Kategori
Uncategorized

Как умирали вожди революций…Si vdiqën drejtuesit e revolucionit

В.И. Ленин в Горках, последний год жизни.

Смерть вождей революции всегда вызывала всенародную скорбь, их обожествляли, им поклонялись. Они были самоуверенны, как будто считали себя бессмертными божествами.

Но спустя годы после смерти часто народ предавал их проклятью.

Владимир Ленин (Ульянов)
(1870 – 1924 годы)

Вождь Октябрьской революции скончался в возрасте 53 лет 21 января 1924 года. Тяжелобольной Ленин находился в усадьбе Горки (Московская область). 

Покушение на Ленина 30 августа 1918 года в представлении художника А. Герасимова, 1961 год

Официальная версия смерти: осложнения после ранения при покушении 30 августа 1918 года. По другой версии, причиной смерти послужила запущенная форма сифилиса, что тщательно скрывалось от общественности.

Если судить по воспоминаниям современников, в последние годы жизни Ильич страдал нарушением работы мозга. 

По записям профессора Даркшевича: «два тягостных для Владимира Ильича явления: во-первых, масса чрезвычайно тяжелых неврастенических проявлений, совершенно лишавших его

возможности работать так, как он работал раньше, а, во-вторых, ряд навязчивостей, которые своим появлением сильно пугали больного».

Ленин в Горках, 1922 год

Ленин жаловался на головокружения, которые приводили к обморокам. 
«Ведь это, конечно, не грозит сумасшествием?» – испуганно спрашивал вождь, догадываясь о своем тяжелом состоянии.

«Так когда-нибудь будет у меня кондрашка. Мне уже много лет назад один крестьянин сказал: «А ты, Ильич, помрешь от кондрашки»: беспокоился Ленин. 

Здоровье вождя резко ухудшилось в мае 1922 года, и он уехал в усадьбу Горки подальше от столичной политической суеты.  

В конце мая вождь утратил способность говорить и самостоятельно передвигаться – парализовало правые конечности. 

Консилиум врачей предположил, что симптомы связаны с поражением мозга сифилисом, распространенной болезнью конца XIX – начала XX века.

«Положение крайне серьезно, и надежда на выздоровление явилась бы лишь в том случае, если в основе мозгового процесса оказались бы сифилитические изменения сосудов» – как отмечали медики.

Летом состояние вождя ненадолго улучшилось «Исчезли симптомы поражения черепно-мозговых нервов, в частности лицевого и подъязычного, исчез парез правой руки, нет атаксии, ненормальные рефлексы (Бабинского, Россолимо, Бехтерева) отсутствуют. Восстановилась речь. Чтение беглое. Письмо: делает отдельные ошибки, пропускает буквы, но сейчас же замечает ошибки и правильно их исправляет».

Осенью вождь работал в Москве, но не был уверен в окончательном выздоровлении:

Физически чувствую себя хорошо, но нет уже прежней свежести мысли. Выражаясь языком профессионала, потерял работоспособность на довольно длительный срок». 

Ленин, Крупская и Елизарова в Горках, осень 1922 года

В декабре 1922 болезнь снова обострилась, Ленин прекратил политическую работу. 
В 1923 году как писал врач Крамер «Без всяких видимых к тому причин, наступил двухчасовой припадок, выразившийся в полной потере речи и полным параличом правой конечности».
Соратники снова перевезли Ленина из Москвы в усадьбу Горки. Рядом с вождем всегда находилась жена – верная Надежда Крупская.  

«Живу только тем, что по утрам В. бывает мне рад, берет мою руку, да иногда говорим мы с ним без слов о разных вещах, которым все равно нет названия» – писала она.

Крупская верила в выздоровление своего Володеньки: «Поправка идет здоровая — спит все время великолепно, желудок тоже, настроение ровное, ходит теперь (с помощью) много и самостоятельно, опираясь на перила, поднимается и спускается с лестницы. Руке делают ванны и массаж, и она тоже стала поправляться. С речью тоже прогресс большой — Ферстер и другие невропатологи говорят, что теперь речь восстановится наверняка, то, что достигнуто за последний месяц, обычно достигается месяцами. Настроение у него очень хорошее, теперь и он видит уже, что выздоравливает, — я уж в личные

секретари к нему прошусь и собираюсь стенографию изучать. Каждый день я читаю ему газетку, каждый день мы подолгу гуляем и занимаемся…»

Однако зимой 1923 года болезнь одолела вождя.

О смерти Ленина его супруга Крупская писала: «Все больше и больше клокотало у него в груди. Бессознательнее становился взгляд. Владимир Александрович и Петр Петрович (медбрат и охранник) держали его почти на весу на руках, временами он глухо стонал, судорога пробегала по телу, я держала его сначала за горячую мокрую руку, потом только смотрела, как кровью окрасился платок, как печать смерти ложилась на мертвенно побледневшее лицо. Профессор Ферстер и доктор Елистратов впрыскивали камфору, старались поддержать искусственное дыхание, ничего не вышло, спасти нельзя было».

