoj peshën e kapeles plastike në kokë, ecjen drejt errësirës, dritën mbi ballë që na bënte të dukeshim si qikllopë, zbritjen në dishezë duke u mbajtur anash në trarët e drunjtë, zbritjen në nivel, dhe lluca nën çizmet e llastikut.
Diku thellë, fillonim e shtynim vagonat bosh drejt destinacionit nga ku ktheheshim me vagona plot.
Tmerri ishte kur zvarriteshim nëpër oxhaqe ku gjuanim shtresën e zezë, si amerikanët floririn në lumenjtë e Kalifornisë.
Kurrë nuk e kuptova se sa shpejt ikte koha përballë errësirës dhe frikës nga vdekja që heshtëte mbi kokat tona.
Unë nuk isha “fronti i parë”, unë isha një ndihmësminator, një djalosh që shtyja vagonat, mblidhja qymyrn përtokë dhe mbaja paisjet e miantorëve.
Ishte natë e frikshme puna në minierë, por ishte jetë dhe britma të bukura. “U bë norma…
E tejkaluam sot”…Dhe mendja shkonte tek “dita e pagave”… 8 orë punë në minierë qymyrguri, pushimi nuk ka kuptim.
Pushimi ose pak çaste “për të marrë frymë”, ishin një hiç. Miniera është punë dhe zhurmë e nëndheshme. Hedhje minash, dhe zhurmë organellosh, lopata që lëvizin në errësirë dhe pika uji që të bjenë në fytyrë si për të ta larguar gjumin.
Miniera ishte dashuria ime e trishtë për para.Kur dilnim prej andej, ne të gjithë ishim të nxirë në fytyrë. Ne nuk njihnim njëri tjetrin. Vetëm zëri, ai na dallonte, me atë orjentoheshim. Në dalje kur shihnim dritën, diellin që lindte, ajrin e patër, freskinë e mangjezit, ndriçimin e jetës dhe gotën e ngrohtë të qumështit që servirej, thoshim “Shpëtuam edhe sot…”.
Sa më shijonte ajo gotë qumështi pluhur që na ofronte çdo mëngjez një grua zonjë, me pak flokë të thinjura dhe me rrudha të lodhura në fytyrë.
Ajo grua e mirë, vinte përditë pa zbardhur dita nga Pogradeci, dhe ngrohte qumështin për ne,punëtorët e turnit të tretë që vinim si natë nga nënëdheri, kur nata kishte ikur.
Në vinim nga nata dhe puthnim ditën,Ajo, gruaja e mirë,me ato duar që zgjateshin tërë mirësi e dashuri, me gotë qumështi, një ditë mësova se ishte mamaja e gazetares së bukur që kisha njohur në Shkodë, Zhani Shqepa…
Dy muajt e punës në minierë më bënë tjetër njeri. Në dy dekadat e para të jetës sime, unë nuk do të kisha mundur të perceptoja “peshën specifike” të jetës mbi tokë, pa ato 60 ditë pune në minierë, pa atë përballje me errësirën, lagështirën, erën e qibritit dhe “zhurmën e minjve” si vigjilencë e nëndheshme.
Puna në minierë ishte një syhapje e madhe ku të duken se geni jot pëson “mutacionin e dashurisë” për dritën dhe jetën mbi tokë, sado e vështirë qoftë…
Rrrëfimi i Ladit të Blacës, filloi më një kujtim të hidhur.
Më herët unë kisha dëshmuar se si kishte humbur jetën në po ato galeri, Zenel Jaçelli, vëllai i Baki Jaçellit, cili do na rëfente se kur i thanë se i vëllai kishte vdekur nën një bllok të zi qymyrguri, ai sikur kishte kapërcyer kodrën me një hap të madh e trishtues duke çuar lajmin e hidhur në familje.
Larg asaj miniere që tashmë është bërë strehë egërsirash të nëntokës, kujtoj ato jetë që i dhanë dimension një projekti që fillonte me shpimet gjeologjike dhe projektet inxhinjerike
Ajo minierë e la fshatin tim pa ujë, por ndërkohë përmirësoi sa e sa jetë njerëzish që punuan aty.
Ata që punonin në minierë, ato kohë ne i quanim klasa punëtore.
Ishin vërtet njerëz të një klasi të veçantë. Të dashur, bujarë, të qeshur dhe optimistë. Fshati im kishte edhe “klasë punëtore”, ndaj më frymëzonte.
