“Il Giornale”

“Shqipëria po kthehet në Kolumbinë e Europës”: Deklarata është bërë në nëntor të vitit 2016 nga ish-Kryeministri i vendit, Sali Berisha, që ka qenë President nga viti 1992 deri më 1997 dhe Kryeministër nga 2005-a deri më 2013-ën.
Edhe nëse Shqipëria nuk është e përfshirë në një trafik kokaine të krahasueshëm me atë të vendit amerikanojugor, është e vërtetë se kanabisi ka arritur përmasa të pashoqa në Europë.
Ambasadori i OSBE-së në vend, Berndt Borchardt, së fundmi ka llogaritur se të paktën 2 miliardë euro janë gjeneruar nga prodhimi e eksporti i kësaj lënde narkotike, në një vend që në vitin 2015 kishte një GDP prej nën 11 miliardë.
Dhe bëhet fjalë për një biznes që po rritet shpejt, nëse llogaritet se, nxitur nga rritja e kërkesës, prodhimi i kanabisit është trefishuar gjatë vitit të shkuar, siç shpjegon ekspertja shqiptare e krimit dhe terrorizmit, Aleksandra Bodgani.
Një shifër që gjen konfirmim indirekt në fjalët e kryeministrit aktual, Edi Rama, i cili e vë theksin te rritja e sasisë së kanabisit të sekuestruar në një vit, që në fakt është trefishuar (edhe pse kryeministri harron ta përmendë).

“Kanabisi për vënien e fëmijëve në gjumë”

Por, historia e kësaj droge në Shqipëri është shumë më e vjetër, e daton në kohën e regjimit komunist të Enver Hoxhës. Në gjysmën e dytë të viteve ‘70, pas prishjes së marrëdhënieve me Kinën, vendi e gjeti veten të izoluar në të njëjtin bllok komunist dhe me nevojën për të gjetur shpejt burime të reja.
Kështu lindën plantacionet e para të shtetit, të përqendruara kryesisht në rajonet jugore afër kufirit me Greqinë. Kanabisi u bë një produkt i konsumit të rregullt dhe disa banorë të Tiranës ende kujtojnë se si është përdorur në familje për të vënë në gjumë fëmijët më të shqetësuar.
Kultivimet mbijetuan të padëmtuara nga rënia e regjimit dhe për më tepër, jepnin më shumë prodhim pas krizës së viteve ‘90-të.
Malli, për më tepër, dërgohej në Itali dhe nga atje, me ndihmën e organizatave mafioze italiane, trafikohej në gjithë Europën. Me kalimin e kohës, në Shqipëri u krijuan disa zona të lira, ku kultivimi i kanabisit bëhej publikisht dhe forcat e rendit nuk guxonin të ndërhynin.

Bumerangu i Lazaratit

Një situatë për të ardhur keq, të cilën u përpoq t’i jepte fund kryeministri Rama, me një aksion në qendrën më të madhe: fshatin e Lazaratit, i pastruar tërësisht gjatë një operacioni të madh në vitin 2013.
Çuditërisht, kjo lëvizje e diktuar ndoshta edhe nga logjika zgjedhore rezultoi një bumerang i madh. Pasi u shkatërrua qendra e prodhimit në Lazarat, në katër vitet e fundit, plantacionet e kanabisit mbinë si kërpudha në gjithë vendin, fenomen që u zgjerua edhe në rajone deri më tani pak të përfshira, të tilla si disa zona pranë Malit të Zi.
Në rritjen marramendëse të qarkullimit, shpjegon gazetari investigativ Lavdrim Lita, ka kontribuar edhe futja në treg e një fare vietnameze kanabisi, që do shumë më pak kohë për të dhënë prodhim dhe me shpejtësi ka zëvendësuar varietetin vendas.
Kanabisi i prodhuar në këtë mënyrë, sipas llogaritjeve nga “BBC”, po tregtohet me dyqind euro në Shqipëri dhe pastaj rishitet në Itali me një çmim dysheme 7 herë më të lartë.
Një fitim i madh që i jep jetë një xhiroje që në të vërtetë është një copë e madhe e GDP-së, duke llogaritur se së bashku me drogën në gomone që lundron për në Puglia, ngarkohen megjithëse në masë më të vogël se në të shkuarën edhe armë, femra për prostitucion e në disa raste edhe emigrantë.
Në të njëjtën rrugë, në sens të kundërt, vjen kokaina e importuar në Europë përmes Italisë dhe Spanjës dhe më pas transportohet në pjesën lindore të kontinentit. Nuk është e rrallë që trafikantët italianë dhe shqiptarë – ku është e përfshirë kryesisht Ndrageta – shkëmbejnë drogë me njëri-tjetrin.

Policia e paralizuar nga korrupsioni

Në një vend ku tërheqja e shtetit social bën që të ndihen efektet e ashpra, kultivimi i kanabisit është kthyer në një instrument mbijetese edhe për shumë fermerë të vegjël, të cilët u japin me qira tokat e tyre oligarkëve lokalë.
Korrupsioni pengon efektivitetin e thuajse çdo aksioni të policisë: Nuk është e rrallë, shpjegon Lita, që në këmbim të një ryshfeti prej 20% dhënë zyrtarëve lokalë të forcave të rendit, lajmërojnë në kohë fermerët për ardhjen e një kontrolli, duke iu lejuar në këtë mënyrë të fshehin pjesën më të madhe të drogës, ndërsa një pjesë e vogël shkatërrohet nga policia, dhe për të rifreskuar statistikat triumfuese të qeverisë.
Kryeministri Rama, duke folur me “Sytë e Luftës”, ka kërkuar dy vite për zhdukjen e shumë zonave të lira, në të cilat kultivuesit e kanabisit arrijnë t’i shpëtojnë dorës së ligjit, por zgjedhjet e përgjithshme janë te porta (në qershor) dhe rreziku është që grupet kriminale të drogës mund të financojë parti politike. Dhe të ndikojnë në politikat e qeverisë së ardhshme.

Në Suedi duhen 4 vite punë për të marrë vizën e përhershme, por duke mos pasur asnjë shkelje ligjore ( as edhe një kapje pa biletë në metro).

Nëse doni që të punoni në Suedi dhe vini nga një vend që nuk është anëtar i BE-së, duhet të keni një leje pune. Nëse keni ndërmend të punoni në Suedi për më shumë se 3 muaj ju gjithashtu duhet të keni një leje qëndrimi. Kjo faqe përfshinë rregulloret që zbatohen në qoftë se ju dëshironi të punoni, ose të filloni një biznes në Suedi. Kushtet për Shqipërinë Kushtet themelore për ta marrë një leje pune janë:

Ju keni një pasaportë të vlefshme; ju mund ta siguroni jetesën tuaj nga të ardhurat e punës që ju kanë ofruar; të ardhurat minimale për një person në muaj duhen të jenë 13 000 korona (rreth 1500 €).

Përveç kësaj punëdhënësi juaj duhet të: ketë lajmëruar vendin e punës në Suedi dhe vendet e BEsë për së paku 10 ditë (për rekrutimin e ri); ofrojnë kushtet e punësimit që janë të barabarta me ato të një marrëveshjeve kolektive në Suedi apo çfarë është e zakonshme në kuadër të profesionit ose sektorit; japin sindikatave mundësinë për të shprehur një opinion mbi kushtet e punësimit në ofertën e punës. Ata që marrin lejen e qëndrimit do tu jepet një kartelë si dëshmi e lejes së qëndrimit.

Kur ju hyni në Suedi, ju duhet të tregoni kartelën tuaj së bashku me një  pasaportë të vlefshme. aplikimi për leje pune Nëse doni që të punoni në Suedi ju duhet, në shumicën e rasteve, të aplikoni për leje pune në vendin tuaj të lindjes apo një vend tjetër jashtë Suedisë ku jeni banues. Megjithatë, në disa raste ju mund të aplikoni për një leje pune në Suedi përmes faqes zyrtare të emigrimit. aplikimi Dokumenetet që nevojiten për aplikimin janë: oferta e punës (ka një formë të veçantë për oferta pune të cilat punëdhënësi në Suedi mund t’i shkarkojë nëpërmjet faqes së internetit http://www.migrationsverket.se); kopja e pasaportës, afati i vlefshmërisë së pasaportës dhe nëse keni leje qëndrimi në një vend tjetër, kopjen e saj; dëshmia që keni paguar tarifën e aplikimit. Duhet të keni parasysh se aplikimin për një leje pune mund të bëni edhe përmes internetit te faqja zyrtare e migrimit dhe nëse ju përdorni këtë metodë, atëherë vendimin do e merreni më shpejt duke siguruar se zyra e migracionit nuk ka nevojë të kërkojë më shumë informacione.

Në Suedi Ju duhet të vizitoni njërën prej zyrave të migrimit, seksionin e lejeve për t’i dhënë shenjat e gishtërinjve dhe të fotografohuni. Këtë zakonisht mund ta bëni edhe kur ta paraqitni kërkesën personalisht por gjithashtu zyra e migrimit mund t’ju thirri edhe në një datë të mëvonshme. Keni parasysh se këto procedura duhet t’i bëni edhe nëse aplikoni online përmes internetit apo përmes postës. Nëse ju jepet një leje qëndrimi, kartela e lejes së qëndrimit do të dërgohet te adresa juaj e regjistruar. Vlefshmëria e lejes së qëndrimit Ju do të merrni një leje qëndrimi dhe pune që mbulon periudhën përkatëse, periudha maksimale e vlefshmërisë për lejen tuaj është 2 vjet. Kjo do të thotë që ju do të merrni një leje për dy vjet, edhe nëse punësimi zgjat deri në një periudhë të mëtejshme. Ju do të merrni një leje të shkurtër në qoftë se është e vështirë të vendosë për sa kohë zgjat koha e punësimit, për shembull nëse puna juaj është dhënë në një ndërmarrje të re. Kur leja juaj e vjetër skadon ju mund të aplikoni për një zgjatje.

Pas 4 viteve ju mund të merreni një leje qëndrimi të përhershme. Ndryshimi i punëdhënësit Për dy vitet e para të qëndrimit, leja e punës është e
kufizuar vetëm të një punëdhënës dhe një profesion të caktuar.