Ленин умер в 18 часов 50 минут 21 января 1924 года. Ему было 53 года.

Оливер Кромвель 

(1599-1658 годы)

Вождь Английской революции, казнивший короля Карла I, протектор Англии. Личность противоречивая, одни называют его отцом британской демократии, другие – тираном-

убийцей.

Оливер Кромвель 

Кромвель внезапно скончался в сентябре 1658 года в возрасте 59 лет от смертельно опасного сочетания двух болезней: малярии и брюшного тифа. Народ оплакивал своего вождя.

Титул протектора Англии и Ирландии по наследству получил его сын Ричард, который не обладал жесткостью отца и вскоре был свергнут. 

Голова Кромвеля на шесте 

Мнение народа резко переменилось. В мае 1659 года тело Кромвеля было эксгумировано, покойнику было предъявлено обвинение в цареубийстве и вынесен приговор – смертная казнь. Виселицу с трупом Кромвеля возили по Лондону на обозрение горожанам, потом его голову насадили на шест, который установили около королевского дворца. 

В 1680-х годах голова вождя английской революции пропала. Столетия голова Кромвеля находилась в частной коллекции. В 1960-е годы голову вождя передали Кембриджу и похоронили. 

Симон Боливар
(1783-1830 годы)

Латиноамериканский революционер, лидер борьбы за независимость испанский колоний в Южной Америке (Венесуэла, Колумбия, Панама, Эквадор).

Парадный портрет Симона Боливара 

Боливар был родом из знатной креольской семьи в юности учился во Франции и Италии. В 1810 году принял участие в освободительном движении за независимость колоний Южной Америки. 
С 1819 по 1830 годы Боливар занимал пост президента освобожденной Великой Колумбии (Эквадор, Панама, Колумбия). 

В начале 1830 года Боливар ушел в отставку, он поселился близ колумбийского города Санта-Марта. Вождь революции отказался от своего имущества – домов и земель, жил скоромно, наслаждаясь пейзажами «снежных гор» – Сьерра-Невады. 

В письме другу, датированном 12 декабря 1830 года, Боливар писал:
«Мое здоровье с каждым днем ухудшается, и у меня не остается никакой надежды на выздоровление. Я молю Бога о том, чтобы он принял меня с любовью».

По официальной версии, Симон Боливар страдал туберкулезом, который в те времена был неизлечим. Есть предположения, что вождь был отравлен политическими врагами.
Симон Боливар скончался 17 декабря 1830 года в возрасте 47 лет. 

Симон Боливар за 2 года до смерти

Эрнесто Че Гева́ра 

(1928-1967 годы)

Латиноамериканский революционер и команданте Кубинсткой революции 1959 года.
После победы революции на Кубе команданте Че заскучал по оружию и отправился нести революционное возмездие в Конго в 1965 году, а в 1966 году а Боливию, где поддержал

партизанскую войну местных коммунистов.

Эрнесто Че Гевара в начале 1960х

«Я не рожден для того, чтобы руководить министерствами или умереть пожилым человеком» – говорил он своим соратникам. 

«Я, Эрнесто Гевара, официально отказываюсь от поста министра, от звания майора, от кубинского гражданства… Меня ничто больше не связывает с Кубой, кроме связей особого рода, от которых я не могу отказаться так просто, как отказываюсь сегодня от своих постов» – это письмо

отказаться так просто, как отказываюсь сегодня от своих постов» – это письмо Че Гевары перед отъездом c Кубы было обнародовано только после его смерти.

Че Гевара в молодости 

Че Гевара командовал в Боливии партизанским отрядом из 50 человек. 
За голову горячего революционера власти Боливии назначили награду в 4200 долларов. 

8 октября 1967 года отряд Че Гевары был взят в окружение солдатами Боливии, численность которых составляла 650 человек. Понимая неравность сил раненый в бою Че Гевара крикнул: «Не стреляйте! Я Че Гевара, и я живой стою дороже, чем мёртвый».

Советником боливийской армии в операции по поимке Че Гевары был кубинский беженец Феликс Родригес. 

Встреча Че Гевары с Гагариным, 1961 год

Пленного революционера доставили в ближайшую деревушку Ла-Игера, он оставался под арестом в местной школе, пока власти решали его судьбу. По свидетельству очевидцев, солдаты поделили между собой вещи революционера: трубку, одежду, часы. Мятежный Че стал легендой при жизни, и победители хотели заполучить часть его личных предметов. 

«Че держал голову высоко, смотрел всем прямо в глаза и просил только курить» – восхищались очевидцы. 