Kujtoj njerëzit që i mbijetuan minierës si Ethem Jaçelli, Skënder Aliçkolli,Arefi Meko, Rexhep Aliçkolli, Bexhet Shyti,Gurali Jeçelli, Lako Aliçkolli, Zini Mu*elli etj.
Njerëzit e mirë të punës në nëntokë ishin mesazh i madh qëndrese. Miniera të bën tjetër njeri.
Ajo të “strugon” karakterin dhe të bën të çmosh çdo sekondë që jeton mbi tokë.
Njeriu i vetëm që mbeti “i sertë” gjatë punës në minierë ishte kushëriri im Kudret Meko.Kishte mbaruar shkollën gjeologji-miniera në Prrenjas dhe vitet e rinisë i la nëntokë.Kutka i Bedriut, ishte i vetmi me shkollë në familjen me shumë fëmijë, që ndërsa kthehej nga puna në thellësi të errëta, përballej në familje me dhimbjen që sjell “familja e madhe” përballë skamjes që ai nuk u kursye ta ndihmonte.
Por tekniku Kudret Meko sa i sertë dukej së largu, aq i dashur dhe i kujdeshësm ishte nëpër galeritë e errëta dhe me lagëshitrë duke kërkuar që të mos nënëvlerësohej asnjë rregull i sigurimit dhe parandalimit të askidenteve që “flinin”në errësirën e nëndheshme.
Miniera është një test jete. Ai që ka provuar punën në minierë, mbetet njeri ndryshe nga ata që nuk kanë hedhur asnjë hap drejt nëntokës.
Dy muajt e punës për “kostumin e studentit” më dhanë një tjetër shije për jetën, madje më bënë që edhe kaq larg atyre galerive të harruara dhe rrënuara, të gërmoj kujtimet e mia si himn dhe dashuri për të gjithë minatorët, jo thjesht tek ajo minierë lokale, por kudo.
Minatorët, janë pjesa më e veçantë e njerëzimit sepse ata përpiqen të sjellin dritë nga errësira e nëntokës, duke sfiduar rreziqet.
Më zhyti në kujtime një bisedë telefonike dhe më mori gjumin shtrëngata e kujtimeve qe edhe pse të hidhura, janë pjesë e jetës duke i dhënë asaj dimensionin real.
Kam dëgjuar prindër që me krenari thonë “Kush ka vajza, botën ka”.Unë, “nuk kam botën” por jam takuar me pavdekësinë duke punuar dy muaj në minierë.
Minatorët, burrat e nëntokës, janë pavdekësia e shpirit njerëzor.
Berisha clarifies that he has never met and has never known Efraim Diveroli, which he himself stated in court.
Dear friends,
In respect of public opinion, I have to reject for the umpteenth time, a slander that is repeated every time, the master thief of the renaissance is caught red-handed in the next theft!
I repeat that, in no case was there any meeting, contact or acquaintance between me and Diveroli, as claimed by the paid slanderers and Rama’s media outlets who try to serve the opinion as a new dish, a dish of broken for 16 years!
This time they tried to bring as proof of my alleged involvement in a fraud story the podcast of David Packouz convicted of fraud by US justice!
The person in question in his podcast does not for one moment claim to have met me or to have witnessed any meeting between me and Efraim Diveroli, but cites as his only source what Diveroli himself told him 16 years ago
Meanwhile, Diveroli himself (that is, the source of Packouz), before the American court and under oath has admitted not only that he never met me, but that he deliberately lied to get support and attention for his business from diplomats of his country in Tirana !
Attached is Diverol’s statement (original and translated into Albanian) in court where he publicly admits that he lied and that he never met me!
Të dashur miq,
Në respekt të opinionit publik më duhet të hedh poshtë për të disatën herë, një shpifje që risillet sa herë, kryehajduti i rilindjes kapet me presh në dorë në vjedhjen e radhës!
E përsëris që, në asnjë rast nuk ka patur as takim, as kontakt dhe as njohje, mes meje dhe Diverolit, siç pretendojnë shpifësit me pagesë dhe gavetat mediatike të Ramës që, përpiqen t’i shërbejnë opinionit si pjatë të re, një gjellë të prishur prej 16 vjetësh!
Kësaj here u përpoqën të sillnin si provë për gjoja përfshirjen time në një histori mashtrimi podcastin e David Packouz i dënuar për mashtrim nga drejtësia e SHBA!
