E pabesueshme. Cdo gjë aty ishte e inskenuar dhe teatrale. Rolin kryesor e kishte kryeministri Rama.
Mesazhi që dëshirohej të përcillej ishte ky:
Kryeministri i Shqipërisë i lodhur dhe i rraskapitur, i mërzitur dhe i pikëlluar, i pagjumë dhe i paushqyer, që po i përziheshin madje edhe ditët e javës, po luftonte fyt-a-fyt, i vetmuar, madje edhe kunder fatkeqësive natyrore.
Por që në këtë betejë kaq të madhe, kaq epike, kaq përfundimtare, më të madhën e jetës së tij dhe tonës, më të madhe se të gjitha betejat e Gjergj Kastriotit së bashku, ai jo vetëm që nuk po ndihmohej nga askush, por ai po pengohej nga faktorë të jashtëm, specifikisht nga gazetarët , të cilët nuk po e linin të qetë, po e defokusionin, po i rrezikonin jetërat e njerëzve me raportimet e tyre, që nuk dinin as të bënin pyetje e as analiza, që po rrinin gjithë ditën të ulur në studio, derisa ai po vraponte nga një gërmadhë në një tjetër për ta shpëtuar qoftë edhe një jetë të vetme.
Dallimi i vetëm në këtë krahasim është se në Shqipëri vërtet kishte tërmet. Sido që të jetë, ende pa u numëruar të gjitha viktimat, Rama e ka ndarë mendjen: po e dërgon Shqipërinë në rrugë dhe në territore të panjohura. Shqiptarët duhet ta dijnë, edhe diktatorët me të cmendur krimet i kanë kryer në emër të kauzave fisnike.
Nga Berat BUZHALA
Kur përfundoi dita e parë e konferencës “Last call for Journalism”, nën organizimin e Këshillit të Evropës, me të kthyer në hotel fillova ta shikoj një intervistë të Kryeministrit Edi Rama në emisionin Open në Top Channel.
Nga ajo që pashe dhe nga ajo që dëgjova më duhet të them që gjuha është shumë e varfër për ta përshkruar në mënyrë precize atë Stand Up tragjedi të kryeministrit të Shqipërisë, të përgatitur enkas për shqiptarët e trembur nga fatkeqësia natyrore në një emision që ishte titulluar në mënyrë apokaliptike: A ka shpresë?
Kryeministri i Shqipërisë e kishte zënë peng një gazetar dhe një kameraman të Top Channel, e bashkë me të edhe disa qytetarë që i kishin shpëtuar tërmetit por jo edhe Ramës. Prej asaj dhome ku Rama ishte ngujuar me të mbijetuarit e tërmetit, ai në një tiradë të gjatë, plot grimasa të cuditshme, po e ofendonte moderatoren e emisionit, Enin, mysafirët e moderatores së emisionit, gazetarët kudo që ndodheshin ata dhe këndo tjetër që nuk mendon sikur ai për tërmetin, por edhe në përgjithësi për jetën.
Në shikim të parë dukej që Muhamed Veliu është i kidnapuar nga Rama, por nëse e përcjellje më vëmendje të gjithë atë cfarëdo po ndodhte, mënyrën se si kryeministri i Shqipërisë po shprehej, atëherë e shihje që Muhamedi ishte vetëm një viktimë, sepse pengje të Ramës janë shefat e kolegut Veliu.
E pabesueshme. Cdo gjë aty ishte e inskenuar dhe teatrale. Rolin kryesor e kishte kryeministri Rama.
Mesazhi që dëshirohej të përcillej ishte ky: Kryeministri i Shqipërisë i lodhur dhe i rraskapitur, i mërzitur dhe i pikëlluar, i pagjumë dhe i paushqyer, që po i përziheshin madje edhe ditët e javës, po luftonte fyt-a-fyt, i vetmuar, madje edhe kunder fatkeqësive natyrore. Por që në këtë betejë kaq të madhe, kaq epike, kaq përfundimtare, më të madhën e jetës së tij dhe tonës, më të madhe se të gjitha betejat e Gjergj Kastriotit së bashku, ai jo vetëm që nuk po ndihmohej nga askush, por ai po pengohej nga faktorë të jashtëm, specifikisht nga gazetarët , të cilët nuk po e linin të qetë, po e defokusionin, po i rrezikonin jetërat e njerëzve me raportimet e tyre, që nuk dinin as të bënin pyetje e as analiza, që po rrinin gjithë ditën të ulur në studio, derisa ai po vraponte nga një gërmadhë në një tjetër për ta shpëtuar qoftë edhe një jetë të vetme.