«Андрес Селич, один из военачальников, вошел в здание школы, подошел к Че, усмехнулся и резко дернул его за бороду, оторвал небольшую ее часть. Че Гевара разозлился и ответит возмущением, после чего офицер стал изо всех сил бить его пистолетом по лицу».

Очевидцы рассказывали, что Че Гевара отметил плохое состояние деревенской школы, в которой учились дети простых крестьян. «Вот против этого мы и воюем» – сказал он.

Быстрое решение о казни знаменитого революционера вызвало удивление офицеров.
Офицер Феликс Родригес, который сообщил Че Гевара о приговоре, произнес: «Команданте, мне жаль».

Исполнить приговор вызвался молодой сержант Марио Теран, который пожелал отомстить революционеру за своих убитых товарищей. 

Офицеры Боливии рядом с телом казненного Че Гевары 

По легенде, перед смертью Че Гевара сказал своему палачу:
«Я знаю: ты пришёл убить меня. Стреляй. Сделай это. Стреляй в меня, трус! Ты убьёшь только человека!». Марио Теран выпустил из винтовки девять путь в тело команданте. 

9 октября 1967 года Эрнесто Че Гевара был расстрелян, ему было 39 лет. Его верных бойцов казнили вместе с ним. 

Казненных похоронили в братской могиле, место которой долгие годы оставалось неизвестным.

Тела команданте и его боевых товарищей были найдены только в 1995 году.  

Руки казненного Че Гевары 

Есть легенда о проклятье Че Гевара, якобы все его убийцы вскоре погибли… Кроме палача Марио Терана, который до сих пор живет и здравствует в свои 77 лет. Жив также офицер Феликс Родригес, который занимался охотой на Че Гевара.

За месяц до смерти Че Гевара написал себе эпитафию:

«Даже если смерть придёт неожиданно, пусть она будет желанной, такой, чтобы наш боевой крик мог достичь умеющее слышать ухо, и другая рука протянулась бы, чтобы взять наше оружие»

Последнее письмо Эрнесто Че Гевары родителям перед отъездом c Кубы:
Дорогие старики! 

Я вновь чувствую своими пятками ребра Росинанта, снова, облачившись в доспехи, я пускаюсь в путь. 

Около десяти лет тому назад я написал Вам другое прощальное письмо. 
Насколько помню, тогда я сожалел, что не являюсь более хорошим солдатом и хорошим врачом; второе уже меня не интересует, солдат же из меня получился не столь уж плохой. 

В основном ничего не изменилось с тех пор, если не считать, что я стал значительно более сознательным, мой марксизм укоренился во мне и очистился. Считаю, что вооруженная борьба — единственный выход для народов, борющихся за своё освобождение, и я последователен в своих взглядах. Многие назовут меня искателем приключений, и это так.

Но только я искатель приключений особого рода, из той породы, что рискуют своей шкурой, дабы доказать свою правоту. 

Может быть, я попытаюсь сделать это в последний раз. Я не ищу такого конца, но он возможен, если логически исходить из расчета возможностей. И если так случится, примите мое последнее объятие. 

Я любил Вас крепко, только не умел выразить свою любовь. Я слишком прямолинеен в своих действиях и думаю, что иногда меня не понимали. К тому же было нелегко меня понять, но на этот раз — верьте мне. Итак, решимость, которую я совершенствовал с увлечением артиста, заставит действовать хилые ноги и уставшие лёгкие. Я добьюсь своего.
Вспоминайте иногда этого скромного кондотьера XX века.

Поцелуйте Селию, Роберто, Хуана-Мартина и Пототина, Беатрис, всех.
Крепко обнимает Вас Ваш блудный и неисправимый сын Эрнесто.

Мао Цзэдун

(1893 – 1976 годы)

Великий кормчий китайского коммунизма, бессменный лидер Китая с 1943 года по 1976 год.
Последние годы жизни великий кормчий был болен болезнью

Паркинсона и фактически не принимал участия в политической жизни Китая.

Из последних фото Мао 

Он не понимал, что происходит вокруг, и отличал только смену дня и ночи. Мао не мог самостоятельно передвигаться и внятно говорить.

Рядом с ним находилась верная секретарь Чжан Юфэн, которая лично отдавала распоряжения медицинскому и обслуживающему персоналу. Даже жена Мао могла увидеть вождя только с разрешения Чжан Юфэн. 

Великий кормчий страдал паранойей, которая обострилась после 65 лет. Однажды Мао почудилось, что отравлена вода в бассейне гостиницы, где он остановился. 

Мао мечтал не только дожить до старости, но и сохранить вечную молодость. Говорили, что «элексиром молодости» для Мао служили не только молодые любовницы, но и любовники.
Китайские граждане для поддержания сил долголетия своего вождя должны были читать по утрам как молитву

Десять тысяч лет Председателю Мао!». 

