Testament

Poeti Llambi Gjikuli.

Ish themelues dhe Sekretar i parë i Degës së Partisë Demokratike Selanik.

Themelues i degës së PD Berat.

Nuk mund të harroj takimin e parë me dr/Berishën, me ne përfaqsuesit e degês së PD Greqi.

Llambi, Pëllumb Bici dhe unë.

Përqafim dhe lot.

Takim mbas shumë e shumë vitesh kur u takuan për herë të parë në tribunën e ngritur nga demokratët në Berat, kohë kur u krijua Partia Demokratike në këtë qytet dhe Llambi ishte një nga të parët themelues të saj.

Më 1997 poeti Gjikuli i kërcenuar nga bandat u detyrua të largohej familjarisht në Greqi.

Doktor nuk mundëm dot… revolucioni sllavo komunist 1997, nuk na la asnjë apësirë, ne u dhunuam keq e më keq, u detyruam të iknim nga syte kembet ne emigrim.

Të qoftë dheu i lehtë Llambi Gjikuli.

Llambi Gjikuli
MIDIS DY PLLAJAVE BIE VESË

Cikël poetik nga Llambi Gjikuli

Testament

( Djalit tim, Genti.)

Po të le tokën,

djali im.

Po të le plugun dhe farën.

Po të le ujin dhe burimin,

që etjen plisit ti t’ia shuash.

Me shkrim të gjitha po t’i le,

me një tapi prej noterie.

Po lot nuk të le,

o biri im,

as heshtje e vaj.

Po të le këngën, biri im

dhe ison të mos jesh i vetëm,

zërin tim po të le

të zgjohesh herët.

Kur jeta ime të shterojë,

pak tokë lerë për vdekjen time,

te vëndi im,

pak dhe hidh,

ca zaje deti e shkulmë dallge

dhe një fole

ma ngri mbi ballë,

të shlodhen zogjtë në fluturim.

Mjaftoka

Ishte ora shtatë? Shtatë pa pesë?

Pesë minuta përgjonin të nxituara.

Në trafikun qiellor perëndimi lante

fytyrën tënde ngjyrë ari.

I duhej atij një natë e ndriçuar nga ti.

Dhe ora, për çudi, mbeti.

Dhe ajo ishte dehur nga ekspozimi

i perëndimit të mrekullueshëm.

Produkti poetik,

shtrydhte pikë, pikë durimin,

në kupën e qeltë të zemrës ngrinte dolli

erëdehjes së gjirit tënd

të marrosur nga freskitë lakuriqe.

Heshtja sundonte në instiktin e moçëm,

duke puthur buzët symbyllur.

Poezia ime

Arsyetova me ty,

të gjitha marrëveshjet midis nesh

me një kontratë të përjetëshme,

pa pranin’ e avokatëve dhe të kritikëve.

Ma ndeze cigaren

kur nata më pat hidhëruar

e gojët e natës shqyheshin

në një dosje postbllok, që të kujton

gafat e dikurshme të nëpërkëmbjes.

Mbeta i vetëm, fillikat, përsëri

ti më zgjove duke më sjellur

një stinë të ngrohtë nga ato që gjethërojnë

duke më thënë:

“Nën sqetull të kam, shërbëtori im!

Shihemi prapë nesër!”

Ceremoni qirindezura

1

U dogjën ullinjtë,

mbretërimi i gjelbërt fisnik humbi,

vaji i tyre ndezi kandilet e natës

në një varr të heshtur.

2

Kënga e vonuar e gjinkallave

vuri në gjumë një burim të vogël,

që thahej prej vape.

3

Udhëtimet mbaruan dhe pushuesit ikën përsëri,

por pas mbetën tabllotë e tyre,që vështrojnë

të akorduara në mbrëmjen e ndezur të bregdetit.

4

Gjithë jetën ky përrua mes maleve

mban peshën e vetëtimave dhe ujrave që shkumëzojnë.

Zogj endacakë hënën e përmbysur ndjekin pas

me një pelerinë vellombuluar.

5

E mora në gji ndrojtjen tënde,

që ndizte pushtimin rrënues të heshtjes.

Në misterin e papërlyer të mëngjesit

dhe Helena udhëtoi njësoj si ti.

6

Lotë-ëmbëltuar dashuritë e pemëve,

ringjallën përkundruall

hijeshinë fërfëritëse të zjarrmimeve.

Një tempull bari përbri,

hapi sytë lulorë të stinës.