“Ju që rrini gjithë ditën në studio, ju i dini të gjitha”, i thoshte Edi me iron dhe më kërcënim Enit, e cila po provonte që ta bënte punën e saj, por që tash nën presionin e njeriut më të fuqishëm në vend kjo gjë ishte bërë e pamundur.
Në asnjë pyetje të saj, bash në asnjë, Kryeministri Rama nuk u përgjigj në mënyrë normale. I hallakatur, i shfrenuar, pa terezi, i tërbuar, pa ekuilber mendor, ai vetëm po shkumonte. Nuk e dinte as vetë ai se cfarë po dëshironte. Kishte momente që frikësohesha për integritetin fizik të kolegut Veliu, ani pse ai nuk po rezistonte. Momenti kur Rama do ta merrte mikrofonin për ta goditur atë në kokë më dukej shumë real. Mirëpo Veliu bënte cdo gjë që ishte në mundësitë e tij për t’u nënshtruar para Ramës. E kisha një përshtypje që edhe ishte zvogluar qëllimisht fizikisht që të dukej sa më pak kërcënues. Ndoshta po bënte mirë që po vepronte kështu. Ai nuk po përballej me nje person normal. Në një moment provoi ta bënte një pyetje por nuk arriti dot. E shkeli Rama.
Pyetjet i bënte Eni.
Zoti Rama, sa mund të konsiderohen dëmet e tërmetit?
– Cfarë është kjo pyetje blla blla blla blla…
Zoti Rama, a do t’i ndihmojnë biznismenët shqiptarë të prekurit nga tërmeti?
– Cfarë është kjo pyetje, këto i dini vetëm ju që rrini gjithë ditën në studio, kurse unë po merrem me problemin blla blla blla….
Zoti Rama, a do të na ndihmojë bashkësia ndërkombëtare?
– Cfarë është kjo pyetje blla blla blla….
Zoti Rama, a do të merren masa ndaj atyre që i kanë dhënë lejet ndërtimore?
– Cfarë është kjo pyetje, unë kam para vetës njerëzit që po vuajnë blla blla blla…
Cdo gjë tjetër që dilte prej gojës së tij ishte “unë, unë, unë, unë”. Nuk e di përse nuk e tha edhe “… i dërguari i Zotit në tokë”. Në fakt, në një mënyrë edhe e tha, kur foli për idenë e tij “gjeniale për t’i akomoduar të pastrehet nëpër hotele” gjë e cila tha Rama nuk i kishte shkuar askujt në mendje.
Në një vend normal, në një shtet demokratik, në një shtet ku mediat janë të lira, intervista me Ramën do të duhej të përfundonte që në 30 sekondat e para, kur ai nuk po pranonte të intervistohej. Ai thjesht po abuzonte më mundësitë që kishte për ta nënshtruar një medium, e bashkë me mediumin edhe gazetarët e tij. Nënteksti i asaj cfarë ai po thoshte, ose cfarë ai dëshironte të thoshte, ishte ky: Ju gazetarët jeni qeniet më të shpifura që ekzistojnë, ndaj jush ndiej neveri, kurse për më tepër unë bisedoj vetëm me pronarët e juaj. Sigurisht që Topi nuk ia kishte pikën e fajit, sepse ata nuk është që po e provokonin, madje edhe pyetjet po i bënin me zë të ulët dhe të butë, por Rama kur po e shihte Muhamedin përpara po i dilnin Bushati, Shkullaku, Lubonja, Bejtja, e ndoshta edhe vogëlsia ime. Rama thjesht po e përdorte atë platformë për të kërcënuar këndo që kishte guxim për t’i dalë në rrugë, derisa ai po sakrifikohej për kombin. Meqë ishte në rol, meqë ishte pjesë e stratëgjisë së PR’it, Rama kohë pas kohe e përkdhelte atë gocën e gjorë që e kishte ulur afër. Ajo duhet të këtë qënë e trembur prej Ramës po aq sa prej tërmetit.