Kur fjala e mjekes vret më shumë se plumbi i hasmit
Ngjarje e jetuar me mamanë dhe vëllain tim, Petron
Nga Ditari i Dhimbjes
Jakup B. GJOÇA
7 maj 2004
Edhe pse tërë natën e kalova në spital me mamanë pranë vëllait Petros, në punë mbërrita herët, sepse kisha shumë material, të cilat duhet t’i dorëzoja deri në drekë, ngaqë ishin porositur nga klienti.
Petrua kishte disa ditë, që nuk i ulej temperature, mirëpo dje mbasdite gjëndja u rëndua edhe më shumë, ndaj nuk u largova fare nga klinika private ku e kishin shtruar. Mjeku më tha se i kishin dhënë antibiotikë shumë të fuqishëm, mirëpo organizmi i dobësuar edhe nga qëndrimi gjatë në gjendje kome i vëllait, e kishte të pamundur të përballonte edhe mikrobin më të dobët.
Mamaja ishte ngurtësuar dhe në sytë e saj nuk i ndahej loti, sado që unë mundohesha të shprehja në çerdhen time shpresë se gjëndja shëndetësore e Petros nuk është edhe kaq shqetësuese. Mjeku grek i kinikës greke në Pire, i turnit të natës vinte shpesh në dhomën e Petros, më shumë të qetesonte mamanë, që sëmundjen e kishim në mbikqyrje.
Në mëngjez unë shkova drejt e në punë dhe nuk u ktheva fare në shtëpi.
Në fakt, fillova punën, por lodhje nuk ndjeva nga pagjumësia. Mirëpo mendimi më kishte ngecë te imazhi i Petros dhe, edhe pse ndiqja me sy makinerinë që punonte, nuk pashë një gjëlpërë që nuk qepte fare, edhe pse kishin kaluar shumë metra. Ndalova makinën, u mundova të riparoja gabimin, më shumë ta fshihja, ngaqë e dija që nga çasti në çast mund të vinte pronari dhe, sigurisht dhe me të drejtë, do të më kërkonte llogari.
Rivura sërish makinën të punonte, duke u munduar të përqëndrohesha te makineria, të mos më ikte sërish asnjë rresht pa qepur, nga 100 gjëlpërat që kishte makineria.
Zhurma e makinerisë ishte kaq e madhe, saqë nuk ndjeja asgjë tjetër. Një çast pashë telefonin. Kisha një thirrje të humbur. Shikoj numrin. Ishte mamaja.
U drodha. Mamaja më telefononte vetëm kur kishte shumë nevojë, ose kur gjendja e Petros ishte shumë shqetësuese.
Gjeta telefonin e mjekut të klinikës dhe bëra thirrjen.
Nuk doja të pyesja drejpërdrejt mamanë.
Mjeku ma hapi telefonin menjëherë. Akoma nuk kishte ikur nga shërbimi. E pyeta nëse ishte përkeqësuar gjendja shëndetësore e Petros. Mjeku më tha, që asgjë nuk ka ndryshuar.
U qetësova disi dhe i bëra thirrje mamasë, që të mësoja për çfarë halli më mori telefon, derisa unë nuk kisha më shumë se 2 orë që isha me mamanë tërë natën në dhomën e Petros.
-Mama, ke ndonjë hall? – e pyeta, sa dëgjova “Alo” të mamasë.
– Po ty, more Jakup, përse më gënjen mua? – më pyeti mamaja, por zëri i ishte i mbytur nga gulçima e të qarëve.
– Si është Petrua? Sapo pyeta doktorin dhe më tha që iu ul pak temperature. – I thashë mamasë, si për ta mohuar për fjalët që më tha.
– Po Petrua nuk shërohet më! Mua pse më gënjen ty përditë, kur më thua që Petrua do shërohet? – mamaja e ngriti zërin, edhe pse fjalët I mbartën të qarët me zë.
– Çfarë thua, mama? Kush të tha që Petrua nuk shërohet? Nuk e shikon ty përditë si e përkujdesojnë mjekët?
– Ty më gënjen mua. Ty. Petrua nuk shërohet më. Ty më gënjen… Mamaja e kishte ngritur zërin, edhe pse qante.
Ngriva. Mornica të ftohta më çpuan gjithë trupin. Sytë m’u errën.
Mezi fika makinerinë.
-Mama, dëgjo! Unë nuk të gënjej kurrë. A nuk i hap sytë tani Petrua? A nuk reagon tani, kur dëgjon zhurmë. Petrua na dëgjon, nuk është më në komë.
– Akoma më gënjen? Akoma?- mamaja më kundërshtoi fort, edhe pse në zërin e saj dëgjoja më shumë nguçimën e të qarëve, sesa tingujt e fjalëve.
– Mama, të lutem, mos më torturo. Kush të ka thënë, që Petrua nuk shërohet? – iu luta mamasë, sepse e kuptova që dikush i kishte folur. Nuk mund të ndryshonte mamaja kaq shumë, për 2 orë, që u largova unë andej.
– Sapo ma tha doktoresha shqiptare. – më tha mamaja.
– Cila?
– Ajo doktoresha shqiptare, që punon këtu te klinika.
– Si ta tha?
– Erdhi në katin tonë, por nuk erdhi te dhoma e Petros. Unë iu luta të vinte edhe te Petrua dhe të shikonte temperaturën. Por ajo më tha, që nuk ka pse vjen, derisa Petrua nuk shërohet më. Kaq më tha, dhe iku!
– Kaq të tha? Si guxoi! – munda të belbëzoja, ngaqë një ngulç m’u ngjit nga trupi drejt grykës.
Gishtërinjtë i mblodha fort grusht, saqë ndjeva dhimbje. I rashë fort edhe tavolinës, duke përplasur edhe telefonin!
Pastaj ia dhashë të qarët. Nga inati. Nga zemërimi.
Nuk kontrolloja dot vetveten.
Mora telefonin dhe me duart që më dridheshin nga zemërimi gjeta numrin e mjekes shqiptare, që punonte në klinikën private, ku ishte Petrua shtruar.
Sa dëgjova zërin e saj, i thirra, jashtë kontrollit të vetvetes.
-Cila jeni ju, madam, që i thoni mamasë time, që djali i saj nuk shërohet më?
– Të vërtetën i thashë, dëgjova zërin e saj të ftohtë, sajo krisma e xhamit, kur qëllohet me gurë.
– Cilën të vërtetë? – ftohtësia e zërit të saj, më shtoi edhe më shumë zemërimin, por tashmë u mundova unë të mblidhja vetveten, që të kontrolloja fjalët.
– Unë jam mjeke.
– Cili mjek i thotë nënës, që djali i saj nuk ka më shpresë që do jetojë, edhe pse është në koma?
– Nuk keni pse bërtitni.- më erdhi nga telefoni në zë shpërfillës.
– Ju jeni nënë?
– Po, por çdoni të më thoni me këtë?
– Po, si nënë, sikur unë t’ju them që djali juaj 26 vjeç nuk do jetojë më, ju do të ma falni?
– Nuk dua më të flasë me ju.- ma preu mjekja fjalën dhe më mbylli telefonin.
Unë përplasa sërish grushtin mbi tavolinën e punës, aq sa sendet që ishin përmbi tavolinë, ranë të gjitha në shesh.
Kur hodha sytë në dysheme, të shikoja sendet e rëna, pashë, që përballë meje të qëndronte pronari.
Nuk e kisha ndjerë praninë e tij.
-Me kë fole në telefon? – më pyeti i habitur pronari.
– Me mjeken e klinikës ku është Petrua, – them, por sërish unë isha i ngrirë.
– Folët shqip. Është shqiptare?
– Po, është mjeke shqiptare, e punësuar në klinikën në Pire.
– Çfarë thatë, nuk të kuptova, sepse folët shqip. – më pyeti sërish pronari, por me një ton miqësor.
Pronari tërë muajt që Petrua ishte në gjendje kome, pas aksidentit automobilistik në Artë, më kishte ndihmuar. Petrua kishte punuar 2 vjet këtu, te fabrika në Metamorfosi të Athinës dhe kjo ndikoi që pronari të më ndihmonte për Petron, me gjithë mënyrat.
-Ajo mjekja shqiptare, i kishte thënë mamasë sot në mëngjez, që Petrua nuk shërohet më. – sa mbarova fjalinë, u mbyta në të qarë.
– Si mundet? Si mundet mjekja t’i thotë nënës të Petros, që djali nuk shërohet më, edhe pse është në koma? Aq më tepër, që edhe mjekja është shqiptare? – më tha me habi edhe pronari grek.
Unë ktheva shpinën, dhe qaja. Nuk mundesha të përgjigjesha.
Qëndruam në heshje një kohë të gjatë. Unë shpinëkthyer nga pronari, ngaqë nuk doja të më shikonte lotë në sy.
-Jani, qetësohu,- dëgjova dikur zërin e pronarit. Më kapi nga supet.
U ktheva nga ai.
-Ka shumë pacientë, që kanë qëndruar në koma për vite të tëra. Ti vetë më thua, që tani Petrua ka hapur sytë, që reagon ndaj zhurmave. Ju mos e humbni besimin te Zoti.
– Këtë frikë kisha. Që mamaja të mos mësonte të vërtetën. Përditë unë mundohem ta qetësojë mamanë, që Petrua do shërohet. Ia thonë aty edhe mjekët grekë, që vijnë përditë dhe e vizitojnë, edhe pse gjëndja shëndetësore e Petros është e qëndrueshme, pa kthim.
– Qetësohu edhe ty. Dhe beso edhe ty, që Petrua mund të shërohet.
– Ajo mjekja vrau shpresën e mamasë se Petrua do të shërohet. Si mundet tani mamaja ta përballojë këtë, derisa qëndron 24 orë mbi kokë Petros dhe e përkujdeson, duke shrpesuar se një ditë Petrua do t’i flasë, se Petrua do ta përqafojë.
– Hajde, të rrimë në zyrë. Qetësohu edhe ty. Hajde.
– Jo, unë do vazhdoj punën. – kundërshtova unë. Asnjë ditë nuk e kisha ndërprerë punën, sa kthehesha nga Petrua. Më shumë kohën e kaloja në punë dhe në spital te Petrua, sesa në shtëpi, në këto 9 muaj, që kishim Petron në komë.
Doja të qëndroja në vetminë time. Dhimbjen ta përjetoja në vetminë timë.
Në fakt, kur isha i vetëm në punë, veç të tjerave, edhe qaja në vetmi, sepse në sytë e mi lundronin imazhet e përkujtimeve me Petron, si për të mohuar realitetin e hidhur të aksidentit!!!
Nuk mund të pranoja kurrë, që Petron mund ta humbisja!!!
Në praninë e të tjerëve, asnjëherë nuk qaja, ose mundohesha që dhimbjen ta përmbaja, të mos e shfaqja kurrë, si për të mos pranuar …fatalitetin!
-Hajde, qetësohu. Punën e lëmë për nesër. Nuk prish ndonjë punë. Pastaj ty, asnjëherë nuk e ke braktisur punën. Sot, ik shko pranë mamasë. Të ka nevojën tënde. – këmëbnguli pronari.
Mbylla makinën dhe kokëulur pranova të shkoja me të te zyra e tij, që është në katin e parë.
U ula në një kënd të zyrës.
Pronari më bëri një shenjë të afrohesha pranë tavolinës së punës së tij.
-Merre telefon pronarin e klinikës. Thuaja atij. Kërkoi të ndjekë nga puna mjeken. Ka shkelur betimin e Hipokratit! E meriton të flaket nga puna! Me sjelljen e saj, ajo nuk e meriton të jetë mjeke, derisa braktisi të sëmurin. Mjekja nuk ia pret shpresat kurrë pacientit, deri në frymën e fundit! – më ftoi pronari te telefoni.
U afrova. Gjeta në telefonin tim numrin e pronarit të klinikës greke.
Kur dëgjova përtej receptorit, zërin e tij, i fola.
-Zoti Jango, mirëmëngjez.
-Mirëmëngjez, Jani. – Pronari i klinikës më njihte tashmë.
– Para ca ditësh, kur zëvendësministri grek i Punës, ( i përmenda edhe emrin, që mbulonte sigurimin shoqëror të Petros në klinikën private), urdhëroi IKA-n (institucioni shtetëror i Sigurimit shtetëror Shëndetësor i Greqisë) që të mbulonte shërbimin shëndetëesor të Petros në klinikën tuaj private, edhe pse ka mbaruar marrëveshja, besoj këtë e bëri ngaqë të sëmurit i duhet dhënë ndihma shëndetësore, apo jo?
– Po, po dhe shumë mirë bëri.
– Domethënë, Petrua, edhe pse është në gjendje kome, ka nevojë për shërbim të specializuar shëndetësor?
– Po, po, ndaj edhe ne në klinikë përpiqemi që t’i shërbejmë sa më mirë.
– Po, a ka të drejtë ndonjë mjek i klinikës t’i mohojë Petros të drejtën e shërbimit, ngaqë i sëmuri është në gjendje kome?
– Jani, nuk të kuptoj! Thuama drejt.- më thotë me ton shqetësimi pronari i klinikës, ku është shtruar Petrua.
– Po ju flas hapur. Sot mjekja shqiptare, që ju keni punësuar në klinikën tuaj nuk pranoi të vizitonte Petron, edhe pse e luti mamaja.
– Si ka mundësi kjo që më thoni?
– Po, po. Ju jemi ankuar ne, ndonjëherë, këto 5 muaj, që ju i shërbeni Petron?
– Jo, por edhe ne, siç e shikoni edhe ju, i shërbejmë të gjithë Petros, që ta shërojmë.
– Por, mjekja juaja, jo vetëm që nuk pranoi ta vizitonte Petron, por i tha mamasë, që Petrua nuk shërohet më, prandaj, nuk humbet kohën e saj ta vizitojë.
– Si? Çfarë? E tha këtë? Është e mundur, që mjekja t’i thotë mamasë tuaj këtë për Petron? – pronari i klinikës më pyeste , ndoshta i habitur ngaqë nuk mund ta besonte…
Unë nuk mundesha më të përgjigjesha, ngaqë e qara më mbyste edhe zërin.
Pronari më mori receptorin nga dora dhe e uli mbi telefon.
Në afroi një gotë me ujë. Mbylli edhe derën një klienti, që i erdhi në zyrë. Pas pak, doli edhe vetë nga zyra e tij, duke më lënë vetëm mua.
Dikur dola nga zyra. Ika edhe nga fabrika. Nuk mundesha më të punoja.
Mora makinën. U drejtova nga rruga që të shkoja në klinikë, të takoja mamanë. Por, nuk e di pse në mes të rrugës, ndalova. Qëndrova gjatë, në heshtje. Vetvetiu, dikur ktheva makinën nga rruga dhe, pa ditur pse, u drejtova nga shtëpia. Mua më dukej sikur tani në timonin e makinës time ishte Petrua që drejtonte, jo unë. Ose unë drejtova makinën instiktivisht.
Kur, po futesha te rrugica e shtëpisë, sërish qëndrova.
Nuk doja të shkoja në shtëpi, në këtë orë.
Gruaja do të më bombadonte në pyetje, përse kisha lënë punën. Do ta shqetësoja më shumë, për më tepër, që kishte të përkujdeste edhe vajzën tonë të dytë 13 muajshe.
Ktheva sërish makinën nga rruga. Shkova në rrugën që të çonte te shkolla e Anxhit, vajzës së Petros.
Anxhi është në klasën e dytë fillore. Asnjëherë nuk e kisha marrë nga shkolla. Nora, vajza ime e madhe, e merrte ato ditë,që mamaja e Anxhit punonte.
Qëndrova në një stol dhe prisja të mbaronte Anxhi shkollën, edhe pse donte akoma 3 orë.
Dje, meqë ishte e dielë, kishim shkuar te Petrua familjarisht.
Kisha marrë për herë të parë edhe vajzën e vogël. Rafa, që i gëzohej hapave të parë që hidhte, si 13 muajshe, vite nëpër dhomën ku ishte shtuar Petrua, dhe herë herë qeshte dhe afrohej me interesim te koka e Petron. Ne e shikonim, me lotët që na mjegullonin të parët.
Petrua, nuk e di, nëse dëgjonte, që të mësonte që në Jetë, në ndërkohën e 21 muajve që ishte në koma, kishte ardhur edhe vajza ime e dytë dhe tani, për herë të parë, ka ardhur vajza me këmbët e saj pranë tij?
Unë qaja më shumë, sepse shikoja që një jetë më fikej në zemrën time dhe një jetë tjetër kishte ardhur në zemrën time.
Anxhi 7 vjeçare, e ndiqte Rafën çdo hap në dhomën ku ishte shtruar Petrua.
Një moment, që Rafa iu afrua Petros dhe zgjati dorën në kokën e tij dhe mundohen ta prekte në fytyrë, Anxhi iu afrua, duke e tërhequr. Rafa kundërshtoi dhe filloi të qante.
Mamaja i shikonte, dhe filloi të qante, pa thënë asnjë fjalë.
-Mos e hiq Rafën nga krevati i Petros, Anxhi, – I them unë me të mirë Anxhit.
-Jo, nuk dua ta prekë babin. Është babi im. Nuk dua ta lëndojë! –më kundërshton Anxhi me një ton qortues, ndërsa sytë I ishin ndezur nga vendosmëria e saj.
– Nuk i lëndon Rafa, babin tënd. Edhe Rafa e do, se e ka xhaxhin e saj, – I them Anxhit, sërish me të mirë, duke u munduar të mbaj të qarët.
– Jo, nuk dua ta prekë babin tim. Është babi im!!!
“Është babi im. Është babi Im”, – akoma më buçonin në veshët e mi klithma e Anxhit. Hodha sytë nga shkolla.
Oborri u mbush me fëmijë. Kishte mbaruar mësimi për atë ditë.
Nxitova të shkoja e të marr unë Anxhin.
Anxhi sa më pa në oborr, erdhi me vrap drejt meje.
U hodh në krahët e mi.
E putha dhe e shtrëngova, ndërkohë në veshët e mi, akoma buçitnin fjalët e saj: “Është babi im, është babi im”.
-Xhaxhi përse ty qan? – më pyeti Anxhi dhe më vuri dorën në sy, duke më fshirë lotët.
-Jo, zemra ime, nuk qaj, por u gëzova që të pashë ty.
– Po pse erdhe tit ë më marrësh nga shkolla?
– Po nuk do ti?
– Ja erdhi dhe Nora, – më tha Anxhi dhe u shkëput nga unë dhe u drejtua me vrap nga Nora. Iu hodh edhe asaj në krahë!!!

Karvani apo kopeja e ujqërve?!

Engjëll Musai

Drejtor i Gazetës “Telegraf”