Также у Великого кормчего были свои правила и приметы:
«Во-первых, не следует отмечать дни рождения. Ведь устройство юбилейных торжеств не продлевает жизнь человека. Тут самое главное – это то, чтобы человек хорошо делал свое дело. 
Во-вторых, не следует преподносить подарки; по крайней мере, этого не надо делать внутри партии. В-третьих, надо провозглашать поменьше тостов за здоровье в связи с днями рождения, хотя в определенных случаях это не возбраняется, это допустимо.

В-четвертых, надо бы поменьше аплодировать; правда, если это желание исходит из масс, если это они проявляют свои теплые чувства, тогда, конечно, не следует окатывать их холодной водой. 

В-пятых, не следует превращать имена людей в географические названия, наименования городов, улиц и т. п. В-шестых, не следует ставить на один уровень товарищей из Китая и Маркса,

Энгельса, Ленина, Сталина».

Народ оплакивает вождя 

К празднованию дня рождения, Мао относился особенно отрицательно:
«Никому не следовало бы праздновать юбилеи, отмечать дни рождения. Надо бы изменить эту феодальную устаревшую привычку. Понимаешь, ведь дело-то в том, что когда человек отмечает свой день рождения, годовщину, рубеж в своем возрасте, то считается, что речь идет как будто бы о новорожденном, то есть о том, что у него будто бы стало на год больше жизни, хотя на самом деле ему осталось жить как раз на год меньше, его жизни осталось на год меньше; поэтому лучше уж сделать так, чтобы эта годовщина проскочила как-нибудь незаметно; пусть она пройдет потихоньку, а тогда, благодаря этому, когда стукнет 80, 90 лет, и у самого человека все еще не будет такого ощущения… Как было бы хорошо, если бы возобладал такой подход, такой взгляд…»
Однако старому вождю не помогали ни ритуалы, ни современная для того времени медицина, но постепенно умирал.

Мао Цзэдун перенес два инфаркта и скончался 9 сентября 1976 года в 0 часов 10 минут по местному времени. Ему было 83 года.

Тело вождя было забальзамировано и похоронено в мавзолее. 

________________________
Все тексты в блоге моего авторства, при копировании прошу давать ссылку на мой блог lenarudenko.lj.ru

Si vdiqën drejtuesit e revolucionit

N AND DHE Lenin në Gorki, vitin e fundit të jetës së tij.

Vdekja e udhëheqësve të revolucionit gjithmonë ka shkaktuar pikëllimin popullor, ata ishin hyjnizuar, adhuruar. Ata ishin të vetëbesuar, sikur ta konsideronin veten hyjnitë e pavdekshme.

Por vite pas vdekjes, njerëzit shpesh i tradhtonin me një mallkim.

Vladimir Lenin (Ulyanov)
(1870-1924)

Udhëheqësi i Revolucionit të Tetorit vdiq në moshën 53 vjeç, më 21 janar 1924. Lenini i sëmurë rëndë ishte në pasurinë e Gorki (rajoni i Moskës).

Përpjekja për Leninin më 30 gusht 1918, siç u paraqit nga artisti A. Gerasimov, 1961

Versioni zyrtar i vdekjes: komplikime pasi u plagosën gjatë një përpjekje në 30 gusht 1918. Sipas një versioni tjetër, shkaku i vdekjes ishte një formë e lënë pas dore e sifilisit, e cila u fsheh me kujdes nga publiku.

Duke gjykuar nga kujtimet e bashkëkohësve, në vitet e fundit të jetës së tij, Ilyich vuajti nga funksioni i dëmtuar i trurit.

Sipas shënimeve të profesorit Darkshevich: “dy dukuri që janë të dhimbshme për Vladimir Ilyich: së pari, një masë e manifestimeve jashtëzakonisht të rënda neurasthenike që e privuan plotësisht atë nga mundësia për të punuar mënyrën si ai punoi më parë, dhe së dyti, një numër obsesionesh që e frikësuan shumë pacientin me pamjen e tij “.

Lenin në Gorki, 1922

Lenini u ankua për marramendje, gjë që çoi në ligështim.
“Në fund të fundit, kjo, natyrisht, nuk kërcënon marrëzinë?” – e pyeti lideri me frikë, duke hamendur për gjendjen e tij të rëndë.

“Kështu që një ditë do të kondroashka. Shumë vite më parë, një fshatar më tha: “Dhe ti, Ilyich, do të vdishe nga një kondrashka”: Lenini ishte i shqetësuar.

Shëndeti i udhëheqësit u përkeqësua ndjeshëm në maj 1922 dhe u nis për në pasurinë e Gorki larg nga ngërçin politik të kryeqytetit.

Në fund të majit, udhëheqësi humbi aftësinë për të folur dhe lëvizur në mënyrë të pavarur – paralizoi gjymtyrët e tij të djathta.