Personi në fjalë në podcastin e tij nuk pretendon për asnjë moment se është takuar me mua apo se ka qenë dëshmitar i ndonjë takimi mes meje dhe Efraim Diverolit, por citon si të vetmin burim se çfarë ka i thënë vetë Diveroli para 16 vjetësh!
Ndërkohë vetë Diveroli (pra burimi i Packouz), para gjykatës amerikane dhe nën betim ka pranuar jo vetëm që nuk më ka takuar kurrë, por që ka gënjyer qëllimisht për të marrë mbështetje dhe vëmendje për biznesin e tij nga diplomatë të vendit të tij në Tiranë!
Për analogji është njëlloj sikur gavetat e Ramës t’ju sjellin si fakt deklaratat e Veliajt se Griseldës ja morën vërtet fëmijën e palindur sepse kështu i tha Ramës, ndonëse kjo e fundit para drejtësisë ka pranuar që ka shpikur e mashtruar!
Bashkangjitur deklaratën e Diverolit (origjinal dhe të përkthyer në shqip) në gjyq ku pranon publikisht se ka gënjyer dhe se nuk më ka takuar kurrë!
Njohja me Diverolin/ Shkëlzen Berisha: Gënjeshtrat e mediave të Ramës njëlloj si historia e Griseldës
Djali i ish-kryeministrit Berisha, Shkëlzen Berisha, ka reaguar përmes një statusi në rrjetin social Facebook për shpifjet që mediat e sponsorizuara nga Edi Rama hedhin në publik, për njohjeje mes tij dhe Diverolit, sa herë që Rama kapet në vjedhjen e radhës ndaj shqiptarëve.
Shkëlzen Berisha në reagimin e tij i krahason shpifjet me rastin e njohur të Griseldës, ish-bashkëshortja e kryebaahkiakut të Ramës në Kavajë, Elvis, Ervis…Roshi. Kohë kur mediat e Rilindjes sponsorizuan një shpije të paskrupull se gruaja shtatzënë e Roshit, Griselda ishte dhunuar barbarisht, shpifje të cilën e nisën në gjithë mediat e huaja dhe kancelaritë perëndimore.
Shkëlzen Berisha sqaron se nuk e ka takuar dhe nuk ka patur kurrë njohje me Efraim Diverolin, gjë të cilën e ka deklaruar edhe ai vetë në gjyq.
What I was afraid of the most is happening with the Democratic Party! They couldn’t get it with plan A! Plan B is now in action! They gave us the stamp and seal but they sent it to us on horseback! In reality, they have given us nothing except the horse, to which we opened the gates wide and long on December 2 of last year!
The “Trojan horse” is so large within the walls of our fortress that we no longer recognize its shape as it does not even look like a horse! We continue to be in lethargic sleep and when we wake up we won’t even recognize each other!
The doctor is being “killed” not by law, not by a boulevard fist, but by the statute of December 11!
They don’t have to spoil the embassies’ fun! They don’t even have to irritate the crowd by supporting SPAK! They are doing the easiest thing, they are gaining time! They are waiting!
In the end they will “implement” the (our) statute!
Sali Berisha will leave one day, but if he leaves in this way, he will take the DP with him and leave you in the hall to die politically like a stink!
You probably don’t understand this!
Me Partinë Demokratike po ndodh bash ajo që unë ja kisha drojën më së shumti!
Nuk e morën dot me planin A! Tani është në veprim plani B(ashkimi)! Na e dhanë vulën dhe siglën por na e dërguan me kalë!
Në realitet nuk na kanë dhënë asgjë përveç kalit, të cilit ja hapëm portat sa gjerë e gjatë me 2 dhjetor të vitit të kaluar!
"Kali i Trojës" është kaq i madh brenda mureve të ngrehinës tonë saqë nuk e dallojmë më formën e tij pasi nuk na duket më as si kalë!
Ne vazhdojmë të jemi në gjumin letargjik e kur të zgjohemi nuk do njohim më as njëri tjetrin!
Doktorin po e "vrasin" jo me ligj, as me grusht bulevardi por me statutin e 11 Dhjetorit! Nuk ju kanë ngelur shumë, veç disa muaj! Ata nuk kanë nevojë bile as të duken si mbështetës të kryetarit që s'e deshën kurrë e që është në burg/arrest të paligjshëm!