Diktatura dhe diktatorët nuk kanë brirë, por ata bëhen të tillë kur populli hesht dhe kur parimet e demokracisë shkelen, përbuzen, dhunohen, përdhunohen dhe se liria e tyre bëhet e pakufishme duke zëvendësuar jo vetëm lirinë e individit që ke përballë apo anash, por të mbarë shoqërisë. Këta diktatorë në tërësi janë mediokër, me probleme të theksuara nga e kaluara, të prapambetur në arsim, të dështuar në kulturë, sport dhe evenimentet e tjera të jetës dhe shoqërisë. Këto personazhe tentojnë të marrin rolin e liderit, sepse ata që e rrethojnë e quajnë të magjishëm, e quajnë udhëheqës, pavarësisht se mund të jenë udhëhumbës të sigurtë. Dhe këta njerëz për të realizuar qëllimet e tyre mundohen të bëjnë të zezën të bardhë, megjithëse ajo të nxinë më shumë se qymyri, të thonë se do hash me “Lugë Floriri” po tasi prej balte që të vënë përpara është bosh. Këta njerëz deklarojnë se do bëjnë shtet dhe kjo për të mirën e qytetarëve duke ua shtrënguar çdo ditë litarin në fyt për pushtetin e tyre, se që të bësh shtet fjala bie është normale, por nëse shteti i çon qytetarët deri në vetëflijim, atëherë përse më duhet mua ky shtet, kur qëllimi i tij është të zbusë varfërinë dhe të sigurojë jetën dhe jo ta marri atë. Përse duhet shteti për të bërë disa milioner dhe për të çuar në skamje dhe mjerim shumicën e popullsisë. Ja pra, po fole për këto quhesh “qen që leh”, sepse i prishë punë karvanit që po mbushë thasët dhe magazinën me para. Dhe njerëzit duhet të heshtin, kundërshtarët politikë të mbyllin gojën (ndoshta këtu kanë të drejtë se ja dinë mirë zullumet njëri-tjetrit), ekspertët të mos u mbushin mendjen mediokërve të administratës, media jo e jo nuk duhet të denoncojë. Dhe nëse ndodh e kundërta i prishet punë “Karvanit”, që nuk paska të ngopur. Të gjithë e donin reformën në OSSHE, në lidhje me pagesat dhe se duhej thënë stop vjedhjes së saj, të ujit, të taksave etj. Por kjo nuk e justifikon faktin se ti duhet të kalosh në ekstremin tjetër dhe i burgosë, sepse qytetarët nuk kanë asnjë mundësi të paguajnë, se janë pa punë, se po ikin të punojnë jashtë shtetit dhe ti si “Lid-err” i thua ndërkombëtarëve se këtu ka punë, por mungojnë specialistët. Dhe Europa t’i kthen mbrapsht, megjithëse ata kanë shitur shtëpi e katandi dhe nuk kanë ku të mbyten me ardhjen në Shqipëri. Nga ana tjetër, ti i falë 600 milionë euro kompanisë më të poshtër koncesionarë që ishte CEZ, të cilën na e solli peshqesh PD-ja para fushatës elektorale dhe e largojë ‘Rilindja’ me thasët e mbushur si mos më mirë. E po fole, ti etiketohesh si qen që leh, sepse po na tremb karvanin që nuk ka të ndalur në skandalet dhe marrëzitë e veta. Po faturat afrofe, pse i harrove? Apo këto i hanë fakir-fukarenjtë. Shqiptarët duhet të mos flasin as për bankat që vidhen, as për të vetmin aeroport që kemi kur shpartallohet dhe grabiten paratë, madje nuk duhet të flasim as bankierët dhe rojet e Bankës së Shtetit vjedhin bankën që e kanë për detyrë ta ruajnë. Dhe po fole, bën gabim se “Kar-vani” na trembet dhe na prishet imazhi i vendit. Bankat e nivelit dytë marrin para të vjetruara që janë në duart e qytetarëve, të cilat siç flitet nën zë janë nga ato që janë vjedhur në kohën e Fullanit, por me 20% të vlerës më pakë, a thua se paratë i prodhuan shqiptarët dhe jo Banka. Dhe përsëri nuk duhet të flasësh se konsiderohesh si prishës i rendit dhe qetësisë së Karvanit. Kemi plot 25 vjet që prona vidhet, grabitet, legalizohet, hipotekat janë kthyer një vend që konsumojnë vetëm letra fallco dhe korrektorë të bardhë për prishje emrash, por ne prapë nuk duhet të flasim se i prishim drejtimin karvanit. Por këta zaptues të pronave po i japin tokat e zaptuara para dhe pas legalizimit me përqindje tek ndërtuesit e pallateve dhe kanë siguruar shtëpi, lokale dhe shesin edhe apartamentet që i dalin tepër. Me lekët e shitjes blejnë vendet e punës në Dogana, Tatime, Polici, Ambasada dhe kudo. Dhe ne përsëri nuk duhet të flasim sepse konsiderohesh nga udhëhumbësi si qen që leh dhe nuk lejon karvanin të ecë përpara. Bilanci drithërues i këtij çerekshekulli, edhe më optimistët i ka kthyer në shpresë thyer, duke marrë arratinë! Gjuha e politikës shigjeton ata që i kanë mashtruar dhe jo ata që e kanë e shkaktuar! Me gjithë deformimin e dallaveret, trafikun e votës së zgjedhësit, rezulton bilanci më drithërues: Me vdekjen, të vrarët, me dhe pa kallash, por shumica me Kollare-Kolltuk-Karriget e gati, 11 mijë viktimave shqiptarëve, e cila përbën një dramë! E përsëri karvani nuk duhet shqetësuar. Liderin aktualë të “Rilindjes” shqiptarët nëpërmjet votës plebishitare e sollën në krye që të udhëheqë më mirë dhe në mënyrë të barabartë. Udhëhumbësit ju dha besimi që të ndërtonim atë që nuk kishim dhe jo të na prishte edhe atë të mirë që kishim. U shkatërrua bulevardi “Dëshmorët e Kombit”, ku në vend të pllakave si vlerë historike u shtrua nga bashkia e majtë e Ramës asfalti elektoral. Sikur të mos mjaftonte kjo qeveria e djathtë e Partisë Demokratike vajti dhe vendosi bustin e tradhtarit të kombit Ahmet Zogu për të treguar se tradhtarët serbë janë të pavdekshëm, ndërkohë që Heroi Kombëtar i pavarësisë së vendit, Ismail Qemali vazhdon të jetë i fshehur diku në një nga skutat e këtij bulevardi. Dhe në vend të vendosnin emrin e Ismail Qemalit vendosën atë të tradhtarit, që iku me florinjtë me vete. Por edhe për bulevardin nuk duhet të flasim, pavarësisht se po zaptohet i tëri sikurse sheshi “Nënë Tereza”. Se po folëm, karvanit nuk i del bulevardi dhe na prishet drejtimi. Lideri na tregon botën në perëndim, të cilën ai dikur nuk kishte shanse ta shikonte sepse ato ishin mbi tokë dhe jo poshtë urave të qyteteve. Në perëndim gjithçka tradicionale ruhet me fanatizëm, madje edhe modernia kur bëhet imiton në fragmente të veçanta traditën dhe Harku i Triumfit në pjesën moderne të Parisit është një imitim i tillë. Ndërsa këtu prishen kinematë, sheshet, kishat, xhamitë, tregjet, varret, stadiumet, fushat e sportit, lulishtet e kryeqytetit, spitali ushtarak, ndërtesat e kulturës dhe trashëgimisë së artit ushtarak kthehen në seli partie, në vend të mbjelljes së ullinjve tradicionalë harxhohen miliona euro për të blerë palma në Kinë. Kjo marrëzi, ku më shumë e ku më pak ka ndodhur dje nën drejtimin e Partisë Demokratike dhe vazhdon edhe sot me “Rilindasit”. Kam parasysh Klubin “Partzani”, Kompleksin Dinamo, Liqenin, shtëpitë muze, lapidarët e heronjve të LANÇ, kinema 17 Nëntori, Republika, etj., etj. Dhe përsëri nuk duhet të flasësh, sepse i prishet terezia, por edhe gjumi atyre që po ecin dhe formojnë karvanin. Si mund t’i thuhet të huajve që ejani dhe investoni, kur ke 6 muaj që nën pretekstin e ndeshjeve të kombëtares bllokove sheshin “Nënë Tereza” dhe e ke kthyer në mejhane dhe qoftexhinj vendin elitë të këtij kombi? Aty janë 3 universitetet me të rëndësishme të vendit, Politekniku i Tiranës dhe ai i Arteve të Bukura. Po për Sheratonin që e keni bllokuar, kush do e mbajë përgjegjësinë. Apo edhe për këto nuk duhet shqetësuar karvani dhe kryekarvanisti. Ja pra, që të jesh “Lider’ apo “Udhëheqës” nuk është kollaj. Udhëheqës bëhesh duke udhëhequr njerëzit drejtë arritjeve, jo duke i hedhur ata greminave! Njeriu i sotëm “me çallmën” e shtetit ka lakmi, deri dhe në grykësi, për t’u bërë dikush edhe pse e di që nuk është askush! Ai mundet të bëhet duke grabitur i pasur në xhep, por në kokë dhe në shpirt do të mbetet i varfër! I madhi Prof. Skënder Luarasi mes shumë e shumë vlerave në studimet e tij ka lënë thënie, të cilat vështirë se mund të harrohen: Bota nuk ka heronj dhe i formon prej balte. Ne, i kemi heronjtë dhe i baltosim ose i prishim që të harrohen. E megjithatë “koha është e maskarenjve, por Shqipëria është e shqiptarëve, “do të thoshte poeti i madh Ali Asllani”. Por Shqipëria është si një rrap madhështor, që nuk do të tronditet nga disa gjethe rrapi që ia shtien ata që janë sezonalë, sepse ata nuk janë udhëheqës, por udhëhumbës, të cilët po lehin së bashku me tufën e kopesë së ujqërve, por që u pëlqen ta quajnë “Karvan”. Ata po lehin çdo ditë dhe zërat e tyre po i dëgjon një botë e tërë. Ata po ulërasin dhe më mirë se kushdo e dëgjon populli që po varfërohet çdo ditë. Familjarët po përdhunohen nga modeli “Shukri” për një vend pune dhe minimalisht nuk kërkohet falje që ju sollëm në krye një batakçi. Krime makabër, ku një i sëmurë psikik që nxirret nga spitali psikiatrik dhe i pret kokën fëmijës apo një i burgosur lirohet e vret turistë dhe ne përsëri nuk duhet t’i prishim qetësinë “Karvanit” të kopesë së ujqërve, që ka filluar të lehë pa pushim. Dhe kryekarvanisti ndryshon shumë nga udhëheqësi. Udhëheqësi ka “karakter” dhe karakteri për njeriun që përfaqëson shtetin dhe qytetarët është primare. Ata duhet ta konsiderojnë veten njerëz në shërbim të qytetarëve dhe jo të kapardisur nëpër zyrat e shtetit, si kalvar mbi taksapaguesin! Karakteri nuk është dhunti, e as dhuratë. Karakteri sjell suksesin e qëndrueshëm për individin dhe bashkësinë. Udhëheqësit duhet t’u japin shpresë të tjerëve, edhe të pashpresëve dhe jo t’i detyrojë të shkojnë drejt flijimit. E rëndësishme është të mendojnë për të tjerët, të ndihen si ata, të dalin dhe të shohin radhët e gjata përpara zyrave, nëpër gjyqe duke paguar për të marrë pronën e tyre tek nëpunësit maskarenj të administratës shtetërore. Udhëheqës është ai që ndihet, shihet dhe “shitet” si qytetar! Napoleon Bonaparti i quante udhëheqësit, “Tregtarë të shpresës”! Po udhëheqësi ynë, a i ndan gëzimet dhe hidhërimet me të tjerët? A është i pranishëm pranë gëzimit dhe lëndimit të tyre, sepse udhëheqës është ai që nuk mund të jetë i qetë dhe të ndihet i lumtur në salltanetet e tij, mes varfërisë dhe shkretëtirës, i rrethuar nga klithmat e fëmijëve, që s’kanë mese t’i ushqejnë nënat e tyre, të mbytura në lot! E pra ne e kemi këtë udhëheqës? Sigurisht që jo. Ne kemi udhëhumbësa, që bashkë me bandat e tyre po e rrjepin çdo ditë këtë vend. Ndërsa ata që ulërasin dhe thonë të mos lehni, nuk janë gjë tjetër vetëm një “karvan me kope ujqërish”, që lehin natë e ditë pa u thënë kush puna e mbarë, por vazhdojnë të ecin të ngarkuar me pasurinë e shqiptarëve.

Nga Jakup B. GJOÇA gazetar/
-A janë socialistët Soro-istë?
Sot Soro – istët e Rilindjes Socialiste janë katandisur si morrat, që ushqehen në trupin e PS-së nga votat e socialistëve të vërtetë, por që gëzojnë të gjitha privilegjet e pushtetit që u dha VOTBESIMI i socialistëve, ndërkohë që socialistët injorohen, diskriminohen pikërisht nga Soro-istët që kanë zaptuar Partinë Socialiste!!!
Kjo është pyetja e sotme ndaj çdo socialisti, ndaj çdo simpatizanti të Partisë Socialiste!
Ndoshta pyetja më e drejtë, që mund të bëjmë është:
-Sa socialistë ka sot në strukturat drejtuese të Partisë Socialistë?
– Sa socialistë sot janë deputetë të Partisë Socialiste?
– Sa socialistë janë sot ministra të qeverisë së Rilindjes Socialiste?
Nëse shikon listën emërore të Asamblesë Kombëtare të Partisë Socialiste, vështirë se mund të gjesh 2 ose 3 socialistë, që janë anëtarë të PS-së që nga 2004-ra!
Nëse shikon listën emërore të deputetëve të Partisë Socialiste, vetëm 4 deputetë janë që kanë qënë anëtarë të PS-së që nga 2004-ra!
Midis tyre, Pandeli Majko është deputeti që është katandisur xhaketë e vjetëruar socialiste ne garderobën politike të kryetarit të sotëm të PS.
Taulant Balla, dikur kone e kryeministrit Nano, sot i emëruari i kryeministrit Rama si shefi i kuadrit të Rilindjes Socialiste, ngaqë është masha e kryeministrit Rama, është ky që injoron socialistët, duke mos i emëruar asgjëkundi në Administratën Publike, sepse nuk ka asgjë të përbashkët me socialistët.
Erion Braçe, është gramafoni i kujdo kryetari të PS-së, që kurrë nuk u bë zëri dhe përfaqësuesi i interesave të socialistëve!
Gramoz Ruçi, është “ministri i Brendshëm i kryetarit të PS-së ndaj çdo rebeli socialist”.
Nëse shikon listën emërore të ministrave socialistë të Rilindjes Socialiste, nuk ka asnjë ministër që ka qënë anëtar I PS-së në 2004-n. Edhe Blendi Klosi u emërua ministër më vonë, por që tashmë është masha e kryeministrit Rama.
Ndërsa ministri i Financave Arben Ahmetaj është bërë ministri i Parave të kryeministrit, aq sa pati edhe kurajo politike të deklaronte pardje se Qeveria i paguan koncensionet me fondet e Buxhetit të Shtetit dhe jo me paratë e taksapaguesve shqiptarë.
Në të kundërt!
Sot anëtarë të Asamblesë Kombëtare të PS-së janë të gjithë aktivistët e MJAFT-it, ata që gjuanin me domate ministrat e qeverisë Socialiste të Fatos Nanos, ata që bënë slogan: “Nano Ik”!!!
Sot deputetë socialistë janë të gjithë aktivistët e MJAFT -it dhe ata që në zgjedhjet parlammentare të 2009-s ishin kandidatë për deputetë me G – 99!!!
Sot ministra socialistë të Rilindjes Socialiste janë të gjithë drejtuesit partiakë të G – 99 dhe drejtuesit e MJAFT-it!!!
Sot kryetari i Partisë Socialiste, si piktor me diplomë, i ka ndryshuar edhe ngjyrat emblemës dhe Logos së Partisë Socialiste, nga e kuqe në Rozë, për të dëftuar transformimin rrënjësor politik të Partisë Socialiste në parti të Rilindjes Socialiste!
Edi Rama i keqpërdor socialistët në Partinë Socialiste, vetëm si turmë për t’u marrë votat dhe pastaj i shpërfill, si limon i shtrydhur!
Sot, në Administratën Publike, socialistët e vërtetë nuk u punësuan në punë, edhe pse në 8 vjetët e qeverisë së Djathtë u trajtuan si militantë socialistë dhe mbi shpatullat e tyre ranë të gjitha pasojat politike!
Socialistët e vërtetë në zgjedhjet elektorale të 23 qershorit 2013 i dhanë PS-së së kryetarit Edi Rama votbesimin sepse shpresuan te Partia Socialiste!!!
Mirëpo, pas 4 vjet qeverisje të Kryeministrit Rama, socialistët e vërtetë janë më të diskriminuar se kurrë nga vetë PS-ja e tyre!
Socialistët diskriminohen nga PS-ja e Edi Ramës, pikërisht sepse JANË SOCIALISTË dhe nuk u bënë Soro – istë!!!
Edi Rama, sapo hodhi në dorë Partinë Socialiste – TË GJITHË E DINË MIRË, QË EDI RAMA E MORI KARRIKEN E KRYETARIT TË PS ME MANIPULIME NË PRAPASKENË – filloi spastrimin e PS-së nga të gjitë personalitetet socialistë, nga të gjithë intelektualët e ndershëm, nga të gjithë socialistët e devotshëm!
Edi Rama, sa hodhi në dorë PS-në, afroi në PS, në strukturat drejtuese të PS-së, pikërisht ata aktivistë të MJAFT-it, që qëllonin me domate në rrugët e sheshet e Tiranës qeverinë Socialiste të Nanos, edhe pse ata nuk kishin kontribute në PS, edhe pse ata nuk kishin personalitet në Politikë, edhe pse ata ende nuk kishin mbaruar as 8 – vjeçaren në shkollë!!!
Emërimet në Administratën Publike në qeverisjen e Rilindjes Socialiste nuk u bënë as me Meritokraci dhe as me teserën e Partisë!
Përkundrazi!
Në Administratën Publike të Rilindjes Socialiste u emëruan të gjithë ata që u bënë Soro-istë, aktivistët e MJAFT-it, anëtarët e G – 99!
Kryetari I PS-së Edi Rama ka kaq urrjetje për çdo gjë që është socialiste, që është trashëgimi e Partisë Socialiste, saqë edhe mbylli edhe gazetën “Zëri i opullit”, ngaqë nuk mund të lejonte që socialistët të kishin një Zë mediatik të tyre! Ndërkohë që partitë e tjera parlamentare, sikurse PD dhe LSI kanë gazetat e tyre të përditshme!
Edi Ramës si kryeministër nuk i duhej më “Zëri I Popullit”, gazeta e socialistëve, gazeta e Partisë Socialiste, sepse korruptoi pronarët e Medias, i bëri ata shërbëtorë të interesave të tij politike!
Edi Rama e injoroi kaq shumë Partinë Socialiste, saqë jo vetëm nuk zbaton Statutin e PS-së, por edhe injoroi edhe zgjedhjet e brendshme të PS-së për 6 vjet!
Jo vetëm kaq!
Edi Rama nuk lejoi në Partinë Socialiste që socialistët të votojnë për kryetarin e PS-së, sepse e di, që socialistët, ata që janë anëtarë dhe simpatizantë të PS, janë më të shumë të numër në Parti Socialiste, sesa Soro-istët, që janë militantët e tij!
Qeveria e Rilindjes Socialiste, në 4 vjetët e qeverisjes, kurrë nuk u bë shprehësja e interesave të të Majtëve, të elektoratit të saj të varfër, sepse asnjëherë nuk u dha të varfërve Ndihmë Sociale, përkundrazi, paguan qindra miliona euro çdo vit koncensionet që u ka dhënë klientëve të vet bizmenmenë.
Në 4 vjetët e Rilindjes Socialiste 200.000 shqiptarë të papunë dhe të varfër u shpërngulën nga Shqipëria dhe u bënë azilantë ekonomikë të Europës, ngaqë Rilindja Socialiste vrau çdo shpresë të mbijetesës ekonomike!
Rilindja Socialiste ëshët bërë shprehëse e Interesave Ekonomike të Biznesit të madh, me qindra koncensionet e dhëna!!!
Rilindja Socialiste zhgënjeu socialistët edhe në premtimin elektoral të 2013-s, kur premtoi Shërbim Shëndetësor Publik Falas, ndërkohë, që ministri i Shëndetësisë Ilir Beqaj, është tashmë Ministri i Koncensioneve, ngaqë Fondi Publik për Shëndetësinë është shumëfishuar, ngaqë Buxheti i Shtetit paguan milionat e koncensioneve shëndetësore, ndërkohë që në Spitale Publike nuk ka as …aspirinë!
Dilema politike që shtrohet për socialistë e vërtetë, tani në 18 qershor 2017 është:
-Do t’i lejojnë vetvetes që, me votën e tyre, të bëhen kufoma politike e morrave Soro –istë në Partinë Socialiste?
– Socialistët e vërtetë, në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017, A DO TË DISTANCOHEN njëherë e përgjithmonë nga Rilindja, e cila ka ZAPTUA

JETA NË TIRANË, kujtimet e  gazetarit Suedes, Sven Auren.