Një konsulli mjekësh sugjeroi që simptomat shoqërohen me dëmtimin e trurit me sifilizin, një sëmundje e zakonshme e fundit të XIX – fillimi i shekullit XX.

“Situata është jashtëzakonisht e rëndë dhe shpresa për shërim do të vinte vetëm nëse ndryshimet sifilitike në enët e gjakut ishin baza e procesit të trurit,” siç vunë re mjekët.

Në verë, gjendja e drejtuesit u përmirësua shkurtimisht. Fjalimi u rikuperua. Leximi i rrjedhshëm. Letra: bën gabime individuale, anashkalon letrat, por menjëherë vëren gabime dhe i korrigjon ato në mënyrë korrekte. “

Në vjeshtë, udhëheqësi punoi në Moskë, por nuk ishte i sigurt për rikuperimin përfundimtar:
“Ndihem mirë fizikisht, por nuk ka më freskinë e mëparshme të mendimit. Në gjuhën e një profesionisti, unë humba aftësinë time për të punuar për një kohë mjaft të gjatë. “

Lenin, Krupskaya dhe Elizarova në Gorki, vjeshtë 1922

Në Dhjetor 1922, sëmundja u përkeqësua përsëri, Lenin ndaloi punën politike.
Në vitin 1923, siç shkruante doktor Kramer, “Për asnjë arsye të dukshme, ndodhi një konfiskim dy-orësh, duke rezultuar në humbje të plotë të fjalës dhe paralizë të plotë të gjymtyrëve të djathtë.”
Shokët transportuan përsëri Lenin nga Moska në pasurinë e Gorki. Pranë udhëheqësit ishte gjithmonë gruaja e tij – besnike Nadezhda Krupskaya.

“Unë jetoj vetëm për faktin se në mëngjes V. është i lumtur për mua, më merr dorën, dhe ndonjëherë ne flasim me të pa fjalë për gjëra të ndryshme që ende nuk kanë emër,” shkroi ajo.

Krupskaya besonte në rikuperimin e Volodenka-s së saj: “Korrigjimi është i shëndetshëm – ajo fle gjithë kohën në mënyrë të përkryer, stomaku i saj është gjithashtu në të njëjtën gjendje shpirtërore, ajo tani ecën (me ndihmë) shumë dhe në mënyrë të pavarur, duke u mbështetur në kangjella, ajo ngrihet dhe zbret shkallët. Duart e saj janë dhënë banjot dhe masazhet, dhe ajo gjithashtu filloi të shërohet. Me fjalimin, gjithashtu, përparimi është i madh – Ferster dhe neuropatologë të tjerë thonë se tani fjalimi do të rikuperohet me siguri, ajo që është arritur gjatë muajit të kaluar zakonisht arrihet me muaj. Ai është në një gjendje shpirtërore shumë të mirë, dhe tani ai tashmë e sheh se po shërohet – unë e pyes atë tashmë në sekretarët e mi personalë dhe do të studioj shorthand. Everydo ditë e lexoj një gazetë, çdo ditë ecim për një kohë të gjatë dhe studiojmë … “

Sidoqoftë, në dimrin e vitit 1923, sëmundja mundi udhëheqësin.

Për vdekjen e Leninit, gruaja e tij Krupskaya shkroi: «Gjithnjë e më shumë flluskohet në gjoks. Vështrimi po bëhej më i pavetëdijshëm. Vladimir Alexandrovich dhe Petr Petrovich (një infermiere dhe një roje sigurie) e mbajtën atë gati në peshë në duar, në disa raste ai u ankua në mënyrë të shurdhër, një konfiskim u zhvillua nëpër trupin e tij, unë së pari e mbaja atë me një dorë të lagur të nxehtë, pastaj vetëm pashë se si shamia ishte njollosur me gjak, si shtrihej vula e vdekjes në një fytyrë të zbehtë vdekjeprurëse. Profesori Ferster dhe Dr. Elistratov injektuan kamfor, u përpoqën të ruanin frymëmarrjen artificiale, asgjë nuk erdhi nga kjo, ishte e pamundur të ruhej. “

Lenin vdiq në 1850 orë më 21 janar 1924. Ai ishte 53 vjeç.

Oliver Cromwell

(1599-1658 vjet)

Udhëheqësi i Revolucionit Anglez, i cili ekzekutoi mbretin Charles I, mbrojtës i Anglisë. Personaliteti është i diskutueshëm, disa e quajnë atë baba të demokracisë britanike, të tjerë e quajnë një tiran-vrasës.

Oliver Cromwell

Cromwell vdiq papritmas në shtator 1658 në moshën 59 vjeç nga një kombinim vdekjeprurës i dy sëmundjeve: malarja dhe ethe tifoide. Populli vajtoi liderin e tyre.

