Une kam pranuar me kohe fatin tim.
Cdo gje nisi kur une dhe bashkeshortja ime vendosem te iknim nga vendlindja jone,Korca, per te gjetur dicka me te mire ne Tirane. Dicka qe mund te na bente fitonim me shume. Erdhem me deshire te madhe, por nuk nxorrem gje ne drite. Ne keto raste,njeriu duhet te zgjedhe. Ashtu sic bera dhe une.. Nje vit te jetes sime e kam kaluar Greqi. Si shume shqiptare dhe une e mendova si nje rruge te mire per te sjelle leke ne shtepi duk qené se tanime ishim bere me dy djem. Puna ne ndertim ishte e veshtire,por sa here mendoja per familjen qe kisha ne Tirane,merrja force. E cuditshme sesi njeriu ndryshon kur behet prind. Gjen motivimin shume here me lehte, nuk ka nevoje te sforcohesh fare, mjafton te kujtosh qe diku aty jane disa njeréz qe presin ushqehen vetém nga ty, kthimi ne Tirane ishte per mua nder momentet me te veshtira. Me duhej té gjeja menjehere nje pune. E mendova mire dhe vendosa te merrja nje dyqan me gera. Kjo gje nuk zgjati shume pasi nuk e kisha té mundur ta paguaja ate e késhtu perfundova té shisja ne rruge, keshtu u bera pa vetedije nje ambulant kerkonte
Dy vjet kane ka luar nga ajo dite dhe asgje nuk eshte permiresuar, shitja e cigareve dhe bananeve zorr se po ma shkollon djalin qe e kam né universitet,larg meje. Pervecse mbaj pjesen tjeter te familjes qe pret nga une.
Çdo dite cigaret i bej vet, i shes lire. 50 leke njé pakete, vetem keshtu mund te mbijetoj ne treg. Eshte krize, njerezit duan Vetem gjera sa me te lira. Gezohem i kam se kéto mé kane dhene buke deri me sot.
Kioskat e reja e ulin punen tone. Ne qe luftojme per thérrimet e bukes. Ndoshta vendin e punés duhej té na e kishin dhene ne, jo te punesonin ata qe donin. Por e tillé eshte jeta. Kété fat kemi. Une nuk jetoj me keto,une mbijetoj. l ligjshem apo i paligishem kjo eshte menyra jeteses qé njeriu detyrohet te zgjedh nga halli.
AL in Sweden. 