Përktheu Adil Biçaku.

Hoteli më i mirë i Tiranës dhe Shqipërisë quhet Dajti sipas emrit të njërit mal më të lartë nga ata që rrethojnë kryeqytetin. Ndërtesa nga jashtë është diçka madhështore, që ndahet prej bulevardit të gjere nga një perde pishash. Por nuk qenë shqiptarët, që e ndërtuan, por italianët. Këta të fundit bënë çuditërisht shumë, gjatë kohës së shkurtër si zotërinj të vendit. Salla e hyrjes është shumë e madhe, veshur me mermer dhe shumë formale, dhoma të këndshme, higjiena le për të dëshiruar. Ashensori – hoteli i vetëm i Shqipërisë me ashensor – është jashtë përdorimi, por pastruese me fustane të zeza, përparëse të bardha dhe flokët topuz, bajnë valixhet e mysafirëve nëpër shkallët ndërsa meshkujt e personelit bëjnë sehir. Okupacioni turk që vazhdoi 500 vjet, ka lënë gjurma ende deri më sot.
Hotel Dajti është i rezervuar për të huaj, ndërsa banorët e vendit e kanë të ndaluar. Shqiptarët, që janë ulur në sallë ose që mbështeten në barin e trishtuar, janë policë me veshje civile dhe në fytyrat e tyre nuk mund te lexosh diçka. Atmosfera përgjithësisht është e rëndë dhe karakterizon republikën popullore tërësisht. Portieri përshëndet mysafirët e ri pa asnjë orvatje për një buzëqeshje, nuk dallon as shkëlqim në sytë e shërbyesit. Kamerieri i barit, një burrë në moshën mesatare duket sikur ka varrosur dikë të afërt sot paradite, dhe në raft një rradhë shishesh si urna në një kolumbarium*1. Ato shërbejnë vetëm si dekor. Nuk mund të porosisësh pije përkatësisht (visky, konjak, sherry etj.), veç se klientët detyrohen të zgjedhin raki ose lëng limoni. Dhe me një gotë raki përpara – rakia më e mirë shqiptare, që thuhet kalimthi, bërë prej manaferre –nëse shfleton në ca broshura, që shoqërojnë me çelësin e dhomës. Reklamë për hotelin? Propagandë turistike për Shqipërinë? As gjë. Njëra flet mbi “ tradhtinë e Rusisë ndaj komunizmit” dhe tjetra i bën thirrje, për vigjilencë, botës socialiste: “Kuçedra kapitaliste ngrenë kryet në Çekosllovaki”.
I kthen shpinën këtij barit të gëzuar….dhe nisem për në qytetin me emrin e bukur. Se çfarë konstaton një rrugëtar në Tiranë, i cili para lufte, kur dilte nga hoteli, ishte zhurma e rrugës.
Taksitë dhe veturat private i binin burisë pa ndalur, por kishte edhe tjetër lloj zhurme trafiku: një shumicë e madhe karroca kuajsh, shkatarraqe, që i kishin pajisur me buri veturash dhe karrocierët u binin me zellshëm sikurse

automobilistët, një mori gomarësh që përdoreshin për transporte dhe kontribonin në ulërimën e madhe të koncertit, qerre dhe karro, të ndryshme, katër rrotëshe, tregtarë ambulantë, që u binin zileve, muzikantë rrugësh… . Përveç asaj rrugët e këqija automobilistike bënin të veten që kakofonia të arrinte maksimumin. Zhurma ndoshta bënte një përshtypje irrituese, por njëkohësisht pasqyronte një jetë të gëzuar në një kryeqytet, që ishte një katund Ballkanik shumë i madh.

Çfarë ndesh njeriu tashti, heshtjen. Është e çuditshme dhe e pa imagjinueshme. Hotel Dajti ndodhet në rrugën kryesore, i cili gjatë okupacionit italian u ri-pagëzua nga Bulevardi Zog në Bulevardi Mussolini dhe tani quhet Bulevardi Stalin. Ai është i gjerë si Chams-Elysées*1 dhe mjaft i mirëmbajtur: asnjë mbeturinë, asfalti shkëlqen si një pasqyrë. Në njërën anë qëndron një monument që paraqet Stalinin, në anën e kundër duket Lenini, ndryshe bulevardi rrethohet nga shtëpi të reja dhe mjaft pompoze, të kombinuara me parqe. Atje larg një hapësirë e madhe, shesh i rrumbullakët ku heroi kombëtar i Shqipërisë Skënderbeu me përkrenaren e tij të famshme kontrollon situatën prej një kali bronzi me këmbët e para në ajër. Nuk mund ta mohosh që Tirana është zbukuruar. Por nëse në barin e Hotel Dajtit sundon një atmosferë si në një dhomë varri, në Bulevardin Stalin mbizotëron qetësia e vërtetë e varrezave. Unë nuk e ekzagjeroj. Heshtja lidhet me situatën e trafikut ose drejt me thënë mungesen e trafikut. Bulevardi është bosh: as automobila, karroca kuajsh, qerre apo gomar dhe pothuaj se as dhe njerëz. Qe një ditë jave nga ora katër pas dite që unë e konstatova për herë të parë. Një grua shtynte një karrocë fëmije në midis të xhadesë ku disa fëmijë loznin pafkash, dhe një burrë i vetëm qëndronte pa lëvizur dhe lexonte Zëri i Popullit e cila është Pravda e Shqipërisë. Si një turist në Sahara, prita gjatë që të dukej ndonjë automobil, dhe më në fund munda të shoh një kamion dhe një Mercedez elegant me perde të bardha të mbyllura, pas tyre fshihej ndonjë funksionar i lartë komunist. Asnjë motoçikletë, nja dy- tri biçikleta.
Në sheshin Skënderbeu pret një tjetër përjetim. Në shesh shërbente një polic me një shkop të bardhë gome. Ai është i vetmi polic trafiku në Shqipëri, dhe ky i shkreti s´ka asgjë për të dirigjuar. E ndjej nevojën për t´a ndihmuar ashtu sikurse Çestertoni *2 (Chesterton) tregon se si një turist anglez ndihmoi një faturino hekurudhe gjermane, që dukej se ishte shumë melankolik. Duke blerë një biletë për në lagjen më të afërt dhe t´ia japë që ta presë, e bëri nëpunësin dëshpëruar të gëzohet.
Një shpallje në hotel thotë se ka biçikleta me qira. Nëse unë do t´a kisha zbatuar lajmin e shpalljes, dhe të kisha kaluar përmes sheshit Skënderbeu me biçikletë, edhe unë do të kisha kryer një vepër të mirë njerëzore. Është kollaj të ironizosh, por mungesa e trafikut ka vetvetiu një shpjegim të natyrshëm.
1-.*Bulevard i madh në qendër të Parisit. (shën. përk).
2-.*Gilbert K. Chesterton 1874-1936 shkrimtar dhe poet britanik. (shën. përk).

Shqipëria e kuqe është një komb në skamje, që i mungon pothuaj çdo gjë dhe veçanërisht valutat e huaja. Automobila, motoçikleta dhe biçikleta nuk prodhohen në vend dhe duhet të blihen nga jashtë dhe të paguhen më para tjera dhe jo lekë, që është monedha shqiptare. Në këtë situatë kënaqen, të blejnë makineri të domosdoshme, d.m.th. autobusë dhe kamionë (plus një pjesë vetura për zotërinjtë e vendit) dhe kufizimin e importimit të biçikletave deri në minimum. Ndërkaq, karrocat, qerret dhe gomarët, konsiderohen se bëjnë një përshtypje prapambetjeje dhe janë të ndaluara në qendër të kryeqytetit për arsye prestigji. Rezultati: bosh dhe heshtje.
Fshesa komuniste ka fshirë shumë gjëra të tjera. Janë bërë mjaft ndërtime në Tiranë gjatë këtyre 20 viteve të fundit, dhe janë ngritur zona të reja moderne banimi. Rrëmuja e rrugicave dhe shtigjeve në periferi të sheshit Skënderbeu është pothuaj njësoj si përpara. Por çdo gjë që i jepte qytetit ato ngjyra dhe atë joshje është zhdukur: dyqanet e vegjël të panumërta dhe të zotët që rrinin përjashta tyre dhe pinin duhan me çibuk të gjatë të punuar bukur, gratë e mbuluara, që rrinin galiç prane mureve, katundarët, me veshjet e tyre të rralla, që vinin nga malet e larta, rreckamanët e shkretë, dhe bajraktarët krenar me kuajt e bukur, mizëri fëmijësh lypës, aroma e ëmbël e kafes turke, që përhapej prej qindra kafenesh të vogla…. . Gjithë Tirana mbante aromë kafeje në atë kohë. Tashti qyteti nuk ka asnjë aromë. Të gjithë njerëzit duket njëlloj: burrat janë veshur me pantallona të errët dhe këmisha të bardha dhe gratë mbajnë fustane pambuku, por duhet thënë se sipas rrobave nuk të duket se ka varfëri të theksuar. Njeriu nuk ndiqet më as nga turma fëmijësh lypës. Jo pse mungojnë fëmijë. Përkundrazi. Në Shqipërinë e sotme nxitet lindshmëria në të gjitha mënyrat, dhe falë kësaj politike është shtuar popullsia nga një milion në një e gjysmë që pas lufte. Kryeqyteti ka 135 000 banorë në krahasim me 35 000 në vitin 1945. Sheh fëmijë kudo po ashtu edhe gra shtatzëna. Me shami të kuqe për qafe, dhe me flamur të kuq përpara rreshtit në formë repartesh ushtarake marshojnë të rinjtë, duke kënduar këngë antiimperialiste, dhe quhen “Pionierët e Kuq”.
Nga numri i shumtë i dyqaneve të vegjël t´atëhershëm kanë mbetur tani vetëm pak por edhe ata nuk kanë shumë gjëra për të ofruar. Më kujtohet një sahatçi në rrugën kryesore, i cili shiste rripa sahatesh por jo sahatë. Jeta tregtare, është e përqendruar në magazina shtetërore, që quhen MAPO që do të thotë “Magazinë Popullore” lokale të mëdha trishtuese me pajisje të errëta, që të kujton po të njëjtat magazina në Pekin, dhe atje ka mungesë mallrash nëpër raftet. Çmimet të bëjnë të shtangësh. Rroga mesatare e punëtorit është midis 250 dhe 500 kruna (kronor)*1 në muaj dhe kjo e fundit në raste të veçanta.
Këpucët kushtojnë 50—60 kr., këmisha 50 kr., një çantë grashë 70—100 kr. Dhe të gjitha të thjeshta ose të thuash te drejten primitive. Cilët janë ata shqiptare që kanë mundësi me ble në këto MAPO ?
1*- Monedha suedeze kronor (korona) kr. (shën. përk.).
Përsa u përket njerëzve, janë pyetje tjera që nuk mund të hesht edhe pse ndoshta mund të cilësohet si tragjike. Para lufte shikoje arixhinj kudo. Unë nuk kam pa as edhe një magjyp gjatë këtij udhëtimi. Kur mbaroi lufta statistika zyrtare e dëmtimeve të Shqipërisë, përmbante dhjetëra mijëra invalidë. Nëpër muzetë e luftës, që ndodhen në të gjithë qytetet e mëdhenj të vendit përsëriten gjithnjë këto të dhëna. Ku ndodhen ata tani? Gjatë dy javëve udhëtimi këtu nuk kam parë asnjë invalid. Çfarë i ka gjetur pleqtë? Pleqtë mund të numërohen në gishtat e njërës dorë. Kam përshtypjen se vendi përbëhet vetëm nga popullsia e moshës së punës dhe fëmijë. Ka të ngjarë, që nënshtetasit jo produktivë të jenë ne kampe përqendrimi ose të izoluar në fshatra të izoluara, por çdo pyetjeje për të vizituar një azil invalidësh—ose azil pleqsh; përgjigja e menjëhershme është negative. Në një shtet komunist, që ndodhet në epokën e hekurit dhe që si e tillë çdo gjë vlerësohet pas shkallës së dobishmërisë, këto vëzhgime duke shqetësuese.
Kjo Tirana, e shpëlarë dhe vetëm me një alternativë, ku të pasurit nuk ekzistojnë më dhe fukarenjtë duken më pak fukarenj, është një qytet i ri. Jo më pak, ka diçka, që është fare e njëjtë dhe që tregon se veçoritë orientale tek shqiptarët janë të gjalla; nepotizmi. Nëse dikur shëtisje në rrugë pasi të errësohej duhet të kishe kujdes mos shkoje afër një zone të madhe, të rrethuar me mur betoni. Ajo ruhej rreptë: post rojet vëzhgonin me dyshim të gjithë kalimtarët, tek-tuk shihje ndonjë grykë automatiku në frëngji. Brenda mureve banonte Zogu bashkë me nënën e tij dhe gjashtë motrat, të gjithë aktivë në politikë. Pozitat e larta zakonisht ishin të zëna me fare fis të familjes mbretërore, që për arsye të rrezikut të ndonjë atentati nuk dëshironin të dukeshin jashtë rezervatit të tyre të mirëmbrojtur. Shteti drejtohej si ndërmarrje familjare me monarkun si drejtor ekzekutiv, anëtarët e familjes si kryesi dhe fisi si aksionarë.