Mirëpo në Shqipërinë e nënshtruar dhe të poshtëruar, Ramës nuk i ndërpritet intervista, nuk i ndërpritet as ulurima e tij, nuk i hiqet as mikrofoni paçka që ai po i dehumanizon kolegët e atij cungut të pagojë që i ka rënë hise, ose që është përzgjedhur nga vetë Rama që ta mbajë atë mikrofon të turpit. Ai vazhdon të flas sa të dojë vetë, të përgjigjet cfarë të dojë vetë, të shajë dhe ofendojë kënd të dojë vetë.
Shqipëria dhe shqiptarët u plagosën rëndë nga tërmeti që i goditi ata gjatë kësaj jave. U bën bashkë që të gjithë për ta kaluar këtë pikëllim. Dikush i dha 1 milion, një tjetër ndoshta vetëm 1 euro, e një tjetër ndoshta vetëm një batanie, a një palë këpuca të vjetra. Esenca nuk është tek vlera sa është tek gatishmëria, te solidariteti. Vetëm një njeri nuk u bë bashkë me të tjerët. Ai është Edi Rama. Tërmeti që goditi Durrësin dhe Thumanën ishte shumë i rëndë, vrau dhjetëra qytetarë, pikëlloi miliona të tjerë, mirëpo më i rrezikshëm se sa ai vazhdon të jetë tërmeti që po e godet kokën e kryeministrit Rama. Fatkeqësisht ai nuk matet me shkallë të rihterit. Ai matet me nivelin e demokracisë, me nivelin e lirisë së shprehjes, me nivelin e cilësisë së jetës në Shqipëri. Ajo në Shqipëri cdo ditë po degradon.
Si duket, duke marrë mësim nga jarani i tij, Taip Recep Erdogan, i cili pas ‘puçit’ filloi arrestimin e gazetarëve, Rama e priti tërmetin për të nisur fushatën e tij. Madje jo vetëm gazetarët, ai ka filluar edhe arrestimin e qytetarëve që guxojnë të bëjnë share lajme nga interneti. Në emër të gjendjes emergjente. Diktatorët kudo në botë shumicën e krimeve i kanë kryer në emër të kauzave fisnike. Nuk më kujtohet të kem lexuar diku që Stalini, Kastro, Tito, Hoxha, ose kushdo tjetër, të ketë thënë “sivjet do të arrestojmë qytetarët tanë vetëm për pikë të qefit”.
Në ditën e dytë të konferencës së Këshillit të Evropës “Last Call for Journalism (thirrja e fundit për gazetari) diskutuam edhe për Ramën dhe Vucicin. Cdo kush i kishte vetullat e ngrysura.
Si duket, të gjithë ne duhet t’i shtrëngojmë mirë rripat. Demokracia në Shqipëri do të fillojë të matet me atë para tërmetit dhe pas tërmetit.
By Berat BUZHALA
When the first day of the “Last call for Journalism” conference, under the auspices of the Council of Europe, ended, when I returned to the hotel, I began to watch an interview of Prime Minister Edi Rama on the Top Channel Open show.
From what I saw and from what I heard I have to say that the language is too poor to describe precisely that Stand Up tragedy of the Albanian prime minister, specially prepared for the Albanians scared of natural disaster in a show entitled apocalyptically: Is there hope?
The Prime Minister of Albania was kidnapped by a journalist and a Top Channel cameraman, along with some citizens who had escaped the earthquake but not Rama. From the room where Rama was locked up with the earthquake survivors, he was in a long tirade full of strange particles, insulting the show’s moderator, Eni, the show’s moderator’s guests, journalists wherever they were and whatever else they didn’t he thinks about the earthquake, but also about life in general.
At first glance it seemed that Muhammad Veliu was kidnapped by Rama, but if you followed all that was going on, the way the Prime Minister of Albania was saying, then you saw that Muhammad was just a victim, because Rama’s hostage are the chiefs of colleague Veliu.
Unbelievable. Everything there was staged and theatrical. Prime Minister Rama had the leading role.
The message that was meant to be conveyed was this: The Prime Minister of Albania, tired and exhausted, bored and sad, insomnia and malnutrition, who was mixing even on weekdays, was fighting throat-to-throat, lonely, even against natural disasters. But in this great battle, so epic, so final, the greatest of his life and ours, greater than all of George Castriot’s battles together, he was not only helped by no one but him it was being hampered by external factors, specifically by journalists who were not keeping quiet, defocusing, endangering people’s lives with their reporting, who knew neither to ask questions nor to analyze, who were all day sitting in the studio, while he was running from one ruin to another to save even a single life.