Titulli i shkelit të Anglisë dhe Irlandës u trashëgua nga djali i tij Richard, i cili nuk kishte ngurtësinë e të atit dhe shpejt u rrëzua.

Koka e Cromwell në një shteg

Mendimi i njerëzve ka ndryshuar në mënyrë dramatike. Në maj 1659, trupi i Cromwell u zhvarros, i ndjeri u akuzua për regicide dhe u dënua me vdekje. Zgavrat me kufomën e Cromwell u morën rreth Londrës për tu parë nga qytetarët, më pas koka e tij u vendos në një shufër, e cila ishte instaluar afër pallatit mbretëror.

Në vitet 1680, kreu i udhëheqësit të Revolucionit Anglez u zhduk. Për shekuj, koka e Cromwell ishte në një koleksion privat. Në vitet 1960, koka e udhëheqësit u transferua në Kembrixh dhe u varros.

Simon Bolivar
(1783-1830 vjet)

Revolucionar i Amerikës Latine, udhëheqës i luftës për pavarësinë e kolonive Spanjolle në Amerikën e Jugut (Venezuela, Kolumbia, Panama, Ekuador).

Portreti i përparmë i Simon Bolivarit

Bolivar ishte një vendas i një familje fisnike kreative në rininë e tij të studiuar në Francë dhe Itali. Në 1810 ai mori pjesë në lëvizjen çlirimtare për pavarësinë e kolonive të Amerikës së Jugut.
Nga 1819 deri në 1830, Bolivar shërbeu si President i Kolumbisë së Madhe të çliruar (Ekuador, Panama, Kolumbi).

Në fillim të 1830, Bolivar dha dorëheqjen, ai u vendos pranë qytetit kolumbian Santa Marta. Udhëheqësi i revolucionit braktisi pronat e tij – shtëpitë dhe tokat, jetoi shpejt, duke shijuar peizazhet e “maleve me dëborë” – Sierra Nevada.

Në një letër drejtuar një miku të datës 12 dhjetor 1830, Bolivar shkroi:
“Shëndeti im po përkeqësohet çdo ditë dhe nuk kam shpresë për shërim. I lutem Zotit që të më pranojë me dashuri. ”

Sipas versionit zyrtar, Simon Bolivar vuante nga tuberkulozi, i cili në ato ditë ishte i pashërueshëm. Ka sugjerime që udhëheqësi ishte helmuar nga armiqtë politikë.
Simon Bolivar vdiq në 17 dhjetor 1830 në moshën 47 vjeç.

Simon Bolivar 2 vjet para vdekjes

Ernesto Che Guevara

(1928-1967 vjet)

Revolucionar Amerikan Latin dhe Komandant i Revolucionit Kuban 1959.
Pas fitores së revolucionit në Kubë, Komandanti Che u mërzit me armë dhe shkoi të mbajë hakmarrje revolucionare në Kongo në 1965, dhe në 1966 në Bolivi, ku mbështeti luftën partizane të komunistëve vendas.

Ernesto Che Guevara në fillimin e viteve 1960

“Unë nuk kam lindur për të udhëhequr ministritë ose për të vdekur një person të moshuar,” u tha ai bashkëpunëtorëve të tij.

“Unë, Ernesto Guevara, zyrtarisht nuk pranoj postin e ministrit, nga grada e majorit, nga shtetësia Kubane … Asgjë nuk më lidh më Kubën, përveç lidhjeve të veçanta, të cilat nuk mund të heq dorë aq lehtë sa heq dorë nga sot” – kjo letër nga Che Guevara para se të largohej nga Kuba u bë publike vetëm pas vdekjes së tij.

Che Guevara në rininë e tij

Che Guevara komandoi në Bolivi një shkëputje partizane me 50 vetë.
Për kreun e revolucionarit të flaktë, autoritetet Boliviane kanë caktuar një çmim prej 4200 dollarë.

Më 8 tetor 1967, shkëputja e Che Guevara u rrethua nga ushtarë Bolivianë, duke numëruar 650 njerëz. Duke kuptuar pabarazinë e forcave, të plagosurit në betejë Ge Guevara bërtiti: “Mos qëlloni! Unë jam Che Guevara, dhe jetoj me shumë vlerë sesa të vdekurit “.

Këshilltar i ushtrisë Boliviane në operacionin për kapjen e Che Guevara ishte refugjati kuban Felix Rodriguez.

Takimi i Che Guevara me Gagarin, 1961

Revolucionari i kapur u dërgua në fshatin më të afërt të La Iguera, ai mbeti nën arrest në një shkollë lokale derisa autoritetet vendosën fatin e tij. Sipas dëshmitarëve okularë, ushtarët ndanin midis tyre gjërat e revolucionarit: një tub, rroba, orë. Che rebel u bë një legjendë gjatë jetës së tij, dhe fituesit donin të merrnin disa nga sendet e tij personale.