Sistemi nuk ka pësuar ndonjë ndryshim të thellë. Shqipëria e sotme është një ndërmarrje familjare komuniste. Zotërinjtë e rinj kanë ngritur një lagje me vila për veten e tyre, që siç duket janë inspiruar nga qyteti i ndaluar i kohëve të kaluara, Pekini. Kjo është e izoluar si një shtatmadhori ushtarake në kohë lufte. Nëse i afrohesh të përzënë rojet e armatosura mirë, që duken se janë edhe më shumë se në kohën e Zogut dhe përveç kësaj kanë edhe qenë kufiri (schefer). Në këtë qytetin e ndaluar jetojnë tri familjet që bashkë-qeverisin Hoxha, Shehu dhe Kapo. Figura më dominuese është natyrisht sekretari i përgjithshëm i partisë komuniste, ish mësuesi i një shkolle në Korçë Enver Hoxha, pastaj vijnë dy veteranët e partisë Shehu që është kryeministër dhe Kapo, që është numër 2 i partisë. Që të tre janë martuar me motrat ose fisin e njëri tjetrit. Zonjat Hoxha,
Shehu dhe Kapo janë super aktive komuniste dhe anëtare të shquara të komitetit qendrorë të partisë, që në Shqipëri dhe në demokracitë e tjera popullore përbëjnë bazën e pushtetit. Në postet tjera kyçe gjenden sërish vëllezër, kunetër dhe kushërinj. Vetëm Hoxha është kujdesuar pra të ketë vënë në detyra të rëndësishme një vëlla, një dhëndër dhe gjashtë kushërinj. Kjo botë, që është si një fis, jeton për veten e vet. Herë- herë del, Enver Hoxha, së bashku më bashkëpunëtorë dhe i rrethuar nga polic, për të përuruar apo të mbaj fjalim dhe pastaj kthehet në lagjen e tij si një zot fortese në kështjellën e vet.

Se si shkon jeta mbas murit rrethues me post roje nuk e di askush i jashtëm. Jetojnë zotërinjtë e vendit po aq thjeshtë si shqiptarët përgjithësisht detyrohen të bëjnë, apo është standardi i atij lloji sa që duhet të mbahet sekret? Thashethemet pëshpëriten brenda trupin diplomatik në Tiranë ku çdo shef ambasade e konsideron postin që ka si një formë dënimi dhe përfaqësitë e huaja perëndimore kufizohen në dy: ambasadorët e Italisë dhe Francës. Por për shqiptarin e zakonshëm, që ende është një copë orientalisti, çështja nuk përbënte ndonjë interes të madh. Komunist ose jo—ç´është më e natyrshmja se ai që i a arrin të marrë pushtetin rregullon fisin e vet, ai vendos pjesëtarët e familjes në poste kyçe nga të cilat poste varet pozita e tij, dhe shijon më të mirën e jetës…? Që Enver Hoxha, para njëzet vjetësh dukej si një qejfli shtathedhur (playboy), tani duket si një bej i majmur asnjeri nuk çuditet për këtë. Nisur nga këndvështrimi shqiptar e kundërta nuk do të ishte e natyrshme.
Kur bëhet natë Tirana duket si qytet i vdekur. Llamba të forta ndrisin rrugët e braktisura. Por llamba e vajgurit, që ndriste aq qetë më parë, nga arkivoli i Sulejman Pashës në xhami dhe thuhej se kurrë nuk është shuar sikurse flaka e përjetshme nën Harkun e Triumfit *1, nuk ekziston po ashtu as edhe arkivoli.
Sulejman Pasha qe një çifligar, që themeloi qytetin dikur në vitet 1500, dhe Enver Hoxha siç duket mendon se varret kapitaliste të kohës së kaluar, s`kemi pse t´i ruajmë. Opera fatkeqësisht nuk jep asnjë shfaqje, dhe nëse duhet të kaloj mbrëmjen, mbetet veç klubi i natës në hotel Dajti. Në fakt ka një klub nate, bile është i pajisur edhe me një tabelë ndriçuese. Banorët e Tiranës s´mund t´a vizitojnë këtë klub. Lokali është veç për të huaj dhe shpresat janë, se ata do të këmbejnë ndonjë kartëmonedhë të shtetit tyre. Të gjitha tavolinat janë bosh përveç njërës, e cila shërben si post—observacioni për dy policë. Të pesë muzikantët me gjysmë zemre, fillojnë me tonet e një valsi vjenez, dhe kamerieri ve një mbulesë mbi tavolinë dhe do të dijë nëse do të porosis raki apo lëng limoni.

1*- Harku i Triumfit (180-1836) ndodhet në qendër të Parisit: Napoloni vendosi ta ndërtohej si kujtim për fitoret e mëdha ushtarake, aty është edhe varri i ushtarit të panjohur. Harku është 51 m. i lartë dhe 45 m. i gjërë (shën. përk.).
Foto nr 2 Polici i vetëm i trafikut të Tiranës në sheshin Skënderbeu ku sheh ca biçikleta dhe rrallë ndonjë veturë. Sipër një kartëmonedhë shqiptare lek.

Gazetari suedez Sven Aurén në gazetën Svenska Dagbladet shkruan nga vizita e katërt në Shqipëri në shtator te vitit 1968.

Nga Adil Bicaku/

DREJT SHQIPËRISË

Motorrët ushtojnë, rrezet e diellit vallëzojnë mbi fletët e aeroplanit, dhe poshtë në Adriatik shkëlqejnë patat e bardha. Pas nesh është zhdukur bregdeti italian. Por në lindje, lart mbi horizont ngrihen vargmalet blu. Kjo që kemi përpara është Shqipëria: sateliti i Kinës në Europë, republika popullore staliniste e fundit në pjesën e botës sonë. Cilën ditë jave? Qartë një të martë, sepse vetëm të martat mundesh të udhëtosh për në Shqipëri. Ende në vitin 1968, ka një shtet në Europë – sa Belgjika me sipërfaqe –  që është shumë larg posedimit të një agjencie të veten fluturimi dhe që nuk disponon as edhe një aeroplan pasagjerësh. Janë italianët, që vendosin mbi frekuencën e trafikut. Një herë në javë fluturon një firmë italiane në linjën Romë-Tiranë dhe gjithmonë me një aeroplan gjysmë të mbushur. Çdo të martë ndodh e njëjta gjë në aeroportin e Tiranës, sapo ulet prej fluturimit, me njëherë duhet të shpejtoj për tu kthyer sërish, kështu që qëndrimi në aeroport nuk shkon as gjysmë ore. Ky aeroplan, pra një herë në shtatë ditë drejtohet për rrugë drejt Shqipërisë sikur të ishte në shërbim transporti për furnizim me ushqim të ndonjë  ekspedite të izoluar në polin e veriut, përbën të vetmen lidhje me Europën Perëndimore. Por që është edhe shumë e largët. Edhe pse distanca midis bregdetit italian dhe atij shqiptar përbën veç disa njëzet milje. Ta matësh me nje matëse tjetër është pa mbarim. Qartë Shqipëria e sotme është një nga shtetet më të largëta të rruzullit.

Jam në aeroplanin e Tiranës, kur shkruaj, si parathënie, këto shënime udhëtimi. Stjuardesat, të kënaqura se e dinë se së shpejti do të kthehen sërish në Romë, janë bujare si me buzëqeshjen ashtu dhe pijen. Ndërkaq ato nuk kanë nevojë të stërmundohen. Pasagjerët janë pak: një palë diplomatë italian, njëri nga të cilët shtrëngon një thes poste në gjoks sikurse një prind përqafon fëmijën e vet, një zotëri mjekrosh nga Sorbona, për të cilin thuhet se ka shkruar një artikull të veçantë entuziast mbi heroin kombëtar Skënderbeun dhe për këtë arsye është ftuar zyrtarisht nga shteti shqiptar si dhe disa shqiptarë që është vështirë të përcaktosh statusin e tyre. Së fundi lista e pasagjerëve përmban një udhëtim kolektiv në të cilin bëj pjesë edhe unë si turist midis tjerësh.

Po ç’ka të bëj një gazetar me një grup udhëtimi? Nuk është kollaj të hysh në kufijtë shqiptar. Ata janë më të mbyllurit në Europë, ndoshta në të gjithë botën. Ka shumë vite që shefa dashamirës të ambasadës janë përpjekur të më nxjerrin një vizë individuale. Aplikime, telefonata dhe në biseda private, pa përjashtim, të gjitha kanë rezultuar në përgjigjen e zakonshme të Shqipërisë, kur bëhet fjalë për viza për gazetarë të uritur perëndimor: kërkesa është nën shqyrtim. Muaj dhe vite kalojnë, dhe nuk ndodh asgjë, dhe me kalimin e kohës dhe kjo mungesë reagimi merr një karakter pothuaj normal. Vetëm në  Ambasadën e Parisit tashmë janë stivë kërkesat pa përgjigje të qindra gazetarëve. Por kur të kujtohen këto ngjarje, s’është zor të kuptosh që unë u habita, kur, rastësisht, pashë në një vitrinë të një agjencie të thjeshtë udhëtimesh, në Bulevardin Opera (Avenue de L’Opera), që ishte për shtetet e lindjes. Në një qosh të fshehtë, sikur nuk ishte qëllimi që të shihej, ndodhej një afishe, që lajmëronte mbi një udhëtim për në Shqipëri. Udhëtimi ishte dy javë me autobus, vizitë në të gjithë qytetet dhe komunitet e mëdha….Një pyetje me vend, me të vërtetë veçse të regjistrohesh, por nuk bëhej fjalë për nisje para se lista e pjesëmarrësve të miratohej nga ambasada shqiptare. Që ky institucion, që tashmë ishte bërë objekt i aq përpjekjeve pa rezultat, do të pranonte emrin tim në këtë rastin e ri duket natyrisht e pamundur. Por ndoshta një pasaportë të re me të dhëna të një profesioni tjetër, se sa këtë xhyben e kuqe të theksuar “gazetar”, p.sh. “shkrimtar”, nuk do të binte aq në sy?

Kjo ndodhi. Dhe, megjithatë, ky është shpjegimi që unë jam në rrugë për në një shtet komunist, i cili aq gjatë ka refuzuar të më pranoje. Unë shkoj me etiketën si grup turistik  dhe kjo tingëllon ca vulgare. Por bashkudhëtuesit e mi nuk mund të konsiderohen si turistë të rëndomtë. Njerëz, që kërkojnë atë normalen, pothuajse nuk shkojnë në Shqipëri. Përveç kësaj grupi është i jashtëzakonshëm edhe në një tjetër këndvështrim. Shqiptarët janë i vetmi popull në Europë, që kanë mbi komodinë libërthin e kuq të Maos. Do të kishte qenë më e arsyeshme që studentët revolucionar të Sorbonës të shfrytëzonin këtë shans dhe të merrnin kontakt me një komb të inspiruar nga Kina. Mjaft e çuditshme që nuk ka asnjë të ri të atij tipi në grupin tonë. Mos vallë kanë frikë se mos u shuhen iluzionet? Nuk ka as komunistë dhe as nga ata me prirje simpatizuese komuniste, që apriori kanë vendosur të gjejnë atë më të mrekullueshmen. Këta janë mësues dhe mësuese shkollash, një çift i ri jurist që është specializuar për kërkesë patentash në shtetet e lindjes, një 78 vjeçar inxhinier më bashkëshorten, që bëjnë  udhëtime të çuditshme gjatë jetës që u ka mbetur dhe një ish gjykatës nga Orleans i cili, është krejt i verbër dhe udhëhiqet nga bashkëshortja e kujdesshme e tij, e cila sheh për të dy dhe i tregon për çdo gjë. Është gjithashtu një burrë në moshën mesatare, postier me interesa të përgjithshme nga lagja e trembëdhjetë e Parisit, i cili ka një kohë të gjatë që është i inatosur sepse kurrë nuk gjente diçka për të lexuar për Shqipërinë në buletinin e mëngjesit. Ai vendosi ta marrë çështjen vetë në dorë. Kryesisht është një grup simpatik francez kur janë për së mbari.

Por edhe pse ende edhe në të ardhmen dukej e pamundur që një gazetar të kryente një vizitë individuale, dhe një grup udhëtarësh, ofron shansin e vetëm të hedhësh një sy përbrenda kufijve, natyrisht mund të këmbëngulësh se gazetari dhe udhëtim kolektiv s’kanë gjë të përbashkët. Në një diktaturë komuniste te këtij modeli ekstrem duket që një rrugëtim i tillë do të thotë se autoritetet dëftejnë atë që duan të dëftejnë dhe fshehin të tjerat. Që të shfrytëzoj plotësisht të paktën atë që lejohet të shoh, ndërkaq, kam ndërmarrë një numër masash përgatitore. Ka diplomatë të shteteve të ndryshëm, që kohët e fundit kanë qenë të stacionuar në Tiranë po ashtu edhe specialistë, të cilët kanë pasur shërbime të ndryshme në Shqipëri. Falë informatorëve të këtij tipi që jam armatosur me dijeni paraprake mbi situatën aktuale. Me këtë mes ka disa mundësi të krahasohet midis të tanishmes dhe të dikurshmes. Ky është udhëtimi im i katërt në Shqipëri. …..   On  revienz  toujours*1….. Në moshën e rinisë u njoha me një student shqiptar në Paris dhe më pas kalova një javë në shtëpinë e tij në Tiranë. Vizita më la aq përshtypje të forta, sa që unë disa vjet më vonë shkova prapë për të shkruar një libër mbi vendin. Vizitën e tretë e bëra pak para luftës kur unë udhëtova me veturë prej Stokholmi për të marrë pjesë në dasmën piktoreske të mbretit Zog me princeshën Hungareze Apony (Apponyi). Kjo qe në prill 1938. Menjëherë pas një viti u zhduk shteti shqiptar prej valëve të luftës, u shkretua, u copëtua dhe më në fund u kthye në formën e tanishme.

Kësaj Shqipërisë së djeshme që unë i kushtova aq shumë interes, qe një komb ballkanik i panjohur dhe primitiv me një milion banorë, që gjithnjë e quan veten Shqiptar: bijtë e shqiponjave. Me mbi dy të tretat male jo pjellorë dhe gati një të tretën pjesë kultivuese në lugina dhe rripa bregdetare, qe gjithashtu një vend shumë i varfër. Gjatë gjithë historisë së tij ndodhej në rrugën e  konflikteve të mëdha të interesave të fuqive të mëdha. Që shqiptarët, të cilët janë pasardhësit e ilirëve, mundën të ruajnë si gjuhën e vet ashtu edhe veçoritë kombëtare-p.sh. zakonet e jetesës bile edhe fizionominë-është një mrekulli! Direkt apo indirekt ata kanë qene gjithnjë të kolonizuar. Ata janë sunduar nga grekët, romakët dhe Bizanti. Në pesë shekuj me radhë deri më 1912 vendi ishte pronësi turke. Gjatë luftës parë botërore shërbeu si fushë beteje e ushtrive të superfuqive. Në vitet 1920 për të parën herë fitoi, të paktën dukej, një si formë pavarësie politike. Struktura sociale ishte feudale me një numër prijësish të pasur malësore si figura dominuese. Më 1928 prijësi malësor Ahmed Zogu mundi t’i bindë prijësit tjerë të fortë të pranonin formimin e një monarkie ku ai shpallet mbret me emrin Zogu I.

Tragjedia e përhershme e vendit është se kurrë nuk ka mundur të mbijetojë pa një financier të huaj. Zogu qeveriste por Mussolini paguante, që e shndërroi mbretin e parë të vendit në vasal italian. Më 1939 vasali nuk u tregua aq i bindur prandaj e dëbuan, dhe vendi u kthye në një koloni italiane. Por gjatë vizitë sime në vitet tridhjetë pati ende fronin të pa prekur të vendosur në një sallon në pallatin mbretëror në Tiranë, që dukej si një vilë mesatare e Djurs’holmit (Djursholm)*2

Kur je ulur kështu në një kolltuk të aeroplanit në rrugë drejt një Shqipërie të re që njohuritë për te janë veç të karakterit teorik, është e natyrshme, që të kaluarat të dalin parasysh si shfaqje. A ka mbetur më diçka nga shteti magjepsës Ballkanik? Por peizazhi madhështor i vendit duhet të ketë mbetur po ashtu:

1-.*Edhe një udhëtim tjetër (frëngjisht).

2-.*Lagje me vila në periferi të Stokholmit. Banon klasa e pasur. (shën. përk.)