“You who stay in the studio all day, you know it all,” Ed said ironically and threateningly to Ann, who was trying to do her job, but now under the pressure of the most powerful man in the country, it had become impossible.
To any of her questions, Prime Minister Rama did not respond in any normal way. Cluttered, rampant, without rationality, enraged, without mental balance, he was just foaming. He didn’t even know what he was wanting. There were moments when I feared for the physical integrity of colleague Veliu, even though he was not resisting. The moment Rama would pick up the microphone to hit him in the head seemed very real to me. But Veliu did everything in his power to subdue Rama. I had the impression that it was also deliberately reduced physically to appear as less threatening. Perhaps he was doing well by doing so. He was not facing a normal person. At one point he tried to ask a question but he couldn’t. Rama violated.
The questions asked Eni.
Rama, how much earthquake damage can be considered?
– What is this question blla blla blla blla…
Will Mr. Rama help Albanian businessmen affected by the earthquake?
– What is this question, these only know you who stay in the studio all day, and I’m dealing with the problem blla blla blla ….
Mr. Rama, will the international community help us?
– What is this question blla blla blla….
Will Mr. Rama take action against those who have issued construction permits?
– What is this question, I have before me people who are suffering blla blla blla …
Everything else that came out of his mouth was “I, I, I, I”. I don’t know why he didn’t even say “… God’s messenger on earth”. In fact, one way he said it when he spoke of his idea of “genius to accommodate himself in hotels” which Rama said had never been on anyone’s mind.
In a normal country, in a democratic state, in a state where the media is free, the interview with Rama would have to end in the first 30 seconds, when he was refusing to be interviewed. He was simply abusing the opportunities that a medium had to subdue, and so did his journalists. The context of what he was saying, or what he wanted to say, was this: You journalists are the most slanderous beings that exist, so I feel disgusted, and moreover, I only talk to your owners. Certainly Topi had no fault of their own, for they were not provoking him, even asking questions in a soft and soft voice, but Rama was seeing Bushat, Shkullaku, Lubonja, when he saw Muhammad. Beit, and maybe even my little one. Rama was simply using that platform to threaten anyone who had the guts to make it to the streets while he was being sacrificed for the nation. Being in the role, being part of PR’s strategy, Rama occasionally caressed that poor snapper that had him sitting close by. She must have been as scared of Rama as of the earthquake.
But in subdued and humiliated Albania, Rama is not interrupted by interruptions, his interruptions are not interrupted, nor is his microphone removed, even though he is dehumanizing colleagues of that stunned paycheck, or being selected by Rama himself to hold that microphone of shame. He continues to speak as much as he wants, to answer whatever he wants, to insult and offend anyone he wants.
Albania and Albanians were seriously injured by the earthquake that struck them this week. It brings them all together to overcome this grief. Someone gave him 1m, another maybe just 1 euro, and another maybe just a blanket or a pair of old shoes. The essence is not in value as it is in readiness, in solidarity. Only one man did not get along with the others. He is Edi Rama. The earthquake that struck Durres and Thumana was very severe, killing dozens of citizens, afflicting millions more, but more dangerous than it still being the earthquake that is beating the head of Prime Minister Rama. Unfortunately, it is not measured with a richter scale. It is measured by the level of democracy, the level of freedom of expression, the level of quality of life in Albania. It is degrading in Albania every day.
Apparently, learning from his jar, Taip Recep Erdogan, who began arresting reporters after the ‘coup’, Rama waited for the earthquake to launch his campaign. Even not only journalists, he has also started arresting citizens who dare to share news on the Internet. In the name of emergency. Dictators all over the world have committed most of the crimes in the name of noble causes. I don’t remember reading somewhere that Stalin, Castro, Tito, Hoxha, or anyone else, had said “this year we will arrest our citizens only for the sake of fun”.
On the second day of the Council of Europe conference “Last Call for Journalism” we also discussed Rama and Vucic. Everyone had bright eyebrows.
Apparently, all of us must tighten our belts. Democracy in Albania will begin to measure itself before the earthquake and after the earthquake.
AL in Sweden. 