“Che e mbante kokën lart, shikoi drejt e në sytë e të gjithëve dhe kërkoi vetëm të pinte duhan,” admiruan dëshmitarët okularë.

“Andres Selic, një nga komandantët, hyri në ndërtesën e shkollës, u ngjit në Che, grisi dhe tundi mjekrën e tij ashpër, grisi një pjesë të vogël të saj. “Che Guevara u zemërua dhe u përgjigj me indinjatë, pas së cilës oficeri filloi ta rrahë në fytyrë me të gjitha forcat.”

Dëshmitarët okularë thanë që Che Guevara vuri në dukje gjendjen e dobët të shkollës së fshatit, në të cilën studionin fëmijët e fshatarëve të zakonshëm. “Kjo është ajo që ne po luftojmë”, tha ai.

Vendimi i shpejtë për të ekzekutuar revolucionarin e famshëm shkaktoi habi të oficerëve.
Zyrtari Felix Rodriguez, i cili informoi Che Guevara për vendimin, tha: “Comandante, më vjen keq”.

Rreshteri i ri Mario Teran vullnetarisht të ekzekutonte dënimin, i cili dëshironte të hakmerrej ndaj revolucionarit për shokët e tij të vrarë.

Oficerët Bolivianë pranë trupit të Che Guevara të ekzekutuar

Sipas legjendës, para vdekjes së tij, Che Guevara i tha ekzekutuesit të tij:
“E di: ti erdhët të më vrisni. Gjuajeni atë. Beje. Më gjuaj, frikacak! Do të vrisni vetëm një njeri! ” Mario Teran qëlloi me pushkë nëntë drejtim në trupin e komandantit.

Më 9 tetor 1967 u pushkatua Ernesto Che Guevara, ai ishte 39 vjeç. Luftëtarët e tij besnikë u ekzekutuan me të.

Të ekzekutuarit u varrosën në një varr masiv, vendi i të cilit mbeti i panjohur për shumë vite. Trupat e komandantit dhe të shokëve të tij u gjetën vetëm në 1995.

Duart e ekzekutuar Che Guevara

Ekziston një legjendë për mallkimin e Che Guevara, kinse të gjithë vrasësit e tij vdiqën shpejt … Përveç ekzekutuesit Mario Teran, i cili ende jeton dhe jeton në ditëlindjen e 77-të. Po ashtu i gjallë është edhe oficeri Felix Rodriguez, i cili gjueti Che Guevara.

Një muaj para vdekjes së tij, Che Guevara shkroi vetë një epitaf:
“Edhe nëse vdekja vjen papritur, le të jetë e dëshirueshme, në mënyrë që klithma jonë e betejës të arrijë në veshin që mund të dëgjojë, dhe dora tjetër të arrijë të marrë armët tona”

Letra e fundit nga Ernesto Che Guevara për prindërit përpara se të largohej nga Kuba:
Të dashur njerëz të moshuar!

Përsëri i ndiej brinjët e Rocinante me thembrat e mia, përsëri, i veshur me forca të blinduara, futem në udhëtim.

Rreth dhjetë vjet më parë, ju shkrova një letër tjetër lamtumire.
Me sa mbaj mend, atëherë u pendova që nuk isha një ushtar më i mirë dhe një doktor i mirë; i dyti nuk më intereson më, por ushtari nga unë doli jo aq keq.

Në thelb, asgjë nuk ka ndryshuar që atëherë, përveç faktit që jam bërë shumë më i vetëdijshëm, Marksizmi im ka zënë rrënjë tek unë dhe është pastruar. Unë besoj se lufta e armatosur është e vetmja rrugëdalje për popujt që luftojnë për çlirimin e tyre, dhe unë jam konsistent në pikëpamjet e mia. Shumë do të më quajnë një aventurier, dhe është. Por vetëm unë jam një kërkues i aventurave të një lloji të veçantë, nga ajo racë që rrezikojnë lëkurën e tyre në mënyrë që të dëshmojnë rastin e tyre.

Ndoshta do të përpiqem ta bëj këtë një herë të fundit. Nuk po kërkoj një fund të tillë, por është e mundur, nëse bazohet logjikisht në llogaritjen e mundësive. Dhe nëse kjo ndodh, merrej me përqafimin tim të fundit.

Unë të dua thellësisht, por nuk dija ta shpreh dashurinë time. Unë jam shumë i drejtpërdrejtë në veprimet e mia dhe mendoj se ndonjëherë nuk më kuptuan. Nuk ishte gjithashtu e lehtë për të më kuptuar, por kësaj here – më beso. Pra, vendosmëria, të cilën e përmirësova me pasionin e artistit, do të bëjë që të veprojnë këmbët e dobëta dhe mushkëritë e lodhura. Do të marr timen.
Mos harroni ndonjëherë këtë përcjellës të përulur të shekullit të 20-të.