Malet aventuriere, rrugët me serpentina, ata liqenet blu të thellë në Shkodër dhe Pogradec, urat e gurit të përkulura si mace zemërake në rrëpirën e grykave, shqiponjat, që fluturojnë rreth kreshtave të maleve masive, ato luginat e gjelbëruara me fushat e tyre me lule dielli, duhan dhe misër….. Por njerëzit, atmosfera? Para lufte, udhëtarët që shkonin në Shqipëri përbënin një numër mjaft të vogël dhe në vendet e tyre ata konsideroheshin si ekstravagantë, romantikë ose aventurier. Në Shqipëri ata ishin mbretër. Ata priteshin si miq të nderuar. Të pasur dhe të varfër konkurronin për t´u hapur dyert, shkëlqenin nga kënaqësia, gatishmëria ishte totale. Bujaria qe ngritur në dogmë fetare. Nga njëherë, bile, ndodhte që edhe gjakmarrja lihej me një anë, e cila ishte e dhimbshme, dhe që e shkretonte vendin si kolere dhe çonte në zhdukje si familje ashtu edhe fise. Nëse viktima, që duhej të vritej, arrinte të hynte brenda në shtëpinë e hasmit para se ai të arrinte ta qëllonte, përfitonte nga zakoni i mikpritjes sa kohë që të qëndronte aty.

Shqiptarëve u pëlqente t´i fotografosh dhe dëshironin të jepnin dhurata. Na jepnin peshqeshe kudo që shkonim. Njerëz fukarenj -shumica ishin pothuaj aq fukarenj sa s´ta merrte mendja-silleshin me një krenari të denjë madhështore. Zhelamanët shëtisnin në rrugën e katundit si princa. Përsa i përket ngjyrave të dukej  se tabloja ishte sublime. Mua më kujtohet tregu i Shkodrës një mëngjes të prillit: Malësorët me tesha të bardha leshi deleje, xhamadanë të zi pa mëngë dhe qeleshe vezake në kokë, gra me balluke të drejta katran të zeza dhe rrobe të mundimshme, që të çonte mendjen tek eskimezët e Greonlandës. Gra nga Malësia me flokët të lyer me vaj dhe me thekë në ballë dhe një brez të çuditshëm me pafte, çapraze, nizamçe serme dhe thumba kallaje ….Ky karnavali shqiptar, që s´ishte ndonjë karnaval përveç se një ditë e zakonshme shumëngjyrëshe, do të magjepste një historian të veshjeve. Kësi pamjesh sheh edhe në vende tjera në Ballkan por në asnjë vend ishin aq intensive dhe fantastike si në Shkodër. Kjo varej nga izolimi i një shteti të vogël, që Evropa e kishte harruar fare.

Edhe mbreti Zog, i cili kurrë nuk deshi të quhej ” mbreti i Shqipërisë”, insistonte të quhej “Mbreti i Shqiptarëve” duke menduar për minoritetet shqiptare në Greqi dhe Jugosllavi. Unë e shoh atë, natën e dasmës në pallat në Tiranë: një Buster Keaton*1 shqiptar me një fytyrë të ngurtë pa emocione, dhe i mbuluar me dekorata sa që ylli shkëlqyes varet deri poshtë cepit të kapotës së uniformës. Pranë këtij kalorësi me pamje serioze një vajzë e gjatë, bukuroshe shtathedhur që duket jashtëzakonisht e ngazëlluar se është bërë mbretëreshë edhe pse në një monarki operete. Mbrapa çiftit një italian i fryrë me uniformë fashiste me gjoks përpara dhe me një buzëqeshje vetëkënaqësie në fytyrën e tij të shëndoshë: dhëndëri i Mussolinit, konti Ciano. Konti ishte kumbarë i martesës. Asnjë nuk mund t´a imagjinonte ç´farë fati i priste. Ky kumbara do të rikthehej së bashku me një ushtri pushtuese dhe do t´a detyronte çiftin mbretëror në mërgim, dhe ai vetë pas disa vitesh do të ulej në karrige në një vend ekzekutimi në Italinë e Veriut dhe të pushkatohej pas shpine si tradhtar.    Atmosfera qe madhështore, edhe pse pati ndonjë kukuvajkë si p.sh. ministri francez, i cili nuk mundi t´a përmbante veten dhe u gajas  me zë të lartë kur pa dhuratat e dasmës: gjashtë kuaj shale nga shteti Hungarez, një anije më motor nga Duçja (Il Duçe) dhe një Mercedez nga Hitleri. “Dhuruesit duket se kanë pasur të njëjtin mendim në kokë: Më mirë t´u japim diçka, që t´u shërbej në rast se detyrohen të lënë vendin”. Vallëzimi filloi me tonet e orkestrës së Oborrit Mbretëror dhe një orkestre arixhinjsh, të cilët i kishte sjellë nusja nga Budapesti. Përfaqësuesit diplomatik nga njëzet kombe, kërcenin vals me zonjat e aristokracisë shqiptare ndërsa muret rrethoheshin nga prijës malësorë të veshur me kostume kombëtare të qëndisura më flori dhe me pistoleta brez. Disa nga ata kompletonin pistoletat me një stilograf floriri që në atë kohë do të thoshte se personi në fjalë dinte të shkruante. Maja e minareve ishin dekoruar me prozhektorë dhe vargje zbukurues. Balona të mëdha me portretin e çiftit mbretëror silleshin mbi çatitë e shtëpive dhe në aeroportin e Tiranës hodhën fishekëzjarre të shkëlqyer të markës më të mirë italiane.

Aeroporti i Tiranës…… Ne jemi tashmë aty. Lidhni rripin e sigurisë, fikni cigaret, signores et signorinas . Kryeqyteti i Shqipërisë shtrihen brenda një kazan malesh. Aeroplani zhytet poshtë deri në fund dhe prek tokën. Ka qenë në mbrëmjen e dasmës së Zogut kur unë pashë këtë aeroport herën e kaluar. Atëherë ishin një mori njerëzish të gëzuar që admironin raketa e fishekzjarre në qiell. Atëherë nuk shihej ndonjë aeroport përveç se vetëm njerëz. Po tani ?

Unë shikoj përreth nga dera e hapur. Tani është i shkretë si një shesh i braktisur për zbritje emergjente. Asnjë aeroplan tjetër përveç tonit. Asnjë njeri përveç se një ushtar melankolik, që është mbështetur në pushkën e tij. Asnjë   ndërtesë me përjashtim të një shtëpie si kioskë të kurorëzuar me një yll të kuq.

Jakup B. GJOÇA/

Ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë e Bashkimit Europian Federika Mogherini erdhi në Tiranë dhe në një konferencë shtypi të përbashkët me kryeministrin Edi Rama, nga selia e Kryeministrisë deklaroi: “Bojkoti i parlamentit do të thotë bllokimi i krijimit të komisioneve të vettingut dhe de facto, kjo ndal procesin e progresit të Shqipërisë në Bashkimin Europian.”

Kaq i mjaftonte edhe kryeministrit Edi Rama, që të shfaqësohej përpara shqiptarëve, për të gjitha akuzat që i rëndojnë në qafë. Kryeministri Edi Rama, me gjuhën që foli Mogherini në Tiranë, jo vetëm doli “i virgjër”  politikisht dhe penalisht, nga të gjitha akuzat për bashkëpunim me krimin e organizuar, për korrupsion, por kërkon tashmë që Reformën në Drejtësi dhe Vettingun ta përdorë edhe si alibi ligjore dhe imunizim për të shpëtuar ndaj korrupsionit të qeverisë së tij, për të shpëtuar ndaj çdo përgjegjësie politike që ka ai vetë për kriminalizimin e Parlamentit, etj. Jo vetëm kaq.

Këto akuza POLITIKE DHE PENALE ndaj kryeministit Rama, i tha edhe vetë ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë e BE, Mogherini, po në konferencën e shtypit me Kryeministrin Rama, por i tha të sheqerosura me hipokrizinë politike, që të mos e shqetësonte fare kryeministrin Rama: “…çeljen e negociatat me Shqipërinë, natyrisht në varësi të ecurisë dhe zbatimit të reformës në drejtësi dhe në veçanti vettingut dhe 5 prioriteteve kyçe. Këtu përfshihet lufta kundër korrupsionit, lufta kundër krimit të organizuar dhe në veçanti kultivimi dhe trafikimi i narkotikëve.”

Mogherini, këtu kundërshton vetveten.

Së pari, Bashkimi Europian i kushtëzon Shqipërisë çeljen e negociatave për anëtarësim me luftën kundër korrupsionit, kundër krimit të organizuar dhe kultivimit dhe trafikimit të narkotikëve”.

-Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që në Shqipëri ka korrupsion?

– Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që në Shqipëri krimi i Organizuar jo vetëm nuk luftohet, por bashkëqeveris? Dhe kur themi që krimi i Organizuar bashkëqeveris në Shqipëri, është fakt i pakundërshtueshëm kriminalizimi i Parlamentit dhe i Pushtetit Vendor?

– Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që në Shqipëri perzonat me rekorde kriminale u bënë deputetë dhe kryebashkiakë?

– Po, kush është përgjegjës politikë dhe penalë, që VETËM në Shqipëri ka klutivim të të gjithë sipërfaqes së Shqipërisë dhe trafikohen përditë nga Shqipëria nëpër Europë tonelata me Canabis?

A mund të pohojë Ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë Mogherini, se  bashkëpërgjegjës për të gjitha këto pyetje, të cilat pengojnë integrimin e Shqipërisë në BE është  edhe qeveria, edhe Opozita? Apo  është vetëm qeveria, meqë ajo ka pushtetin ekzekutiv, ka shumicën absolute edhe në Parlament?

Apo është vetëm Opozita, që nuk bëhet urë, nuk kthehet në vagonë zhavori për mazhorancën dhe qeverinë, që të votojë VETËM dhe PA KUNDËRSHTI, ato LIGJE, REFORMA që dëshiron dhe SIÇ I DËSHIRON kryeministri Rama?

A mund ta pranojë publikisht  zonja Mogherini se kryeministri Rama ka përgjegjësinë e plotë politike, që i bëri personat me rekorde kriminale edhe deputetë, edhe kryebashkiakë?

Apo, të pohojë të kundërtën, që kryetari i PS-së Edi Rama nuk ka asnjë përgjegjësi, që kandidatët socialistë që ai vetë përzgjodhi në listat e Partisë Socialiste dhe që u bënë deputetë dhe kryebashkiakë, dolën persona me rekorde kriminale?

Atëhere, nëse Mogherini nuk guxon ta thotë në konferencën e shtypit me kryeministrin Rama këtë faktor të kriminalizimit të Parlamentit në Shqipëri, mos vallë, duke heshtur, Mogherini kërkon të bëjë bashkëpërgjegjës politikë dhe penale të kriminalizimit të Parlamentit dhe Pushtetit Vendor edhe Opozitën, kur vetëm deputetë dhe kryebashkiakë socialistë detyrohen të lenë mandatitn për shkak të dekriminalizimit?

A mund të pohojë publikisht Mogherini në Tiranë, përpara kryeministrit Edi Rama, se korrupsioni në Shqipëri bëhet nga Qeveria, apo edhe nga Opozita?

A mund të pohojë publikisht Mogherini në Tiranë, përpara kryeministrit Edi Rama, se korrupsioni në Shqipëri duhet të luftohet vetëm kundër “ish” qeveritarëve dhe se ministrat dhe kryeministri aktual i kësaj qeveria kanë imunitet politik dhe JANË TË PAPREKSHËM nga Ligji edhe nëse korruptojnë!!!

A mund të pohojë publikisht Mogherini në Tiranë në konferencën e përbashkët me kryeministrin Rama, se kultivimi masivisht i Shqipërisë me Canabis dhe trafikimi i mijëra ton Canabis nga Shqipëria në Europë bëhet nga Opozita dhe jo në saj të bashkëpunimit të drejtpërdrejtë të Qeverisë me Krimin e Organizuar?

Nëse Mogherini ka bindjen dhe prova që Qeveria nuk bashkëpunon me Krimin e Organizuar për trafikimin e Canabis, atëhere, të paktën,  a mund të pranojë që është PAAFTËSIA e qeverisë së kryeministrit Rama të luftojë kultivimin dhe trafikimin e Canbis në Shqipëri? Dhe, me një qeveri krejt e paaftë që të luftojë kultivimin dhe trafikimin e Canabis, a mund të bashkëpunohet për integrim në BE?

Cili është shqetësimi politik i Ministres së Jashtme dhe Sigurisë në Bashkimin Europian Mogherini, për moszbatimin e reformave të integrimit në Shqipëri?

Korrupsioni, Bashkëpunimi i Politikës me Krimin e Organizuar (nënkuptohet Qeveria, sepse Opozita edhe po të dojë të bashkëpunojë me krimin e organizuar të qeverisë, nuk ka pushtet), kultivimi dhe trafikimi i Canabis VETËM nga Shqipëria?

Apo Protesta e Opozitës pengon reformat në Drejtësi dhe Vettingun?

A mundet ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini t’u pohojë shqiptarëve që:

-Një qeveri që korrupton, një qeveri që është përgjegjëse për kultivimin dhe trafikimin e mijëra ton Canabis nëpër Europë (qoftë me bashkëpunim të drejtëpërdrejtë me Krimin e Organizuar, qoftë për paaftësi për ta luftuar), një kryeministër që kriminalizon Parlamentin dhe Pushtetin Vendor, a mund të ketë vullnet politik të bëjë reformë në drejtësi?

– A ka vlerë një Vetting i votuar nga kryeministri Rama, kur, ndërkohë ai akuzohet se ku i gjeti miliona euro që ndërtoi Vilën e tij në Surrel?

– A ka vlerë një Vetting për gjyqtarë dhe prokurorë, i votuar edhe nga Alfred Peza, deputeti socialist, i cili me rrogë 600 euro në muaj (të deklaruar në gjykatë deri në 2010) të blejë në 2015 1,2 miliardë lekë aksione bankare?

A mundet ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini t’u pohojë shqiptarëve që:

-Duhet votuar paraprakisht  Vettingu i prokurorit dhe i gjyqtarit,  nga deputetë socialistë me rekorde kriminale dhe nga kryeministri i akuzuar për korrupsion, që të luftojë, paskëtaj, korrupsionin e Kryeministrit dhe të ministrave dhe deputetëve të tij?

Kryeministri Edi Rama, me gjuhën që foli Mogherini në Tiranë, tashmë kujton se mund të akuzojë Opozitën si pengesën politike për moszbatimin e reformës në Drejtësi, për mosvotimin e Vettingut dhe moszbatimin e reformave të integrimit të Shqipërisë në BE.

A mundet ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini t’u pohojë shqiptarëve që:

-Për integrimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian është pengesë Protesta e Opozitës, edhe kur kërkohet PARAPRAKISHT të luftohet korrupsioni i qeverisë, të Dekriminalizohet Parlamenti dhe paskëtaj të votohet Reforma në Drejtësi dhe Vettingu?

Në Rumani, e cila është anëtare e BE-së, edhe pse aty është kryer reforma në Drejtësi, edhe pse aty Gjyqësori nuk është i korruptuar, edhe pse aty Vettingu i gjyqtarëve dhe i prokurorëve zbatohet, SËRISH qeveria Socialiste KORRUPTON!

Qytetarët rumunë, me protesta të vazhdueshme kërkojnë DORËHEQJEN E QEVERISË SË KORRUPTUAR!

Deri tani, as ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini, as BE-ja nuk u ka bërë thirrje protestuesve rumunë që të ndërpresin protestat ndaj qeverisë, sepse rrezikojnë Sigurinë dhe Integrimin Euripian në Rumani!!!

Përse, ministrja e Jashtme dhe e Sigurisë të BE Mogherini vepron dhe sillet me dy standarte politike në Shqipëri?

1.Që, nuk kritikon qeverinë dhe Kryeministrin si përgjegjës politikë për mosdekriminalizimin e Parlamentit, për mosluftimin e krimit të organizuar, për mosluftimin e korrupsionit, për mosluftimin e trafikimit të Canabis?

2. Në cilën demokraci,  sipas zonjës Mogherini, thuhet dhe shkruhet se Protestat e qytetarëve dhe të Opozitës ndaj qeverisë së korruptuar, DËMTOJNË DEMOKRACINË dhe INTEGRIMIN EUROPIAN???