7

Rrëzoheshin orët. Ceremonitë qirindezura,

rroknin hymnet dhe në dritën e dashurisë,

dëshirat dëfrenin në gjuhë të përbashkët.

Në verën e jugut

Të gjitha ishin falas

shikimi dhe buzëqeshja e ngrënë

prej zjarrit të mbetur nga nata.

Një kartolinë fluturuese je,

një konkë poetike, një vjershë,

një pigment i shëtitjeve

në mbrëmjen e deteve.

Hijet e etura kthehen përsëri

duke të gjetur

në forma letrash të vizatuara,

nga brenga e një xhelozie të dikurëshme.

Puthja jote e thellë duket e largët.

Limani i pasionit një pulëbardhë,

një agavë, një qerpik në horizont,

që lëshon lot perëndimit të përhershëm

nga që asnjëherë nuk arrinte të kuptonte

frymëmarrjen e diellit.

Në verën e jugut,

që zvarritej prej erës

si një manaferrë e pjekur,

buza jote e gjakosur,

goja jote e ngrohtë-

pikturë e herëshme e gojës,

që përgjon akoma kalimin e hënës.

Çast i heshtur

Qetësi muresh pa trumbetimet e mëdyshjet,

udhë që kalojnë qafave të ravijëzuara.

Qyteti sovran me kështjellën e coptuar.

Në thyerjen e mesditës, zbukurimi i heshtur

palcën e qiellit thith duke u dehur me deliret.

Zgjohen çaireve hingëllimat e kuajve,

Venera në mëdyshje,

mban akoma fustanin e çelur e të çarë në mes,

që mjaftojnë për një zgjidhje gjokftohtë.

Po ti ç’kërkon këtu, tek ky vënd, në këtë orë?

Mos dashurinë e Pandorës të babëzitur nga heshtja?

Altar të mendimit të moçëm mbajnë perënditë e sotme

duke përcaktuar udhët dhe drejtimet mes sensacioneve,

që kërkojnë lulëzimin e dëshiruar

në limonishten e zgjeruar mbrëmjësore.

Andrallat e tua

Unë mbështetesha në andrallat e tua,

që më mjaftonin për një çast të shkurtër

edhe pse brishtësia jote ishte e pavarur,

edhe pse bukuria jote ishte një burim për manjakët.

Unë mbështetesha në andrallat e tua,

që mbulonin sythat e marsit me lule

edhe pse ti s’më fale asnjë degë të paçelur

në kohën e pakryer të veseve të tua.

tetor 2005

Adhurimi i fshehte

Margaritarët e zhveshur të prillit ndriçuan.

Turtulleshat ngrejnë folet’ e reja

të mbështetura në qiell.

Dikush lexoi shprehjen e fshehur

të shkruar mes iridit të mëngjesit që rrezatonte

me magjin’ e ëndrave që ndërthurrnin

shëmbëllimin e verdhë të vjeshtës.

I lashë mënjanë shkëmbinjt’ e shkrimeve

dhe zgjova buzëgazin tënd

në një epos të ri dashurie

peisazheve të gjalla të trupit të zhveshur.

Ajo lodër tani ecën në një kalë shkumësh,

që e mbështjell deti

me puthje të dhimbëshme.

Balada e hënës

“U vonove,” më thanë gurgullimat,

“U vonove,” më thanë zogjtë te thana.

Erdhi vjeshta, hapën çiklaminat;

“Oh,” tha hëna, “nëpër shkallë u vrava!”

“Oh” tha hëna dhe që tej yjet

U thërmuan mu te këmba e saj.

Në kurriz të moçëm e rrëmbyen,

E lanë perëndimit në një skaj.

Çast

Zgjon një trung

dhe çelin sythet.

Vjen një re

dhe nis një shi.

Shkon një lumë

dhe shelgu dridhet.

Nata piu liqenin e shpirtrave.

Pse nuk fole, o njeri?!

Dhe s’e di

Midis dy pllajave bie vesë,

përfund tyre rrjedh një lumë.

Në krah dielli ndez ylber,

një grifsh mbi degë ulet me zhurmë.

Flokët e tua bërë bar

e vetullat e hequra si mëllënja,

Gishtat prekin një nishan

poshtë dy thithave të argjënta.

I ul buzët përmbi ‘të.

Kush më mashtron, ti a ylberi?

Dhe s’di në jam apo nuk jam,

Në botën tënde unë i vetmi.