Kiss Celia, Roberto, Juan Martin dhe Pototin, Beatrice, të gjithë.
Djali juaj i parëndësishëm dhe i pafalshëm Ernesto ju përqafon fort.

Mao Zedong

(1893 – 1976)

Helmatori i madh i komunizmit kinez, udhëheqësi i padiskutueshëm i Kinës nga 1943 deri në 1976.
Në vitet e fundit të jetës së tij, helmuesi i madh ishte i sëmurë me sëmundjen e Parkinsonit dhe në të vërtetë nuk mori pjesë në jetën politike të Kinës.

Nga fotot më të fundit të Mao

Ai nuk e kuptoi se çfarë po ndodhte përreth, dhe dalloi vetëm ndryshimin e ditës dhe natës. Mao nuk mund të lëvizte në mënyrë të pavarur dhe të flasë qartë.

Pranë tij ishte një sekretar besnik, Zhang Yufeng, i cili personalisht dha urdhra për stafin mjekësor dhe ndihmës. Edhe gruaja e Mao mund ta shihte drejtuesin vetëm me lejen e Zhang Yufeng.

Helmuesi i madh vuajti nga paranoja, e cila u përshkallëzua pas 65 vjetësh. Një ditë, Mao mendoi se uji në pishinën e hotelit ku po qëndronte ishte helmuar.

Mao dëshironte që jo vetëm të jetonte në pleqëri, por edhe të ruante rininë e përjetshme. Thuhej se “eliksiri i rinisë” për Mao nuk ishin vetëm dashnorë të rinj, por edhe dashnorë.
Për të ruajtur jetëgjatësinë e udhëheqësit të tyre, qytetarët kinezë u desh të lexonin në mëngjes si një lutje, “Dhjetë mijë vjet për kryetarin Mao!”

Gjithashtu, Helmuesi i Madh kishte rregullat dhe shenjat e tij:
“Së pari, nuk duhet të festoni ditëlindjet. Në fund të fundit, pajisja e festimeve të përvjetorit nuk zgjat jetën e një personi. Gjëja më e rëndësishme këtu është se një person e bën punën e tij mirë.
Së dyti, dhuratat nuk duhet të paraqiten; të paktën kjo nuk ka pse të bëhet brenda partisë. Së treti, është e nevojshme të shpallni më pak dolli për shëndetin në lidhje me ditëlindjet, megjithëse në raste të caktuara kjo nuk është e ndaluar, kjo është e lejueshme.

Së katërti, duhet të duartrokasim më pak; E vërtetë, nëse kjo dëshirë vjen nga masa, nëse janë ata që tregojnë ndjenjat e tyre të ngrohta, atëherë, natyrisht, nuk duhet të pihen me ujë të ftohtë.

Së pesti, nuk duhet t’i shndërroni emrat e njerëzve në emra gjeografikë, emra qytete, rrugë, etj. Së gjashti, nuk duhet të vendosni shokë nga Kina dhe Marx, Engels, Lenin, Stalin në të njëjtin nivel.

Njerëzit vajtojnë liderin

Mao ishte veçanërisht negativ në lidhje me festimin e ditëlindjes:
“Askush nuk duhet të festojë përvjetorët, të festojë ditëlindjet. Do të ishte e nevojshme të ndryshohej ky zakon feudal i vjetëruar. Ju shikoni, fakti i çështjes është se kur një person feston ditëlindjen, përvjetorin, piketë në moshën e tij, konsiderohet se është sikur të ishte një i porsalindur, d.m.th. ai supozohet se ai ka marrë një vit më shumë jeta, megjithëse në realitet ai kishte vetëm një vit më pak për të jetuar, jeta e tij ishte një vit më pak; prandaj është më mirë ta bëni këtë përvjetor të rrëshqasë disi në mënyrë të konsiderueshme; le të kalojë ngadalë, dhe pastaj, falë kësaj, kur godet 80, 90 vjet, dhe vetë personi akoma nuk do ta ketë atë ndjenjë … Do të ishte mirë sikur të mbizotëronte një qasje e tillë, një pamje e tillë … “
Sidoqoftë, as ritualet dhe as mjekësia moderne për atë kohë nuk e ndihmuan udhëheqësin e vjetër, por ai gradualisht po vdiste.

Mao Zedong pësoi dy sulme në zemër dhe vdiq më 9 shtator 1976 në 0 orë 10 minuta me kohën lokale. Ai ishte 83 vjeç.

Trupi i drejtuesit u balsamos dhe u varros në mauzole.


Të gjitha tekstet në blogun e autorizimit tim, kur kopjoni, ju lutemi jepni një lidhje në blogun tim lenarudenko.lj.ru

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s