Do të shkruaja edhe ca pyetje të tjera, për ministren e Jashteme dhe të Sigurisë të BE zonjën Mogherini, meqë na begenisi dhe erdhi nga Brukseli në Tiranë:

-Së pari, përse nuk e detyroi kryeministrin Edi Rama, që të negociojë me Opozitën për kërkesat kryesore politike të Protestës?

– Përse nuk i kërkoi publikisht kryeministrit Rama, në konferencëen e përbashkët të shtypit, që të zbatohet numërimi elektronik në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017, si një garanci për mosmanipulimin e votave nga KQZ dhe Administrata Zgjedhore e politizuar nga Partia Socialiste?

– Meqë erdhi në Tiranë, meqë është edhe italiane, zonja Mogherini a e pyeti kryeministrin Rama, sa e vërtetë është shqetësimi i opinionit dhe medias italiane për importimin në Shqipëri të 140.000 tonë Mbjetje kimiko-bërthamore?

Por, e di, që këto pyetje zonjës Mogherini, i shkaktojnë alergji politike, sidomos, pasi zonja Mogherini hëngri edhe ëmblësirën që iu servis në selinë e kryeministrisë në Tiranë, e pyes zonjën Mogherini:

-Ku fjeti në Tiranë, para se të bënte konferencën e shtypit me kryeminsitrin Rama? Në vilën e kryeministrit Rama në Surrel? Apo në vilën e re të zonjës Vllahutin,  ambasadores të BE në Tiranë? Sepse, siç thotë edhe populli ynë: “Siç e shtron, edhe do flesh” dhe “Qeni leh, aty ku ha”!!!

Mbreti punonte për bashkimin mbarëkombëtar

Nga Azil Biçaku.

Replikë e detyruar për intervistën e Hasan Luçit.

Si emigrant politik në Suedi, ndjek me vëmendje shtypin shqiptar dhe, në këto kohët e fundit, vihet re një botim i shtuar i historive me “kaubojsa” komunistë, që bënin krime dhe kërkojnë tashmë të bëhen edhe heronj të krimeve të tyre. Në “Gazetën Shqiptare” ka pasur disa ditë një intervistë me Hasan Luçin. Me sa kuptoj unë, ky hero i krimeve të regjimit më gjakatar që njeh historia deri tani, kundër popullit të vet, kërkon ndoshta edhe një dekoratë apo të shpallet hero për atë punë aq “frutdhënëse” që aludon, për spiunimin dhe sabotimin e diasporës.

Ai, gjoja paska ruajtur jetën e idhullit të popullit (sipas tij) të kryekriminelit Enver Hoxha. Pa pikë skrupulli, del tani pas 27-vjetësh dhe krekoset për bëmat e tij. Ai, si duket, e kaloi lumin, sepse në Shqipëri, fatkeqësisht, nuk u bë asnjë Nuremberg, për gjenocidin më të madh në histori, në një popull aq të vogël dhe të pafajshëm. Kjo ka qenë shumë e nevojshme që vendi të binte në qetësi, pra kriminelët t’i dorëzoheshin gjyqit sikundër ka ndodh dhe ende vazhdon p.sh. në Kamboxhia. Enveri nuk qe larg nga Pol Poti i Kamboxhias për krimet monstruoze kundër bashkëkombësve të vet.

Por unë mendoj edhe këtë; se vazhda e komunistëve kriminelë dhe mullvadët e tyre të gjirizëve kanë një angazhim. Ajo asht porosia e pasuesit të xhelatit, dishepullit të tij, Ramiz Alioviçit që tha: “Vetëm mos lejoni që ta marrin legalistët, të tjerët le ta marrin se janë tanët”. Kjo paska qenë porosia e atij delikuenti famëkeq.

Në vazhdim, kuptohet se e gjithë makineria e persekutorëve ka qenë e drejtuar kundër të ndierit Mbretit Zog, oborrit mbretëror dhe partisë historike të Legalitetit. Atij, dhe asaj i trembeshin dhe vazhdojnë t’i tremben sepse kanë pasur frikë nga drejtësia, rregulli dhe ligji. Një shtet ligjor, një drejtësi dhe një Kushtetutë moderne nuk do të lejonte që ata të mos jepnin llogari për krimet makabre dhe që e mbushën vendin me burgje e kampe përqendrimi gjatë 45 vjetësh.

Por lluci i gjirizeve të mos krekoset se paska bërë kërdinë në diasporë se paska shkuar natën tek shqiptarë për informata. Enver Hoxha dhe regjimi i tij e kishin popullin në një burg të madh dhe ai ishte me disa rrathë, sikurse Ferri i Dantes dhe në të kishte çengelat, kasaphanat dhe llogoret e varreve masive. Pra, Hoxhës nuk i duheshin aq shumë mijtë e hendeqeve që kishte nëpër botë për të spiunuar, sepse i kishte mbushur burgjet dhe kampet e përqendrimit plot në gjithë vendin. Ai e dinte se askush nuk e sulmonte, por donte të vriste e priste sa të donte si paranoid që ishte dhe të mbillte panik, frikë dhe tmerr në popull me pretekstin e grupeve armiqësore, sa deri edhe në vetë aparatin e vet. Ai ishte i traumatizuar psiqikisht nga mynxyra e gjaku i derdhur që kur ishte i fshehur nëpër katundet ku gjoja luftonte okupatorin. Vendet fqinje që ishin çelësi i një ndërhyrjeje për rrëzimin e diktaturës komuniste, nuk lejonin në asnjë mënyrë këtë. Përveç pengesave të tjera, shtet fqinj doni që Shqipëria të mbetej një shkretëtirë tmerruese për qytetarët e atyre vendeve. Një shembull konkret: shqiptarët e Kosovës që arratiseshin e vinin në vendin amë vuanin kalvarin 20-25 vjeçar ose ia kthenin Titos, sipas marrëveshjes Enver-Tito. Lexo librin: “25 vjet në burgjet e Enverit”, nga Nazmi Berisha. Prandaj, them se xhahili e dinte se askush nuk e pushtonte, por si kanibal që ishte, nuk ngopej me gjak shqiptari dhe donte të eliminonte edhe ata që i kishin ikur.

Të vijmë tek Hasan Luçi. Paska rrjedhur nëpër shtëpi natën në Paris. Po nuk di ndonjë shqiptar që nuk e hap derën, kur dikush i troket në derë. Zakonet tona janë që edhe hasmit i themi mirë se vjen, derën e ke të hapur. Këtu është poshtërsia e gjiriz-jetuesve, që shpërdorojnë bujarinë dhe zakonet.

Luçi përmend Zenel Çamin, se i paska marrë informata.

I ndjeri Zenel nuk paska helmuar Mbretin dhe gjithë njerëzit e oborrit. Justifikimi se gjoja lugati Enver nuk donte të kryente krime jashtë, se kishte frikë nga bota. Po a ka ndonjë njeri që e përtyp këtë gënjeshtër me bisht. Regjimi i xhelatëve të Tiranës dhe Beogradit do të festonin dhe do jepnin kushedi se çfarë për të zhdukur jo vetëm Mbretin Zog, me gjithë familjen, por edhe gjithë pasuesit e tij, po të mundeshin. Pra, kjo asht zero. Pallavrat se si sigurimi shqiptar me Luçin si zbulues ia hodhi UDB-s, KGB-s dheCIA-s, është një ëndërr me sy hapur. Për sa i përket Muharrem Gjokës (e kam pas njohur në vitin 1970), ka qenë me oficerët e Mbretit Zog por kur u shpërndanë dhe ai u largua sikurse të tjerët. Mbreti Zog ka pasur adjutant si në Shqipëri, Turqi, Egjipt, Angli, Francë (në Spanjë, prej 1962 dhe i ndieri Mbreti Leka I), kolonel Hysen Selmanin.

Luçi thotë se M. Gj. nuk ishte i kënaqur nga Mbreti Leka dhe se gjoja ai, Leka, nuk ishte si i ati. Asgjë nuk qëndron. M. Gj. i ka hapur derën një shqiptari, pa marrë parasysh se ky ishte një palaço, që nuk i shkonte ndërmend Gjokës me e keqinterpretu bujarinë e një shqiptari nacionalist.

Mbreti Leka ishte i një kohe tjetër dhe zotësinë dhe zgjuarsinë ta kushtëzon dhe përshtat koha që njeriu jeton. Unë e kam takuar për herë të parë më 22 maj 1968, në Altea të Spanjës. Prej atëherë e kemi vizituar si familje disa herë në vit, në Madrid. Për këtë ndihem i privilegjuar dhe krenar se e kam njohur dhe ruaj kujtimet më të mira dhe shumë mësime nga ai, një nacionalist, patriot dhe trim i orës së parë. Ashtu sikurse ishte proklamuar “Ushtar i atdheut deri në vdekje.”

Mbreti Leka ia kushtoi jetën dhe mundin kombit dhe Shqipërisë Etnike. Me përgatitjen e tij në çdo disiplinë, i kishte të gjitha kushtet të bëhej çfarëdo në botën e lirë. Por jo! Ai mori barrën e rëndë të punonte për komb dhe atdhe. Ai ëndërronte dhe punonte që ta shihte Shqipërinë një komb, me një gjuhë dhe me një flamur, që rilindësit, donin, luftonin dhe vdiqën. Ai thoshte se: “Sikur të bashkohej Kosova me Shqipërinë, do të ngrihesha edhe nga varri”.

Thembra e Akilit, për çdo patriot shqiptar, gjatë Luftës II Botërore ka qenë: Shqipnia Etnike. Asnjë nga partitë nacionaliste nuk pranuan që Kosova të ngelte jashtë diskutimeve për shtetin e ardhshëm shqiptar pas humbjes së nazifashizmit, pra, asnjë lëshim për Kosovën. Kjo u kushtoi nacionalistëve, kjo i kushtoi Zogut fronin, por kjo i kushtoi edhe Mbretit Leka i gjatë gjithë jetës. Komunistët nuk pranuan marrëveshjen e Mukjes se vinte si kusht edhe Kosovën të ishte brenda kufijve të shtetit të ardhshëm. Meqë Miladin Popoviçi dhe Dushan Mugosha kishin marionetën Enver në dorë, dënuan marrëveshjen e Mukjes, madje i dënuan delegatët e saj me vdekje. Vrau pas shpine edhe kryetarin e saj patriotin nacionalist Mustafa Gjinishin dhe hapën vëllavrasjen. Është për t’u çuditur se si komunistëve dhe injorantëve si Luçit u ka ngel akrepi i orës po në një vend se, “Zogu mori floririn”!. Çdo gjë është shkruar pas 1990, dokumentuar bile edhe me shifra sa flori qe, ku u çua për ta mbrojt nga fashizmi e nazizmi u transportua në vendin e sigurt në Londër dhe si përfundoi ajo histori. Por në Shqipëri kanë ndodhur çudira. Çudia ma e madhe qe historia se gjoja një fshatar i Kërrabës vodhi floririn që ruhej atje dhe e transportoi me gomar?! Pra, gjithë ai flori u vodh me gomar!. U dënua një fukara, pse iu gjetën dy-tri monedha flori. Zhurma e shtypit u shua sikur kripa në ujë. Por ama, ajo e Zogut vazhdon, sepse e ka thanë merhumi dhe ajo është një plagë në trurin e atrofizuar të njeriut të ri që krijoi kalvari i xhelatëve për gati gjysmë shekulli.

Te zotësia e Lekës I? Intuita, zotësia dhe inteligjenca e tij është vlerësuar nga shumë qeveri të botës. Ai konsultohej me politikanë, pyeste dhe informohej. Ai, madje, qe edhe këshilltar i Presidentit Thiu në luftën e tmerrshme në Vietnam, po ashtu edhe në luftërat guerile në Rodezi (së bashku me bërthamën e ushtrisë kombëtare që përgatiti në periferi të Madridit, në Pozuelo) si dhe informohej vazhdimisht mbi gjithë teknologjinë e armatimeve të reja të fabrikave botërore.

Është e vërtete se Luçi kishte lidhje me Çufe Mullain, pseudonim i Manush Kelmendit, që u fut në Lëvizjen e Legalitetit në Belgjikë. Të gjitha partitë në diasporë kanë qenë të hapura dhe për pranime. Pra, nuk kërkohej që dikush të kishte vra, spiunuar apo burgos njerëz, si meritë, për tu ba anëtar si në PP e llucit të kuq. Bëmat e Cufes u thurën në romanin e fantazive të komunistit Nasho Jorgaqi dhe me porosi të sigurimit famëkeq, me titullin “Mërgata e qyqeve”. Mbreti Leka nuk përzihej në punët e asnjë partie. Ai ishte pa parti dhe i konsideronte të gjithë njësoj dhe ishte mbi partitë. Është e natyrshme që Mbreti Leka ishte në dijeni të të gjitha ngjarjeve si jashtë, ashtu edhe brenda në Shqipëri.

Kur Mbreti në 2-3 korrik 1972 thirri gjithë kryetarët e partive për një bashkim mbarëkombëtar të diasporës, (një Prizren i dytë) Ai, nuk bëri asnjë dallim. Mbledhja u mbajt në Madrid në Hotel Cisco. Kam qenë edhe unë i pranishëm dhe kam filmuar dhe fotografuar atë eveniment patriotik.

Lluçi paska gjet mjaft spiunë në mërgim, që nuk donin të jetonin vetë nën diktaturën enveriste dhe i ka përdorur për të komprometuar dhe të luaj me ndjenjat e njerëzve të larguar për disa dekada dhe të përmalluar. Aty është përzierë atdhedashuria, mallëngjimi, malli për familje në internim apo në burg. Dora e zgjatur e këtij zagari ka luajtur me ndjenjat e mjaft njerëzve si dhe janë përdorur edhe hakmarrjet kundrejt farë e fisit nëpër kampe përqendrimi. Me veglat e tyre të fëlliqura kanë shkaktuar tragjedi me pasoja fatale ndërmjet individëve në diasporë. Po e konkretizoj me një telegram kërcënimi që operativi xhelat i zonës Fierës në Dumre (vend kampi përqendrimit),Gani Garunja i jep vëllait për t’ma postuar me përmbajtjen: ”Hiqni dorë nga veprimet armiqësore kundër shtetasve tanë atje veprimet tuaj po rëndojnë mbi ne”. 28 gusht 1976. Një pjesë kanë pas karakter të dobët, janë mashtruar dhe janë kthyer në Shqipëri. Kështu, ky kriminel ka dënuar dyfish. Ka mashtruar dhe pastaj ka dënuar. Ata zagarët e Luçit të hendeqeve ishin në gjithë shtetet dhe neve i dinim, por nuk mund të vrisnim kënd, pse është me ide tjetër apo punon për të tjerët. Ne nuk ishim si xhelatët e regjimit Hoxha-Shehu.