Nuk kanë pse të ju a prishin qejfin ambasadave! Bile nuk kanë pse e irritojnë turmën duke mbështetur SPAK-un! Po bëjnë më të lehtën gjë, po fitojnë kohë! Po presin! ... Në fund do "zbatojnë" statutin (tonë)!
Sali Berisha do largohet një ditë por nëse largohet në këtë mënyrë do e marrë PD-në me vete e juve do ju lejë në zallë të ngordhni politikisht si qelbësira! Këtë ndoshta nuk e kuptoni!
Janar 2023, kur mësova nga Amerika që Fred Beleri do ish kandidati i OMONIAS për bashkinë e Himarës, vendosa të vij e të ndihmoj me gjithë forcën time që Fredin ta nxirrnim fitues, por 2 ditë para zgjedhjeve të Majit 2023,
Atë e arrestojnë me pretekstin e shitblerjes se votës…një tjetër teatër ky..të gjithë e dim…ato ditët pa të na bën më të fortë e më të sigurt që fitoren e donim qoftë dhe nga burgu…dhe ashtu ndodhi…
Fredi i fitoi ato zgjedhje nga aty ku ishte…Gëzim e lumturi të papërshkruar…
Të gjithë kishim shpresa se Fredi do dilte, por jo..nuk rezultoi ashtu…atë e dënuan…një dënim politik për inate të kaluara… Pasi pash që shpresa për të dal Fredi u shua, kthehem përsëri në Uashington aty ku jetoj…
Pas një viti vendosen zgjedhje të reja…kandidati kësaj radhe, Petro Gjikuria… Jetojmë të dy në të njëjtin shtet të USA…një dhërmiotas i denjë, një biznesmen i suksesshëm..u gëzova përsëri…vendosa sërish të kthehem kësaj radhe më i fortë…edhe pse në gjendje të jashtëzakonshme, me një shtet të tërë të kapur kudo..ku servilat hajdutat dhe tradhtarët bën kërdinë e fituan bashkinë..gjë që e kuptuam…
Në fakt pak kush e di kush është ish deputeti i PD-së,-Ben nevriku i Menekshesë, i preferuari i studiove të paguara nga lekët e krimit në mbrojtje të narko-shtetit, dhe vetë kreut të tij Ramës .
E më të nis një Logori; o Stalin oi oi …
🔺Meneksheja !
Perlë origjinale nga Koço Kapia ///
Ngjarja zhvillohet në vitin 1985 në një mbledhje në zyrat e tregëtisë përballë turizmit të vjeter Pogradec .
Një ulurimë dëgjohet në sallën e mbledhjeve ku ishin drejtuar për një mbledhje punonjsit e tregëtisë , afrohen të tromaksur për të parë çpo ndodhte. fotografia e Stalinit kishte rënë nga muri me kokë poshtë, ndërsa Meneksheja, revizorja e tregëtisë së rrethit ndukte faqet duke e puthur dhe pastruar me shamiçkën e qurreve, pa ndaluar logorinë , o Stalin oi oi …
Po veç Arben Meçes, kush tjetër e përçau më 1994:95,degën e partisë demokratike në Pogradec !?!?!?
Mallkuar qoftë dita që ju ndyrësira dhe pjesa e juaj e ndyrë, mbi shpatullat e atyre njerzve të vuajtur të sapo dalë nga diktatura shfrytëzuat, përfituat momentin dhe zutë karriget e parlamentit .
Dhe jo vetëm, por rraca e juaj nuk ndaluat, por vazhduat misjonin e poshtër si bashkpuntorë të ish sigurimit të shtetit në goditjen e pluralizmit dhe Partisë Demokratike ndër vite.
Tani kini dalë hapur !
Lehni si qenë të rrahur studio më studio duke “harruar” apo fshehur të kaluarën tuaj më të zezë nga Zifti .
The criminal autocrat Rama has now also blocked us on Facebook.
It seems that the guy who has been on the streets of Munich and Paris stealing property from the Albanian people, which he is still doing today, but in Albania, stealing the future of the Albanian people, cannot cope with the truth.
The Albanian nation should visit him in his house.
Where is the indictment of the so-called SPAK against Rama?
Participation:
-multiple, serious electoral fraud,
-political responsibility for government corruption over the last 12 years,
-reasons in connection with the Russian “Open Balkans” project.
-the massive constitutional breach he has caused since 2018 through the dysfunctionality of the Albanian rule of law and the resulting material economic damage,
AL in Sweden. 