Këtu në Stokholm dinim një person të arratisur nga fundi i viteve 50, që mundohej me nda edhe gratë nga burrat që të kthehej gruaja se burri ishte kokëfortë antikomunist. Ai çoi në Shqipëri tre prej Stokholmi, me sa njoh unë. Ata ishin qyqarë si Ethem Hoxhallari nga Korça, nuk di gjë për fatin e tij. Galip Colin një ish-Sigurims i Enverit që nga dajaku në Jugosllavi pas 9-vitesh burg erdhi në Suedi. Ai na thoshte në kafe se: “Unë u zbërtheva nga UDB-ja dhe dënohem me vdekje po të kthehem në Shqipni”. Atij ia mbushi mendjen këlyshi i Luçit dhe e çoi në Shqipëri. Ai u prit me lule me që në aeroplan kishte edhe suedez, por sapo të huajt ikën atij iu vunë prangat. Ai u dënua me sa di 25 vjet burg. Kurse Dulaver Hasën (prej Peshkopie) pasi e ndanë nga gruaja e fëmijët, shiti vilën mori parët për të jetuar luks në Shqipëri, e dënuan 25 vjet burg. Me që ishte shtetas suedez erdhi prapë në vitin 1990 dhe ndërroi emrin e quhej Alfons. Ai deklaroi që “unë nuk jam ma shqiptar”, nga kalvari që përjetoi, pra mohoi veten. Pas një viti, këtu, vdiq dhe nuk ishte as 50 vjeç. Këto janë heroizmat e Luçit me mijtë e tij. Si këto kanë ndodhur kudo në Perëndim. Pra, ai i ka ndihmuar Enverit të mbushë burgjet edhe me neve që jetonim jashtë, kurse nga ana tjetër nuk donte të eliminonte Mbretin. A hahen këto dëngla! Unë nuk dua të përmend se cilat familje janë provokuar nga ata, sepse nuk dua që t’i vrasë ndërgjegjja se pse kanë mbajtur kontakte me atë miun e Suedisë. Vetëm dua të dëftej pak se si erdhi ai këtu, pa i përmendur emrin, vetëm inicialet (N. SH. me të shoqen SH.), për të mos i turpëruar ata familjarë që vuajtën nga arratisja e tij. Arratiset për Greqi, nga fundi i viteve ‘50 dhe nga kampi i Llavrios në Greqi shkon, në Turqi aty u pagëzua në spiun batoqesh, pasi u martua me një shqiptare nga Kosova që kishte kontakte me ambasadën shqiptare në Turqi dhe me dy shqiptarë (Z.K. dhe L.T), që vepronin si spiunë atje. Çifti ndërmori disa udhëtime nëpër Europë dhe në prill të vitit 1964 na vjen në kampin e Llavrios në Greqi. U paraqit si legalist dhe filloi duke na këshilluar. Pas pak u zhduk se e pa që neve e kuptuam misionin provokues të ndytë të tyre. Ai i shpërbleu të ndierët që përmenda më lart me nga 25 vjet burg në “parajsën” e Luçit. Këto janë bëmat e mëdha të Hasan Luçit dhe veglave të tij.

Hasan Luçi qenka një mikrob komunist që ende sipas angazhimit persekuton familjet e shumëvuajtura të naciaonalistëve (legaliste-mbretnore veçanërisht), duke u thënë se ata baballarët tuaj kanë punuar për regjimin “gjakatar” komunist. Hallall e keni pas burgun dhe internimin, sepse M. Gjoka më hapi derën dhe më priti. Unë nuk mbroj asnjë spiun kushdo qoftë ai. Edhe po të ketë qenë Zenel Çami, Andon Konomi apo Muharrem Gjoka, por ç’faj kanë familjet e tyre që kanë vuajtur të zezat e ullirit në ferrin komunist. Me këtë dua të them se ata tani e ndjejnë veten të turpëruar që prindërit e tyre paskan punuar (nëse), me kriminelët e Enverit pa pas asnjë detyrim apo kërcënim për burg në botën e lirë kur ne dergjeshim në kalvarin e xhelatëve komunistë.

Neve i kemi dit këto manovra të tmerrshme komuniste, por nuk mund të vrisnim njerëzit pse gënjehen nga premtimet, provokimet apo edhe kërcënimet. Njeriu zgjedh vetë si të veprojë. Nuk ka pas diktat.

Mbreti dhe Nana Mbretëreshë e lejuan përfaqësinë e Ambasadës Shqiptare në Paris të merrte pjesë në dasmën e Mbretit (në të cilën qesh emëruar filmuesi i saj dhe e kreva shkëlqyeshëm), më 10 tetor 1975, në çifligun Iljeska në Madrid. Mbreti dhe Nana Mbretëreshë (ndjesë paçin) i lejuan pa asnjë bujë. Mbreti i konsideronte të gjithë shqiptarët si bashkëkombës, pa dallim të ngjyrës. Ata që kanë lyer duart me gjak duhet t;i dënoj gjyqi dhe jo të vëllavritemi në tokë të huaj. Ky ka qenë një rregull i pashkruar, ky ishte shqiptarizmi jashtë atdheut. Njerëzit nuk vriteshin për ide politike, politika dhe feja është personale për një person që e kupton fjalën demokraci dhe që do të jetojë si demokrat.

Tani po çuditemi se si ish-persekutorët e djeshëm po flasin në emër të demokracisë, madje po japin leksione për demokraci. E filloi Ramizoviçi, pasi e mbrojtën ca kohë gjoja në burg, që të mos e vriste kush, vazhdoi me vejushën e zezë dhe tani Hasan Luçi, që paska mbrojt regjimin “famëkeq” dhe lavdërohet që ka ruajt jetën e Enver Hoxhës.

Këta që masakruan popullin afro gjysmë shekulli, kur u siguruan që nuk i gjen gjë, filluan të lulëzojnë dhe të na mësojnë se kjo tani nuk është demokraci e vërtetë.

Unë u jap plotësisht të drejtë si Ramizit, Naxhmijes dhe Hasanit. Ja pse u jap të drejtë: Në asnjë vend të botës që njihet si demokraci nuk ka shpëtuar një kriminel që ka bërë gjenocid kundër njerëzimit pa iu dorëzue gjyqit të vendit apo Hagës. Akoma ndiqen dhe arrestohen kriminelët e nazimit, edhe pse janë në moshë mbi 90 vjeçare. Kurse në Shqipërinë tonë kriminelët kritikojnë sepse nuk kemi një demokraci të vërtetë. Hajt e merre vesh këtë super paradoks. Por kjo ndodh veç tek ne se njeriu i ri i Enverit ndodhet në çdo vend kyç. Por po harrove të kaluarën, nuk e ndërton kurrë të ardhmen dhe kjo po ndodh tek ne pas mbi 20 viteve tranzicioni jemi dhe po mbetemi në tranzicion vendnumëro. Ajo e kaluar aq fatale e zymtë na ka paralizuar dhe nuk po dalim dot sepse luçat, ramisat, nexhmijet dhe plot të tjerë si këta nuk dhanë kurrë llogari, por po kërkojnë edhe llogari se kjo s’është demokraci e vërtetë.

Nga Adil N. Biçaku, Suedi

Short URL: http://www.gazetarepublika.al/?p=19334

Posted by redaksia on Jun 2 2012. Filed under Komente. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed.

Jakup B. GJOÇA/
Kryeministri Edi Rama po shton dozat e propagandës dhe të akuzave politike ndaj gjyqtarëve, prokurorëve dhe institucioneve të Drejtësisë, të cilët i akuzon se janë të korruptuar, – pa dhënë as emra konkretë dhe as raste korrupsioni konkretë. Kohë më parë Kryeministri Edi Rama e cilësoi KLD-së, si “kënetë”!
Kryeministri Rama është politikani më i “imunizuari” nga Gjyqësori
Është e paprecedent, është shkelje flagrante e Kushtetutës, është jashtë çdo standarti demokratik, që cilido kryeministër, të akuzojë në përgjithësi gjyqtarë, prokurorë dhe institucione të Pavarura të Drejtësisë! Për më tepër, Edi Rama, si politikan, por edhe si kryeministër, duhet të jetë i fundit, edhe si politikan, edhe si qytetar në Republikën e Shqipërisë, që mund të ketë të drejtën ligjore, të drejtën morale, të drejtën politike, që të akuzojë me frazeologji politike, pa fakte dhe emra konkretë, publikisht gjyqtarë, prokurorë dhe institucionet e Gjyqësorit dhe të Drejtësisë! Edi Rama, është qeveritari më jetëgjatë, që qeveris në Shqipëri, më shumë se çdo tjetër politikan postkomunist! Edi Rama ka qeverisur Tiranën 11 vjet si kryebashkiak, ka qënë ministër në qeverinë “Nano”, dhe ka 4 vjet si kryeministër! Haptas dhe publikisht, Edi Rama është akuzuar për korrupsion, që kur ishte kryebashkiak i Tiranës, pavarësisht se ky Gjyqësor që është në Shqipëri, as e hetoi dhe as e gjykoi asnjëherë! Nëse pyeten bizmenmenët në Tiranë, akuzat e biznesit ndaj kryebashkiakut Edi Rama të çojnë te tarifat e 20 %, që mbipaguanin për çdo shërbim bashkiak dhe leje ndërtimi në Tiranë! Qeveria e kryeministrit Edi Rama është akuzuar publikisht dhe nga të gjithë faktorët politikë shqiptarë dhe ndërkombëtarë për korrupsion, sa ambasadori i SHBA në Tiranë Donald Lu denoncoi publikisht në nëntor 2015 se ministrat e korruptuar pengojnë Reformën në Drejtësi, por deri tani kryeministri Rama nuk ka shkarkuar asnjë ministër të korruptuar, ndoshta sepse kryeminsitri Edi Rama është, ose Peng i ministrave të korruptuar, ose është koka e korrupsionit në Qeveri! Kryeministri Rama, është i vetmi kryeministër në Shqipëri, që nga 1912-ta, që me një vit qeverisje të tij, arriti të ndërtojë në Surrel vilë 10 milionë euro, por që asnjëherë Gjyqësori shqiptar nuk mori mundimin që ta hetonte dhe ta gjykonte kryeministrin Edi Rama për korrupsion, pasi ku i gjeti 10 milionë euro që ndërtoi vilën e tij private, ndërkohë, që deklaron vetëm 3.000 euro depozitë bankare dhe është paguar me rrogë modeste, si edhe për pastrim parash, ndoshta të fituara nga abuzimi i detyrës shtetërore. OSBE-ja në Tiranë, në raportin paszgjedhor të 21 qershorit 2015 që iu dërgua OSBE-së në Bruksel, shkruajti se pasuria personale e kryeministrit Edi Rama është mbi 200 milionë euro! Gjyqësori në Shqipëri, jo vetëm që nuk mori mundimin që të hetojë këtë akuzë të OSBE-së, por, përkundrazi, deputetët socialistë publikisht e kërcënuan misionin e OSBE-së në Shqipëri me zbimin nga Shqipëria, me pretekstin politik se i ka mbaruar misioni i OSBE-së në Shqipëri!
Kriminalizimi i Parlamentit dhe i Pushtetit Vendor është produkt politik I Edi Ramës
Edi Rama, si kryetari i PS-së që nga 2005-sa, është faktori kryesor politik i kriminalizimit të Parlamentit dhe i Pushtetit Vendor. Edi Rama, si kryetar i PS-së, futi në parlament me Listat e Kandidatëve për deputet të PS-së, persona me rekorde kriminale. Qëllimisht dhe me bindje, sepse Edi Rama, si kryetari i PS-së, u mbështet në fitoren elektorale të PS-së në 2013-n, pikërisht në financimin dhe bashkëpunimin e personave me rekorde kriminale. Parlamenti aktual, u detyrua që të bëjë Katharsin nga deputetët me rekorde kriminale, votoi Ligjin e Dekriminalizimit. Armando Prenga është deputeti socialist, që u detyrua pardje të japë dorëheqjen, pikërisht nga Ligji i Dekriminalizimit. Edi Rama, si kryetar i PS-së akoma nuk ka bërë jo vetëm autokritikë morale, si përgjegjësi politik i kriminalizimit të Parlamentit, por duhej që të dorëhiqej edhe si kryeministër, pasi maxhoranca e tij mbështetet, pikërisht në deputetë me rekorde kriminale! Edi Rama, gjithashtu, me bindje dhe qëllimisht bëri kryebashkiakë në 2015-s, sërish persona me rekorde kriminale, saqë KQZ-ja, mbështetur në Ligjin e Dekriminalizimit, u detyrua t’u heqë mandatin kryebashkiakëve socialistë! Edi Rama, si kryetar i PS-së, duke bërë deputetë dhe kryebashkiakë persona me rekorde kriminale, u mbështet në fitoren elektorale, duke u financuar dhe duke bashkëpunuar me Botën e Krimit!
Kryeministri Rama është politikani që duhet të flasë i fundit kundër Drejtësisë
Po, të gjithë e dimë, të gjithë e kemi vuajtur duke e provuar që drejtësia gjyqësore, në çdo vendim gjyqësor, në Shqipëri shitet dhe blihet! Po, të gjithë e dimë se ka gjyqtarë dhe prokurorë të korruptuar! Por, që kemi gjyqtarë dhe prokurorë të korruptuar, në gjithë piramidën e Gjyqësorit, të Drejtësisë, kjo ndodh, sepse të tillë e duan Gjyqësorin dhe Drejtësinë vetë qeveritarët! Gjyqtari dhe prokurori i korruptuar, duke e shitur drejtësinë gjyqësore, së pari i shërben interesave personale të (çdo) kryeministrit, ministrit, deputetit! Edi Rama, si kryeministër nuk akuzoi prokurorinë, që zvarrit hetimin për 1.2 miliardë lekët e deputetit socialist Alfred Peza! Edi Rama si kryeministër nuk akuzoi gjyqtarin përse vendosi që deputeti socialist të lirohet nga burgu, edhe pse akuzohet se qëlloi me armë qytetarin! Edi Rama nuk akuzon prokurorinë përse nuk padit penalisht kryebashkiakun socialist që ka fshehur rekordet e tij kriminale, në bazë të Ligjit të Dekriminalizimit! Edi Rama nuk akuzon prokurorinë, përse nuk heton paditë që bën KLSH-ja për shpërdorimin e 2 miliardë lekëve nga qeveria dhe të miliardave lekëve nga kryebashkiakët socialistë! Edi Rama nuk akuzon prokurorinë, përse nuk hetoi ministrat e korruptuar, të cilët i denoncoi ambasadori i SHBA në Tiranë! Edi Rama nuk akuzon Prokurorinë, përse nuk hetoi shitblerjen e votave në zgjedhjet vendore në 2015-n, kur OSBE-ja deklaroi dhe raportoi se fushata elektorale u financua me paratë e krimit dhe vota u ble! Edi Rama nuk akuzon as gjyqësorin dhe as prokurorinë, që ende nuk kanë hetuar fhe gjykuar kokat e mbjelljes dhe të trafikimit të Canabis në Shqipëri, por mburret me deklarat e shtypit të Policisë, me propagandimin e çkuljes dhe disa rrënjëve Canabis? Edi Rama si kryeministër përse nuk padit shërbimet informative dhe policore të shtetit shqiptar, që nuk mundin të zbulojnë hangarët e përpunimit të tonelatave Canabis në Shqipëri? Edi Rama, si kryeministër përse nuk padit Doganat shqiptare, të cilat lejojnë “eksportin” e tonelatave Canabis nga Shqipëria drejt Europës, por tallet me shqiptarët, kur avionët e trafikimit të Canabis i cilëson”mushkonja”?
Vettingu përdoret nga kryeministri Rama për të marrë peng Vendimmarrjen e Gjyqësorin
Shqiptarët e kanë bindjen se kryeministri Edi Rama nuk e kërkon Vettingun për të bërë Katharsin e Gjyqësorit nga prokurorët dhe gjyqtarët e korruptuar! Kurrsesi, kjo! Qëllimi politik i kryeministrit Rama, nëpërmjet reformës në Drejtësi dhe Vettingut, është të bëjë spastrimin e atyre gjyqtarëve dhe prokurorëve, të cilëve ai, si kryeministër nuk u imponon vullnetin e tij në vendimmarrjen gjyqësore! Nuk mund të ketë Vetting në Gjyqësor pa u kryer më parë Vettingu i qeveritarëve dhe i deputetëve! Kryeministri Edi Rama nuk ka asnjë të drejtë morale, ligjore politike, të flasë për asnjë gjyqtar dhe prokuror të korruptuar, pa u shpjeguar më parë shqiptarëve, se ku i gjeti milionat euro që ndërtoi vilën e tij personale në Surrel! Nëse kryeministri Rama, Vettingun nuk e fillon nga vetvetja, atëhere çdo qëndrim i tij për Vettingun është hipokrizi, çdo akuzë e tij për gjyqtarët e prokurorët e korruptuar është propagandë! Kur BE i kushtëzoi Shqipërisë kryerjen e reformave kundër krimit dhe korrupsionit, fokusi, objektivi politik është qeveria e Kryeministrit Rama, sepse qeveria korrupton dhe bashkëpunon me krimin, ngaqë kriminalizoi edhe Parlamentin. Ndaj kryeministri Rama tani e përdor Vettingun, jo si reformë, por si shpata e Demokleut, për t’u prerë kokën të gjithë atyre prokurorëve dhe gjyqtarëve, të cilëve nuk u imponon politikën e tij në vendimmmarjen gjyqësore, por edhe ndaj kundërshtarëve të vet politikë.